MISCHA!

Even alle ego's opzij leggen en samen focussen op het grotere geheel. Dat vindt Samuel Wuersten de schoonheid van dans. We spraken over de fysieke en mentale grenzen in een wereld waarin dansers het uiterste vergen van hun instrument: het lichaam.

Hij is niet bang om taboes te doorbreken, om tegen de stroom in te denken. Wat hij wel vreest, is dat zijn wereld kleiner wordt en dat hij 'uit de tijd glijdt'. We spraken over hokjes, over het wel of niet wegpoetsen van foutjes, en we luisterden naar Joni Mitchell en Dionne Warwick.

Ze heeft het acht maanden volgehouden, dat ver-schrik-ke-lij-ke pensioen, en daarna ging ze gewoon weer aan het werk. Bij het radiostation waar ze ooit begon: Radio Veronica. We spraken over te hoge vrouwenstemmen, naïeve groupies, Jomanda en natuurlijk de veiling van de FM-frequenties.

Wat is een echte Turk? Oftewel, hoe de mensen hier je voor iemand van daar aanzien. Hoe de mensen daar je verwijten dat je teveel van hier bent. Over de invulling van het begrip vrijheid en hoe je toch van elkaar kunt houden ondanks je verschillende standpunten.

Als topsporter was het duidelijk wat het doel was. Winnen. Daarna leerde hij dat je ook succes kunt behalen als je doelen behapbaarder zijn. Kortom, levenslessen. Opgedaan in de topsport, geleerd binnen de muren van zijn techbedrijf, afgekeken van hond Jan. Goed slapen, rust in de kop en gewoon doorgaan.

Maandenlang graven zonder resultaat, of juist wel iets blootleggen en er vervolgens iets mee moeten. Politiek en archeologie hebben meer overeenkomsten dan je denkt. We spraken over geraakt worden, een gezonde afstand bewaren tot het politieke kluppie en over het vertrek van Renske Leijten.

Hij is een oudere, witte, cisgender man. En daar kan hij niks aan doen. Hij is teleurgesteld in links, hij is teleurgesteld in rechts, maar hij is wel positief verbaasd over het feit dat er nog steeds niemand op die rode knop heeft gedrukt. En natuurlijk bespreken we zijn laatste album dat hij volledig nuchter heeft geschreven.

We spraken over datgene wat we niet kunnen verklaren, maar er wel is. Over de schoonheid van rituelen die ons doen opstijgen uit het alledaagse. Over de muziek die hij altijd om zich heen hoorde en de roep van de jungle. Over je best doen om altijd te eindigen in het licht en de lach die wel degelijk ergens vandaan komt.

Hij kan precies uitleggen wat ons rechtssysteem goed maakt, maar ook waar het afbrokkelt en door wie dat komt. We spraken over zelfreflectie, het begrip 'advocatenresultaat' en natuurlijk over het Marengoproces: 'een zaak die alles kapot heeft gemaakt.'

Waarom vrouwen eerder huilen op het werk, waarom vrouwen soms juist niet solidair zijn met andere vrouwen, waarom vrouwen hun empathisch vermogen grotendeels aan mannen te danken hebben. Je krijgt antwoord op al deze vragen. Plus handige weerwoorden waar je meteen mee uit de voeten kunt.

Hij denkt altijd 'O God, het gaat mis'. En dan valt het toch weer mee, maar dat weet je natuurlijk nooit van tevoren. Nu is er een groot dilemma waar hij mee worstelt, hij zet beren op de weg, jaagt ze weer weg en hij vraagt zelfs zijn publiek om advies, maar uiteindelijk zal hij het toch zelf moeten doen.

Zijn levensverhaal klinkt als een feelgoodfilm. Hij zou profvoetballer worden, kreeg blessures, ging naar de Mediamarkt, kocht een keyboard, leerde zichzelf pianospelen en werd componist.

