Modern Dutch

Korte samenvatting van het voorafgaande: Lady Maud Marsh, de dochter van de Graaf van Marshmoreton van Belpher Castle in Hampshire, is verliefd op een onbemiddelde Amerikaan. Haar familie keurt dat af. Haar tante Lady Caroline Byng wil dat haar stiefzoon, Reginald Byng, met Maud trouwt, maar Reggie is in stilte verliefd op Lord Marshmoretons secretaresse, Alice Faraday. Lord M. wil zelf alleen maar voor zijn rozentuin zorgen. Op Piccadilly in Londen springt onverwacht een aantrekkelijk meisje in de taxi bij George Bevan, een succesvolle Amerikaanse musical-componist. Zij vraagt hem ​​haar te verbergen voor de onaangename, gezette, zij het goedgeklede jongeman die haar achtervolgt. George slaat de man zijn hoge zijden hoed van het hoofd slaat en ze weten te ontsnappen. Het meisje verdwijnt echter al snel daarna. George is verliefd op haar geworden en weet haar naam te achterhalen: Lady Maud Marsh van Belpher Castle. George reist af naar Belpher. De onaangename man bleek Mauds broer te zijn, Percy Marsh, Lord Belpher. Zowel hij als Lady Caroline geloven ten onrechte dat George de ongeschikte Amerikaan is waar Maud verliefd op is, omdat hij haar met hem in een taxi heeft zien vluchten, wat Maud uiteraard ontkent

Korte samenvatting van het voorafgaande: Lady Maud Marsh, de dochter van de Graaf van Marshmoreton van Belpher Castle in Hampshire, is verliefd op een onbemiddelde Amerikaan. Haar familie keurt dat af. Haar tante Lady Caroline Byng wil dat haar stiefzoon, Reginald Byng, met Maud trouwt, maar Reggie is in stilte verliefd op Lord Marshmoretons secretaresse, Alice Faraday. Lord M. wil zelf alleen maar voor zijn rozentuin zorgen. George Bevan, een succesvolle Amerikaanse musical-componist, ziet op Piccadilly in Londen een meisje dat hij bijzonder aantrekkelijk vindt. Tot zijn verrassing springt zij even later bij hem in de taxi en vraagt hem ​​haar te verbergen voor de onaangename, gezette, zij het goedgeklede jongeman die haar achtervolgt. Hij weet de man af te leiden door hem zijn hoge zijden hoed van het hoofd slaat en ze weten te ontsnappen. Het meisje verdwijnt echter al snel daarna. George is verliefd op haar geworden, hoewel hij niet eens haar naam weet. Dankzij een krantenbericht over de onaangename dikke jongeman (die na het incident met de taxi de nacht in de gevangenis heeft moeten doorbrengen omdat hij een politieagent had geslagen), ontdekt George dat zij Lady Maud Marsh van Belpher Castle was. – George reist per trein af naar Belpher.

Korte samenvatting van het voorafgaande: Lady Maud Marsh, de dochter van de Graaf van Marshmoreton, is verliefd op een onbemiddelde Amerikaan. Haar familie, met name haar tante Lady Caroline Byng, keurt dat af en verbiedt Maud het huis, Belpher Castle in Hampshire, te verlaten. Lady Caroline wil dat haar stiefzoon, Reginald Byng, met Maud trouwt, maar Reggie is in stilte verliefd op Lord Marshmoretons secretaresse, Alice Faraday. Lord M. wil zelf alleen maar voor zijn rozentuin zorgen. Een succesvolle Amerikaanse musical-componist, George Bevan, ziet op Piccadilly in Londen een meisje dat hij bijzonder aantrekkelijk vindt. Tot zijn verrassing springt zij even later bij hem in de taxi en vraagt hem ​​haar te verbergen voor de onaangename, gezette, zij het goedgeklede jongeman die haar achtervolgt. Dat doet George. Hij weet de man af te leiden door hem zijn hoge zijden hoed van het hoofd slaat, zodat George en het meisje kunnen ontsnappen.

Samenvatting van het voorafgaande: Lady Maud Marsh, de dochter van de Graaf van Marshmoreton, is verliefd op een onbemiddelde Amerikaan. Haar aristocratische familie, geleid door de hooghartige zus van Lord Marshmoreton (die weduwnaar is), Lady Caroline Byng, keurt zo’n relatie af en verbiedt Maud het huis, Belpher Castle in Hampshire, te verlaten, zodat ze hem niet meer kan ontmoeten. Lady Caroline wil dat haar stiefzoon, Reginald Byng, met Maud trouwt, maar Reggie is in stilte verliefd op Lord Marshmoretons secretaresse, Alice Faraday. Lord M. zelf wil alleen maar voor zijn rozentuin zorgen. Op Piccadilly in Londen ziet George Bevan, een Amerikaanse componist van succesvolle muzikale komedies, een mooi meisje in het bruin; hij betreurt dat hij geen reden heeft om haar aan te spreken, en verzucht dat als ze maar in de middeleeuwen hadden geleefd, hij haar had kunnen benaderen als een held die hulp biedt aan een jonkvrouw in nood. Depressief, houdt George een taxi aan en is verrast wanneer het meisje in het bruin plotseling bij hem in de taxi springt en George vraagt ​​haar te verbergen.

Samenvatting van het voorafgaande: Lady Maud Marsh, de dochter van de Graaf van Marshmoreton, is verliefd op een onbemiddelde Amerikaan die ze de zomer tevoren heeft ontmoet in Wales. Haar aristocratische familie, geleid door de hooghartige zus van Lord Marshmoreton (die weduwnaar is), Lady Caroline Byng, keurt een ev. relatie met deze Amerikaan af en verbiedt Maud het huis, Belpher Castle in Hampshire, te verlaten, zodat ze hem niet meer kan ontmoeten. Lady Caroline wil dat haar stiefzoon, Reginald Byng, met Maud trouwt, maar Reggie is in stilte verliefd op Lord Marshmoretons secretaresse, Alice Faraday. Lord M. gehoorzaamt braaf zijn zus, die erop staat dat hij de geschiedenis schrijft van zijn familie, terwijl hij zelf alleen maar voor zijn rozentuin wil zorgen.

Damsel in distress / Het Meisje in de Taxi is een roman van Wodehouse uit 1919 die niet in een van de reeksen (Jeeves, Blandings enz) valt. Het boek is eerder in het Nederlands vertaald in 1927, en uitgegeven in duizend exemplaren, maar nooit herdrukt. Dat leek me reden om een nieuwe vertaling te verzorgen. Een paar proefdrukken daarvan zijn te verkrijgen via Boekwinkeltjes .nl, en bij deze is er het luisterboek in 17 afleveringen! Hoewel in het Nederlands dus een zeldzaam boek, is er altijd wel belangstelling voor geweest. Het werd meteen in 1919 al verfilmd, in 1928 bewerkte Wodehouse het samen met Ian Hay tot een toneelstuk, en in 1937 tot een musical, die ook nog in datzelfde jaar werd verfilmd met Fred Astaire en Joan Fontaine in de hoofdrollen. Hoewel vaak gezegd wordt dat een van de belangrijkste personages uit het boek, Lord Marshmoreton, een voorloper is van Lord Emsworth, en hij ook inderdaad een volkomen vergelijkbaar personage is onder een andere naam, is dit toch niet het geval, want de eerste Blandings-roman (Something Fresh) verscheen al in 1915, vier jaar eerder dus dan Damsel in Distress. Er zitten nog wel meer Emsworth-verwijzingen in het boek. Zo is het dorp in de buurt waarvan het zich allemaal afspeelt, Belpher, met zijn ondiepe baai en vergane oester-cultuur duidelijk een portret van het werkelijk bestaande dorp Emsworth in Hampshire, waar Wodehouse een aantal gelukkige jaren heeft doorgebracht. Er zijn meer autobiografische elementen in het boek; de mannelijke hoofdpersoon George Bevan is een succesvolle New Yorkse musical-componist en op het moment dat Wodehouse het boek schreef woonde hij sinds vijf jaar in Amerika en schreef daar met Guy Bolton en Jerome Kern succesvolle en vernieuwende musicals. (spoiler →) Lord Marshmoreton, die net als Lord Emsworth veel kenmerken bevat van Wodehouse zelf (of van wie hij had willen zijn) trouwt een meisje uit het musical-ballet – ook weer net als Wodehouse (in 1914) deed.

Korte samenvatting van het voorafgaande: Bertie heeft met Jeeves zijn intrek genomen in een huisje in Steeple Bumpleigh om Lord Worplesdon (de man van zijn gruwelijke tante Agatha, en de vader van zijn angstaanjagende vroegere verloofde Florence Cray) daar de gelegenheid te bieden tot een clandestiene ontmoeting met de Amerikaanse zakenman Chichester Clam. Tante Agatha is gelukkig niet op Bumpleigh Hall aanwezig. Stilton Cheesewright, de jaloerse huidige verloofde van Florence Clay, is de politieman van Steeple Bumpley, wat Florence te min voor hem vindt. Nobby Hopwood is verloofd met Bertie’s vriend Boko, maar mag van haar voogd Lord W. niet met de volgens hem armlastige schrijver trouwen. Jeeves bedenkt een plan waarbij Bertie Worplesdon moet uitschelden en beledigen en Boko hem dan komt verdedigen om in een beter blaadje te komen bij Lord W., maar Bertie weigert. Florence’ irritante broertje, de padvinder Edwin geeft per vergissing een broche aan Florence namens Bertie die niet voor haar bestemd was. Florence kust Bertie in de overtuiging dat de broche een geschenk van hem was en hernieuwt hun verloving, tot Bertie’s grote afschuw. Boko, ooit zelf verloofd met Florence, stemt ermee in te onthullen hoe hij van haar af gekomen is, onder voorwaarde dat Bertie volgens plan Worplesdon beledigt. Jeeves ontdekt echter dat Boko’s verloving uitraakte nadat Boko Edwin had geschopt en moedigt Bertie aan hetzelfde te doen.

