MISCHA!

'Ik kan ook gewoon gaan tennissen', dacht ze nadat ze filosoof werd en ontdekte dat ze toch geen antwoord kreeg op de existentiële vragen. We spreken over de hoge verwachtingen die ze altijd heeft, en over taboes: zeggen dat je kinderen gewoon niet leuk vindt, dat je vakanties ingewikkeld vindt en dat je een nieuwe hond neemt, een dag nadat je vorige is doodgegaan.

Ze loopt niet meer over eieren, ze zijn inmiddels allemaal gebroken. Dus mag iedereen weten hoe ze over racisme denkt, over diversiteit en over Gaza. Bovendien, ze gelooft niet in de cancelcultuur. Die man met die snor roept nog steeds wat hij wil. We spreken over Curaçao en haar podcast over de moord op Helmin Wiels. En over Op 1, 'een jas die niet lekker zat'.

Hij wil eerlijk zijn over het geloof en vindt dat meer mensen dat zouden moeten doen. Dus lees je in zijn biografie over zijn worstelingen, zijn twijfels en legt hij uit waarom hij het geloof soms sektarisch en manipulatief vindt. Het leidde ertoe dat hij wordt omarmd door niet-gelovigen en bekritiseerd door gelovigen, een plek waar hij zich vrijer voelt dan ooit.

Hij kijkt met dezelfde blik de wereld in - ironisch en empathisch - maar het resulteert niet meer in sketches, maar in foto's. We spreken over zijn straatfotografie, de kracht van de mismatch. En over humor en stereotyperingen: kan dat eigenlijk nog anno 2024?

Pieter Post was zijn held toen hij klein was. Iedereen bijpraten, nieuws brengen, verhalen vertellen. Hij doet het nu op de radio, in podcasts en op X. En hij heeft een fascinatie voor mensen die groot durven te dromen, alles bereiken en vervolgens weer naar beneden vallen. We spreken over zijn vader, over het songfestival en natuurlijk over Lee Harvey Oswald. En jawel er is karaoke ik herhaal er is karaoke!

Jasmine Sendar kun je ontwerper, presentatrice, actrice, podcastmaker, danser of zanger noemen. Zelf wordt ze liever niet in een hokje geplaatst. Een multitalent is ze zeker. Sinds deze maand presenteert ze ook nog eens The Morning Show op NPO BLEND, samen met cohost Q-Bah.

Ayoub Louihrani is een true fellah, een echte boer, zoals hij zichzelf noemt. Hij wilde iets doen wat niemand anders deed, en zo kwam hij in het agrarische vak terecht. Dieren verzorgen is het mooiste en dankbaarste wat er is, vindt hij. Zijn doel is duidelijk: een eigen melkveeboerderij. Een gesprek over de vrijheid die het boerenbestaan je oplevert, wat pesten hem heeft opgeleveerd en hoe je tussen culturen zweeft en je toch thuis kunt voelen.

Ayla Çekin Satijn gebruikte het Turkse deel van haar naam lang niet. Op advies van haar ouders - om discriminatie uit de weg te gaan. Maar maakt ze zich als Turks-Nederlandse lesbische vrouw hard tegen stereotyperende rollen van Turkse vrouwen in films en tv-series. Ze debuteerde ze als regisseur met Beș en nu staat ze met haar korte film Yildiz op het CineSud van festival Cannes.

Rangel Silaev werd op zijn vijfde verliefd op het pianospel en op zijn tiende begon hij - als jongste leerling ooit - op het conservatorium in Tilburg. Hij werkt samen met grote artiesten maar wilde ook zijn eigen neoklassieke nummers schrijven. Zijn eerste eigen album is sinds vorig jaar een feit en eind april betoverde hij het publiek in TivoliVredenburg met zijn pianospel. Voor zijn werk heeft hij al 4 Platina Platen en 12 Gouden Platen gekregen. Hij is nog maar 24 jaar maar lijkt alles al bereikt te hebben, of droomt hij nog ergens van?

Raounak Khaddari schrijft, rent, leest en… vrienschapt. Ja: vriendschap is volgens Raounak een werkwoord. Zelf vriendschapte ze lang onbevangen en onwetend. Soms ging dat goed en soms ging dat fout. Haar ervaringen tekende ze op in het boek: Even goede vrienden. Want: vriendschap is echte liefde. Sterker nog: vriendschap is misschien wel puurder. En nu komt Raounak met een werkboek: want inderdaad, vriendschap is een werkwoord.

De plank missen? Dat vindt Kim Karssen, theatermaker en actrice, niet zo erg, als je maar sláát. Want theater maken is bij uitstek de kunst van het mislukken. Je voltooit je werk waar anderen bij zijn. In haar voorstelling We're all alone in this together gaat het over samen willen zijn, en hoe dat - gek genoeg - vaak samengaat met juist niet jezelf zijn. En vooral: niet de clown willen uithangen.

