Middagvervolgverhaal

Belinda wil by Basjan weet of hy besig is met mynbou-planne op die grond langs die reservaat. Christa wil die Duitse gaste verras met 'n rieldansgroep tydens die Kersete, maar Belinda het ander planne. Basjan vra vir Christa om weer met Jakob te flirt in 'n poging dat hy die oordragvorm sal teken.

Christa kla by kaptein Dalene Jafta oor Fanie en Jakob wat so lastig is. Sy dink Fanie Louw volg haar rond op straat. Ansie stel voor dat Jolene daaraan begin dink om ook 'n kêrel te kry. Christa wil by Jolene weet hoekom die duine by Witsand so brul as mens daarop stap.

Christa vertel vir Basjan dat Belinda die uitstappie na die duine met die Duitsers heeltemal oorgevat en moontlik verongeluk het. Dalene verneem by Belinda of sy weet hoekom Basjan op die grond langs die reservaat boor. Fanie vertel vir Christa van sy aftreeplanne, en maak haar 'n aanbod.

Fanie Louw, stem helaas in om in die glorified Wendy-huis te woon terwyl die Duitsers sy kamer beset. Kaptein Dalene Jafta van die satelliet-polisiekantoor verwittig Jakob Maritz dat sy die skerpioen moet konfiskeer omdat hy nie 'n wettige permit het om insekte binne 'n reservaat te versamel nie.

Basjan gee vir Christa aanwysings oor hoe sy die Duitsers moet hanteer, en vra dat sy niks sê van die oordragvorms wat Jakob nog nie geteken het nie. Fanie Louw, die verkoopsman, daag midde die Duitsers se aankoms op en is woedend dat sy gereelde kamer nie beskikbaar is by die gastehuis nie.

Basjan ontmoet Jakob op die duine buite die dorp, en word deur 'n skerpioen gesteek. Belinda is opgewonde oor die Duitsers wat by die gastehuis kom oorbly. Ansie en Jolene moet bontstaan om alles gereed te kry vir die belangrike gaste. Basjan dreig om Jakob iets aan te doen as hy nie die oordragvorms teken nie.

In die slotepisode van F.A. Venter se klassieke topverkoperroman, voel Simon oplaas dat hy sy lewe ten volle gewy het aan sy lewenstaak. In die laaste oomblikke van sy lewe, terwyl hy ongekende pyn en foltering verduur, beleef hy egter een van die mees verblydende oomblikke van sy lewe.

Simon word begroet deur 'n volgepakte sinagoge waar daar letterlik nie plek vir 'n muis is nie. Pas nadat hy met sy rede begin het, herken iemand uit die gehoor hom. Gabriël en Groot Miga se pleidooie om Simon Niger van 'n brutale verhoor deur die goewerneur van Cirene te vrywaar, val op dowe ore.

Oplaas kom Alexander en Simon in Cirene aan. Alexander probeer vir oulaas desperaat om Simon te oortuig om af te sien van sy plan, en liewer saam terug te keer na Ostia. Alhoewel Simon vriendelik in Cirene ontvang word deur sekere individue, is die boodskap duidelik dat Rome beslis nie vergeet het nie...

Alexander se reaksie om sy vader na soveel jaar weer te sien, oortref Simon se stoutste verwagtinge. Simon se oudste seun is egter geskok om van sy bejaarde ou vader se voornemens te hoor.

Met nog net Alexander wat lewe, is al Simon se geliefdes van hom af weggeneem. Daar is net een keuse vir hom, en dit is om te werk om genoeg geld bymekaar te maak om terug te keer na sy geliefde Cirene.

Simon en Esegiël kom uiteindelik by Debora, Rufus en Maria se huisie aan, maar die teleurstelling is groot. Min sou die twee vriende egter kon raai dat die ergste nog nie verby is nie...

Eerste Offisier Sergus help Simon en Esegiël om vervoer te kry om hulle van Ostia na Rome te neem om Debora, Rufus en Maria te probeer opspoor. Hoe nader hulle egter aan Rome kom, hoe meer ontstellend word hulle ervaring.

