MISCHA!

Alsof ze in een pinopak zat, zo voelde ze zich soms toen ze in Amsterdam opgroeide als kind van Japanse ouders. We spraken over verschillende vormen van moederschap en het schipperen tussen twee culturen.

Orde scheppen in de chaos, écht begrijpen hoe het zit. Dat is voor hem de schoonheid van onderzoeksjournalistiek. We spraken over de verlammende werking van de angst voor de publieke opinie en over de grenzen van vergeving.

Ze is geen anglofiel, and proud of it! Want een correspondent houdt gepaste afstand én blijft altijd nieuwsgierig. En dat is ze nog steeds. Naar het moment waarop er eindelijk eens hervormingen worden doorgevoerd. Naar de relatie tussen Harry en Meghan. En naar het niet-te-toppen kado dat de Paus aan Charles gaat overhandigen.

Moeten we vluchten, vechten of bevriezen als we worden geconfronteerd met de klimaatcrisis? Bevriezen, vindt hij. Oftewel, een moment van bezinning, rouwen om het verlies dat ons te wachten staat. Daarnaast spraken we over de positieve kant van een psychose: 'De extase over het pure zijn en dat alles er is.'

Ze wil niet shockeren, ze wil ruimte maken en truttigheid - 'alles wordt pedofilie' - taboes en stoffigheid wegblazen. En de haat op twitter, die raakt haar niet meer: 'Dan moeten ze echt met nieuwe scheldwoorden komen, want ik heb alles al gehoord.'

Zorg gaat veel verder dan het medische deel, uitgevoerd door zorgverleners. Zorg zit in ons allemaal. Hij ziet het als zijn missie om alle vooroordelen en misverstanden uit de weg te ruimen. 'Het hospice is juist een hele levendige plek.'

Hij noemde me ooit 'dat meisje', ik noemde hem vervolgens 'boomer'. Hoogste tijd dus voor een gesprek over dingen die niet meer kunnen of juist wel. 'Als je een man bent zoals ik, dan zijn mensen er op uit om je verkeerd te begrijpen.'

Hoe bepaal je of Chinezen écht gelukkig zijn? En in hoeverre kun je als correspondent écht begrijpen waarom ze het regime accepteren? We spraken over Xi Jinping op zijn berg en de steeds onrustiger wordende bodem.

Als je ergens de eerste in bent, dan word je automatisch een rolmodel. Een taak die ze serieus neemt. We spraken over de angst om alles te verliezen in je wens om samen te vallen met jezelf. Hoe je je kracht terug kunt vinden in je nieuwe kwetsbaarheid. En waarom je altijd een aanloop moet nemen om in het water te springen, erop vertrouwen dat je nooit vergeet hoe je moet zwemmen.

Dementie leidt tot geheugenverlies, maar ook tot communicatieverlies. Hij onderzoekt hoe we wél in contact kunnen blijven met mensen met dementie, onder andere door reclamestrategieën toe te passen, zoals 'de ja-kamer' en 'de illusie van de keuze'. En leve de verbeelding, want die verliezen we nooit.

Hilversum, daar vindt ze wat van. Ze vindt het een giftige omgeving waarin vrouwen van kleur niet aan bod komen. Een plek die ze liever weert. Toch is ze naar de studio gekomen. Wel anderhalf jaar te laat, maar toch.

Het geeft haar troost en blijdschap, deze vriendschap met de tv die al op haar achtste begon. Iedere ochtend om 7 uur 34 analyseert ze de kijkcijfers en ziet ze wat de gevolgen zijn van 'een slordige programmering'. Tegelijkertijd weet ze wat écht belangrijk is in het leven: liefde, gezondheid en familie waarmee je samen op de bank van een gezellig tv-programma kunt genieten, liefst eentje waarbij je moet raden wat er in een koffer zit, wie er achter het masker zit of wie de mol is.

Ouder worden vindt hij heerlijk, er vallen steeds meer puzzelstukjes op hun plek. Zijn belangrijkste levensles? Hoop houden tegen beter weten in, want er kunnen ieder moment violen gaan spelen.

Natuurlijk spraken we over muziek. En over de liefde. En over de liefde voor muziek en hoe je die het beste in woorden vat. Of juist niet, want dat vindt hij juist het mooiste aan muziek, dat die je laat voelen wat je niet kunt zeggen.

Hij duikt erin. Soms letterlijk, meestal figuurlijk. In open water, in de flipperkast, in een glas bier, in de wetenschap, in de Mavo-klas. De verbindende factor? Dat is zijn enthousiaste zelf.

Eigenlijk is hij heel begripvol. Zelfs in die mate, dat hij bereid is voorbij de feiten te kijken. Zich te verplaatsen in de burger die niet alles snapt wat er in Den Haag gebeurt - ook dat begrijpt hij - maar die het wel verdient om gehoord te worden.