Zijn hoofd staat altijd aan. Dus ziet hij die ene vrouw die op het nippertje de bus mist. Of valt hem die ene zin op in een krantenartikel over een boer die zijn kleinkind redt. Hij ziet er een lied in, begrenst zichzelf door rijm. En stapelt waarheden, net als in de wiskunde.

Sinds haar zoon er niet meer is, voelt ze zich geen moeder meer. En ontdekt ze wie ze zich wel voelt. We spraken over het terug verlangen naar het zorgen en over rouw: 'iets dat stuk is weer heel willen maken, maar weten dat dat niet kan.'

Dat je gedachteloos haar vrolijke, catchy nummers meezingt en dat je vervolgens gaat nadenken over welke woorden je nu eigenlijk uitspreekt. Een slimme manier heeft ze gevonden om haar boodschap over te brengen. Maar het had net zo goed een hele andere vorm kunnen aannemen.

Hij had het al als kind, een grote nieuwsgierigheid naar de mensen die over de rand zijn gevallen. Zijn aanpak is grondig: hij woonde maandenlang in een tunnel in New York met aan crack verslaafden, hij promoveerde op de Mexicaanse drugsoorlog en praat met aan fentanyl verslaafde Amerikanen om aan te tonen dat het ons allemaal kan overkomen.

Een kroeg die in de loop der jaren minder leuk is geworden, waar hij nog steeds in discussie gaat met de eikels aan de bar. Niet omdat hij de hoop heeft dat ze tot inzicht komen, maar omdat hij gelijk wil krijgen. Zo ziet hij twitter. Ook spraken we over de feiten versus het onderbuikgevoel, over tweede kansen en over geloven dat het uiteindelijk goed komt.

'Niet iedereen kan stenen gooien', waren de woorden van zijn oom. Oftewel, iedereen strijdt op zijn eigen manier. En welke manier de juiste is, dat is een levenslange zoektocht. Op dit moment doet hij het door zijn eigen familiegeschiedenis te vertellen en de gebeurtenissen een gezicht te geven.

We doen het allemaal, op zoek gaan naar degene die je altijd al was. Maar als je muzikant bent, en je lichaam is je instrument, dan verandert die zoektocht letterlijk je eigen geluid. Sem laat die zoektocht zien én horen in 'Who the fuck is Britt'.

Ze maakte samen met Kees Schaap de documentaire 'De doe-het-zelf Dictatuur' over framing, uitsluiting, angst en de cancelcultuur. En vervolgens werd die gecanceld door de omroep waar ze hem voor maakten. Een kritische blik naar onszelf, naar de hokjes waar we zelf in zitten en waar we anderen in stoppen.

'Als je de lat lager legt ga je niet hoger springen' is de titel van zijn boek waarin hij zijn leiderschapslessen deelt. Hij was directeur van NOC NSF, directeur van de NOS, hoofdredacteur van NOS Sport en hij wou dat hij het gezien had. We spraken over grenzen, ambitie en het belang van een gezamenlijke basis.

Ze wil het taboe op vreemdgaan doorbreken. Het gebeurt, het hoort bij het leven, dus laten we er gewoon over praten. Dus dat doen we. Plus antwoord op de vraag hoe je een relatie voortzet na ontrouw, en in hoeverre is verliefdheid een voorwaarde voor een geslaagde relatie?

Een pauze van twee jaar, waarin we alle technologische ontwikkelingen even stopzetten, zodat we ons kunnen richten op verandering van ons eigen gedrag. Want we zijn veel te optimistisch als het om technologie gaat én we zijn ons te weinig bewust van de gekleurdheid ervan. Benieuwd wat hij van onze eigen Chat GPT vindt...

Letterlijk de hand van een ander, dat geeft haar houvast. We spraken over de taal die ze gevaarlijk vindt en daarom klein wil houden. Ze legde haar eigen inconsequente gedrag bloot. En haar nieuwe levensmotto: Trek je kleren uit en zwem!

