MISCHA!

Hij maakte de serie Papi en de Pimps - vanaf 23 juli op tv - over mannen die online vrouwelijke modellen bijstaan in het verspreiden van erotische beelden. Een wereld waarin voor de e-pimps flink wat dinero's te verdienen zijn, maar ook een wereld waarin je eigenlijk niet wil dat je dochter werkt. En Mikey doet meer: hij maakt muziek en stond zelfs in het voorprogramma van De Jeugd van Tegenwoordig. Waar hij zijn motivatie vandaan haalt? In 2013 sloeg hij vijf keer over de kop in zijn auto, belandde in een coma, werd wakker en nam zich voor: ik wil elke dag een beter leven maken voor mezelf.

Haar muziek heeft invloeden van pop en neoklassiek en ze wordt gezien als beste producer uit Oost-Nederland. En nu werkt Lotte Pen aan een alternatieve mis. Volgens haar moeten we die van oorsprong katholieke dienst veel meer zien als een eeuwenoud bouwwerk. Een monument waar je doorheen moet lopen om 'm je eigen te maken. En voor haar alternatieve mis heeft Lotte onze inbreng nodig.

Als tiener werd ze uit huis geplaatst, en verbleef op veertien verschillende jeugdzorgplekken. Nu leidt Noa van Hagen Steunpunt Avalon, bedoelt als poging om anderen bij te staan. Noa reist stad en land af voor lezingen en zorgadvies. Wat houdt haar zelf op de been, als ze zoveel leed om zich heen ziet? En wat drijft haar om steeds maar dóór te gaan?

Sharid Alles - schrijver, journalist, podcastmaker - loopt al haar hele leven met een zwart gat rond: een gevoel van gemis, eenzaamheid en incompleet-zijn. Soms is het klein, soms zo groot dat ze er bijna door verzwolgen wordt. Voor haar podcast gaat ze samen met radio-dj Eva Cleven op zoek naar antwoorden rond haar adoptie. Ze vertelt ook over haar jarenlange speurtocht naar haar biologische moeder, en vraagt zich af: kun je van dat zwarte gat afkomen?

Zijn twintigste thriller is aanstaande. In "Een mooie dood" gaat Charles den Tex op zoek naar het antwoord op de vraag: wat is geluk? Geluk is een seconde die een eeuwigheid wil zijn, citeert hij dichter Gerrit Komrij. Ik ben benieuwd: welke seconden mogen wat jou betreft eeuwig duren?

Niet wegkijken en je verantwoordelijkheid nemen, want we maken allemaal deel uit van het systeem. Dat is haar overtuiging. Dus als het om de toeslagenaffaire gaat: 'We waren er allemaal bij. Dus iedereen werkt mee aan de oplossing.' We spreken over de Stichting Gelijkwaardig Herstel, hoe ze omgaat met kritiek op die stichting. En er zijn woorden van Gert-Jan Segers en van haar zoon.

Twee jaar geleden kreeg hij een geheim politierapport in handen over de moord op Pim Fortuyn. Hij maakt er de podcast 'Vriend van Volkert' over. Verder spreken we over Vitesse, de Arnhemse 'niet te vroeg juichen'-mentaliteit, de marktkoopman die hij niet werd. En over Argos en hoe je een verhaal zo vertelt dat iedereen het begrijpt én wil weten hoe het afloopt.

We spreken over de overwinning van Labour, de wederopstanding van Farage. Welke lessen we daaruit kunnen trekken. Daarnaast bespreken we hoe het komt dat het bij een thema als migratie zo weinig over cijfers gaat. Hoe hij met zijn columns perspectief wil bieden en hoe hij cynisme vermijdt, behalve als het om het gokbeleid gaat.

In zijn boek 'Het verdwijnen van Ferdi Heijen' praten de personages tegen je alsof je één van hen bent. Net zoals zij vroeger tegen hem spraken, toen hij zelf in het dorp opgroeide. Hij ontdekte dat hij niet de enige was die het gevoel had er net niet bij te horen. We spreken over literatuur met een hoofdletter, ruimte innemen en over huilen met voorbedachte rade.

