MISCHA!

Dat coming-of-age gebeuren, dat is ze nu wel zat. Ze wil meer praten over de dingen die om ons heen gebeuren. Tegelijkertijd weet ze: hoe persoonlijker, hoe universeler. En we bespreken voor de aller aller allerlaatste keer of mannen nu wel of niet grappiger zijn dan vrouwen.

Wat de grootste uitdaging is als politicus? Iets wat eigenlijk het makkelijkste zou moeten zijn, namelijk jezelf blijven. We spraken over de asielwet, over de jeugdzorg, TikTok en de toeslagenaffaire, die hij vanuit twee verschillende kanten aanschouwde: als advocaat voor de gedupeerden en nu als politicus.

We leven volgens hem in een tijd waarin overvloed leidt tot schaarste. Waarin groei belangrijker is geworden dan waarde. Het goede nieuws? Dit hebben we zelf zo georganiseerd, dus dat kunnen we ook zelf weer omkeren.

Hij is geen standaard sportcolumnist, want eigenlijk interesseert het maatschappelijke hem meer dan de wedstrijden zelf. Dus spraken we over de One Loveband, over de emoties van Van Gaal en over de onderwaterwereld.

We spraken over de Choria-rechtszaak, die ze won. Over de zaak tegen de FIFA, die ze verloor. Ze legt uit waarom de tarieven van advocaten schadelijk zijn voor de rechtspraak, hoe oorlogsschade berekend wordt en welke rol je onderbuik speelt bij waarheidsvinding.

Ze is bang voor netjes en gehoorzaamheid, juist omdat ze dat in zich heeft. Als actrice probeert ze voordehandliggendheid te vermijden en trekt ze naar de brutalen toe, die ze zo bewondert en nodig heeft. Haar nieuwste voorstelling 'Maar wat er ook gebeurt, er klinkt muziek' is als de soundtrack van haar leven: 'Een mooi leven. En er valt ook veel te lachen, schijnt het'.

Ze trouwde op haar vijftiende, verhuisde met haar man van Marokko naar Nederland en startte een succesvol schoonmaakbedrijf. We spraken over het bevechten van je vrijheid binnenshuis en buitenshuis. En waarom de manier waarop je een schoonmaker begroet, alles zegt over wie je echt bent.

We hoeven niet alles te duiden, te bestempelen. Soms zijn dingen zoals ze zijn en voelen we gewoon wat we voelen. En hoe niet de vervulling van het verlangen, maar het verlangen zelf het leven zin geeft.

Hoe voelt het om als onderzoeksjournalist te ontdekken dat de AIVD (en voorloper BVD) je de afgelopen 35 jaar hebben gevolgd? Wanneer je je eigen dossier terugleest alsof iemand een gedetailleerde biografie over je heeft geschreven. We spraken over de rechten die je hebt als journalist. En over het gebrek aan Ramses Shaffy's: authentieke en schaamteloze personen.

Hij wil geen held zijn, hij wil gewoon zijn beroep uitoefenen. We spraken over zijn jeugd, de bewuste keuze die iedereen maakt om het juiste of het andere pad te volgen, hoe hij was als politieman en de rol van religie in zijn leven.

Als schrijver moet je de lezer van het bekende naar het nieuwe brengen. Herkenning en verwondering. En dat alles in begrijpelijk taalgebruik, dus schrijft hij met zijn moeder in gedachten.Hij vertelt over rikken, petouten, opkalefateren en we bespreken zijn nieuwste boek over een dove, avontuurlijke wielrijder.

Na dit boek wil ze voor de media gewoon weer Tahmina Akefi zijn, in plaats van de partner van Peter R. de Vries. We bespreken dierbare herinneringen, de vragen omtrent de rechtszaak, de boosheid en haar dromen.

Waarom het soms beter is om iets achterstevoren te doen, waarom we een crisis moeten toejuichen, waarom we nooit bang moeten zijn voor verandering en waarom de oplossing voor veel wereldproblemen dichterbij is dan je denkt: binnenin jezelf.

Een dikke middelvinger naar alle mensen die haar niet accepteerden, zo voelde ze het toen ze haar eerste Missverkiezing won. We spraken over de weg die ze aflegde en over hoe ze er probeert te zijn voor mensen die anders zijn dan het normale, whatever that may be.

'Begrenzing geeft glans', zei hij halverwege ons gesprek. We spraken over de beperking van tijd, en over zijn wens om dingen aandacht te geven en daardoor hun schoonheid te tonen.

Hoe maakbaar is liefde? Hoe komt het dat de ene persoon wel de liefde vindt en de ander keer op keer teleurgesteld wordt? De samenhang tussen verlatingsangst en bindingsangst, de oorzaken ervan en hoe je ontsnapt uit die eeuwige dans. Voor veel mensen die worstelen met de liefde geven haar boeken inzicht én houvast.