Niet iedereen heeft er één, maar we zijn het allemaal geweest: een puber. En ik beloof je, na het beluisteren van dit gesprek is je beeld van pubers én van je eigen puberteit voorgoed veranderd. We spraken over liefhebben in de vorm van begrenzing, ik leerde dat angst de emotie is die het meest wordt overgedragen aan kinderen en ze vertelde over de tweede hechting: 'Houd ze nog even vast voordat ze uitvliegen'.

Het is het mooiste wat er is. Je zang naar boven richten, boven jezelf uitstijgen en vliegen. Met zoveel liefde spreekt ze over het genre waarin dit regelmatig gebeurt: de gospel. We spraken over durven loslaten, de kunst van het genieten en de moederstem van Diana Ross die haar altijd heeft toegefluisterd dat ze er mag zijn.

Ze kwam haar angst onder ogen en schreef een boek die alle fasen van het sterfproces blootlegt. En wat blijkt? In het echte leven vindt ze het sterven lelijker én mooier tegelijkertijd. Vervolgens besloot ze de dood een vaste plek in haar leven te geven en ging ze in een hospice werken.

Wat is winnen in tijden van echtscheiding? Als je harmonieus uit elkaar gaat of als je het geld krijgt waar je recht op hebt? Soms is een vechtscheiding gewoon nodig, zegt deze echtscheidingsadvocaat die ondanks alles nog steeds heilig in het huwelijk gelooft.

Sociale media zijn asociaal. En schadelijk, voor kinderen én volwassenen. Daarom pleit hij voor meer wetgeving (verhoging van de minimumleeftijd voor social media-accounts) en voor belasting op data. Maar we moeten zelf ook onze verantwoordelijkheid nemen.

'Until I find you', deze quote van John Irving heeft hij op zijn lichaam getatoeëerd. Hij schrijft om contact te maken, om liefde te vinden, om zichzelf te kalmeren. Belangrijke levensles: die ene grote zoektocht om jezelf te vinden, die hoef je niet alleen te doen. Kan wel, maar dat is veel minder leuk.

Mensen die anders denken moet je koesteren, niet buiten spel zetten als wappie. Trouwens, wat is anders? Ten opzichte van de norm? En wie bepaalt dan die norm? Zelf ziet hij zichzelf als een cowboy op de Highways of his life van The Isley Brothers.

We zijn het over verschillende dingen oneens. Over de waarde van juice, over het maatschappelijke belang van Mattie Valk. Over het verschil tussen de publieke en de commerciële omroepen. Maar we vinden elkaar in ons pleidooi om altijd je mening bij te mogen stellen en in de muziek van Prince.

Het succes van zijn columns, podcasts, tv-programma's en reportages zorgen ervoor dat hij juist dat laatste minder kan doen. En dat mist hij. Samen met een fotograaf onopvallend onderweg zijn naar iets dat meestal tegenvalt. Het is een terugkerend thema in zijn leven: dingen missen als ze er niet meer zijn. Verder spraken we over ongemak op tv, tegenwind in Wormer, de Blue Lotus in Velp en hoe je je niet kunt wapenen tegen mensen die ironie niet begrijpen.

Een hele generatie is opgegroeid met haar survivaltips, hoe te handelen van tongzoen tot scheiding. We spraken over een leven lang leren okee te zijn met jezelf én met de ander.

Natuurlijk wil hij het allerliefste de lach, maar kort daarop de nuancering die tot verbinding kan leiden. En we spraken over de wonderen die we zelf zijn en die ons omringen.

Hij wilde het altijd al, bij het kluppie horen dat boeken schrijft. En jezelf geoorloofd helemaal verliezen in een project, ter voorbereiding van zo'n boek. Dus weet hij nu alles over motocross en over het villen van een konijn. Verder praten we over datgene waar je vooral naar moet luisteren: muziek en podcasts.

