MISCHA!

Er niet bij horen, je daar bewust van zijn én je daar niet bij neerleggen. Dat zie je terug in de personages van zijn nieuwste boek Passagiers/achterblijvers. Ook staan we uitgebreid stil bij de schoonheid van het ongemak.

Ze is negentig jaar, schrijft columns voor het AD, is totaal niet verbaasd over #metoo, heeft weinig vertrouwen in de ontwikkeling van de man, ze is geen - ik herhaal - geen dor hout en ze is zeker niet eenzaam: 'dat vind ik zo'n slecht woord!'

Vroeger wilde hij de beste worden, nu wil hij de beste worden die hij kan zijn. Een enorme bevrijding, dat besef. We bespreken de mannelijke en de vrouwelijke vorm van rouwen en hij vertelt over de zoektocht naar wie zijn vader écht was.

Hij wilde helemaal niet de beste saxofonist van Nederland worden. Hij wilde spelen met de allerbeste muzikanten én hij wilde de allerbeste autoverkoper worden. Ook spraken we over overtuigingskracht en over zijn liefde voor de ingezonden brief.

Het taboe op de dood, dat wil ze doorbreken met haar theatervoorstellingen over haar eigen verlies van haar vader. Een gesprek over vallen, rouwen en weer verdergaan.

Hij vindt dat hij nog steeds alles mag zeggen. De felle reacties van de 'woke wappies', hij houdt ervan. Oneindig voer voor zijn columns. Net als de opvallendheden van iemands uiterlijk, hij vindt het de basis van humor. Behoort hij tot een uitstervend soort of is Van Amerongen een welkom geluid tussen alle politieke correctheid? Oordeel zelf!

Ze vindt woorden voor verdriet waar eigenlijk geen woorden voor zijn. We spraken over accepteren van wat was en wat niet meer terugkomt. Continu je grenzen verleggen van hoe ver je wilt gaan om te krijgen waar je van droomt. En: de kunst van het jezelf vooruit schrijven.

We spreken over macht, misvattingen en risico's, over talkshows, over tekenen van het universum en over de invulling van je derde leven. En natuurlijk wordt er na afloop volop geëvalueerd.

Zeilen als metafoor voor het leven (kijk altijd vooruit), een minicursus 'zo interview je Rutte', die eeuwige onrust die je tegelijkertijd ook drijft, de zoektocht naar jezelf. Oftewel, 'I am... I said, zoals zijn grote held Neil Diamond hem al zijn hele leven vertelt.

'Je moet meer eelt op je ziel kweken', krijgt hij regelmatig te horen. Hij pleit juist voor meer gevoeligheid. En weerstand beschouwt hij als een signaal dat hij op de goede weg is. We spraken over de kracht van sorry en: in hoeverre is protest vreedzaam als je er agressie mee opwekt?

Hoeveel tijd moet er verstrijken voordat je een grap over een trieste gebeurtenis mag maken? Hoeveel vrijheid ervaar je anno 2022 op een podium? Waarin verschilt de Vlaamse humor van de Nederlandse? Antwoord op al deze vragen plus fijne anekdotes over Pink en limoncello!

Het probleem van woke vindt hij dat je het er voor 100 procent mee eens moet zijn, anders deug je niet. Maar hoe onderwijs je ethiek en filosofie als je niet alles kunt bespreken? We spraken over de gevaren van woke, vrijheidsdenken en over waarom het zo moeilijk is om consequenties te verbinden aan je beslissingen.

Ze durft hardop te dromen over een talkshow of een leven met een partner en kinderen. En ze is niet bang om persoonlijk te worden in de programma's die ze maakt. Maar sommige dingen deelt ze bewust niet, want 'op medelijden zit ik totaal niet te wachten, ik heb een fucking leuk leven!'

Als minderheid kun je vertellen wat het met je doet als je uitgescholden wordt. Maar het écht oplossen van de problemen, dat is de taak van de stille meerderheid, vindt Barend. Het is niet de taak van de daders en ook niet van de slachtoffers.

Zéker, auteur en columnist Thomas van der Meer hoopt zijn lezers wat bij te brengen. Over zijn werk in de zorg bijvoorbeeld; over de bewoners van het verpleeghuis, en psychiatrische kliniek. Maar hij doet dat het liefst zonder confrontatie of stelling te nemen. En ook als verpleegkundige gaat hij daarin verder dan je van hem zou verlangen.

Meer piemels op tv, dat draagt er vooralsog niet aan bij, maar we moeten minder moeilijk doen over seks. Sociaal wetenschapper Linda Duits pleit er voor. En ze heeft nog een advies: kijk kritischer naar 'cancelen'. Over de èchte slachtoffers hoor je nauwelijks, zegt ze. Zelf laat ze zich ondanks de vele haatberichten niet de mond snoeren. Al is er één onderwerp waar ze zich niet meer aan brandt.

