MISCHA!

Nadat haar moeder was overleden en haar liefde haar verliet, was het even op. De veerkracht. Ze besloot ernaar op zoek te gaan bij geleerden, gebutsten en gehavenden. En ze vond antwoorden, ze leerde hoe ze haar eigen veerkracht kon vergroten en hoera het bleek nog besmettelijk te zijn ook!

Ontsnappen aan de waan van de dag, je laten verleiden tot onderzoek, vragen opwerpen die geen antwoord behoeven. Dat is volgens hem de kracht van theater. Verder spraken we over zijn onbevangen manier van interviewen, zijn drang om te enthousiasmeren en ja, ook even over het songfestival.

Ze is niet de enige die is opgegroeid met ouders met een groot onvermogen, heeft ze gemerkt aan de reacties op haar boek. Pas toen haar moeder overleed, kon ze vrijuit gaan schrijven. Het Indische zwijgen doorbreken, zodat het hier stopt, het meedragen van verdriet dat niet van jezelf is.

Zijn grote liefde Ghislaine Pierie overleed in januari. Maar zijn rouwplan trad al maanden eerder in werking toen ze het slechte nieuws kregen en ze er nog gewoon was. Het verdriet toelaten en het grote loslaten. Volgens hem de mooiste periode, die hij zo weer over zou doen: 'Je komt erachter wat je samen hebt opgebouwd, wat je voor elkaar voelt, wat je voor elkaar betekent. Dat je de kans krijgt om een prachtig leven af te sluiten samen.'

We spraken over haar eerste leeservaring als kind, toen ze in die heerlijke wereld van Heidi und Peter werd gezogen, over ouder worden, idealisme, de ontlezing en ze blikte terug op haar al meer dan veertig boeken durende schrijverschap: 'Ik ben niet onopgemerkt gebleven'.

Zijn ouders vluchtten na de Hongaarse opstand in 1956 naar Nederland. Lange tijd was dat alles wat hij wist. Hij dook in zijn eigen familiegeschiedenis, ontrafelde geheimen, stuitte op trauma's en... op moed. Nu heeft hij, zoals hij het zelf noemt, 'zijn rommel opgeruimd, zodat die niet meer terecht kan komen bij zijn vrouw en kinderen.' Nu alleen nog een vrouw zoeken.

Mensen die haar een links hysterisch kutwijf noemen, die geeft ze gelijk. Want dat is ze. Maar mensen die haar grachtengordel noemen, nee, dat gaat te ver. Ze groeide op in Manderveen en was ooit jeugdkampioen klootschieten. Levensdoel? Haar leven winnen, net als in de Japanse anime. En een kruising worden van Astrid Joosten, Willem Ruis en Linda de Mol!

Het is de moeilijkste fase van de klimaattransitie, omdat we aan het begin staan, maar we kunnen niet anders dan ons leven aanpassen. En: het leven wordt er juist leuker op. Ook spraken we over bomen als levende geschiedenisboeken, aan de jaarringen ziet ze welk effect de klimaatverandering heeft op de natuur.

Haar oma was één van de passagiers van de kindertreinen die na de Eerste Wereldoorlog van Hongarije naar Nederland vertrokken. Om kinderen even aan te laten sterken. Maar haar oma bleef. Ze maakte dezelfde treinreis en ze maakte het verhaal universeler. Verder spraken we over de liefde: het eeuwige schipperen tussen controle en overgave. En ze vertelt hoe ze het uitmaakte met Prometheus.

Hij is niet van de halfzachte uitspraken. Er zijn volgens hem teveel regenboogvlaggen, de polsbandjes van Hoekstra vindt hij infantiel, verbinding vindt hij een vies woord en 50 Plus kan beter opdoeken. En nu Rutte plaatsmaakt, gaat hij VVD stemmen. Maar er is ook ontroering. Bij Fauré en bij de stem van zijn grote liefde.

Je kunt niet zeggen dat hij muzikant werd, want dat was hij altijd al. We spraken over de grenzen van humor, de koning, de levensles van zijn vader en we ontdekten een rode draad. Altijd fijn. Oh en Frank kwam ook nog even langs. Of was het Ronald?