In zijn boeken verwijst hij vaak naar zijn ouders. Omdat je veel kunt leren van de manier waarop zij hun leven leiden. Wat werkt en wat niet. Je kunt dingen kwalijk vinden in plaats van het ze kwalijk nemen. Ook spreken we over de podcast 'En niemand bleef onaangeraakt' over de aidscrisis in de jaren negentig en de stigma's en vooroordelen die daar uit voort zijn gekomen.

'Voel je je nu minder man?' Die vraag kreeg hij van zijn kapper, nadat hij vertelde dat hij door zaadbalkanker een testikel was verloren. Hij besloot op zoek te gaan naar antwoorden: over wat dat nou is, je mannelijk voelen, en welke mythes daar omheen hangen.

Hij heeft zich weer niet goed voorbereid op het interview, terwijl hij zich dat altijd voorneemt. Toch komt het goed. We praten over zijn podcast 'Geschiedenis Inside', de ADHD Experivaganza - 'Een rugzakje en een labeltje, ik gun het iedereen' - het veelvuldig gebruik van het woord 'tonight' in popnummers, over cavia's en petshopping. Oh en hij draait een kutnummer. Nu maar hopen dat hij met een goed gevoel naar huis is gegaan.

Hij was op zoek naar liefde. En naar bestaansrecht. Spoiler: die heeft hij gevonden. Hoewel hij terugkijken een nekschot voor de toekomst vindt, doet hij het toch in zijn boek 'Fenix'. Omdat hij tijdens zijn Roxy-periode vooral doordenderde en er weinig ruimte was voor verwerking. En om te laten zien dat een club veel meer is dan een dansvloer, het is een gemeenschap waar iedereen zichzelf kan zijn.

In alles wat hij maakt, streeft hij verbinding na. Door niet de interviewer te spelen, maar een gesprekspartner te zijn die herkent en erkent. De troost die we vinden in de gedachte dat je er niet alleen voor staat. We spreken over zijn liefde voor Nederlandse tv, hij vertelt hoe hij zelf omgaat met tegenslag. En natuurlijk zijn nieuwe podcast over de dood, die vooral over het leven gaat.

Hebben we het goed gedaan? Dat vragen hij en zijn vrouw Renate zich in hun nieuwe podcast af, als het gaat om hun rol als ouder van een kind dat aan topsport doet. Verder spreken we over zijn eigen jeugd, de noodzaak om grenzen te verleggen in de topsport en de manier waarop hij nu zijn eigen grenzen bewaakt.

Natuurlijk bespreken we zijn plotselinge vertrek bij NPO Radio 2, maar hij vertelt ook over de dromen van zijn ouders, het respecteren van hun normen en waarden. En we verschillen van mening over wat een échte radiovriend nou is. En, spoiler alert, er is een nieuwe liefde. Met vier poten en een snor.

Het jaar waarin ze 33 was, waarin ze alles verloor, maar zich nooit eerder zo rijk heeft gevoeld. Ze schreef er een boek over en we praten over de grens tussen wat ze deelt en wat niet (die grens is er niet), over haar seksdrive (die is er weer) en waarom daar nog steeds een taboe op rust. En hoe helend het is om naar je jongere zelf te kijken, naar Adele te luisteren (met paddo's) en sorry te zeggen.

Het worden zijn negende Zomerspelen en daarna stopt hij ermee. Dus blikken we terug op dat ene interview met Van Gaal. Op zijn mooiste Spelen, die in Sydney. Op dat ene moment met Sedoc. De tranen bij Van Polen. Zijn boosheid om voetbalgeweld. We spreken over de emoties die er altijd waren, maar hem ook soms in de weg zaten. Over zijn favoriete leidinggevende Ferry de Groot. En over zijn streven om sporters zo goed mogelijk neer te zetten.

Toen hij vorig jaar de diagnose acute leukemie kreeg, nam hij zich voor om niet samen te vallen met zijn ziekte. Dus gebruikte hij zijn verbeeldingskracht om zijn genezingsproces te zien als een gedwongen retraite. Om zich te bezinnen op alles wat hij tot dan toe had geleerd. Over transformatie, stilte en levenskracht.