Met haar LinkedIn-activisme won Amy-Jane Gielen in april de Carla Atzema Soroptimist Publieksprijs en ze is bezig met een nieuw boek: Fix het systeem, niet de vrouw. Een gesprek over de werkelijkheid van werk en het ouderschap en bij wie de bal nu echt ligt.

Dickie Zebregs speelt mee in de Champions League van de kunstwereld en stond in maart dit jaar als jongste handelaar op de vooraanstaande beurs TEFAF. En ja, dat is best knap, vindt hij zelf ook. Helemaal voor iemand die de kunstopleiding niet heeft afgerond. Als zoon van een autohandelaar leerde hij: totale transparantie is het hoogste goed. Zijn galerie aan de Keizersgracht gaat in mei weer open en daar kijkt hij erg naar uit.

Het is zijn stip aan de horizon: Rico Verhoeven verslaan. Hoewel, het uiteindelijke doel is zichzelf beter leren kennen, op fysiek en mentaal vlak. Want de sport brengt hem dichter bij hemzelf. We spreken over spelplezier, staredowns, de band met je trainer die opvallend veel gelijkenissen vertoont met een liefdesrelatie. En: hoe train je om gemener te worden?

Niemand heeft het op zijn of haar sterfbed over werk. In haar boek 'De tijd van je leven' vraagt ze zich af waarom we dat eigenlijk niet doen? Dus spreken we over zinvol werk, workism, burn-outs, quiet quitting, de 90% moeders en wat werkvrijheid écht betekent.

Hij zingt niet meer voor de marathonlopers van Rotterdam, maar zijn carrière dendert gewoon voort. Hij treedt nog steeds op, zo'n honderd keer per jaar. Zegt nooit nee. En denkt nooit: 'was ik maar thuisgebleven'. We spreken over zijn jeugd, zijn grote dromen, de liefde en hoe het optreden altijd zijn redding is geweest.'

Risicovol waarheidsspreken, dat beschouwt ze als een daad van liefde. Vertellen wat je voelt, aanhoren wat dat met de ander doet, zonder het doel elkaar te overtuigen. En met de zekerheid dat je niet wegloopt en dat je verantwoordelijkheid neemt voor wat je zegt. 'Er is zoveel ruimte voorbij gelijk hebben'.

Eindelijk weet ik waarom een opera altijd zo lang duurt. Het draait om uitgesteld verlangen. We spreken over de politieke lading van opera's: 'de snijtafel waarop de burgerij zichzelf ontleedt', de male gaze - 'vrouwen worden doodgestoken, krijgen tbc of springen uit het raam' - en het begrijpen van die ene noot: 'Als je weet waar je naartoe moet luisteren, gaan die andere noten ook kloppen'.

Wanneer je denkt dat je niet nog dieper kunt gaan, ontdekken dat dat toch het geval is. En jezelf dan bijeenrapen en weer opstaan. Daar is hij goed in. We spraken over hoe hij omgaat met kritiek, waarom hij de gunfactor is verloren en waarom hij toch steeds terugslaat: 'Er is niemand die voor me opkomt, dus moet ik het zelf doen.'

Hij denkt iedere dag aan het Romeinse Rijk, behalve in het weekend. En die Romeinen dachten net als wij na over klimaatverandering, over luchtvervuiling, racisme, ongelijkheid.

Als meisje luisterde ze naar smartlappen en wist ze: er is een groter geheimzinnig leven waarin nare dingen gebeuren. We spreken over het alledaagse wankelen, en over de troost die het geeft als je iets leest waar je tot op dat moment zelf de woorden niet voor hebt kunnen vinden.

Ze loopt ergens tegenaan in haar eigen leven en ze maakt er een project van. Pakt het aan, lost het op. En wij mogen meekijken. Hoe ze haar rijangst overwint. Hoe ze met de afval van haar bovenburen dealt. Hoe ze haar politieke kennis vergroot. Op social media, in een boek en al het overige hoor je in haar podcast.

Hij doceert de levenslessen die hij zelf leerde. Aan een universiteit die hij zelf oprichtte. In een taal die hij zelf bedacht. Dus natuurlijk vormt de maakbaarheid van je eigen geluk een belangrijke les. Een andere les: als je je emotie geen plek geeft, dan word je uiteindelijk die emotie. En: het leven is geen koekje ei.

Hij heeft voor zichzelf bewezen dat hij het kan: iets opbouwen waar je van kunt leven, onafhankelijk van anderen en met een grote achterban. We spreken over Roddelpraat, politiek incorrecte grappen, effectbejag, waarom hij BN-ers trieste figuren vindt, over de liefde en over Wicky in je nek smeren. Praten over gedachten over zelfdoding kan anoniem via de chat op de website 113.nl of bel 113 of 0800-0113 (gratis).