Geen brandweerman of piloot. Nee, als puber wilde hij het liefst spindoctor worden. Hij werd politiek redacteur, maar nam vervolgens een afslag naar een wereld waarin 'dingen gebeuren die niet echt belangrijk zijn: de mediawereld'. Een gesprek over het achterhalen van de waarheid en het accepteren dat er altijd dingen zijn die je niet weet.

Kritiek daar kan majoor Marco Kroon, drager van de Militaire Willemsorde, best tegen en dat krijgt hij ook genoeg. Maar hij wil wel dat mensen ook zijn kant van het verhaal kennen. En dan mag je hem daarna nog steeds een lul vinden. Of een held.

Ons lichaam geeft met signalen aan wanneer we te ver gaan en wanneer we gas terug moeten nemen. En wat doen we? Die signalen negeren en gewoon doorgaan. Deze huisarts ondervond zelf wat de gevolgen daarvan kunnen zijn.

Voetballer werd zanger werd Radio 1-columnist werd politiek verslaggever. Hij heeft het talent om zichzelf opnieuw uit te vinden. We spraken over leven, liefde en de eindigheid van het bestaan.

Hij maakt graag grappen die op het randje liggen en daar ver overheen. Hoeveel ruimte is er voor politiek incorrecte grappen in een tijd van steeds langer wordende tenen?

Hij hoorde Kraftwerk als jongetje en wist: dit zijn mensen die een mannetje op de maan hebben gezet. Dit is geweldig, ongeacht wat anderen hiervan vinden. Het is sindsdien zijn levenshouding geworden.

Hoe te leven zonder je voet op de rem? Isa weet het, ze deed het én het leverde haar veel op. Natuurlijk bespreken we ook hoe te rouwen, hoe om te gaan met de overgang en de liefde. Kortom, het leven.

Er komt een dag waarop Thorn gewoon acteur is, in plaats van de eerste non-binaire acteur in Nederland. Tot die tijd wil Thorn informeren: 'Hoe meer kennis er is, hoe meer mensen kunnen snappen dat het geen probleem hoeft te zijn.' Maar de basics? 'Dat kunnen mensen zelf googlen'.

Je emoties in bedwang houden. Hard werken. Twee levenslessen die deze strafrechtadvocaat van zijn vader leerde en nog iedere dag toepast. We spraken over zijn sympathie voor de mensen 'die in de hoek zitten waar de klappen vallen.'

Mensen beter én slimmer maken. Dat wil de hoofdredacteur van BNR Nieuwsradio. Hoe behoud je als commerciële zender je journalistieke onafhankelijkheid? Ook spraken we over haar liefde voor radio en over waarom radiomensen nét iets leuker zijn dan tv-mensen.

Als kind keek hij naar Lou Grant en droomde van een wereld waarin je betaald krijgt om de krant te lezen, in een verhaal te duiken en met mensen te praten. Het werd realiteit. Belangrijke lessen in de journalistiek? Ga er altijd naartoe. En ga nooit te vroeg weg.

Eerst twee keer nadenken. Daarna pas reageren. Deden alle mensen dat maar, voordat ze op Twitter losgaan over zijn cartoon. We spraken over de lijntjes waarbuiten hij kleurt, over de toestand in de wereld die enerzijds je inspiratiebron is en je anderzijds pessimistisch stemt.

Ik ken niemand die zo vol liefde over een opiniepeiling kan praten. De kracht zit volgens hem in de nuance, niet in de tegenstelling. En in de verhalen achter de cijfers, die kunnen verbindend werken.

We praten over zwemmen, roken, geloven, en natuurlijk over het publieke bestel: 'Er is wel een voordeur, maar er is geen achterdeur'. Oftewel, een pleidooi voor strengere kwaliteitseisen voor de omroepen.

Ze is nog steeds een nieuwsjunkie. Wat haar opvalt? Het mag allemaal wel wat kritischer. Soms roept ze vanaf de bank naar haar tv. De interviews mogen trouwens ook wel wat langer. En dat ouder worden? Niks aan. 'Het enige positieve aan ouder worden, is dat je leeft.'

Herdenken. Goede tijden, slechte tijden. The Beatles. Rouw. Empathie. Horrordate. Oftewel, dit gesprek in steekwoorden. En ja er is wel degelijk een rode draad.

Er toe doen. De levensmissie van deze NRC-columnist schuine streep headhunter. Hoe? Belangrijke thema's uit die flanken halen en naar het midden van het debat trekken, ze écht inhoudelijk bespreken. En ja, ook journalisten moeten daarbij hun rol pakken.

Hoeveel vrijheid heb je echt als kunstenaar? Hoe politiek incorrect mag je zijn? En tot slot: hoe een liefdesliedje te schrijven zonder clichés...

Een journalist die met een journalist praat over de journalistieke keuzes die je maakt. Meer macro dan dit wordt het niet. Wat ik van dit gesprek heb geleerd? Minder meedeinen op de hypes van de dag, de blik op de langere termijn en je iedere dag wel een paar keer verwonderen.