We spraken over woorden vinden voor het onzegbare (bijna onmogelijk, maar dat is helemaal prima), over het duiden van angst (niet te doen), over de schoonheid van voetbal (de crosspasses van Paul Scholes) en het briljante van Nina Simone (ze ontstijgt haar eigen nummers).

Na al die jaren in de rechtbank al die zaken te hebben bijgewoond, zou je misschien verwachten dat haar vertrouwen in de mensheid minder is geworden. Maar ze is juist milder geworden, want 'we zijn allemaal mensen die stomme fouten maken.' Tijd voor meer vergevingsgezindheid.

Natuurlijk heeft een journalist andere belangen dan een woordvoerder. Maar dat hoeft niet te betekenen dat ze zich gespannen tot elkaar verhouden, vindt hij. Toch is de praktijk vaak anders. En, niet vergeten, het is geen vanzelfsprekendheid dat iemand zich laat interviewen. Gelukkig stemde Ton wel in.

'Leef je mooiste leven!' Dat is zijn motto, maar hoe weet je wat je mooiste leven is? We bespraken de maakbaarheid van het leven, hoe hij de kritiek van zweverigheid pareert en waarom zoveel clichés toch waar blijken te zijn.

Eigenlijk is hij persoonlijk niet zo geinteresseerd in het privéleven van BN-ers, maar hij heeft wel een liefde voor verhalen vertellen. We spraken over de opkomst van entertainmentnieuws, hoor en wederhoor, de juicekanalen, en waarom iedereen om de Koning lacht.

We zijn het erover eens: het obsessieve streven naar geluk moet stoppen. 'Misschien is het leven gewoon de pijlen ontduiken die op ons worden afgevuurd, af en toe lachen, iets eten en daarna sterven.'

Hij wil een neutrale duider zijn, geen activist, geen wereldverbeteraar. Trouwens, hij kan slecht tegen oorlog. Wil er geen enkele film of documentaire over zien. Luisteren naar dode muzikanten doet hij liever ook niet. Wat hij wel wil? Zichzelf steeds opnieuw uitvinden, relevant blijven.

Natuurlijk gaan we de diepte in, want ze heeft een hekel aan oppervlakkigheid. Dus spraken we over blinde vlekken, aannames, vinkjes en de vorming van identiteit. En over er écht voor de ander zijn.

Ik beloof je: nadat je dit gesprek hebt geluisterd, ga je anders nadenken over de stilte. Over welke rol stilte speelt in de politiek. Ze vertelt wat we kunnen leren van laboratoriummuizen, wat de kunst is van het oneens zijn en over het leven in het algemeen: 'Als je het leven niet moeilijk vindt, dan heb je niet goed opgelet.'

Natuurlijk bespraken we de verkiezingsuitslag. Maar hij gaf ook levenslessen waar politici én niet-politici iets mee kunnen: hoe je fouten klein kunt houden. Hoe je jezelf blijft in een onnatuurlijke beweging. En: sluit je aan en neem inititatief, want zo vind je houvast én liefde.

Hij strijdt tegen wokisme en hij doet dat door het te ridiculiseren. En hij weigert zijn taalgebruik aan te passen, omdat anderen dat opleggen. We belanden in een felle discussie over NOS sport, lukt het ons om aan het eind weer nader tot elkaar te komen?

We spraken over moreel leiderschap en over ons instrumentalistische land. En hoe je troost kunt putten uit het focussen op je zekerheden in tijden van onzekerheid.

We spraken over de schoonheid van ongemak, kwetsbaarheid en over hoe je als comedian heel lang slecht moet durven zijn, totdat de ervaring je beter maakt.

De liefde voor Europa, die kreeg hij van zijn vader mee, tijdens de vele discussies aan de keukentafel. Toen hij ontdekte dat er nog geen partij was die Europa als oplossing zag in plaats van als probleem, besloot hij er zelf één op te richten. De belangrijkste les van de afgelopen twee jaar? Dicht bij jezelf blijven, een cliché, maar dat maakt het niet minder waar.

Natuurlijk spraken we over de oorlog in Oekraine, hoe we die écht kunnen begrijpen en waarom Rusland niet gaat winnen, waarom er alleen maar verliezers zijn. Maar we spraken ook over moed, angst en verlies. En we luisterden naar de helende klanken van Jack Johnson en The Dire Straits.

Bodypositivity is dus veel meer dan blij zijn met hoe je er uitziet. Ze was altijd op dieet en pas nadat ze besloot daarmee te stoppen, 'kwamen er dingen vanonder het tapijt tevoorschijn' en ontdekte ze waar ze écht aan moest werken.

Hij stapelde het op, de emoties van verschillende tegenslagen, totdat de emmer overliep. Toen begon de rouw, hij kwam zijn pijn onder ogen en het maakte hem een mooier mens. En een betere advocaat.