Op verschillende plaatsen op het internet kwam ik een Wodehouse-pastiche tegen onder de titel Jeeves Deals With Coronavirus. Hij stamt al uit maart 2020, tijdens wat we nu weten dat pas de eerste golf was, maar inhoudelijk is-ie op dit moment helaas opnieuw actueel. Daarom leek het me leuk hem voor de Modern Dutch podcast alsnog te vertalen en voor te lezen. Hij viel me op door de voortreffelijk getroffen stijl, en verder ook door de milde, immanente spot die erin gedreven wordt met het ons bekende Wodehousiaanse escapisme – waarin wij ons overigens maar al te graag wentelen, nietwaar? De schrijver is Eduardo Garcia. Je kunt de originele tekst o.a. vinden op https://ashokbhatia.wordpress.com/2020/03/20/jeeves-deals-with-croronavirus-guest-post-by-eduardo-garcia/ en in het Engels horen en zien voorlezen op https://www.youtube.com/watch?v=kYp-9VkMKN4 .

Alweer een kleine Modern Dutch Special, dit keer vanwege Kerstmis. Wodehouse had niet zoveel op met Kerstmis, en de meeste van zijn verhalen waarin dat feest een rol speelt, doorgaans op de achtergrond, zijn in de afgelopen jaren al eens bij Modern Dutch aan de beurt geweest. De belangrijkste van die verhalen zijn natuurlijk De Ware Kerststemming (Jeeves and the Yule Tide Spirit uit Very Good, Jeeves), MDPodcast 065, en Een Nieuwe Kerstvertelling (Another Christmas Carol (een Mulliner verhaal uit de Playboy van december 1970), MDPodcast 013B. Verhalen die zich met Kerstmis afspelen, maar waarin Kerstmis niet echt deel uitmaakt van het plot, zijn Jeeves en de Gladde Rakker (Jeeves and the Greasy Bird (1965, uit Plum Pie), MDPodcast 117 & 118, Tuppy’s Beproeving (The Ordeal of Young Tuppy (1930, uit Very Good Jeeves), MDPodcast 169 & 170, en De Grootsteedse Aanpak (The Metropolitan Touch, uit The Inimitable Jeeves), MDPodcast 028. En dan was er nog het komische essay Just what I wanted, dat Wodehouse in 1915 schreef voor Vanity Fair. Dat had ik nog niet gebruikt, maar nu voor deze aflevering, MDPodcast 203, heb ik het vertaald onder de titel Net wat ik wilde. Een beetje een Bomans-achtig stukje eigenlijk, waarin voor de hand liggende stellingen absurd worden uitgewerkt. Veel plezier ermee – en vrolijk Kerstfeest!

Dit jaar (2021) bestaat de P.G. Wodehouse Society 40 jaar; het is tevens 140 jaar geleden dat P.G. Wodehouse werd geboren. Dat is al op allerlei manieren gevierd binnen en buiten de Wodehouse Society, en het was ook de bedoeling dat te doen in het Amsterdamse Poëzie-Theater PERDU aan de Kloveniersburgwal op 3 december. Van al zijn werk bleef juist PG Wodehouse’s poëzie, die hij toch heel veel heeft geschreven, relatief onbekend. PERDU wilde daar verandering in brengen, door zijn poëzie in de spotlights te zetten tijdens een avond die speciaal aan dit deel van zijn werk zou zijn gewijd. De corona-pandemie heeft daar voorlopig een stokje voor gestoken. Gelukkig hebben we nog de Modern Dutch Podcast…

15 oktober is de geboortedag van P.G. Wodehouse en daarom wordt altijd rond deze tijd een van de drie jaarlijkse bijeenkomsten van de P.G. Wodehouse Society gehouden. En ter gelegenheid daar weer van dan vandaag maar weer eens een podcast van Modern Dutch. En wel om precies te zijn een pastiche ter ere van de meester, dat lijkt me gepast. Die pastiche is afkomstig uit de bundel First. Date. Ever. uit 2020, geschreven door Daniel Kopcow, een Amerikaanse schrijver, een minor author van voornamelijk verhalen. Van huis uit is hij een chemicus die werkt in de milieutechnologie. Hij woont in Ithaca, New York. Ik heb wat van zijn verhalen gelezen en hij blijkt een kennelijke voorkeur te hebben voor absurditeiten, voor het bizarre en allerlei vormen van fantasy, maar in zijn jongste bundel staat dus ook deze pastiche van Wodehouse. En op veel plaatsen weet hij inderdaad de juiste toon te treffen. Het is leuk om te zien hoe na al die jaren Wodehouse’ vakmanschap en stijl en humor nog altijd wordt gewaardeerd en nagevolgd.

Wodehouse is the Woods is een muzikale vertelling en ode rond het werk van P.G.Wodehouse. De voorstelling is een beleving en wandeling langs verschillende scenes, in- en om het landgoed Frankendael, Middenweg 72, Amsterdam op zondag 3 oktober 2021 om half twee en om half vijf. Wodehouse heeft een ongekend oeuvre achtergelaten in de literatuur maar schreef ook bijzonder veel teksten voor het muziektheater. Dat staat deze middag in het zonnetje. Laat je vermaken en geniet onder het genot van een drankje mee van de vrolijke wereld van P.G. Wodehouse. Zang: Merel van Geest, Rein KolpaPiano: Julia BuizerSpel: Brit van der Lans, Marc Montagne, Karel Blommesteijn, Frank de Ruyter en Zoë VerlaanBanjolele etc: Fiora en Leonard Beuger Stuur voor ticketreservering een email naar:  [email protected] 

Voor deze laatste wekelijkse aflevering van de Modern Dutch Podcast heb ik natuurlijk een Jeeves & Wooster-verhaal bewaard, en wel het één na laatste dat Wodehouse geschreven heeft (1958). Zijn allerlaatste Jeeves-verhaal, (Jeeves en de Gladde Rakker,1966) was al te beluisteren in MDPodcast 117 en 118. Ook in Jeeves Makes an Omelette / Waar gehakt wordt recyclet Wodehouse eigen materiaal en wel van bijna een halve eeuw eerder! Het stelen en vernietigen van een ongewenst schilderij was ook al het thema van het Reggie Pepper-verhaal Om Clarence een Plezier te Doen uit 1913 (MDPodcast 052). Je zou zelfs kunnen zeggen dat het om twee versies van hetzelfde verhaal gaat. Interessant om te vergelijken wat na een halve eeuw bewaard blijft, en wat veranderd wordt. Ik had dit verhaal al wat eerder opgenomen, en nu ik het terughoorde viel me toch op hoezeer Wodehouse in zijn Jeeves & Wooster-verhalen werkelijk op zijn allerbest is. Het heeft er volgens mij mee te maken dat hij die verhalen vertelt als Bertie. In zijn rol van Bertie Wooster bereikt hij een niveau van zorgeloze speelsheid, schaamteloze onnozelheid en onbewust vloeiende taalvaardigheid, die hem ongeremder maakt dan zichzelf, of in zijn rollen van Mr. Mulliner, Oudste Lid of de Corky uit de Ukridge-verhalen, die allemaal meer ambitie hebben dan het grote kind Bertie Wooster.

Het idee van een Dikke Ooms Loterij stamt uit The Fat of The Land (uit A Few Quick Ones 1959,  als Suikerooms te beluisteren in MDPodcast 107) en in het begin van Stylish Stouts / Obese Ooms gebruikt Wodehouse zelfs een paar letterlijk dezelfde zinnen. Verder ontwikkelen de verhalen zich overigens heel verschillend. In Stylish Stouts / Obese Ooms komt de butler voor van Bingo’s tante Myrtle. In het begin van het verhaal heet hij Wilberforce, en aan het eind opeens Willoughby. Dat is zowel in de Amerikaanse versie als in de Engelse zo (resp. apr. en dec. 1965). In een latere uitgave (’94) schijnt hij ook nog Fotheringay te heten. De Wilberforce/Willoughby-verwarring is een kennelijke vergissing van Wodehouse en/of zijn redacteuren die overigens nauwelijks opvalt omdat die namen in het verhaal zo ver uit elkaar staan en zo op elkaar lijken. Omwille van de authenticiteit heb ik het in mijn vertaling maar zo laten staan – in de verwachting dat er vast ooit nog eens iemand een geleerd artikel over gaat schrijven…

Over de setting van dit verhaal heb ik me altijd verbaasd. Wodehouse heeft het geschreven in 1964, toen hij 83 jaar oud was. De hoofdpersoon, Bingo Little, komt in talloze van zijn verhalen voor sinds 1921 (Jeeves in de Lente, MDPodcast 020), zonder merkbaar ouder te worden. Al die jaren spelen die verhalen, en eigenlijk al Wodehouse’ werk zich af in een soort vagelijk Edwardiaans tijdperk, dat nooit precies gedefinieerd wordt en waarin uiterst zelden verwijzingen te vinden zijn naar de werkelijkheid buiten die verhalen. Er komen geen oorlogen in voor, geen kerncentrales, geen vliegtuigen, geen radio en televisie. En dan opeens, in dit verhaal komt Bingo terecht in een ‘sit-in’ op Trafalgar Square waar gedemonstreerd wordt tegen de atoombom. Er staat zelfs met zoveel woorden in dat de betreffende protestmars er een is uit een reeks die telkens gehouden wordt van Aldermaston naar Londen. Wonderlijk exact en gebaseerd op de actuele werkelijkheid van de jaren zestig! Wat dat betreft is dit verhaal beslist uniek in Wodehouse’ werk. De Aldermaston-marsen waren demonstraties tegen atoomwapens in de jaren vijftig en zestig en vonden plaats tijdens het paasweekend tussen de Atomic Weapons Research Establishment in Aldermaston in Berkshire, Engeland en Londen, over een afstand van tweeënvijftig mijl, of ongeveer 83 km. De eerste van die marsen vond plaats met Pasen 1958 en vertrok van Trafalgar Square, vanaf het jaar daarna gingen ze steeds in omgekeerde richting, en onderweg sloten zich dan steeds meer demonstranten aan. Bij de massaalste van die marsen, in 1963, kwamen uiteindelijk 100.000 demonstranten op Trafalgar Square samen, en daarbij vonden veel ongeregeldheden plaats. Mensen als Eric Idle en Rod Steward waren er in hun jeugd bij aanwezig en naar wij nu weten dus ook – zij het tegen zijn zin – Bingo Little!