Een terugblik op die ene discussie, met zelfreflectie. En we bespreken humor die nu echt niet meer kan (stemmetjes nadoen van mensen met een andere afkomst) en de huidige stand van satire in ons land. En gaat hij wel of niet het WK in Qatar boycotten?

We zijn allemaal ooit kind geweest, dus je zou verwachten dat we ons gemakkelijk in kinderen kunnen verplaatsen. Toch is dat niet zo. We spraken over de komst van de kinderen van IS-strijders, over de jeugdzorg en over de toenemende druk die kinderen ervaren.

We spraken over neutraliteit (bestaat niet), over idealen versus cynisme, over toekijken versus ingrijpen en over de verhalen die we over onszelf vertellen versus de verhalen die ons worden opgelegd.

Ze beheerst de kunst van het loslaten, zeker na die zeven minuten in New York die haar kijk op het leven en de dood voorgoed veranderden. We spraken over de TikTokkisering van de muziekindustrie en over de verbindende kracht van een nummer mét een boodschap.

Een reeks dominostenen van verschillende grootte, daarmee vergelijkt de directeur van het Filmfonds de totstandkoming van een film. We spraken over de effecten van corona, de zoektocht naar potentie en veranderende verdienmodellen.

Na het beluisteren van dit gesprek ga je nadenken over je eigen digitale verslavingen en begrijp je ook waarom je daaraan verslaafd bent. En wat het betekent als mensen opeens veel op social media plaatsen hoe blij ze wel niet zijn met hun relatie.

De kunst van het geven. Hij geeft marketinglessen die ook toepasbaar zijn als levensles. De wet van Snuf. Geef nooit korting. Er is moed voor nodig om te geven. Geef onverwacht en geef meer dan iemand verwacht. En geef nooit met voorbedachte rade.

Als kind tekende hij de vogels die hij het allerliefste in het echt wilde zien, om op die manier af te dwingen dat het echt zou gebeuren. Als tiener verborg hij zijn verrekijker onder zijn jas, maar inmiddels schaamt hij zich nergens meer voor en probeert hij iedereen te besmetten met zijn vogelliefde.

Gemiddeld elke 10 dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord door haar partner of ex. Femicide dus. Maar in de media spreken we regelmatig over een drama in de relationele sfeer of een familiedrama’s. Dat moet veranderen, vindt ze. En waarom is er nog steeds geen Nationaal Coördinator Vrouwengeweld?

We spraken over zelfredzaamheid, het Koningshuis en over burgerlijkheid. Hoe je ervoor zorgt dat je als opinieblad dezelfde opinie uitdraagt en hoe je omgaat met de toenemende taalgevoeligheden. En ik probeerde uit alle macht wat persoonlijks uit hem te krijgen, oordeel zelf of dat gelukt is.

We spraken over de normen en waarden die hij vanuit huis meekreeg, over de vertrouwenscrisis in de politiek en natuurlijk vroeg ik hem of hij het mist, Den Haag.

Hij werkte jarenlang in Ethiopië, nu in Kenia, en hij had zo graag gezien dat de belangrijkste les - een wereldwijde aanpak van gezondheidsproblemen - tot de rest zou doordringen. Dan zou iedereen begrijpen dat we ook onszelf helpen als we vaccinaties aan Afrika doneren.

Hoe ga je als biograaf om met de verantwoordelijkheid die je hebt om iemands leven in woorden te vangen? Hoe diep mag je graven, hoe intiem mag het worden? Daarnaast spraken we natuurlijk over onderwijs en hoe het beter kan.

Euforische vrolijkheid, daar wil hij over schrijven: 'handen in de lucht en joepie roepen!'. We spraken over het poëtische gevoel, over inspiratie, hoe het kan dat 's avonds in bed opeens de zin 'Ik ben een heel klein kurkje' in zijn hoofd oppopt.

Hij denkt erover om ermee te stoppen, met het maken van films. Trouwens, hij voelt zich al een tijdje geen filmmaker meer. Bestuurders beslissen in zijn ogen wat het publiek wil en hij denkt daar honderdtachtig graden anders over. Conformeren? 'Nee, dan word ik onderdeel van het probleem.'

Een reconstructie van de mediastorm die ontstond nadat hij zijn boek over de zeven vinkjes de wereld in stuurde. We spraken over zijn missie, zijn afschuw van luchtigheid en de frustratie van niet goed begrepen worden, terwijl je het tóch zo goed bedoelt.

Ze wil seksisme bestrijden in haar eigen werkveld, als actrice. Volgde zelfs een cursus om dit zo effectief mogelijk te kunnen doen. Niet meer voor haarzelf, maar voor de vrouwen na haar. We spraken over 'knoeien naar de goede kant' en over hoe we als vrouwen elkaar moeten steunen in plaats van afbranden.