We spreken over goed, fout, alle grijstinten die er tussen liggen en de rol van kunst in de beeldvorming.

We hoeven volgens haar geen winnaar te zijn. We mogen op ons bek gaan, zinloos onze tijd besteden en inefficiënt te werk gaan. Wat een heerlijk geruststellende gedachte.

Natuurlijk bespreken we de bankencrisis. En hoe het komt dat we blijkbaar zo weinig hebben geleerd van de kredietcrisis. En waarom het zo belangrijk is dat ieder werkend mens een huis kan betalen.

Alsof ze in een pinopak zat, zo voelde ze zich soms toen ze in Amsterdam opgroeide als kind van Japanse ouders. We spraken over verschillende vormen van moederschap en het schipperen tussen twee culturen.

Orde scheppen in de chaos, écht begrijpen hoe het zit. Dat is voor hem de schoonheid van onderzoeksjournalistiek. We spraken over de verlammende werking van de angst voor de publieke opinie en over de grenzen van vergeving.

Ze is geen anglofiel, and proud of it! Want een correspondent houdt gepaste afstand én blijft altijd nieuwsgierig. En dat is ze nog steeds. Naar het moment waarop er eindelijk eens hervormingen worden doorgevoerd. Naar de relatie tussen Harry en Meghan. En naar het niet-te-toppen kado dat de Paus aan Charles gaat overhandigen.

Moeten we vluchten, vechten of bevriezen als we worden geconfronteerd met de klimaatcrisis? Bevriezen, vindt hij. Oftewel, een moment van bezinning, rouwen om het verlies dat ons te wachten staat. Daarnaast spraken we over de positieve kant van een psychose: 'De extase over het pure zijn en dat alles er is.'

Ze wil niet shockeren, ze wil ruimte maken en truttigheid - 'alles wordt pedofilie' - taboes en stoffigheid wegblazen. En de haat op twitter, die raakt haar niet meer: 'Dan moeten ze echt met nieuwe scheldwoorden komen, want ik heb alles al gehoord.'

Zorg gaat veel verder dan het medische deel, uitgevoerd door zorgverleners. Zorg zit in ons allemaal. Hij ziet het als zijn missie om alle vooroordelen en misverstanden uit de weg te ruimen. 'Het hospice is juist een hele levendige plek.'

Hij noemde me ooit 'dat meisje', ik noemde hem vervolgens 'boomer'. Hoogste tijd dus voor een gesprek over dingen die niet meer kunnen of juist wel. 'Als je een man bent zoals ik, dan zijn mensen er op uit om je verkeerd te begrijpen.'

Hoe bepaal je of Chinezen écht gelukkig zijn? En in hoeverre kun je als correspondent écht begrijpen waarom ze het regime accepteren? We spraken over Xi Jinping op zijn berg en de steeds onrustiger wordende bodem.

Als je ergens de eerste in bent, dan word je automatisch een rolmodel. Een taak die ze serieus neemt. We spraken over de angst om alles te verliezen in je wens om samen te vallen met jezelf. Hoe je je kracht terug kunt vinden in je nieuwe kwetsbaarheid. En waarom je altijd een aanloop moet nemen om in het water te springen, erop vertrouwen dat je nooit vergeet hoe je moet zwemmen.

Dementie leidt tot geheugenverlies, maar ook tot communicatieverlies. Hij onderzoekt hoe we wél in contact kunnen blijven met mensen met dementie, onder andere door reclamestrategieën toe te passen, zoals 'de ja-kamer' en 'de illusie van de keuze'. En leve de verbeelding, want die verliezen we nooit.

Hilversum, daar vindt ze wat van. Ze vindt het een giftige omgeving waarin vrouwen van kleur niet aan bod komen. Een plek die ze liever weert. Toch is ze naar de studio gekomen. Wel anderhalf jaar te laat, maar toch.