Een vroeg verhaal, gepubliceerd in The Strand in (UK) in 1911 en The Metropolitan (US) in 1912, daarna in de bundel The Man Upstairs and other stories (1914), dat niet behoort tot een van Wodehouse’ bekende reeksen. Geen Jeeves of Ukridge dus hier, en de hoofdpersoon, Owen Bentley, lijkt me ook geen lid van de Drones Club! Wel doet hij me erg denken aan Wodehouse zelf, van nog tien jaar eerder (1900/1902) die toen nog in een nederige positie bij de Hongkong & Shanghai Bank werkte, net als Owen Bentley niet veel begreep van de administratieve taken die hij te vervullen kreeg, in zijn vrije tijd met het schrijven van verhalen en andere literaire teksten bezig was, vooral ook van teksten voor het theater, en droomde van een carrière als auteur. Veel geld daarmee te kunnen verdienen behoorde zeker ook tot zijn dromen – die net als die van Owen Bentley volledig zijn uitgekomen. Dit verhaal is een stuk minder kolderiek, veel minder een farce, dan het meeste latere werk. Zoals in veel van het vroege werk is het realistische (en vaak ook het romantische) element nog veel sterker aanwezig. Bij dit verhaal zelfs zo sterk, inclusief autobiografische details, dat ik me afvraag of Wodehouse dit verhaal niet zozeer geschreven heeft op basis van herinneringen, als wel op basis van een eerdere versie uit de tijd dat hij zelf nog bij de bank werkte. De tewerkstelling van Owen op de postkamer en de vrees voor het verlies van een bonus wegens te laat komen – Wodehouse kwam in zijn eerste jaar bij de HSBC twintig keer te laat – bijvoorbeeld kunnen dat doen vermoeden.

Korte samenvatting van deel één: In de Drones Club vertelt een Baardmans een verhaal over iets wat Bingo Little is overkomen. Bingo’s vrouw, de romanschrijfster Rosie M. Banks, zou het fijn vinden als Sarah Byles, de kinderjuffrouw die hielp bij het grootbrengen van Bingo, ook voor hun zoontje Algernon Aubrey, ook wel “Algy” genoemd, zou kunnen zorgen. Rosie huurt haar in, maar Bingo wil al snel weer van Juffie Byles af wanneer ze gênante verhalen begint te vertellen over hem in zijn jeugd. Ondertussen verkeert Bingo in financiële problemen nadat hij weer eens geld heeft verloren bij een paardenrace, terwijl Oofy Prosser, de miljonair van de Drones Club, het lootje met de naam van Horace Davenport heeft getrokken in de darts-sweepstake op de club, wat betekent dat Oofy ongetwijfeld het prijzengeld van drieëndertig pond en tien shilling zal gaan winnen, omdat Horace Davenport verreweg de beste darts-speler is van de Drones Club. Oofy verkoopt evenwel, kennelijk uit een voor hem zeer verbazend altruïsme, het Horace-lootje voor vijf pond aan Bingo. Bingo weet aan die vijf pond te komen door in het geheim zijn diamanten manchetknopen te verpanden. Juffie Byles zegt tegen Rosie dat de manchetknopen moeten zijn gestolen. Dan echter vertelt Horace tegen Bingo, zoals hij al eerder tegen Oofy heeft gezegd, dat hij te zeer overstuur is om deel te nemen aan de dartswedstrijd. Hij is er namelijk kapot van dat Valerie Twistleton haar  verloving met hem heeft uitgemaakt.

De Bui Trekt Over (The Shadow Passes) is een verhaal uit de bundel Nothing Serious (1950), en  verscheen in deze bundel voor het eerst. Het had niet, zoals gebruikelijk, eerst in een of meer tijdschriften gestaan. De bundel, en daarmee voor zover ik weet ook dit verhaal, is in het verleden nooit in het Nederlands vertaald. Voor veel Nederlandse liefhebbers en voor de Modern Dutch Podcast dus een primeur. Dit verhaal is een van de eenentwintig korte verhalen die Wodehouse schreef over leden van de Drones Club. De meeste daarvan, negen namelijk, gaan zoals dit over Bingo Little, acht gaan er over Freddie Widgeon en vier over andere Drones, waaronder Pongo Twistleton, die in dit verhaal ook nog even genoemd wordt. De meeste zijn inmiddels voor de Modern Dutch Podcast al (opnieuw) vertaald – met in gedachten een bundel getiteld Leuke Jongens! – en ook al bijna allemaal ‘uitgezonden’, maar of die bundel er ooit komt, dat is helaas nog maar erg de vraag… Vaak zijn er ook dwarsverbanden tussen de Drones-verhalen en de Jeeves & Woosterverhalen (vooral uit Carry On, Jeeves / Toe maar, Jeeves), en allerlei romans, zoals Right Ho, Jeeves / Goed Bezig, Jeeves, Money for Nothing / Gratis Geld, en Barmy in Wonderland / Klatergoud! – en dan beperk ik me maar even tot romans waarvan ModernDutch-vertalingen bestaan.

Dit is een vrij laat (1959) Drones-verhaal uit de bundel A Few Quick Ones. Dat het zo relatief laat is geschreven valt o.a. te zien aan het feit dat Wodehouse in dit verhaal maar liefst tweemaal het verschijnsel televisie noemt (Het publiek in een televisiestudio kon haast niet harder gelachen hebben. en Bramley-aan-Zee flikkerde voor zijn ogen als een oude Western op de TV.) – terwijl voor het overige alles nog net zo Edwardiaans is als in al zijn oudere Drones verhalen. Hier en daar heb ik dat in de (Modern Dutch) vertaling wat verdoezeld, door hier een boordenknoopje niet te noemen en daar van een hurricane een tsunami te maken, maar de manchetknopen, hoornen brillen en gleufhoeden (die laatste zelfs gedragen op het strand), bovenal echter de intermenselijke verhoudingen, verraden toch in welke tijd het verhaal gesitueerd is. Dat is natuurlijk ook juist leuk. Die televisie springt er dus een beetje anachronistisch uit. Verder is hier natuurlijk opnieuw sprake van gerecyclede verhaalelementen (Drones-lid moet Verkiezing van Mooiste Baby jureren als in Noblesse Oblige, MDPodcast 102, en baby inspireert tot komische strip als in De artistieke loopbaan van Corky, MDPpodcast 159), waarbij het deze keer heel grappig is om te zien hoe Wodehouse zelf een paar keer binnen dit nieuwe naar een van die oudere verhalen verwijst. En tenslotte ontdekte ik hier dat de titel van Kyril Bonfiglioli’s roman Niet Dat Ding Op Mij Richten, waaraan Modern Dutch Podcast 139 is gewijd, letterlijk ontleend is aan dit verhaal, waarin ‘dat ding’ evenwel geen vuurwapen is, maar Bingo’s geliefde zoontje Algy. Wodehouse was kennelijk niet zo dol op baby’s.

Nog één keer een verhaal uit de bundel Avonturen van Ukridge – financieel genie met tegenslag, die in 2012 verscheen bij uitgeverij IJzer. In dit verhaal krijgt de eeuwige opportunist Ukridge een koekje van eigen deeg. Hoe onwaarschijnlijk situaties en personages bij Wodehouse ook doorgaans mogen lijken, ze zijn eigenlijk altijd te herleiden tot personen en omstandigheden die Wodehouse in de werkelijkheid ontmoette. De singuliere Stanley Featherstonehaugh Ukridge is, zoals Wodehouse in een brief ooit bevestigde, gedeeltelijk gebaseerd op verhalen die zijn oude schoolkameraad William Townend hem vertelde over zijn vriend, de excentrieke Samuel Carrington Craxton, en gedeeltelijk op Herbert Westbrook, een schrijver met wie Wodehouse o.a. in zijn jaren bij The Globe samenwerkte.

Voor mensen die – net als ik – dol zijn op nutteloze kennis en overbodige details: dit verhaal verscheen in 1958 in druk in de bundel A Few Quick Ones en in hetzelfde jaar ook in het tijdschrift This Week, maar dan onder de titel Bingo Little’s Wild Night Out. Er moet ook een andere tijdschriftversie geweest zijn, al in 1940! Oofy Prosser, de even gierige als puisterige miljonair onder de Drones speelt ook dit keer weer zijn rol als onaangename vrek. Prosser betekende in informeel taalgebruik uit de jaren 1890 iemand die van iedereen probeerde te lenen en/of gierig met geld omging. In mijn Slang Dictionary uit 1925 is het nog steeds iemand die ‘spunges upon a comrade or stranger for drink’. Oof was een slang-woord voor geld, en Oofy is dus een (bij)naam voor iemand die veel geld bezit.

Zoals zo vaak recyclet Wodehouse ook ditmaal een idee dat hij al eens eerder in een verhaal heeft gebruikt. In De Hond McIntosh en wat daarmee gebeurde (1929) (MDPodcast 138) geeft Bobbie Wickham een hond, de Aberdeen Terrier van Tante Agatha, weg aan het zoontje van een theaterproducent om een gunst van hem te verkrijgen, en moet dat dier (door Bertie Wooster) worden teruggeritseld voordat er ongelukken gebeuren. Tweeëntwintig jaar later wordt hetzelfde idee gebruikt in dit verhaal, Het spijt de Redactie (1951), ditmaal om de gunst te verwerven van een beroemde schrijfster, en is het Bingo Little die geacht wordt het puin te ruimen. Bovendien betreft het hier geen ‘Scottie’ maar een pekinees. Pekinezen waren Wodehouse’ lievelingshonden, hij heeft er in de loop van zijn lange leven talloze gehad. Aberdeen terriers waren dat juist niet, hoewel er verschillende in zijn verhalen opduiken, waaronder uiteraard Bobbie Wickham’s eigen bijterige Bartholomew. De hoofdpersoon van dit verhaal, Bingo Little, een van de bekendste Drones, vertoont in dit verhaal overigens bijna Ukridge‑achtige trekken. Het hele verhaal heeft trouwens nogal die bedriegerige Ukridge‑sfeer en ‑toon. Het is daarmee misschien wel het scherpste van alle Drones‑verhalen. Let ook op het merkwaardig plotselinge en kort‑afgewerkte slot. Heel sterk.