Niet helemaal begrijpen waar je naar kijkt, maar toch blijven kijken, omdat het je raakt. Dat deed hij als kind bij de serie Candy Candy. En nu doet hij het met de foto's van Paul Blanca. We spreken over zijn omgang met pijn, zijn voornemen om het minder over hemzelf te laten gaan. En over zijn liefde voor Per Seconde Wijzer en de schoonheid van gewone mensen die heel veel weten. 'Er zijn al zoveel quizzen met kut-BN-ers.'

Het is vijfentwintig jaar geleden dat ze Women on Waves oprichtte. Ze noemt het geen missie. En ze noemt zichzelf geen activist. Ze kijkt om zich heen, ziet iets onrechtvaardigs wat haar raakt en probeert dat te veranderen. We spreken over de Verenigde Staten, over anti-abortusreclames op de radio en over het nieuwe anticonceptiemiddel voor vrouwen.

Ze gelooft. In God. In onvoorwaardelijke liefde. In duurzame relaties. In relatietherapie. We spreken over jezelf leren kennen, de ander leren kennen. Hoe je verantwoordelijkheid kunt nemen voor je eigen pijn. En: de liefde is geen verdienmodel.

Als kind achtervolgde ze al een aannemer met een Mercedes, omdat ze dacht dat ze iets op het spoor was. Dus natuurlijk werd ze journalist. We spreken over haar leven in dat Friese dorp waar haar naam 'op de kaart mag staan', haar liefde voor tuttige restaurants, over rouw: 'iemand die er niet is, kun je niet vervangen door iemand anders' en over velderwtjes met spek, ui en appelmoes.

'En door'. Zo had zijn theatervoorstelling ook kunnen heten, want 'het talent om te stabiliseren, dat ontbreekt bij mij'. Maar het heet 'Eddie voor het leven', en hij vertelt hierin over zijn ups en zijn downs. Dus we spreken over veerkracht, de kunst van comedy-acteren en het loslaten van je dromen en dat dat verrassend goed voelt.

Als tiener zat hij al op de publieke tribune om kamerdebatten bij te wonen. Nu, jaren later, probeert hij met De Kiesmannen om jongeren te bewegen om een kant te kiezen en te gaan stemmen. Verder: antwoord op de vraag wat nu een goede Europarlementariër is. En geen antwoord op de vraag waarom vrouwelijke Europarlementariërs altijd Anja heten.

Ze weet het zeker. Zolang er seksisme bestaat, zal er seksueel grensoverschrijdend gedrag zijn. Dus pleit ze voor waakzaamheid, want we zijn er nog lang niet. Blijkt wel uit de populariteit van Andrew Tate, de TradWives, Johan Derksen en de kritiek op de Lentekriebels.

Het klinkt tegenstrijdig, maar door het onzekere te omarmen, heeft hij meer vat gekregen op de wereld om hem heen, op hemzelf. We spreken over zijn debuutroman 'Lentekind', over zijn afkeer van hokjes, over de kracht van de verbeelding en over hoe de dood vooral liefde is voor wat was en nog altijd is.

Een democratie, dat vergt actief onderhoud. En je hebt als burger de plicht om je te informeren. Maar een gratis krantenabonnement zou wel helpen. En media die zich meer op de inhoud richten en minder op de vorm. We spreken ook over populisme, het mechanisme van gemotiveerd redeneren en over de Europese verkiezingen.

Hij was wielrenner. Maar het had net zo goed een andere sport kunnen zijn, want hij wilde gewoon de beste zijn. En toen dat wielrennen stopte, miste hij vooral dat hij niet meer op die fiets zijn emoties kon verwerken. Op het moment waarop hij dat het hardste nodig had. We spreken over zijn werk als commentator en natuurlijk over het huidige wielrenklimaat: 'De wielrenners van nu zijn de beste wielrenners aller tijden. Punt.'

Daar zitten we dan, met ons oerbrein in een samenleving die eigenlijk te modern voor ons is. We bespreken voetbal als vredesmiddel, de verkeerde knoppen die we indrukken bij diversiteitsbeleid en - let op hier volgt een impopulaire visie - mannen en vrouwen zijn wél verschillend.