We spraken over de normen en waarden die ze als kind meekreeg, over de afstand tussen weten en doen en over loslaten door iets vaker stil te staan.

Vier jaar geleden won hij een Gouden Kalf en kreeg hij een burn-out. Of, hoe hij het liever noemt, een burn-in. Een aanloop naar een ander leven waarin hij vooral veel leerde van zijn hond. Onvoorwaardelijk liefhebben. Zorgen. Voor jezelf én voor de ander.

Hoe leer je goed burgerschap aan? We spraken over de verantwoordelijkheid die je hebt als opleider en over het imago van het MBO, de rol die moeders spelen in opleidingskeuze, de duurzaamheid van het STAP-budget en de vele levenslessen in 'Kleine Jongen'.

Hij is nogal gesloten over zijn privéleven. En dat wekt argwaan. Dus ik doe een poging om wat persoonlijks los te peuteren. Verder bespreken we niet de drie J's, maar wel de drie B's: grappen die geheid tot veel reacties leiden. En daarnaast: zijn fascinatie voor Linda de Mol, de deugcultuur, en zijn wens om ooit op een Kees van Kooten-achtige manier zijn carrière te beëindigen. Maar gelukkig is het nog lang niet zo ver.

Ze schaamde zich voor het feit dat ze haar haar verloor. En ze schaamde zich voor het feit dat ze zich daarvoor schaamde. Ze schreef er een boek over waarin ze zich kwetsbaarder dan ooit moest opstellen, een bijzonder boek over tegenslag, loslaten én identiteit.

Ze weet nog precies waar ze was toen ze hoorde dat de oorlog was begonnen. Ze belde met haar familie en ze hadden allemaal een plan. En zij? Ze ging zorgen, regelen. Een oorlog kan zoveel kapotmaken, afpakken, 'maar de muziek blijft altijd bij ons, en we hebben onze stemmen'. Dus belt ze met haar tante in Oekraïne, en zingen ze samen, omdat dat het beste alternatief is als je elkaar niet kunt vasthouden.

We spraken over presteren zodra je een piepje hoort, we namen ons voor om vaker stil te staan en aan de rozen te sniffen, we brachten een ode aan de vijfde man in een boyband. En natuurlijk ging hij freestyle rappen en nee dat is geen trucje, dat is een talent!

Pijn. Dat is volgens haar vaak de oorzaak van angst, verslaving of niet gelukkig kunnen zijn. We bespraken hoe je die pijn onder ogen kunt zien en hoe liefde als levenshouding je wél gelukkig kan maken, in welke vorm dan ook.

Hij droomt van een wereld waarin er weer vertrouwen is tussen overheid en burger, waarin Kamerleden hun mobiele telefoons wegleggen en waarin we ons vrij voelen, maar ook veilig. Oh en of we iets minder gehaast op een crisis willen reageren, want dat leidt tot inschattingsfouten en verkeerde besluiten.

We spraken over thuis en over hoe goed je je ouders écht kent. Over dat je groot moet dromen en er bovendien van uit moet gaan dat het lukt. En het werd een écht gesprek. Met echte, oprechte emoties.

Is dit normaal? Die vraag krijgt ze regelmatig als seksuoloog en het geruststellende antwoord is dat je dat zelf bepaalt. We bespraken wat de ideale wachttijd is voor seks, het afvinken van je lijstje op de datingmarkt en een warm pleidooi om uit je hoofd te stappen en meer te gaan voelen.

We voelen een leegte en in onze pogingen om die leegte te vullen, voelen we ons alleen maar leger dan voorheen. Hoe deze ziekmakende cirkel te doorbreken? Met lef en lijdensdruk. Een bijzonder gesprek vol zelfreflectie.

We spraken over de liefde voor zijn werk op de I.C., de gesprekken die hij voert over leven en dood, en natuurlijk evalueerden we ook even de aanpak van de coronapandemie.

De meest verschrikkelijke oorlogservaringen kan hij van zich af laten glijden, maar hij weigert naar de film The Titanic te kijken, omdat hij weet dat het niet goed afloopt. Natuurlijk bespreken we het cyberelement in de oorlog tussen Oekraïne en Rusland en legt hij uit waarom we niet gewoon het licht uitdoen in Rusland.

Jezelf blijven verrassen als kunstenaar, dat is het belangrijkste. We spraken over de bravour van vroeger, over tevredenheid en over de waardering van je publiek.

Hij nam zich voor om te ontpolitieken en om te gaan genieten, hoe gaat het met dat voornemen? We bespreken de zaak De Mos en het rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid, maar ook de schoonheid van de bus, James Bond en jawel: karaoke!

Durven vertrouwen op je eigen intuïtie, je afkomst beschouwen als een meerwaarde in plaats van het weg te willen poetsen, de zoektocht naar je eigen geluid. En het mooie? Het is allemaal hoorbaar in haar prachtige muziek én podcast!