Bramley is So Bracing!, de oorspronkelijke titel van dit verhaal, heeft Wodehouse ontleend aan het beroemde affiche van John Hassall Skegness is So Bracing! uit 1908 met die Vrolijke Vissersman. Die visser en die slogan zijn sindsdien in eindeloos veel varianten gebruikt. Van de visser staat in Skegness een standbeeld, en Bill Bryson gebruikte hem een paar jaar geleden nog voor het omslag van zijn boek The Road to Little Dribbling. Voor de Tweede Wereldoorlog publiceerde Wodehouse, die altijd heel efficiënt met zijn werk omging, zijn verhalen altijd eerst in de tijdschriften (doorgaans eerst een in de VS en dan nog een in het VK, of omgekeerd), en bracht ze pas daarna uit in een bundel. Na de oorlog waren er echter nauwelijks nog tijdschriften die verhalen en feuilletons publiceerden, en was Wodehouse dus een belangrijk deel van zijn afzetmarkt kwijt. Een van de weinige uitzonderingen was Playboy. In dat blad heeft Wodehouse in zijn latere jaren dus nog vrij veel gepubliceerd. Nu is dat niet bepaald een tijdschrift waarin je Wodehouse zou verwachten, want het wordt niet in de eerste plaats gelezen om z’n literaire kwaliteiten. Anderzijds ontbreken in Wodehouse’ werk seksueel getinte aspecten, scabreuse grappen of zelfs maar pikante toespelingen geheel. Wodehouse en Playboy vormen dus een wat eigenaardige combinatie. Wellicht vandaar dat Wodehouse juist in een aantal Playboy-verhalen opvallend mooie en enigszins gevaarlijke dames opvoert in lichtelijk risqué situaties (zoals Valerie Fanshawe – a dish and a pippin – en Mabel Murgatroyd – a red-haired girl of singular beauty -) dan wel blonde dames met ‘billowy curves’ zoals Trixie Waterbury  en de ‘substantial blonde’ uit dìt verhaal, teneinde dat publiek wat tegemoet te komen…

Samenvatting van het voorafgaande: Bertie moet voor Tante Dahlia een zilveren roomkoe stelen van Sir Watkyn Basset, bewaakt door diens brute vriend Spode. Jeeves bezorgt Bertie een geheime methode om Spode uit te schakelen, nl. door tegen hem te zeggen dat hij alles weet over Eulalia. Meer mag Jeeves over dat geheim niet vertellen. Verder heeft Stiffy Byng een vete met dorpsveldwachter Eustace Oates en laat diens helm stelen door haar geheime verloofde, hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Stiffy dwingt Bertie haar bij haar plannetjes te helpen door hem te chanteren met een notitieboekje dat niet in handen mag vallen van Sir Watkyn en Spode. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Gussie probeert Stiffy het notitieboekje al stoeiende te ontfutselen. Madeline neemt hem dat kwalijk, verbreekt hun verloving en zegt tegen Bertie dat ze nu met hèm zal trouwen. Spode heeft intussen het notitieboekje gevonden en probeert Gussie te straffen voor de beledigingen die hij daarin heeft gelezen. Bertie weet Spode evenwel te verdrijven middels ‘Eulalia’. Gussie heeft de salamanders uit zijn kapotte aquarium ondergebracht in Sir Watkyn’s badkuip. Sir Watkyn spoelt de salamanders door de afvoer en verbiedt zijn huwelijk met Madeline. Woedend geeft Gussie Sir Watkyn het notitieboekje met alle beledigingen aan zijn adres. Bertie realiseert zich dat Sir Watkyn nu nooit meer het huwelijk tussen Gussie en Madeline zal toestaan, en wil hem dwingen door de roomkoe te stelen en als losprijs te gebruiken voor zijn toestemming. Maar Tante Dahlia blijkt dat stelen al te hebben gedaan, en komt met het ding naar Bertie’s kamer. Jeeves geeft de roomkoe mee met Gussie, die naar Londen rijdt om te ontsnappen aan de woedende Sir Watkyn. Jeeves vindt in Bertie’s koffer Oates’ helm, die Stiffy daar heeft verstopt. De helm wordt uit het raam geworpen om die te verbergen voor Sir Watkyn als die Bertie’s kamer doorzoekt. Sir Watkyn, die ook de lokale vrederechter is, kan niet bewijzen dat Bertie de roomkoe heeft gestolen, maar beschuldigt hem wel van het stelen van Oates’ politiehelm als de butler daarmee komt aanzetten en meldt, dat hij die door Bertie uit het raam heeft zien gooien. Bassett sluit Bertie vervolgens in zijn kamer op en zal hem gevangenisstraf geven. Tante Dahlia zegt Bassett echter dat ze bereid is hem haar chefkok Anatole af te staan als Bertie niet verder zal worden vervolgd. Bassett gaat daar meteen op in, maar… Bertie wil Brinkley Court  niet van Anatole beroven. Hij is bereid dertig dagen in het gevang door te brengen en wenst alleen wel een geweldig Anatole-diner als hij vrijkomt.

Samenvatting van het voorafgaande: Bertie moet voor Tante Dahlia een zilveren roomkoe stelen van Sir Watkyn Basset, bewaakt door diens brute vriend Spode. Jeeves bezorgt Bertie een geheime methode om Spode uit te schakelen, nl. door tegen hem te zeggen dat hij alles weet over Eulalia. Meer mag Jeeves over dat geheim niet vertellen. Verder heeft Stiffy Byng een vete met dorpsveldwachter Eustace Oates en laat diens helm stelen door haar geheime verloofde, hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Stiffy dwingt Bertie haar bij haar plannetjes te helpen door hem te chanteren met een notitieboekje dat niet in handen mag vallen van Sir Watkyn en Spode. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Gussie probeert Stiffy het notitieboekje al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert het verkeerd en verbreekt hun verloving. Ze zegt tegen Bertie dat ze nu met hèm zal trouwen. Spode heeft intussen het notitieboekje gevonden en probeert Gussie te straffen voor de beledigingen die hij daarin heeft gelezen. Bertie weet Spode evenwel te verdrijven middels ‘Eulalia’ en geeft het nototieboekje aan Gussie om het aan Madeline te tonen en verwacht dat die twee dus vrede zullen sluiten. Dat gaat echter niet door: Gussie heeft de salamanders uit zijn kapotte aquarium ondergebracht in Sir Watkyn’s badkuip. Sir Watkyn spoelt de salamanders door de afvoer en verbiedt het huwelijk. Sprakeloos van woede geeft Gussie Sir Watkyn het notitieboekje met alle beledigingen aan zijn adres. Bertie realiseert zich dat Sir Watkyn nu nooit meer het huwelijk tussen Gussie en Madeline zal toestaan, tenzij daartoe gedwongen bv. door de roomkoe te stelen en die als losprijs te gebruiken voor zijn toestemming. Maar Tante Dahlia blijkt dat stelen al te hebben gedaan, en ze komt met het ding naar Bertie’s kamer, waar het in een koffer wordt geborgen. Jeeves geeft de koffer aan Gussie, die ermee naar Londen rijdt om te ontsnappen aan de woedende Sir Watkyn. Jeeves vindt in Bertie’s andere koffer Oates’ helm, die Stiffy daar heeft verstopt. Bertie stemt ermee in de schuld op zich te nemen voor het stelen van de helm nadat Stiffy een beroep doet op de Erecode van de Woosters: “Laat nooit een vriend in de steek”. Sir Watkyn, die ook de lokale vrederechter is, kan niet bewijzen dat Bertie de roomkoe heeft gestolen, maar beschuldigt hem wel van het stelen van Oates’ politiehelm en dreigt hem te veroordelen tot een gevangenisstraf.

Samenvatting van het voorafgaande: Bertie moet voor Tante Dahlia een zilveren roomkoe stelen van Sir Watkyn Basset, bewaakt door diens brute vriend Spode. Jeeves bezorgt Bertie een geheime methode om Spode uit te schakelen, nl. door tegen hem te zeggen dat hij alles weet over Eulalia. Meer mag Jeeves over dat geheim niet vertellen. Verder wil Sir Watkyn de roomkoe ruilen voor Tante Dahlia’s onmisbare kok Anatole, heeft Stiffy Byng een vete met dorpsveldwachter Eustace Oates en laat diens helm stelen door haar geheime verloofde, hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Stiffy dwingt Bertie haar bij haar plannetjes te helpen door hem te chanteren met een notitieboekje dat niet in handen mag vallen van Sir Watkyn en Spode. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Stiffy dwingt Bertie tegen Sir Watkyn te zeggen dat hij met Stiffy verloofd is. Sir Watkyn zal dan zo opgelucht zijn later te horen dat het niet waar is en dat ze met Stinker wil trouwen dat hij dat zal toestaan. – Het plan werkt. Gussie probeert Stiffy het notitieboekje al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert het verkeerd en verbreekt hun verloving. Ze zegt tegen Bertie dat ze nu met hèm zal trouwen. Spode heeft intussen het notitieboekje gevonden en probeert Gussie nu te straffen voor de beledigingen die hij daarin heeft gelezen. Bertie weet Spode evenwel te verdrijven middels ‘Eulalia’ en neemt hem het notitieboekje af. Hij geeft het aan Gussie om het aan Madeline te tonen en verwacht dat die twee dus vrede zullen sluiten. Dan komt Gussie echter melden dat het huwelijk toch niet doorgaat: hij heeft per ongeluk het glas van zijn salamander-aquarium gebroken en beestjes tijdelijk ondergebracht in Sir Watkyn’s badkuip. Sir Watkyn spoelt de salamanders door de afvoer en verbiedt boos Madeline om met Gussie te trouwen. Sprakeloos van woede geeft Gussie Sir Watkyn het notitieboekje met alle beledigingen aan zijn adres. Bertie realiseert zich dat Sir Watkyn nu nooit meer het huwelijk tussen Gussie en Madeline zal toestaan, tenzij hij daartoe gedwongen wordt bv. door de roomkoe te stelen en die als losprijs te gebruiken voor Sir Watkyn’s toestemming voor het huwelijk van Gussie en Madeline. Maar Tante Dahlia blijkt dat stelen al gedaan te hebben…

Samenvatting van het voorafgaande: Bertie is op Totleigh Towers om voor Tante Dahlia een zilveren roomkoe van Sir Watkyn stelen. Diens brute vriend Spode bedreigt daarom Bertie. Jeeves bezorgt Bertie een geheime methode om Spode uit te schakelen, nl. door tegen hem te zeggen dat hij alles weet over Eulalia. Meer mag Jeeves over dat geheim niet zeggen. Verder wil Sir Watkyn de roomkoe ruilen voor Tante Dahlia’s onmisbare Franse kok Anatole, heeft Stiffy Byng een vete met dorpsveldwachter Eustace Oates en laat daarom diens helm stelen door haar geheime verloofde, de hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Stiffy dwingt Bertie haar bij haar plannetjes te helpen door hem te chanteren met een notitieboekje dat niet in handen mag vallen van Sir Watkyn en Spode. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Stiffy dwingt Bertie dmv het notitieboekje tegen Sir Watkyn te zeggen dat hijzelf met Stiffy verloofd is. Sir Watkyn zal dan zo opgelucht zijn later te horen dat het niet waar is en dat ze met Stinker wil trouwen, dat hij dat zal toestaan. – Het plan werkt. Gussie probeert Stiffy het notitieboekje al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert het verkeerd en verbreekt hun verloving. Ze zegt tegen Bertie dat ze nu met hèm zal trouwen. Spode heeft intussen het notitieboekje gevonden en probeert Gussie nu te straffen voor de beledigingen die hij daarin heeft gelezen. Bertie weet Spode evenwel te verdrijven middels ‘Eulalia’ en neemt hem het notitieboekje af. Hij geeft het aan Gussie om het aan Madeline te tonen en verwacht dat die twee dus vrede zullen sluiten. Hij laat Jeeves juist opgelucht zijn koffers pakken als Gussie komt melden dat het huwelijk toch niet doorgaat.