Het echte verhaal wil ze vertellen, over haar werk als strafrechtadvocaat. Dus ze zegt het nog maar eens: Ze vertegenwoordigt de dader, niet de daad. En ze pleit voor meer stilte, zowel van de kant van de advocaat als van de journalisten. Oh en altijd fijn: waar wij in Nederland goed in zijn op het gebied van rechtspraak!

Het was geruststellend, de gesprekken die ze voor haar podcast 'Lang zal ze leven' voerde met vrouwelijke 70-plussers. Want er kan nog zoveel gebeuren in die tweede helft. Ook maken we de balans op, vier jaar nadat ze de documentaire 'Waarom werken vrouwen niet' maakte over waarom er zoveel vrouwen parttime werken.

Als kind keek hij er iedere maand naar uit: Avro's Kinderbios. Met Yokidrink en een saucijzenbroodje op de bank. Vervolgens het lange wachten en je honger stillen met het bijbehorende plakboek. Zo ontstond zijn liefde voor TV. We spreken over De Verraders, kijkcijfers, Wagner, zijn Leitmotiv en over de tijd waarin geluk nog heel gewoon was: 'Nederland was groot, en niemand ging nog dood.'

Drie jaar geleden schreef ze een boek waarin ze uitlegt waarom ze afstand neemt van de islam. Vervolgens veranderde haar hele leven. Ze verloor haar anonimiteit, haar veiligheid, haar huis en het contact met haar ouders. In haar nieuwste boek beschrijft ze de hoge prijs die ze betaalde voor die nieuwe vrijheid, die minder vrij was dan ze dacht. Hoe boosheid verandert in verdriet. En hoe je nieuwe antwoorden vindt op levensvragen: 'Ik heb het hiernamaals ingeleverd.'

'Ik kan ook gewoon gaan tennissen', dacht ze nadat ze filosoof werd en ontdekte dat ze toch geen antwoord kreeg op de existentiële vragen. We spreken over de hoge verwachtingen die ze altijd heeft, en over taboes: zeggen dat je kinderen gewoon niet leuk vindt, dat je vakanties ingewikkeld vindt en dat je een nieuwe hond neemt, een dag nadat je vorige is doodgegaan.

Ze loopt niet meer over eieren, ze zijn inmiddels allemaal gebroken. Dus mag iedereen weten hoe ze over racisme denkt, over diversiteit en over Gaza. Bovendien, ze gelooft niet in de cancelcultuur. Die man met die snor roept nog steeds wat hij wil. We spreken over Curaçao en haar podcast over de moord op Helmin Wiels. En over Op 1, 'een jas die niet lekker zat'.

Hij wil eerlijk zijn over het geloof en vindt dat meer mensen dat zouden moeten doen. Dus lees je in zijn biografie over zijn worstelingen, zijn twijfels en legt hij uit waarom hij het geloof soms sektarisch en manipulatief vindt. Het leidde ertoe dat hij wordt omarmd door niet-gelovigen en bekritiseerd door gelovigen, een plek waar hij zich vrijer voelt dan ooit.

Hij kijkt met dezelfde blik de wereld in - ironisch en empathisch - maar het resulteert niet meer in sketches, maar in foto's. We spreken over zijn straatfotografie, de kracht van de mismatch. En over humor en stereotyperingen: kan dat eigenlijk nog anno 2024?

Pieter Post was zijn held toen hij klein was. Iedereen bijpraten, nieuws brengen, verhalen vertellen. Hij doet het nu op de radio, in podcasts en op X. En hij heeft een fascinatie voor mensen die groot durven te dromen, alles bereiken en vervolgens weer naar beneden vallen. We spreken over zijn vader, over het songfestival en natuurlijk over Lee Harvey Oswald. En jawel er is karaoke ik herhaal er is karaoke!

Jasmine Sendar kun je ontwerper, presentatrice, actrice, podcastmaker, danser of zanger noemen. Zelf wordt ze liever niet in een hokje geplaatst. Een multitalent is ze zeker. Sinds deze maand presenteert ze ook nog eens The Morning Show op NPO BLEND, samen met cohost Q-Bah.