Die vaart van Joppe na Rome neem 'n onheilspellende wending wanneer 'n vreemde gloed een nag op die horison sigbaar word. Kan dit Rome wees wat brand? In Rome word die nuus net nog meer ontstellend.

Terwyl Esegiël een laatmiddag die horison van die huis in Getsemane af sit en dophou, word sy geduld na jare se wag beloon met Simon van Cirene wat na die huis aangestap kom. Wanneer hulle uiteindelik rustig sit en gesels, het Esegiël self ook 'n verrassing of twee om met Simon te deel.

Simon werk onverpoos in die silwermyn om die dwangarbeiders te bearbei. Met die verloop van tyd ontwikkel daar 'n besondere band tussen hom en Barabbas. Die eens berugte rower en moordenaar word al hoe meer ernstig siek, maar Simon kan hom net nie oortuig om tot geloof in die Verlosser van Israel te kom nie.

Dit is 'n goeie twintig jaar later. Simon is van alles en almal vervreem, en werk onder dwang in 'n Romeinse silwermyn waar hy 'n eens gevreesde man vir die eerste keer van aangesig tot aangesig ontmoet...

Simon se gesprek met Petrus duur aansienlik langer as wat Simon verwag het. En wat die dissipel te sê het, laat hom al hoe meer twyfel aan sy eie oortuigings. Veel later die aand, toe hy van Jerusalem af by die huis kom, kan Debora, Rufus, Esegiël en Maria hulle oë en ore nie glo nie...

Terwyl Debora met Rufus, Esegiël en Maria wonder waar Simon so lank bly, verloop Simon se gesprek met Petrus glad nie soos hy verwag het nie.

Maria se nuus oor Jesus se verskyning aan sy dissipels werp Simon heeltemal omver. Hy haas hom na die huis in Jerusalem waar hy aandring om met Simon Petrus te praat. Hoe langer Petrus met hom praat, hoe minder weerstand voel Simon kan hy bied teen dit wat vir hom tot in daardie stadium nog net leuens en bedrog was.

Simon en Debora wag tot laataand vir Rufus en Esegiël om van Betanië af terug te keer met nuus van Jesus van Nasaret se opstanding. Wanneer hulle uiteindelik terugkom, is wat hulle te vertel het, uiters teleurstellend. Maar dan kom Maria onverwags by hulle aan. Sy kan byna nie praat nie, so emosioneel is sy.

Oortuig dat die graf inderdaad leeg is, begin Simon oral navraag doen oor Jesus van Nasaret. Almal is bewus van die gerugte dat die Nasarener opgestaan het uit die dood, maar niemand het Hom nog gesien nie. Wanneer hy uiteindelik uitgeput tuiskom, is Debora se reaksie op die gerugte nog erger as wat hy gevrees het.

Simon vra Josef van Arimatea om weer vir hom te verduidelik wat die betekenis is van die aardbewing, die duisternis en die skeur van die voorhangsel in die tempel. Hoe meer Josef verduidelik, hoe minder verstaan Simon. Aangevuur deur sy nuuskierigheid enersyds, en sy kommer oor bedrog deur die dissipels andersyds, keer Simon baie vroeg die Sondagoggend terug na die graf van die Nasarener. Hy maak 'n skokkende ontdekking.

Josef van Arimatea probeer Simon oortuig dat die skeur van die voorhangsel bewys is dat Jesus die Messias, die Seun van God is. Simon vlug huis toe waar Debora hom inwag. Hulle gesprek verloop egter glad nie soos wat Simon verwag het dit sou nie.

Toe Simon Niger besef Debora is nie tuis nie, loop hy terug na Jerusalem. 'n Vreemde duisternis sak oor die stad en die hele gebied rondom Jerusalem toe, en Simon vaar blindelings die strate in. Toe hy hom weer kom kry, staan hy op die trap na die voorhof van die tempel, waar hy 'n skrikwekkende gebeurtenis beleef.