Samenvatting van het voorafgaande: Bertie is op Totleigh Towers om voor Tante Dahlia een zilveren roomkoe van Sir Watkyn te stelen. Sir Watkyn en zijn brute vriend Spode merken dat en bedreigen Bertie. Jeeves kent een geheim waarmee Bertie Spode weet uit te schakelen, nl. door tegen hem te zeggen dat hij alles weet over Eulalia. Meer mag Jeeves over dat geheim niet zeggen Verder wil Sir Watkyn de roomkoe met Tante Dahlia’s echtgenoot Oom Tom ruilen voor hun onmisbare Franse kok Anatole, heeft Stiffy Byng een vete met de dorpsveldwachter Eustace Oates en laat daarom diens helm stelen door haar geheime verloofde, de hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Stiffy dwingt Gussie en Bertie haar bij haar plannetjes te helpen door hen te chanteren met een notitieboekje dat Gussie is kwijtgeraakt en dat niet in handen mag vallen van Sir Watkyn en Spode. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Gussie probeert Stiffy het notitieboekje al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert het verkeerd en verbreekt hun verloving. Spode, die als de grote beschermer van Madeline optreedt, wil Gussie de nek breken vanwege zijn gewaande misdraging. Stiffy dwingt Bertie dmv het notitieboekje mee te doen met een nieuw plan: Bertie zal Sir Watkyn vertellen dat hijzelf met Stiffy verloofd is. Sir Watkyn zal dan zo opgelucht zijn om later te horen dat het niet waar is en dat ze met de brave hulppredikant Stinker wil trouwen dat hij dat maar al te graag zal toestaan. – Het plan werkt en Sir Watkyn keurt met tegenzin goed dat Stiffy met Harold trouwt. Stiffy vertelt Bertie dankbaar dat ze het notitieboekje van Gussie in de roomkoe heeft verstopt.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie naar Totleigh Towers gestuurd om een zilveren roomkoe van Sir Watkyn te stelen voor haar man, de zilververzamelaar Tom Travers. Sir Watkyn en zijn brute vriend Spode merken dat en bedreigen Bertie. Jeeves vindt in het geheime clubboek van de club van butlers en persoonlijke bedienden iets waarmee Bertie Spode zou kunnen uitschakelen, nl. door tegen hem te zeggen dat hij alles weet van Eulalia. Meer daarover mag Jeeves daarover niet zeggen. Bertie weet Spode inderdaad op die manier te doen afdruipen. Verder moeten we nog weten dat Sir Watkyn de roomkoe met Oom Tom wil ruilen voor tante Dahlia’s onmisbare Franse kok Anatole, dat Stiffy Byng ruzie heeft met de dorpsveldwachter Eustace Oates en daarom diens helm wil laten stelen door haar geheime verloofde, de hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Verder dat Stiffy Gussie en Bertie dwingt haar bij haar plannetjes te helpen door hen te chanteren met een notitieboekje dat Gussie is kwijtgeraakt en waarin hij kleinerende opmerkingen heeft genoteerd over Sir Watkyn en Spode en dat natuurlijk niet in hun handen mag vallen. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Gussie probeert Stiffy het notitieboekje al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert het verkeerd en verbreekt hun verloving. Spode, die als de grote beschermer van Madeline optreedt, wil Gussie de nek breken vanwege zijn gewaande misdraging. Harold Pinker heeft toch de helm van Agent Oates voor Stiffy weten te bemachtigen. Stiffy weigert het notitieboekje aan Bertie te geven en kan hem met behulp daarvan zelfs dwingen mee te doen met een nieuw plan (uit de koker van Jeeves): Bertie zal Sir Watkyn vertellen dat hijzelf met Stiffy verloofd is. Sir Watkyn zal dan zo opgelucht zijn om later te horen dat het niet waar is en dat ze met de brave hulppredikant Stinker wil trouwen dat hij dat maar al te graag zal toestaan.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie naar Totleigh Towers gestuurd om een zilveren roomkoe van Sir Watkyn te stelen voor haar man, de zilververzamelaar Tom Travers. Sir Watkyn en zijn brute vriend Spode merken dat en bedreigen Bertie. Jeeves vindt in het geheime clubboek van de club van butlers en persoonlijke bedienden, die daarin de misstappen etc. van hun werkgevers noteren iets waarmee Bertie Spode zou kunnen uitschakelen door tegen hem te zeggen dat hij alles weet van Eulalia. Meer daarover mag Jeeves van de club daarover niet zeggen. Bertie weet Spode inderdaad op die manier te doen afdruipen. Verder moeten we nog weten dat Sir Watkyn de roomkoe met Oom Tom wil ruilen voor tante Dahlia’s onmisbare Franse kok Anatole, dat Stiffy Byng ruzie heeft met de dorpsveldwachter Eustace Oates (vanwege haar bijtgrage hond Bartholomew), en daarom diens helm wil laten stelen door haar geheime verloofde, de hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Verder dat Stiffy Gussie en Bertie dwingt haar bij haar plannetjes te helpen door hen te chanteren met een notitieboekje dat Gussie is kwijtgeraakt en waarin hij kleinerende opmerkingen heeft genoteerd over Sir Watkyn en Spode en dat natuurlijk niet in hun handen mag vallen. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Gussie denkt dat Stiffy het notitieboekje in haar kous heeft verborgen en probeert het haar al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert het verkeerd en verbreekt hun verloving. Spode, die als de grote beschermer van Madeline optreedt, wil Gussie de nek breken vanwege zijn gewaande misdraging. Betie en Jeeves gaan op zoek naar Gussie’s notitieboekje in de kamer van Stiffy. Daar worden ze echter allebei letterlijk op de kast gejaagd door de hond Bartholomew. Ze worden bovendien betrapt door Stiffy. Even later voegt ook Harold Pinker zich bij hen, die toch de helm van Agent Oates op een bijzonder manier voor Stiffy heeft weten te bemachtigen.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie (met Jeeves) naar Totleigh Towers gestuurd om een zilveren roomkoe van Sir Watkyn te stelen voor haar man Tom Travers, ook een zilververzamelaar. Sir Watkyn en Spode hebben dat in de gaten en bedreigen Bertie hevig. De bedreiging door Spode zou misschien kunnen worden afgewend door hem te chanteren met iets uit zijn verleden. Misschien zou zoiets te vinden zijn in het geheime clubboek van de Junior Ganymede, de club van butlers en persoonlijke bedienden, die daarin de misstappen etc. van hun werkgevers noteren. Jeeves zal het boek raadplegen. Verder moeten we nog weten dat Sir Watkyn de roomkoe met Oom Tom wil ruilen voor tante Dahlia’s onmisbare Franse kok Anatole, dat Stiffy Byng ruzie heeft met de dorpsveldwachter Eustace Oates (vanwege haar bijtgrage hond Bartholomew), en daarom diens helm wil laten stelen door haar geheime verloofde, de hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Verder dat Stiffy Gussie en Bertie dwingt haar bij haar plannetjes te helpen door hen te chanteren met een notitieboekje dat Gussie is kwijtgeraakt en waarin hij kleinerende opmerkingen heeft genoteerd over Sir Watkyn en Spode en dat  natuurlijk niet in hun handen mag vallen. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Gussie denkt dat Stiffy het notitieboekje in haar kous heeft verborgen en probeert het haar al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert het verkeerd en verbreekt hun verloving. Spode, die als de grote beschermer van Madeline optreedt, wil Gussie de nek breken vanwege zijn gewaande misdraging. Jeeves meldt op basis van het club-boek dat Bertie Spode zou kunnen uitschakelen door tegen hem te zeggen dat hij alles weet van Eulalia. Meer staan de regels van de club hem niet toe daarover te zeggen. Bertie weet Spode inderdaad op die manier te doen afdruipen Samen met Jeeves gaat Bertie vervolgens op zoek naar Gussie’s notitieboekje in de kamer van Stiffy. Daar worden ze echter allebei letterlijk op de kast gejaagd door de hond Bartholomew.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie (met Jeeves) naar Totleigh Towers gestuurd om een zilveren roomkoe van Sir Watkyn te stelen voor haar man Tom Travers, ook een zilververzamelaar. Sir Watkyn en Spode hebben dat in de gaten en bedreigen Bertie daarom. De bedreiging door Spode zou misschien kunnen worden afgewend door hem te chanteren met iets uit zijn verleden. Misschien zou zoiets te vinden zijn in het geheime clubboek van de Junior Ganymede, de club van butlers en persoonlijke bedienden, die daarin de misstappen etc. van hun werkgevers noteren. Jeeves zal het boek raadplegen. Verder moeten we nog weten dat Sir Watkyn de roomkoe met Oom Tom wil ruilen voor tante Dahlia’s onmisbare Franse kok Anatole, dat Stiffy Bing ruzie heeft met de dorpsveldwachter Eustace Oates (vanwege haar bijtgrage hond Bartholomew), en daarom diens helm wil laten stelen door haar geheime verloofde, de hulppredikant Harold “Stinker” Pinker. Verder dat Stiffy Gussie en Bertie dwingt haar bij haar plannetjes te helpen door hen te chanteren met een notitieboekje dat Gussie is kwijtgeraakt en waarin hij kleinerende opmerkingen heeft genoteerd over Sir Watkyn en Spode en dat  natuurlijk niet in hun handen mag vallen. En bovenal mag er niets mis gaan tussen Madeline en Gussie, omdat zij anders met Bertie zal trouwen, die dat vreselijk zou vinden. Gussie denkt dat Stiffy het notitieboekje in haar kous heeft verborgen en probeert het haar al stoeiende te ontfutselen. Madeline ziet dat, interpreteert een en ander verkeerd en verbreekt hun verloving. Spode, die als de grote beschermer van Madeline optreedt, wil Gussie de nek breken vanwege zijn gewaande misdraging. Jeeves meldt op basis van gegevens uit het Club-boek van de Junior Ganymede dat Bertie Spode zou kunnen uitschakelen door tegen hem te zeggen dat hij alles weet van Eulalia. Meer staan de regels van de club hem niet toe daarover te zeggen. Als Spode Gussie te pakken dreigt te krijgen probeert Bertie dat toverwoord toe te passen. Op het cruciale moment blijkt hij echter het woord te zijn vergeten.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie naar Totleigh Towers gestuurd, het landhuis van Sir Watkyn Bassett om een antieke zilveren roomkoe te stelen voor haar man, Tom Travers. Bertie hoopt daar ook de breuk te kunnen herstellen tussen Gussie Fink-Nottle en Madeline, Sir Watkyn’s dochter. De zemelige Madeline denkt namelijk dat Bertie verliefd op haar is en wil met hem te trouwen als haar verloving met Gussie ooit uit mocht raken. Gussie heeft in een notitieboekje kleinerende opmerkingen genoteerd over Sir Watkyn en diens brute, fascistische vriend Spode, om zijn angst voor hen te overwinnen. Hij raakt echter het notitieboekje kwijt en Bertie vreest dat als Sir Watkyn het vindt, hij Madeline zal verbieden met Gussie te trouwen. Het notitieboekje is gevonden door Stephanie “Stiffy” Byng, het nichtje van Sir Watkyn. Stiffy heeft goedkeuring nodig van haar oom om te trouwen met de plaatselijke hulppredikant, Bertie’s oude schoolkameraad, Harold “Stinker” Pinker. Sir Watkyn vindt de onbemiddelde Harold niet geschikt voor haar. Ook heeft Stiffy ruzie met de dorpsagent Eustace Oates, en wil diens helm wil laten stelen door Harold. Bertie moet doen alsof hij de roomkoe wil stelen, zodat Harold hem dan zogenaamd kan betrappen en als held zal worden gevierd (en zij toestemming krijgt met hem te trouwen), anders geeft ze Gussie’s notitieboekje niet terug. Spode bedreigt Bertie met fysiek geweld als ooit de roomkoe mocht verdwijnen. En dan arriveert tante Dahlia eveneens te Totleigh. Bertie vertelt Gussie dat Stiffy hem het notitieboekje niet wil geven tenzij hij meewerkt aan haar plannetje voor het stelen van de roomkoe, wat hij weigert. Tante Dahlia vertelt Bertie dat Sir Watkyn de roomkoe met Oom Tom wil ruilen voor Anatole, de kok, wat absoluut niet mag gebeuren. Bertie kan het ding ook voor haar niet stelen vanwege de bedreigingen van Spode. Alleen, bedenkt Tante Dahlia, wanneer Spode te chanteren zou zijn met iets uit zijn verleden, zou dat gevaar afgewend kunnen worden. Misschien zou zoiets, suggereert Jeeves, te vinden zijn in het geheime clubboek van de Junior Ganymede, de club van butlers en persoonlijke bedienden, die daarin de misstappen etc. van hun werkgevers noteren. Jeeves zal het boek raadplegen. Dan volgt nog het nieuws dat de verloving van Gussie en Madeline nu echt verbroken is.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie naar Totleigh Towers gestuurd, het landhuis van Sir Watkyn Bassett om een antieke zilveren roomkoe te stelen voor haar man, Tom Travers. Bertie hoopt daar ook de breuk te kunnen herstellen tussen Gussie Fink-Nottle en Madeline, Sir Watkyn’s dochter. De zemelige Madeline denkt namelijk dat Bertie verliefd op haar is en wil met hem te trouwen als haar verloving met Gussie ooit uit mocht raken. Gussie heeft in een notitieboekje kleinerende opmerkingen genoteerd over Sir Watkyn en diens brute, fascistische vriend Spode, om zijn angst voor hen te overwinnen. Hij raakt echter het notitieboekje kwijt en Bertie vreest dat als Sir Watkyn het vindt, hij Madeline zal verbieden met Gussie te trouwen. Het notitieboekje is gevonden door Stephanie “Stiffy” Byng, het nichtje van Sir Watkyn. Stiffy heeft goedkeuring nodig van haar oom om te trouwen met de plaatselijke hulppredikant, Bertie’s oude schoolkameraad, Harold “Stinker” Pinker. Sir Watkyn vindt Harold onvoldoende bemiddeld en dus niet geschikt voor zijn nichtje. Stiffy heeft verder ruzie over haar bijtgrage hond Bartholomew met de dorpsagent Eustace Oates, en vertelt Bertie dat ze diens helm wil laten stelen door haar onhandige geheime verloofde Harold. Door hem te chanteren met het notitieboekje dwingt Stiffy Bertie om in te stemmen met een plannetje van haar: Bertie moet doen alsof hij de roomkoe wil stelen, zodat Harold hem dan zogenaamd kan betrappen en als held zal worden gevierd. Ze hoopt dat zulks een dankbare Sir Watkyn zal motiveren haar huwelijk met Harold toch goed te keuren. Spode bedreigt Bertie met fysiek geweld als ooit de roomkoe mocht verdwijnen. En dan arriveert tante Dahlia eveneens te Totleigh.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie naar Totleigh Towers gestuurd om een zilveren roomkoe terug te stelen die Sir Watkyn Bassett heeft ontfutseld aan haar man, Tom Travers. Bertie hoopt op Totleigh tevens de breuk te herstellen tussen Gussie Fink-Nottle en Madeline, Sir Watkyn’s dochter. De gruwelijk zoetsappige Madeline gelooft namelijk dat Bertie verliefd op haar is en wil met hem te trouwen als haar verloving met Gussie ooit uit mocht raken. Gelukkig blijkt dat Gussie en zij zich inmiddels hebben verzoend. Vreemd is dat de altijd zo timide salamanderliefhebber Gussie Fink-Nottle zich opeens veel vrijer en flinker gedraagt. Hij heeft namelijk om zijn verlegenheid te overwinnen in een notitieboekje kleinerende opmerkingen genoteerd over Sir Watkyn en diens brute vriend Spode, de leider van een fascistische organisatie, om zijn angst voor hen te overwinnen en dat heeft wonderbaarlijk goed gewerkt. Hij raakt echter het notitieboekje kwijt en Bertie vreest dat als Sir Watkyn het vindt, hij Madeline zal verbieden met Gussie te trouwen. Het notitieboekje is gevonden door Stephanie “Stiffy” Byng, het nichtje van Sir Watkyn. Stiffy heeft ruzie over haar bijtgrage hond Bartholomew met de dorpsagent Eustace Oates, en vertelt Bertie dat ze diens helm wil laten stelen door haar geheime verloofde, de plaatselijke hulppredikant.