Jezelf terugvinden nadat je datgene bent verloren waar je zo zielsveel van houdt. Daar is geen handboek voor. In haar boek 'B' beschrijft ze die zoektocht naar verdergaan, loslaten en tegelijkertijd vasthouden: 'De bezieling, die liefde die Berend voor het leven had, als het goed is word je daardoor opgeraapt, ikzelf ook.'

Waarom zou je een kind op deze wereld zetten? Hoe je deze vraag beantwoordt, zegt veel over jouw eigen balans tussen zorgen en hoop. Over hoe je als ouder ervoor wilt zorgen dat je kind tevreden en gelukkig wordt en hoe je daar tegelijkertijd maar verdomd weinig invloed op kunt uitoefenen.

Als kind voelde hij al dat er iets was. Een doel dat hij moest nastreven. Maar hoe je dat doet, dat is een proces van vallen en opstaan. We luisterden naar Ciske de Rat, we spraken over zijn jeugd, zijn liefde voor zijn naamgenoot die aan het religieuze grenst, zelfreflectie en de houdbaarheid van talentenshows.

Bijna tachtig, dus een mooi moment om terug te blikken. Op zijn jeugd met dinky toys, de keren dat hij eventjes af was in de media en zijn talent om een authentieke indruk te maken en ondertussen te verzwijgen hoe hij er écht over denkt. En nu is er een biografie, tot zijn eigen verbazing, want 'opwindend is mijn leven bepaald niet verlopen'.

We luisterden naar Gladys en naar de houtduiven uit zijn jeugd, hoe hij wilde dat het altijd zo bleef. We spraken over de dood en de liefde. Hij was ontroerd door de woorden van André van Duin en hij bracht een ode aan Wimie en het koffiezetapparaat.

Wat is goed leven? Je verantwoordelijkheid nemen. Als individu. Als bedrijf. Tegenslag omarmen, want 'het leven hangt van teleurstellingen aan elkaar'. En de liefde? Dat vindt hij 'een ingewikkeld dossier'. Verder spraken we over de bedrijfsethiek van zijn vader en natuurlijk kwam zelfhulpfilosoof Aristoteles meerdere keren voorbij.

Een profeet van de zee. Zo ziet hij zichzelf. Vanuit zijn oneindige liefde voor de zee roept hij - net als Jona, die van de walvis - dat er een ramp gaat plaatsvinden. En net als Noach bouwt hij daarom alvast zijn eigen ark.

Zijn talent om verhalen te vertellen heeft hij van zijn moeder. Zoektochten zijn het mooist, ergens aan beginnen, niet weten waar het eindigt. En: accepteren dat je niet op alle vragen antwoord krijgt.

We spraken over spijt als verlangen, als motivatie, als dubbele vorm van verdriet. Over rouw: 'Ontdekken wie je bent zonder de persoon die overleden is' en over de liefde, hoe die groei geeft, mits je je eraan durft over te geven.

Op Prinsjesdag ging ze haar badkamer voegen. Dus dat afstand nemen van Den Haag, dat is wel gelukt. We spraken over de democratie, bestaanszekerheid en over de gedupeerden van de toeslagenaffaire: 'Zet 50 ambtenaren in een gymzaal, laat alle gedupeerden langskomen en handel het af!'

Gedichten kunnen troosten, aanzetten tot denken, verwoorden wat je zelf niet kunt zeggen, je doen inzien wat je voelt, én verbinden. Het is haar missie om de poëzie te ontdoen van het hoogdravende. Trouwens, soms is er geen tweede laag. Soms wel, maar als je die niet volledig begrijpt, dan is dat ook niet erg.

Ze dook in de wereld van de juicekanalen en schreef er een roman over die laat zien hoe kwetsbaar BN-ers zijn. Als ze iets te verbergen hebben, maar dat is het voordeel als je Heleen van Royen bent, want dat heeft ze niet. We spraken over 20 jaar schrijverschap, schaamte, seks en jawel ook die oude koe (Oudkerk) halen we even uit de sloot.