Hoe krijg je het stil in je hoofd? Hoe kun je alles uit het leven halen zonder jezelf te verliezen in extremen? Hoe kun je liefhebben en tegelijkertijd dichtbij jezelf blijven? Kortom, we bespraken niets minder dan de grote levensvragen. De grote levensvragen.

Ziekenhuisdirecteur David Jongen luidde tijdens de coronapandemie de noodklok. En ook nu maakt hij zich zorgen over de nieuwe golf die er dit najaar aankomt. Hoe bereidt hij zich daar op voor?

Hij is al elf jaar directeur van De Balie en weet als geen ander hoe het debat veranderd is, wat het verschil is tussen een debat en een gesprek en wat de regels zijn van een goed debat. En hoe om te gaan met andersdenkenden.

Er is een voor en er is een na. Vijf jaar geleden stopte hij met alcohol. Er ging een soort 3D-wereld voor hem open. Hij ziet meer, voelt meer én hoort meer: 'ik hoor echt andere muziek in liedjes van vroeger'. Een open gesprek over leven zonder alcohol, maar met heel veel liefde.

Natuurlijk is een gesprek met Harm niet in één zin te vatten. Het ging van René van de Kerkhof tot kaasplank en van ouderdom tot zijn 'hallo hier ben ik'- houding. Tussendoor strooit hij met écht bruikbare levenslessen.

Bevrijdend, noemt deze strafrechtadvocaat het, als het je lukt om de persoon los te koppelen van zijn daden. Dus natuurlijk mag Marc Overmars aan een nieuwe baan beginnen. En mogen we Michael Jackson draaien. Iedereen verdient volgens haar een tweede kans.

Met deze comedian, schrijver en omdenker praat ik over de kunst van het overleven. Dat was stap 1. Een tevreden leven, dat is stap 2. Tussendoor vertelt hij smakelijk over hoe Nederlanders verjaardagen vieren en hoe Amerikanen wél goed zijn in complimenteren.

Hij was gedurende veertig jaar fotojournalist bij NRC. Met al zijn ziel en zaligheid. Hoe bepaalde hij in die tijd zijn ethische grenzen? Wanneer klik je en wanneer laat je je camera zakken? Hoe persoonlijk kun je worden met een politicus? En wat valt hem op aan de beelden die hij nu in de kranten ziet van de oorlog in Oekraïne?

Het begint met een discussie over #metoo en het eindigt met een discussie over het interview zelf. Tussendoor vertelt hij over zijn jeugd, Willibrord Frequin en over zijn kinderen. Hoe hij is als vader? Dat vraag ik aan Emile junior: 'Het moet er maar mee, hè, Meneertje Tjakka.'

Hij deed het al als kind. Bij het hek staan en met schuim op de mond iedere voorbijganger tot op het bot beledigen. Aardig gevonden worden? Dat heeft hij nooit nagestreeft. Gecanceld worden? Doet hem niets. Ik vroeg zijn vriendin Lena hoe het is om zo'n man lief te hebben, nu ze er toch was.

Nu de pandemie afneemt, blikt de microbioloog en voorheen OMT-lid terug op de afgelopen twee jaar. Wat ging goed, wat ging minder goed en wat heeft het betekend voor zijn vakgebied? En welke gedragsregels zouden eigenlijk moeten blijven?

De zorgondernemer stevende af op een gespreid bedje: Goedbetaald baan met aanzien. Hij koos anders. Tegendraads zijn zorgt voor scherpte en verbetering zegt hij. Hij stuit daarbij soms op onbegrip en zo nu en dan ook op een mislukking. Herstel NL bijvoorbeeld, waar hij bij betrokken was, dat is er zo een. Hij is de eerste dat toe te geven. Het leverde hem wel paar mooie inzichten op.

De publicist voorziet al zijn hele leven rampen. Hij waarschuwt er voor. Niet altijd voelt hij zich gehoord. De labels die op hem worden geplakt maken het moeilijker zijn boodschap over te brengen zegt hij. Hij oogst lof, maar ook kritiek en doodsbedreigingen. Maar geen haar op zijn hoofd die er over denkt ermee te stoppen.

De gelauwerd schrijver schrijft voor kinderen vooral mooie verhalen over dieren. In haar werk voor het volwassen publiek gaat het er anders aan toe. Daarin laat ze geen spaan heel van jagers, maaiers, mensen die haar persoonlijk leed aandoen, en van duffe ouderwetse kinderboeken. Ze vindt: als je echt iets wilt veranderen moet je je woorden scherp kiezen.

Hij is vaak getypecast als de Marokkaanse terrorist, dief of verkrachter. En hij ziet dat witte jongens die net komen kijken fluitend er met mooie acteerklussen van door gaan. Zijn antwoord op dit alles is verrassend begripvol en strijdbaar.