Simon Niger hou die kruisigingsoptog van 'n veilige afstand af dop, want iets dwing hom om teenwoordig te wees wanneer die kruisiging voltrek word. Hy het egter nooit kon raai dat sy blote teenwoordigheid sy lewe permanent en ingrypend sou verander nie.

Pilatus besef dat hy die stryd teen die Joodse leiers verloor het, en gee opdrag dat Jesus gekruisig moet word. Selfs Simon was nie voorbereid op die emosies wat hy sou beleef met die aanskoue van die kruisigingsoptog nie.

Die skare wat op die voorplein van Pilatus se paleis in Jerusalem vergader, is geskok om te hoor dat die gevreesde Barabbas in die plek van Jesus van Nasaret vrygelaat kan word. Pilatus voel verlig en tevrede dat hy in sy doel geslaag het, maar hy het nie rekening gehou met die sluwe Kajafas en sy priesterhoofde nie.

Pontius Pilatus se vrou, Claudia, waarsku hom dat sy 'n droom oor die Galileër gehad het, en dat hy die Man nie moet veroordeel nie. Pilatus besluit op grond daarvan om die Jode te uitoorlê deur hulle voor 'n onmoontlike keuse te stel: Die vrylating van Jesus, die Galileër, of die gevaarlikste misdadiger wat in aanhouding in Jerusalem is.

So gretig as wat Herodes Antipas was om Jesus van Nasaret uiteindelik te ontmoet, en so graag as wat hy 'n wonderwerk deur die enigmatiese persoonlikheid sou wou beleef, so gou het hy besef dat hy, nes Pilatus, nie sy politieke loopbaan op die spel wil plaas nie.

Wanneer Pilatus gekonfronteer word met voorvalle van opstand uit die verlede, besluit hy om ter wille van sy politieke loopbaan die saak na koning Herodus Antipas te verwys. Die koning van Galilea word in sy laatoggendontbyt gesteur met die nuus dat hy Jesus van Nasaret moet verhoor. Hy is opgewonde oor die vooruitsig om Jesus te ontmoet, maar hy word baie gou teleurgestel.

Jesus se verhoor verloop nie vir hoëpriester Kajafas en sy afvaardiging volgens plan nie. Ongeag die vyandigheid van die skare, wil Pilatus nie toegee aan die druk nie.

Simon volg die klein optog van die tuin van Getsemane af tot buite die poort na Kajafas se huis. 'n Gerug versprei dat die Nasarener skuldig bevind is. Josef van Arimatea se reaksie daarop skok Simon.

Debora ervaar 'n onweerstaanbare drang om die kruik wat Judas Iskariot by Simon agtergelaat het, na Jesus van Nasaret in Betanië te neem. Haar besluit het egter gevolge wat sy nie voorsien het nie.

Simon se gesprek met Judas Iskariot laat hom voel of ál die argumente teen Jesus van Nasaret deur die afstootlike man onderskryf word. Wanneer Debora van Jerusalem af by Simon verbygaan waar hy wyn aan pelgrims verkoop, hoor sy skokkende nuus by Simon.

Rufus is terug in Betanië, en hy en Maria probeer om Simon en Debora sover te kry om by hulle te kom kuier, want Jesus gaan by hulle tuis vir die Pasga. Debora wil graag gaan, maar nie Simon nie, en sy wil nie sonder hom gaan nie. Kort voor die viering van die Pasga verkoop Simon wyn en brandhout in Getsemane aan die pelgrims. Dan daag daar 'n klant op om wyn te koop wat Simon se hare laat rys...

Simon raak al hoe stiller. Hy kan dit nie verwerk dat Rufus saam met Jesus swerf nie. Maria kom kuier gereeld by hulle, en sy word vir Debora soos 'n dogter in die huis. Op 'n dag bring sy 'n besondere gas vir Debora om te ontmoet...

Rufus en Maria daag een oggend vroeg onverwags by Simon-hulle se huis in Getsemane op. Rufus lig Simon in dat hy nog die hele tyd by Maria-hulle aan huis in Betanië was. Wanneer almal later rustig aan tafel sit, maak Rufus 'n aankondiging wat beide sy ouers, maar veral Simon, hewig ontstel...