Ayoub Louihrani is een true fellah, een echte boer, zoals hij zichzelf noemt. Hij wilde iets doen wat niemand anders deed, en zo kwam hij in het agrarische vak terecht. Dieren verzorgen is het mooiste en dankbaarste wat er is, vindt hij. Zijn doel is duidelijk: een eigen melkveeboerderij. Een gesprek over de vrijheid die het boerenbestaan je oplevert, wat pesten hem heeft opgeleveerd en hoe je tussen culturen zweeft en je toch thuis kunt voelen.

Ayla Çekin Satijn gebruikte het Turkse deel van haar naam lang niet. Op advies van haar ouders - om discriminatie uit de weg te gaan. Maar maakt ze zich als Turks-Nederlandse lesbische vrouw hard tegen stereotyperende rollen van Turkse vrouwen in films en tv-series. Ze debuteerde ze als regisseur met Beș en nu staat ze met haar korte film Yildiz op het CineSud van festival Cannes.

Rangel Silaev werd op zijn vijfde verliefd op het pianospel en op zijn tiende begon hij - als jongste leerling ooit - op het conservatorium in Tilburg. Hij werkt samen met grote artiesten maar wilde ook zijn eigen neoklassieke nummers schrijven. Zijn eerste eigen album is sinds vorig jaar een feit en eind april betoverde hij het publiek in TivoliVredenburg met zijn pianospel. Voor zijn werk heeft hij al 4 Platina Platen en 12 Gouden Platen gekregen. Hij is nog maar 24 jaar maar lijkt alles al bereikt te hebben, of droomt hij nog ergens van?

Raounak Khaddari schrijft, rent, leest en… vrienschapt. Ja: vriendschap is volgens Raounak een werkwoord. Zelf vriendschapte ze lang onbevangen en onwetend. Soms ging dat goed en soms ging dat fout. Haar ervaringen tekende ze op in het boek: Even goede vrienden. Want: vriendschap is echte liefde. Sterker nog: vriendschap is misschien wel puurder. En nu komt Raounak met een werkboek: want inderdaad, vriendschap is een werkwoord.

De plank missen? Dat vindt Kim Karssen, theatermaker en actrice, niet zo erg, als je maar sláát. Want theater maken is bij uitstek de kunst van het mislukken. Je voltooit je werk waar anderen bij zijn. In haar voorstelling We're all alone in this together gaat het over samen willen zijn, en hoe dat - gek genoeg - vaak samengaat met juist niet jezelf zijn. En vooral: niet de clown willen uithangen.

Met haar LinkedIn-activisme won Amy-Jane Gielen in april de Carla Atzema Soroptimist Publieksprijs en ze is bezig met een nieuw boek: Fix het systeem, niet de vrouw. Een gesprek over de werkelijkheid van werk en het ouderschap en bij wie de bal nu echt ligt.

Dickie Zebregs speelt mee in de Champions League van de kunstwereld en stond in maart dit jaar als jongste handelaar op de vooraanstaande beurs TEFAF. En ja, dat is best knap, vindt hij zelf ook. Helemaal voor iemand die de kunstopleiding niet heeft afgerond. Als zoon van een autohandelaar leerde hij: totale transparantie is het hoogste goed. Zijn galerie aan de Keizersgracht gaat in mei weer open en daar kijkt hij erg naar uit.

Het is zijn stip aan de horizon: Rico Verhoeven verslaan. Hoewel, het uiteindelijke doel is zichzelf beter leren kennen, op fysiek en mentaal vlak. Want de sport brengt hem dichter bij hemzelf. We spreken over spelplezier, staredowns, de band met je trainer die opvallend veel gelijkenissen vertoont met een liefdesrelatie. En: hoe train je om gemener te worden?

Niemand heeft het op zijn of haar sterfbed over werk. In haar boek 'De tijd van je leven' vraagt ze zich af waarom we dat eigenlijk niet doen? Dus spreken we over zinvol werk, workism, burn-outs, quiet quitting, de 90% moeders en wat werkvrijheid écht betekent.

Hij zingt niet meer voor de marathonlopers van Rotterdam, maar zijn carrière dendert gewoon voort. Hij treedt nog steeds op, zo'n honderd keer per jaar. Zegt nooit nee. En denkt nooit: 'was ik maar thuisgebleven'. We spreken over zijn jeugd, zijn grote dromen, de liefde en hoe het optreden altijd zijn redding is geweest.'