Samenvatting van het voorafgaande: Tante Dahlia heeft Bertie naar Totleigh Towers gestuurd om een zilveren roomkannetje in de vorm van een koe terug te stelen dat Sir Watkyn Bassett, de eigenaar van Totleigh Towers, op slinkse wijze heeft ontfutseld aan haar man, Tom Travers, die antiek zilver verzamelt. Sir Watkyn en zijn brute kameraad Roderick Spode vermoeden wel waarom Bertie daar is! Bertie hoopt op Totleigh overigens tevens de breuk te herstellen tussen Gussie Fink-Nottle en Madeline, de dochter van Sir Watkyn. De gruwelijk zoetsappige Madeline gelooft namelijk dat Bertie verliefd op haar is en heeft beloofd met hem te trouwen als haar verloving met Gussie ooit mocht uitraken – wat Bertie gezien de erecode van de Woosters onmogelijk zou kunnen weigeren. Gelukkig vertelt ze hem dat Gussie en zij zich hebben verzoend. Het blijkt overigens dat de altijd zo timide salamanderliefhebber Gussie Fink-Nottle zich opeens veel vrijer en flinker gedraagt. Hij heeft namelijk om zijn minderwaardigheidscomplex en verlegenheid te overwinnen i.v.m. een spreekbeurt die hij moet houden, in een notitieboekje beledigingen en kleinerende opmerkingen genoteerd over Sir Watkyn en Spode om zijn angst voor hen te overwinnen en dat heeft wonderbaarlijk goed gewerkt. Zelfs van Spode, die de leider is van een fascistische organisatie, de Zwartbroeken, is hij niet bang meer. Dan ontdekt hij echter dat hij het notitieboekje is kwijtgeraakt.

Samenvatting van het voorafgaande: Jeeves probeert Bertie over te halen tot een cruise rond de wereld, maar Bertie is niet geïnteresseerd. Tante Dahlia stuurt Bertie naar een antiekwinkel om daar een zilveren roomkannetje in de vorm van een koe af te kammen, teneinde de prijs omlaag te krijgen voor haar echtgenoot Tom Travers. In de winkel zijn ook Sir Watkyn Bassett en Roderick Spode, die denken te hebben gezien dat Bertie de roomkoe had willen stelen! Op slinkse wijze weet Sir Watkyn de roomkoe voor Oom Tom’s neus weg te kapen. Tante Dahlia vraagt Bertie om hem terug te stelen. Bertie gaat naar Sir Watkyn’s huis Totleigh Towers, waar hij opnieuw geconfronteerd wordt met Sir Watkyn èn Spode. Bertie heeft nòg een reden om naar Totleigh Towers te gaan: hij hoopt de breuk te herstellen tussen Gussie Fink-Nottle en Madeline, de dochter van Sir Watkyn. Madeline gelooft namelijk ten onrechte dat Bertie verliefd op haar is en ze heeft beloofd met hem te trouwen als haar verloving met Gussie ooit mocht uitraken. In feite heeft Bertie een hekel aan de zemelige, zoetsappige Madeline en wil hij voor geen goud met haar trouwen, maar de erecode van de Woosters staat hem niet toe haar te beledigen door haar dat te zeggen. Tot zijn opluchting hoort hij bij aankomst in Totleigh Towers dat Gussie en Madeline zich hebben verzoend.