Debora en Esegiël is geskok om te sien hoe verflenter Simon se klere is, en hoe bebloed sy gesig en kneukels is. Hy sê 'n paar kwaaddoeners het hom langs die Kedron probeer oorval. Esegiël wil weet wat Simon dink van Josef van Arimatea se storie dat Lasarus uit die dood opgewek is, maar Simon maak dit af as bogtery. Nadat Esegiël gaan slaap het, erken Simon egter aan Debora dat hy in Betanië was en dat hy moet toegee: die Nasarener het Lasarus opgewek. Hy glo die God van Israel het die timmerman gebruik om aan die volk te bewys dat Hy hulle nog nie verlaat het nie. Maar dit maak nie van die Nasarener die Christus, die ware Messias nie!

Josef van Arimatea se besoek het Simon genoop om self ondersoek te gaan instel na wat Josef hom vertel het. Sy belewenis in Betanië skok hom tot in sy diepste wese...

Simon se gesprek met Josef van Arimatea lei hom al hoe meer om te glo dat die gesiene lid van die Sanhedrin ook in die Nasarener glo. Wanneer hy hom direk daarmee konfronteer, is die ou man vaag omtrent sy gevoelens. Toe Simon die middag terugkom by die huis, merk Debora gou dat iets hom pla. Wanneer sy hoor dat Jesus van Nasaret in Betanië was, vang dit haar verbeelding vas. Simon verlaat die huis met die verskoning dat hy nog na die koringland moet gaan kyk, maar heimlik het hy ander planne...

Twee dae nadat Simon en Esegiël na Saulus in die tempel in Jerusalem geluister het, is die parskuip klaar gepleister en gereed om gebruik te word. Josef van Arimatea lê besoek af met nuus, wat Simon geweldig ontstig.

Simon en Esegiël bring 'n dankoffer in die tempel. Daar is 'n jong Fariseër, genaamd Saulus, besig om die dade en uitsprake van Jesus van Nasaret te veroordeel. Simon glo dit bevestig dat hy reg was om Rufus sy huis te belet totdat sy seun tot ander insigte kom en Jesus veroordeel soos dit 'n goeie Jood betaam.

Rufus daag moeg en seer van die lang rit te perd in Betanië op nadat hy Jesus in Perea gevra het om die sterwende Lasarus te gaan genees. Maar in plaas van die genesing van die siek pottebakker, beleef Rufus die afsterwe van Lasarus. Tóg vind hy terselfdertyd krag, wat vir hom soos 'n skild is teen Simon se woede.

Simon soek antwoorde op sy vrae oor sy twee seuns. Hy kry die struweling tussen hom en Rufus die vorige aand nie uit sy kop nie, en het berou dat hy sy jongste seun uit die huis gejaag het. Josef van Arimatea bring o.a. meel en sout vir Simon en Debora, maar hy is haastig, want Kajafas het hom na Jerusalem ontbied om gerugte te bespreek dat Jesus van Nasaret na Jerusalem op pad is.

Simon is afgemat en voel gedreineer ná Rufus die huis verlaat het. Rufus loop die hele nag, en vroeg die volgende môre ontmoet hy 'n geheimsinnige jong vrou op 'n donkie wat dringend op soek is na iemand om Jesus van Nasaret vir haar te ontbied, want haar broer in Betanië lê op sterwe.

'n Rustige aand aan die etenstafel en 'n gesprek oor al die werk wat op Josef van Arimatea se grond gedoen moet word, het onvoorsiene gevolge.

Nimrod se beskrywing van sy genesing oortuig Rufus dat hy Jesus van Nasaret ten alle koste moet ontmoet. Simon kom met opwindende nuus terug van Jerusalem af.

Nimrod vertel vir Rufus hoe Jesus van Nasaret hom genees het. Rufus is verwonderd oor die eenvoud van die profeet van Galilea se leer.

Simon weier om Nimrod te glo dat hy genees is, en jaag hom weg. Rufus se besoek later die aand aan Nimrod lei tot 'n diep gesprek oor Jesus van Nasaret.