Zelf had ze last van trots-schaamte en ze wilde weten waar dat vandaan kwam. Dus onderzocht ze wat trots met ons doet, hoe het ons beperkt of juist motiveert, hoe de politiek het inzet, hoe het ons verdeelt en hoe we het op een constructieve manier kunnen inzetten.

Met een geweldige verhalen garantie. Over een walvis achter het station, hoe hij er als kind voor zorgde dat hij wél een verjaardagsfeestje kreeg, en over zijn onbedwingbare neiging om mensen neer te maaien met zijn blik. Oh en Matthijs komt ook nog even voorbij.

Haar motto? Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers aantrekken. Want kleding vormt, het verbindt, het verbeeldt. Haar strijd? Meer ruimte! Om te zijn wie je bent, ook al is dat ieder uur weer iemand anders.

We dragen allemaal iets met ons mee. Aan onszelf de keus of je je eraan wilt ontworstelen of dat je het wilt omarmen. Het is een prachtig thema in haar laatste boek 'Schildpad en ik'. We bespreken de geur van Zweden, haar activisme en waarom we kinderen nooit, maar dan ook nooit mogen onderschatten.

Nadat je dit gesprek hebt gehoord, kun je nooit meer op dezelfde manier naar de film 'Finding Nemo' kijken. Of naar de Zuidas. Of naar ratten in de stad. Want als stadsecoloog ziet hij schoonheid tussen en op de gebouwen die we gedachtenloos passeren.

'I got your back!' Dat is de boodschap die ze aan de kinderen wil geven in haar boek. Trouwens, ook volwassenen zijn gebaat bij het lezen van kinderboeken. Geruststellend als je 's nachts niet kunt slapen en ze zitten boordevol levenslessen. De belangrijkste? Je bent niet alleen.

De dunne scheidslijn tussen de rede en het gevoel, dat houdt hem bezig, zowel in zijn werkende leven als in zijn persoonlijke leven. We spraken over eenzaamheid, zingeving en hoe je soms pas later ontdekt op welke manier je ouders van je hebben gehouden.

Ze ging op zoek naar iets van zichzelf, maar ontdekte toch dat ze daarvoor bij haar moeder moest zijn. En bij haar vader. We spraken over een zoektocht die meer vragen opriep dan antwoorden gaf, en die een prachtige documentaire opleverde.

Kwetsbaarheid en kracht zijn de thema's die altijd terugkomen in haar werk. We spraken over de kunstwereld, over inspiratie en over jezelf écht leren kennen.

We weten allemaal hoe laat het is, welke crises we moeten overwinnen, welke verantwoordelijkheid we dragen en toch komen we niet in beweging. Daarom schreef hij een boek voor beginnende wereldverbeteraars met de geruststellende gedachte dat minder willen ons meer oplevert.

We hebben ons best gedaan om de toneelstukjes achterwege te laten. Dus het werd een echt gesprek over talkshows, Rubiales ('mannen moeten gewoon even hun bek houden'), de bijzondere humor van zijn vader en het heerlijke besef dat het leven zo grappig in elkaar is gezet. En, we geven toe: we hebben dit gesprek vooral voor ons eigen plezier gevoerd.

Hij zit in wat hijzelf zijn vierde levensfase noemt en terugblikkend had hij nog meer risico willen nemen. Dan was hij nóg rijker geweest en was hij gewoon met zijn jeugdliefde getrouwd. We spraken over 25 jaar Business Class, over God, de dood en de liefde. En hij zong mee met 'Mien waar is mijn feestneus'.

Als hij iets moois ziet of hoort, kijkt hij direct om zich heen. Want schoonheid wil je delen. Het is de reden waarom hij muziek maakt. Op een manier die in geen enkel hokje past. Dus treedt hij op met robots, covert hij The Prodigy en laat hij een harp bouwen die wél een lage A heeft. Het geheim van zijn creativiteit? Juist binnen de lijntjes blijven!