Hij was er wel aan toe, om de kop uit de kont te trekken en de wereld in te kijken. Dus ruilde hij 'Nooit Meer Slapen' in voor de NRC-podcast 'Het Uur'. We spreken over zijn liefde voor Parijs, de pinguïn uit zijn jeugd en over welke levensles hij opdeed tijdens zijn vele interviews: dat je beter moet luisteren naar het gefluister dan naar het geschreeuw.

'Bek houden, niet bewegen, nauwelijks ademhalen, anders moet ik terug naar bed' dacht de kleine Bas toen hij in pyjama live naar de maanlanding mocht kijken. Vanaf dat moment wist hij: alles is mogelijk, dankzij techniek. En die liefde voor de techniek heeft hij nog steeds. Voor auto's, voor het sleutelen aan die auto's. Verder spraken we over hoeveel je van jezelf laat zien als interviewer en zijn liefde voor de radio.

Er kwam een man naar hem toe op het schoolplein. Met een bizar verhaal. Over een apparaat dat de wereld zou kunnen veranderen. Frans hoorde hem aan, keek naar de beelden die de man hem liet zien op zijn telefoon. En wist: dit wordt een podcast. We spraken over zijn liefde voor verhalen, over energie en waarom hij steeds hoofdpersonages kiest die eigenlijk niet willen meewerken.

Leve de kroeg! Waar we onze rollen bij de voordeur laten, waar we ongecompliceerd en gelijkwaardig met elkaar in gesprek gaan, zonder te focussen op onze verschillen. In zijn nieuwste boek onderzoekt hij hoe we dat ook kunnen toepassen in het echte leven.

Hoe kan het dat we de ene ramp vergeten en de andere ramp in ons geheugen gegrift staat? En hoe kun je ervoor zorgen dat de solidariteit na het plaatsvinden van zo'n ramp zo lang mogelijk standhoudt? Ze schreef een boek over onze vaderlandse rampen - van Middeleeuwen tot nu - en er zijn opvallend veel overeenkomsten.

In zijn programma's is 'de draai' een terugkerend thema. In zijn persoonlijke leven is hij juist een man 'van kleine stapjes, van geleidelijkheid'. We spraken over zijn nieuwe seizoen van 'God, Jesus, Trump!', over Op1, de fitties op X en de basiszekerheden van zijn geloof.

Alles heeft een begin, een plot, een einde. Of het nu om een column, een film, een parfum, een kledingstuk of een fles wijn gaat. Hij vindt er de woorden voor en deelt deze het liefst binnen zijn bubbel. Levenslessen: Maken maakt kwetsbaar. Wijn is geen therapie. En geluk is: een kind maken, dat kind een croissant geven en dat aanschouwen.

De Matthäus van Bach is als het kijken naar de sterrenhemel. Je voelt je klein en nietig, ook als je er niets vanaf weet. Maar als je zijn podcasts over de Matthäus en de Johannes beluistert, ervaar je nóg meer plezier. We spreken over de evangelist, de aria's, de choralen. En de les die we uit dit alles kunnen trekken: 'Mededogen, dát brengt ons verder.'

De liefdevolle blik, dat is het uitgangspunt voor de voorstellingen die ze samen met Yentl maakt. We luisteren naar De Jeugd van Tegenwoordig en we spreken over de houdbaarheid van kleinkunst, over moed. Waarom een technicus aan de crack niet grappig is. En waarom het wel grappig is als je niet weet of de vader van je goede vriend Bob nou wel of niet is overleden.

Ze schuwt het persoonlijke niet. Als ze er via haar eigen verhaal in slaagt om andere mensen te raken, dan gaat het uiteindelijk over hen. We spraken over verlies, over de kracht van Maria en over moederschap.

Ruimte innemen, dat gaat haar het beste af op een podium. Op dit moment doet ze dat met een voorstelling over de kunst van het liefhebben. Dus we spraken over opnieuw beginnen, haar liefde voor Frénk, de lichtheid koesteren en de kunst van het vergeven, je realiseren 'dat niet alles over jou gaat, het leven gaat ook over andere mensen'.

We spraken over de vruchtbaarheidsongelijkheid, over me-too, consent als ondergrens, over wanneer het zin heeft om individuele ervaringen te delen, en waarom ze jeuk krijgt van de term 'gebroken gezin'.