Samenvatting van het voorafgaande Jeeves probeert zijn meester Bertie Wooster over te halen tot een cruise rond de wereld, maar Bertie is niet geïnteresseerd. Tante Dahlia stuurt Bertie naar een antiekwinkel om daar kritisch commentaar te gaan leveren op een zilveren roomkannetje in de vorm van een koe, om de prijs omlaag te krijgen voor tante Dahlia’s echtgenoot Tom Travers, die antiek zilver verzamelt. In de winkel zijn ook Sir Watkyn Bassett, die ook verzamelaar is van antiek zilver, en Roderick Spode, die denken te hebben gezien dat Bertie de roomkoe had willen stelen! Op slinkse wijze weet Sir Watkyn de roomkoe voor Oom Tom’s neus weg te kapen. Tante Dahlia vraagt Bertie om hem terug te stelen. Bertie gaat naar Sir Watkyn’s huis Totleigh Towers, waar hij tot zijn schrik ontdekt dat niet alleen Sir Watkyn daar is om over de roomkoe te waken, maar ook Spode.

Samenvatting van het voorafgaandeDe bediende Jeeves probeert zijn meester Bertie Wooster over te halen op een cruise rond de wereld te gaan, waarbij hij hem dan zal kunnen vergezellen, maar Bertie is niet geïnteresseerd. Bertie’s tante Dahlia stuurt Bertie naar een bepaalde antiekwinkel om daar kritisch commentaar te gaan leveren op een zilveren achttiende-eeuws roomkannetje in de vorm van een koe dat daar te koop is, teneinde de prijs omlaag te krijgen voor tante Dahlia’s echtgenoot Tom Travers, die antiek zilver verzamelt. In de winkel ontmoet Bertie de politierechter Sir Watkyn Bassett, die ook verzamelaar is van antiek zilver. Sir Watkyn wordt vergezeld door Roderick Spode, een gruwelijke macho. Spode en Sir Watkyn denken te hebben gezien dat Bertie de roomkoe had willen stelen!

De naam van onze podcast is aan dit boek ontleend; al in het eerste hoofdstuk wordt Bertie door tante Dahlia naar een antiekwinkel aan de Brompton Road gestuurd om daar kritisch commentaar te gaan leveren op een zilveren achttiende-eeuws roomkannetje in de vorm van een koe dat daar te koop is, teneinde de prijs omlaag te krijgen voor haar echtgenoot Tom Travers, die antiek zilver verzamelt. Een van de sneerende opmerkingen die Bertie daar maakt is, dat die roomkoe niet antiek zou zijn maar nieuw Hollands, Modern Dutch. Een prachtige geuzennaam natuurlijk voor een podcast die zich bezighoudt met nieuwe, moderne vertalingen van de aloude Wodehouse-canon. Die roomkoe blijft een hoofdrol spelen in het hele boek, dat trouwens oorspronkelijk The Silver Cow zou gaan heten. Nadat er tussen 1916 en 1930 tweeëndertig losse Jeeves & Wooster-verhalen waren verschenen, verzameld in drie bundels, ontstonden vanaf 1934 de J&W-romans. Daarvan is The Code of the Woosters (1938) / Een Man van Eer de derde. Inhoudelijk is het een soort vervolg op Right Ho, Jeeves (1934), dat als Goed Bezig, Jeeves, afgelopen zomer al bij de Modern Dutch Podcast te beluisteren was. Een Man van Eer is misschien wel mijn favoriete Wodehouse. Mijn vertaling is in 2014 verschenen bij IJzer in Utrecht. Nog een opmerking: deze keer heb ik niet telkens weer de samenvatting van de voorafgaande hoofdstukken ook voorgelezen, ik vond dat op den duur bij Goed Bezig toch wat storend. Ik heb die samenvattingen wel gemaakt, voor de eventuele zij-instromers, maar ze staan nu telkens alleen te lezen in de begeleidende tekst op de website.

Vijfentachtig was Wodehouse toen hij dit verhaal schreef, en er zijn a-typisch voor hem wat losse draadjes in het plot, maar het is sprankelend als altijd. Ukridge en Corky zijn nog altijd jeugdige knapen, net als in 1923 toen het eerste verhaal waarin zij figureerden verscheen. Corky was toen 27. Dat moet hij ook al geweest zijn toen hij voor de allereerste keer in Wodehouse’ werk verscheen, in de roman Love Among the Chickens in 1906! Dit verhaal, Ukridge Starts a Bank Account – waarin Ukridge overigens wonderlijk genoeg in het geheel geen bankrekening opent – is het laatste verhaal waarin hij optreedt, na zestig jaren trouwe dienst dus. Dit verhaal  staat niet in mijn bundel nooit-eerder-vertaalde Ukridge-vertalingen uit 2012 (Uitg. IJzer), want dit was wèl al eens eerder vertaald (door J.W. Kousemaker) voor de bundel Plumpudding (Prisma) uit 1968. Voor de volledigheid nu dus ook nog een Modern Dutch-vertaling…

Eindelijk  weer eens een aflevering die een beetje voldoet aan wat het oorspronkelijke plan was met deze podcast, namelijk niet alleen het voorlezen van de Modern Dutch-vertalingen van Wodehouse maar ook zo af en toe eens iets te  vertellen over de schrijver en zijn werk of het bespreken van publicaties en het verslaan van bijeenkomsten rond Wodehouse. Vandaag een recensie van Jeeves and the Leap of Faith, de dit najaar verschenen tweede grote pastiche van een Jeeves- boek door Ben Schott. Bijna twee jaar geleden heb ik in de  Modern Dutch Podcast nr. 071 Extra Jeeves and the King of Clubs besproken, het eerste deel van wat vast nog een lange reeks wordt, die met toestemming van de erfgenamen van Wodehouse aan diens toch al niet geringe lijst van Jeeves-romans wordt toegevoegd. Over dat eerste boek was ik eigenlijk wel positief. Ik was dus erg benieuwd naar dit nieuwe boek…

Korte inhoud van het voorafgaande:Tegen Kerstmis vertrekt Bertie met Jeeves naar Bleaching Court, het landhuis van een aangetrouwde oom. Een van de andere gasten daar is Tuppy Glossop, die ooit Bertie bij wijze van practical joke in het zwembad van de Drones Club heeft doen vallen, waarvoor Bertie nog altijd wraak op hem wil nemen. Bertie krijgt een raadselachtig telegram van Tuppy met de vraag of hij diens rugbyschoenen voor hem mee wil brengen naar Bleaching Court, alsmede een Ierse water-spaniel. Hij wordt vervolgens bezocht door zijn tante Dahlia, die heeft gehoord dat Tuppy, die zo goed als verloofd is met haar dochter Angela, ijverig aan het flirten is met een sportief buiten-meisje, ene Miss Dalgleish, die in de buurt van Bleaching woont. Dat meisje is dol op honden; Bertie vermoedt dat Tuppy haar die Ierse water-spaniel cadeau wil doen. Tante Dahlia wil dat Tuppy teruggaat naar Angela. Jeeves zegt dat hij de zaak zal behandelen.Aangekomen op Bleaching Court geeft Bertie Tuppy zijn rugbyschoenen, maar geen Ierse water-spaniel, wat Tuppy nogal teleurstelt. Tuppy zal omwille van Miss Dalgleish gaan spelen, blijkt, in een traditionele jaarlijkse rugbywedstrijd tussen de twee dorpen Upper Bleaching en Hockley-cum-Meston. Al even traditioneel, weet Jeeves te vertellen, is die wedstrijd uiterst gewelddadig, en zijn de spelers bijzonder potige landlieden. Tuppy wil zichzelf echter graag bewijzen aan Miss Dalgleish, ondanks Bertie’s twijfels en waarschuwingen…

Wodehouse heeft niet zoveel met Kerstmis. Zijn verhalen spelen bijna altijd in de zomer, en slecht weer komt er alleen in voor als het nodig is voor het plot. De twee uitzonderingen, waarin Kerstmis echt een rol speelt zijn Jeeves and the Yule Tide Spirit / De Ware Kerststemming en Another Christmas Carol / Een Nieuwe Kerstvertelling en die had ik allebei al eens gebruikt voor onze podcast (MDPodcast 065 en 013 B, resp. met Kerstmis 2017 en 2018). Vorig jaar december bracht Modern Dutch een verhaal met alleen in de openingsscène een verwijzing naar Kerstmis, Jeeves and the Greasy Bird / Jeeves en de Gladde rakker (MDPodcast 117 en 118). Voor Kerstmis 2020 heb ik een laatste verhaal bewaard dat inhoudelijk weliswaar ook niks met Kerstmis te maken heeft, maar dat zich in elk geval expliciet rond de Kerstdagen afspeelt. Veel plezier ermee, het zal zeker helpen er een vrolijk Kerstfeest van te maken! Dit verhaal verscheen in april 1930 in een Engels zowel als in een Amerikaans tijdschrift onder de titel Tuppy Changes His Mind en werd datzelfde jaar opgenomen in de bundel Very Good, Jeeves als The Ordeal of Young Tuppy.In een brief van 11 november 1929 aan zijn vriend William Townend schrijft Wodehouse over de rugbywedstrijd die in het verhaal plaatsvindt:Ik heb me gewaagd aan zo’n verhaal dat moet uitlopen een grote dolkomische scène en nu ben ik aan het schrijven van die scène toe. Het ziet er naar uit dat het lastig gaat worden om die ook echt grappig te krijgen. Het gaat om zo’n rugby-wedstrijd tussen twee dorpen, waarbij iedereen iedereen naar het leven staat, beschreven door Bertie Wooster die natuurlijk niets van rugby afweet. Het is verdomd moeilijk om een spel dat je van haver tot gort kent te beschrijven door de ogen van iemand die het juist niet kent, al denk ik dat het uiteindelijk wel zal lukken. Dat doen die dingen altijd. Maar eenvoudig is het niet om de komische hoogtepunten goed te krijgen.Het is hem uiteindelijk uitstekend gelukt!