Natuurlijk klinkt er snoeiharde muziek. Maar we bespreken ook Omtzigt (nee, hij gaat zich NIET aansluiten), hoe politici in de media verschijnen ('sportjournalistiek'), hoe je cynisme kunt voorkomen en de schoonheid van countrymuziek ('God, pistolen, een trein en er is altijd een hond')

Eén keer per jaar gooit hij zichzelf uit zijn comfortzone. Deze keer met een dancehit, maar dan wel voor het goede doel. We bespreken de grens tussen recht en rechtvaardigheid, hij legt uit waarom hij in tweede, derde én vierde kansen gelooft. En: hij gaat de politiek in zodra hij een partij vindt die cannabis legaliseert.

De kunst van een goede confrontatie, dat bespreken we. Hij legt uit wat het verschil is tussen voortuin -en achtertuin narcisten. Of hij bereid is om zijn eigen vrijheid in te leveren voor zijn werk. En er is een schattig verhaal over die ene keer dat hij als kind Louis van Gaal thuis opbelde.

Inmiddels weet hij wat werkt en wat niet, als het gaat om de bestrijding van misdaad. We spraken over korte termijn oplossingen voor de bühne, de lange termijn gevolgen van bezuinigingen en over de verharding van criminaliteit en waar dat eindigt.

Enigszins onveilig voelt hij zich wel, in dit gesprek zonder draaiboek, maar hij slaat zich er wonderwel doorheen. Hij vertelt welke talkshow hij mist op de tv, waarom Jort Kelder de ideale tafelgast is, waarom hij helemaal klaar is met Trump en hij legt uit hoe hij in zijn eigen leven orde schept in de chaos.

Het Gosse Bouma-licht. Het is inmiddels een begrip geworden. We spraken over wat een goede foto is, waar de grens ligt tussen kunst en commercie en over het voordeel van autodidact zijn.

Ze dook in de wereld van Twitch, want ze wilde aan den lijve ondervinden welk effect dit platform op de beeldvorming van vrouwen heeft, op het schoonheidsideaal. En toen gebeurde het opvallendste en tegelijkertijd het meest voor de hand liggende: ze verloor zichzelf en nam een borstvergroting.

Als familiedetective staat ze altijd aan de kant van het kind, want iedereen heeft volgens haar het recht om te weten wie je ouders zijn. We spraken over de kracht van DNA, Spoorloos en dat weten altijd beter is dan vraagtekens.

Denken is iets wat je overkomt, zegt deze voormalig Denker des Vaderlands, maar je moet je er wel voor openstellen. Durven verdwalen in gedachten. We spraken over ons parasiterende gedrag, de schoonheid van FC Twente en over de troostende werking van filosofie.

Zijn missie? Een betere behandeling van mensen met alvleesklierkanker. Verder spraken we over de kunst van een goed slecht nieuwsgesprek, de schoonheid van chirurgie en zijn carrière als clubarts.

De traan is nooit ver weg bij hem. Als hij muziek luistert of zelf muziek maakt. We bespreken de schoonheid van een blaasorkest. En hij legt uit waarom hij zich verraden voelt als hij Limburgers met een harde g hoort praten.

Op haar tiende besluit ze: ik wil in een band spelen. Alleen de bas was nog vrij, maar dat was misschien wel voorbestemd. Nu is Nana Adjoa, naast bassist, ook singer-songwriter en vindt ze het nog moeilijk naar haar eigen muziek te luisteren. Maar soms denkt ze ook tijdens het luisteren: dit is gewoon gelukt.

Hij is bioloog, presentator, fotograaf, natuurliefhebber en gek op alles wat leeft. En met zijn promotieonderzoek over slangengif in het menselijk lichaam heeft Mátyás Bittenbinder misschien zijn droombaan te pakken. Of nee, is dat toch misschien schrijver van kinderboeken? Het tweede deel komt er al weer aan. Wat wil hij zijn jonge lezers het liefst bijbrengen?

Hij groeide op als migranten-kind in Rotterdam-West, en de blik van zijn moeder zal hij nooit vergeten nadat gekaapte vliegtuigen zich in torens boorden in New York. 'Houd je maar gedeisd', was haar goede raad. Hoe het leven van de jonge moslim Lotfi El Hamidi vanaf die dag voorgoed veranderde beschrijft hij in zijn boek en podcast, Generatie 9/11.