In zijn rapteksten spreekt hij zichzelf toe. En het werkt. Toveren, noemt hij het zelf. Hiphop beschouwt hij overigens als de thermostaat van de samenleving. En een tool om de wereld te veranderen. Verder: waarom de islam zijn thuis is, waarom je consequent moet groeten, zeker in Amsterdam-Noord. Waarom keuzes waardevoller zijn dan kansen. En waarom je je altijd moet afvragen: 'Wat zou Tupac doen?'

Inlevingsvermogen, empathie en vriendelijkheid. Dat zijn waarden die we hogere prioriteit mogen geven, wat hem betreft. En ons daarnaast meer richten op mooie dingen bedenken en maken, in plaats van al die meningen de wereld in slingeren. Verder spraken we over He-Man, Tina Turner en zijn onderbroekendroomdeal.

Inmiddels weet hij wat werkt in zijn strijd tegen de klimaatcrisis. Je uitspreken, dus zeggen dat je je zorgen maakt én verkondigen wat je doet, het liefst zo luid mogelijk. Het gesprek aangaan, zonder opgeheven vingertje. En actie. Dus demonstreren. Tot aan het punt waarop je geweld toepast.

Er schuilt een complotdenker in ons allemaal. Simpelweg omdat we vanuit ons overlevingsinstinct uit moeten gaan van het slechtst denkbare scenario. En we houden nou eenmaal van verhalen, ook omdat ze ons helpen in het begrijpen van de werkelijkheid.

We overschatten onszelf, we verzinnen verhalen om onze eigen inconsequenties recht te breien. We denken onszelf te kennen, maar dat valt vaak tegen. We denken op de momenten waarop we eigenlijk iets moeten doen. We luisteren naar onze kleuterstem en zetten ons verstand op nul, terwijl we dat eigenlijk met ons gevoel zouden moeten doen.

Iedere Nederlander zijn of haar eigen media-archief. Daar droomt hij van. En dat archief moet waardenvrij zijn. We luisteren naar de Apollo 11 en naar Bløf. We spreken over de regenjas van de vieze man, zijn diepe bewondering voor Philip Bloemendal en zijn geloof in de oneven kant van het leven.

Hoe balanceer je als royaltyverslaggever tussen enerzijds het jagen op een scoop en anderzijds een goede verstandhouding met het Koningshuis? Wat vindt Koningin Maxima écht van hem? En waar komt zijn fascinatie voor de Oranjes eigenlijk vandaan? Tot slot: hoe Koningsdag een stuk leuker kan dan dit.

Als kind reed ze op een pony die al bij de eerste hindernis weigerde te springen. Het leverde haar een belangrijke levensles op: zoek de fout altijd bij jezelf. We spraken over Op1, over interviewen, de EO, haar ideale talkshow aan de keukentafel van haar ouders en het vertrouwen dat 'het altijd goed komt, ook al denk je dat dat niet zo is.'

'Mag ik mijn sokken aanhouden?' Dat is de meestgestelde vraag in de behandelkamer van deze gynaecoloog. Maar nog interessanter zijn de zogenaamde deurknopvragen: de verrassende vragen die haar patiënten stellen terwijl ze op het punt staan om weer naar buiten te lopen. We spreken over de schoonheid van haar vak en over de gevaarlijkste reis die wij allen afleggen: de geboorte.

Het klinkt zo mooi: lessen trekken uit de geschiedenis. Maar daar is kennis en relativeringsvermogen voor nodig. We spraken over Jan van Leyden, de gebroeders De Witt, de waarde van sorry zeggen voor iets dat ver achter ons ligt. En over de huidige journalistiek.

Hoe kleiner hij zich voelt, hoe gelukkiger hij is. 'Als ik oog in oog sta met de kosmos, dan doe ik er helemaal niet meer toe en wordt er niks van me gevraagd.' We spraken over het onverklaarbare en hoe de sterrenkunde hem aan het wankelen bracht. Over de perfecte afstand tussen de sterren en de schoonheid van de kosmische blik die hij iedereen toewenst.

We spraken over geloof, hoop en liefde. Die overigens volledig met elkaar vervlochten zijn. Want haar geloof geeft haar hoop. En dankzij die hoop kan ze een daad van liefde doen: opkomen voor datgene wat het meest kwetsbaar is.

Uitleggen hoe oorlog écht werkt, dat is één van zijn missies. Via podcasts, via theatershows, via interviews. Dus we spraken over normen, waarden, deugden, vergeving en zijn enorme vertrouwen - ondanks alles - in de mens.

Ze is niet bang om zichzelf onder een vergrootglas te leggen en zich af te vragen of ze echt voor verandering zorgt met de documentaires die ze maakt? Hoe bevoorrecht is ze zelf? Hoe ver gaat ze om het beste voor haar kind te bereiken? En wat is dat 'beste' dan? Verder spraken we over de grenzen van een grap, de loonkloof, relaties en jawel, Herman van Veen.