Onder alle zelf-citaten, zelf-plagiaat en recycling van verhaal-ideeën bij Wodehouse neemt dit absurde verhaal uit The Strand van aug. 1937 (gebundeld in Eggs, Beans and Crumpets, 1951) een bijzondere plaats in. In het begin van het verhaal bladert de hoofdpersoon door een tijdschrift, “En iedereen die ooit in een of ander tijdschrift heeft gebladerd, heeft wel eens zo’n verhaal gelezen over een verbitterde oude kerel die het liefje van de held weigert te accepteren, en wat ze dan doen is dat meisje met hem kennis laten maken zonder dat hij weet wie ze is, en ja hoor, dan raakt hij helemaal door haar betoverd, en dan rukken ze opeens hun masker af, en klaar is Kees.” Dat gebeurt dan ook in dit verhaal, het vriendinnetje van de hoofdpersoon komt als verpleegster bij zijn oom in het gevlei – maar dat verhaal in dat tijdschrift zal dan toch wel geweest zijn Wodehouse’ eigen Leave it to Jeeves, dat in 1916 zowel in de Saturday Evening Post als in The Strand verscheen!In 1919 werd Leave it to Jeeves opgenomen in de bundel My Man Jeeves, en in 1925 als The Artistic Career of Corky in Carry On, Jeeves. Het is in mijn Nederlandse vertaling ook te beluisteren onder de titel Laat dat maar aan Jeeves over als Modern Dutch Podcast 046 en in de afwijkende versie uit Carry on, Jeeves met de titel De artistieke loopbaan van Corky als MDPodcast 159.

Korte inhoud van het voorafgaande: Twee ‘Snorren’, leden van de Drones Club, zien door het raam van de rooksalon hoe op de stoep van het gebouw Freddie Widgeon, die nooit geld heeft, zowaar geld overhandigt aan een vettig ogende man. Een ‘Baard’ legt uit dat Freddie zich verplicht voelt die man, de pianist Jos. Waterbury, af en toe geld te geven, en vertelt daarover het volgende verhaal: Freddie, die vaak verliefd wordt èn afgewezen, heeft weer eens een gebroken hart. Hij luncht met zijn oom, Lord Blicester, van wie hij financieel afhankelijk is. Blicester heeft een vriendin, Lady Pinfold, en haar dochter, Dora Pinfold, ook uitgenodigd voor de lunch. Hij wil namelijk graag dat Freddie met Dora trouwt. – Freddie wordt natuurlijk verliefd wordt op Dora. Ze is vrijwilliger bij een buurthuis in Notting Hill, waar die middag een amusementsprogramma is voor de Moeders. Freddie stemt ermee in om daar een lied te zingen, begeleid door Dora op de piano. Dat wordt een groot succes en in het algehele enthousiasme nodigt hij het publiek uit om een week later terug te keren voor een feestelijke bijeenkomst met broodjes en chocolademelk. Hij heeft echter niet genoeg geld om dat eten te betalen. Zijn oom geeft hem tien pond, maar Freddie denkt dat hij meer nodig heeft. In de Drones Club ziet Freddie een jongen, het neefje Egbert van Barmy Fotheringay‑Phipps die naar verluidt met zijn katapult alles kan raken met een paranoot. Freddie wedt met Catsmeat om vijf pond dat Egbert niet de hoed kan afschieten van een oudere heer die voor de deur uit een taxi stapt. Freddie verliest de weddenschap en ziet even later bovendien dat het zijn oom Lord Blicester was wiens hoed van zijn hoofd werd geschoten. Zijn oom komt ook nog eens een deel van het geld terughalen dat hij Freddie gegeven had. Freddie is – vooral vanwege Dora – wanhopig dat hij zijn belofte de Moeders van Notting Hill te trakteren niet kan houden, en zoekt een manier om aan geld te komen… OPM. In dit tweede deel van het verhaal worden verschillende liederen genoemd. Eén daarvan, Mijn Broer Maakt de Geluiden bij de Film, kun je hier beluisteren en bekijken in de uitvoering van het Modern Dutch huisorkest, Bill Brookers’ Jugband: https://www.youtube.com/watch?v=NYpn5b0KqHc (of type in YouTube Bill Brookers Mijn Broertje)

De “vettig ogende man” uit dit verhaal (1936), de pianist Jos. Waterbury is ongetwijfeld hetzelfde personage als de theateragent Jas Waterbury, uit Jeeves en de Gladde Rakker (1965) dat we met Kerstmis 2019 hebben gehoord bij de Modern Dutch Podcast (nr. 117/118). Hij komt ook nog voor in een ander Drones-verhaal, Oofy, Freddie and the Beef Trust (1949), waar hij de manager is van twee boksers. In die laatste twee verhalen probeert hij met behulp van een nichtje (resp. Trixie en Myrtle) geld te slaan uit een zaak van verbroken huwelijksbeloften. In dit eerste verhaal is hij nog voornamelijk dronken. En vettig. Hoe dan ook een onbetrouwbaar type.

Nog zo’n klassieker! In dit verhaal geeft tante Agatha aan Bertie de opdracht een meisje af te kopen, een dienstertje op zijn club, waarmee haar broer, Bertie’s overjarige oom George, wil trouwen. Typisch tante Agatha die altijd optreedt als het matriarchale hoofd van de familie, en geobsedeerd lijkt met standskwesties. Familieleden die beneden hun stand willen trouwen, aan het toneel willen gaan of te familiair met het personeel omgaan moeten worden gecorrigeerd, en kamermeisjes, bardames en ‘chorus girls’ hebben het bij haar altijd gedaan. Bertie wijdt aan haar zijn felste beschrijvingen, ze ziet er volgens hem uit als een gier in de Gobi-woestijn, doodt ratten met haar tanden, verslindt haar eigen jongen, eet gebroken flessen, draagt prikkeldraad op de blote huid en verandert in een weerwolf bij het licht van de volle maan. Ze komt voor in acht korte verhalen en twee romans, en vormt het tegendeel van zijn favoriete tante Dahlia, die ook wel een formidabel karakter heeft en een grote mond, maar een klein hartje. Wodehouse heeft als kind veel tijd doorgebracht bij, en is goeddeels opgevoed door, verschillende tantes, daar zijn ouders in Hongkong woonden en zijn broers en hij in Engeland op school zaten. Bertie’s tante Agatha heeft hij gemodelleerd naar zijn eigen, echte tante, de romanschrijfster Mary Bathurst Deane. In januari 1955 schreef hij in een brief aan Richard Usborne “Tante Agatha is zonder meer mijn tante Mary, die de gesel was van mijn kindertijd.”

Dit is een echt klassiek Jeeves & Wooster-verhaal uit Very Good Jeeves / Uitstekend, Jeeves (1930). De Clementina uit het verhaal is een nichtje van Bobbie Wickham. Roberta “Bobbie” Wickham is de dochter van Lady Wickham en wijlen Sir Cuthbert van Skeldings Hall, Herts. Ze heeft opvallend rood haar en een slank, jongensachtig figuur zoals dat, zegt Wodehouse in The Episode of the Dog McIntosh (MDPodcast 138), van Clara Bow. Volgens  Something Squishy (uit Mr. Mulliner Speaking) lijkt zij op een bijzonder knappe schooljongen die zich heeft verkleed in de kleren van zijn zus. Dat jongensachtige wordt nog versterkt door haar kapsel, een zgn. “shingle bob”, kort haar met pony en nekhaar dat in een v-vorm is geschoren. Toen dat in 1924 in de mode kwam was het zeer omstreden juist om het mannelijke uiterlijk dat vrouwen erdoor kregen. Bobbie was een echte “flapper”, een “garçonne”. Het benadrukte alleen maar haar schoonheid; Bertie’s tante Dahlia beschrijft haar in Jeeves in the Offing  als a one-girl beauty chorus. Zij is echter tevens iemand die ervan houdt anderen voor de gek te houden en veroorzaakt over het algemeen problemen, zowel opzettelijk als anderszins, in de verhalen waarin ze voorkomt. In The Yule Tide Spirit is Bertie verliefd op haar hoewel Jeeves haar ongeschikt acht als partner voor Bertie vanwege haar frivole karakter en haar rode haar, dat hij als een gevaarlijk teken beschouwt! Behalve in twee Jeeves-romans en drie losse Jeeves-verhalen komt Bobbie ook voor in een Blandings Castle verhaal (Mr Potter Takes a Rest Cure) en drie Mr Mulliner-verhalen – zij is namelijk ook een (achter)nichtje van Mr Mulliner! In januari zien we haar terug bij de Modern Dutch Podcast in The Code of the Woosters / Een Man van Eer.

Samenvatting van deel 1: Een lid van de Drones Club vertelt nijdig hoe Bingo Little een Pekinees bij hem probeerde onder te brengen en hoe dat beest hem in zijn been heeft gebeten. Een ander lid meent echter dat Bingo meer medelijden verdient dan verwijt en vertelt het volgende verhaal. Bingo’s vrouw Rosie, de kostwinner binnen hun huishouden, keurt Bingo’s gokgewoonte af en houdt hem op een krap budget. Bingo wil toch een gokje wagen op de paardenrennen want hij heeft een goede tip gekregen maar heeft daarvoor dus geen geld. Rosie heeft een vriend van haar, ene Purkiss, de uitgever van Kleutertje Klein, een tijdschrift voor kinderen, gevraagd om Bingo als redacteur aan te stellen. Bingo is blij met het vooruitzicht op een salaris en stemt er graag mee in om Purkiss te ontmoeten op Charing Cross Station. Rosie verlaat de stad en vertrouwt erop dat Bingo voor haar zes Pekinezen zal zorgen. Ze geeft Bingo tien pond om een rekening te betalen bij de dierenwinkel. Bingo verspeelt het geld echter bij de paardenraces. Hij gaat naar Charing Cross voor zijn ontmoeting met Purkiss, maar een man aan wie Bingo geld schuldig is, spreekt hem tijdens die ontmoeting aan en Bingo vlucht. Purkiss laat Bingo weten dat hij niet zal worden aangenomen in een brief, die Bingo verscheurt, en het ergste van alles is dat een van Rosie’s Pekineesjes blijkt te ontbreken. Bingo ziet op Wimbledon Common een butler precies zo’n hondje uitlaten en besluit het te stelen om het verdwenen exemplaar te vervangen. Hij volgt man en hond naar een huis in een hem onbekende straat. Hij verbergt zich in het struweel totdat ’s avonds laat niemand minder dan Mr Purkiss de hond even loslaat in de tuin. Verbitterd over Purkiss’ brief, verdwijnt Bingo’s ethische twijfel over het stelen van de hond. Hij lokt de Pekinees met een stuk kaas en ontvoert hem.