Hij is zoveel meer dan een ervaringsdeskundige, hij is een activist die niets minder wil dan een revolutie in de jeugdzorg ontketenen. En hij weet ook precies hoe.

Hij is zoveel meer dan een ervaringsdeskundige, hij is een activist die niets minder wil dan een revolutie in de jeugdzorg ontketenen. En hij weet ook precies hoe.

Diversiteit is uitgenodigd worden op het feest, inclusie is dat je ook mag dansen. En er staan nog steeds mensen aan de kant, daarom richtte hij samen met Akwasi Omroep Zwart op. We spraken over het niet bestaande handboek 'Zo start je een omroep' en over de levenslessen van zijn oma, die hem leerde dat iedereen gelijk is.

Ze speelt haar meest persoonlijke voorstelling tot nu toe, want dankzij goede vriendin Maria Goos ontdekte ze dat ze niet alles hoeft weg te lachen en dat de pijn er soms gewoon mag zijn. We spraken over ouder worden, mantelzorg en de regie houden en dat klinkt zwaarder dan dat het was.

Fouten maken is menselijk, dus hij is vergevingsgezind als het om anderen gaat en als het om hemzelf gaat. We spraken over pensioenen, de afstand tussen burger en politiek, of hij terug in die politiek zou willen en natuurlijk over zijn bed and breakfast-plannen.

Een gesprek als een gebruiksaanwijzing: hoe te communiceren in tijden van corona, hoe om te gaan met een trollenleger en hoe je de wereld een klein beetje mooier kunt maken.

Wat vormt je identiteit? Wat doe je met die stukjes uit je verleden die je eigenlijk geen plek wilt geven? En welke rol geef je religie als dat altijd een zekerheid voor je was, maar je steeds meer waarde hecht aan vrijheid van denken? Hij twijfelt en denkt hardop en soms in stilte, tussen de zinnen door.

Ze legt uit waarom we - zijzelf ook - ons als verongelijkte pubers gedragen, hoe bijzonder Kees Boeke was, waarom sorry zeggen soms zo leeg is en wat het effect is van te snel oordelen. Trouwens, wat zou het geweldig zijn als je pas een dag later op een tweet zou kunnen reageren!

Het begint bij iets vreemds wat hem opvalt, een onderbuikgevoel dat er iets niet klopt en vervolgens moet hij weten hoe het precies zit. Onrecht bestrijden, dat drijft hem. En gelijk krijgen, dat ook.

Zijn liefde voor taal zorgde ervoor dat hij zich anderhalf jaar geleden in het dossier genderidentificatie vastbeet. 'Anders zijn wordt gemedicaliseerd en behandeld op een manier die onomkeerbaar is'. En wat komt er eerst: taal of verandering?

We spraken over identiteit, verbinden en over het belang van het vinden van de juiste woorden: 'Als je het verdriet de woorden geeft die het verdient, dan geef je het een bestaan, een plek, waardoor die pijn kan helen.'

Echt boos zijn, dat vindt hij een ge-wel-dig gevoel. En hij windt zich regelmatig op: over klagende boeren, gekkies op Twitter, prutsers in het algemeen: 'en het worden er ook steeds meer'. We eindigen positief: met een hartverwarmende ode aan de paarse humus.

Ze spreekt zich uit, omdat ze ervan overtuigd is dat het zin heeft. Want er is nog veel te veranderen: afrekenen met de stereotyperingen en het bevorderen van de échte integratie: 'Ik kan me vrij bewegen, maar dat betekent nog niet dat ik geaccepteerd word om wie ik ben of om hoe ik wil zijn.'

Ze was er zo klaar mee, en na incident nummer zoveel bedacht ze 'ik wil niet meer worden gejanjokerd.' De straat moet een veilige plek zijn, daarom werd ze mede-oprichter van de Stichting Straatintimidatie. We spraken over strafbaarheid, en over de Russische Roulette-strategie.

Hij wil niet bij een kluppie horen, dus heeft hij zijn eigen theater, zijn eigen YouTube-kanaal en zijn eigen podcast. En we dromen hardop over hoe we de talkshows kunnen vermargreetdolmaniseren, oftewel, veel leuker en onvoorspelbaarder maken.

Een steen verleggen, zodat de rivier er anders stroomt dan voorheen. Dat is wat ze nastreeft, in het verleden als FNV-voorzitter en nu als Europarlementariër. We spraken over het Europees minimumloon en over de kracht van staken.

Wat stelt het feminisme anno 2022 nog voor? Vraagt ze zich regelmatig af. Vrouwen zitten volgens haar teveel achter hun computer actie te voeren, terwijl ze gezamenlijk naar buiten moeten treden. 'Dus hup, het Malieveld op, want alles wat je wilt als feminist, kost geld. En het geld komt uit Den Haag!'