5 Minutes Good Time

เมื่อต้องตกอยู่ท่ามกลาง "ฝูงชน" สภาวะทางจิตของเราจะคล้ายกับมนุษย์ล่องหน ที่คิดว่าไม่มีใครมองเห็น จึงแสดงพฤติกรรมที่ไม่กล้าในเวลาปกติ หรืออาจเป็นพฤติกรรมวู่วามและไร้ศีลธรรมในบางครั้ง ฉะนั้นเราจึงต้องระมัดระวัง และเรียกสติตัวเองกลับมาให้ได้

การบอกว่าสถานการณ์คือตัวการของพฤติกรรมนั้น ไม่ได้หมายความว่าในสถานการณ์หนึ่ง จะได้เห็นทุกคนมีพฤติกรรมเดียวกันโดยไม่มีข้อยกเว้น ฉะนั้นเราจึงต้องมีกรอบความคิดที่มองโลกแบบค่าเฉลี่ยให้มากขึ้น เพื่อยอมรับ "ความบังเอิญ" และ "ข้อยกเว้น" ที่มีอยู่ เหมือนคำกล่าวที่ว่า แม้มีต้นทุนติดลบ หากขยันและอดทน ก็สามารถสร้างตัวเป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้านได้ แต่เมื่อมองด้วยกรอบความคิดแบบค่าเฉลี่ย ก็ไม่ใช่ทุกคนที่มีสิ่งเหล่านี้จะเป็นมหาเศรษฐี

สปอตไลท์เอฟเฟค เป็นปรากฏการณ์ที่เราคิดไปเองว่า คนรอบตัวจะต้องสนใจไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่งของเรา เหมือนกับนักแสดงนำบนเวทีที่มีสปอตไลท์ส่องอยู่ตลอดเวลา ซึ่งนั่นอาจเป็นการใส่ใจที่เกินความเป็นจริงไปมาก เราจึงต้องรู้จักปล่อยวางบ้าง

หากพูดถึงพฤติกรรมชั่วร้าย เรามักใช้กรอบความคิดที่มองว่า ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะกระทำได้ แต่ความจริงสิ่งนี้สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งจากตัวตนภายใน และจากสถานการณ์ที่คนคนนั้นกำลังเผชิญอยู่ ฉะนั้นจะตัดสินการกระทำของใคร ต้องดูด้วยว่าเขาอยู่ในบริบทไหน

เวลาที่เราเชื่อว่าสิ่งที่ตนเลือกไม่ต่างจากสิ่งที่คนส่วนใหญ่เลือก และมองเป็น Norm หรือ standard ของสังคม ทำให้บ่อยครั้งก็นำไปสู่ปัญหาอื่นๆ ตามมา โดยเฉพาะในเรื่องของความขัดแย้ง ฉะนั้นจึงควรเข้าใจความแตกต่าง เพื่อให้เราจัดรูปแบบการใช้ชีวิตได้ดียิ่งขึ้น

บ่อยครั้งที่เรายึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง เช่น พ่อแม่มักสอนเรื่องยากๆ เกินกว่าลูกจะเข้าใจ และตำหนิเขาทำนองว่า “เรื่องง่ายๆ แค่นี้ทำไมถึงไม่เข้าใจ” โดยหลงลืมไปว่า เรื่องเหล่านั้นอาจจะง่ายสำหรับผู้ใหญ่ แต่ยากสำหรับเด็กก็ได้ หรือลืมมองในมุมกรอบความคิดของเด็ก ว่าการสื่อสารนั้นอาจยังไม่ให้คำตอบที่ชัดเจนมากพอ

เป็นที่น่าสังเกตว่า นักกีฬาเหรียญเงินมักจะเปรียบเทียบความสำเร็จ "ที่ได้รับ" กับ ความสำเร็จ "ที่จินตนาการไว้" ซึ่งก็คือเป้าหมายสูงสุด อย่าง เหรียญทอง ทำให้ความสุขของพวกเขาน้อยกว่าที่ควรจะเป็น เนื่องจากเกิดความรู้สึก "เสียดาย" ขึ้นมาในภายหลัง

ข้อโต้แย้งในสถานะของดาวพลูโต นำไปสู่การเปิดให้ลงคะแนนเพื่อสรุปว่า "อะไรคือดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ" ทว่า "การลงคะแนนก็ดูจะขัดแย้งกับเรื่องของวิทยาศาสตร์ชีวภาพที่เป็นความจริงโดยปราศจากอคติ" สุดท้ายแม้ชื่อดาวพลูโตจะถูกตัดออก แต่นิยามของดาวเคราะห์ก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข และอนาคตเราอาจได้เห็นการเปลี่ยนแปลงรายชื่อของดาวเคราะห์อีกครั้ง

งานวิจัยชี้ ปัจจัยที่เรียบง่ายที่สุดแต่มีพลังอย่างมากต่อการตัดสินปริมาณการกินของคน คือ ขนาดของภาชนะ ที่ยิ่งมีขนาดใหญ่มากเท่าไร ก็มีโอกาสกินมากขึ้นตาม ดังนั้นหากอยากลดปริมาณการกินก็อาจต้องลดขนาดภาชนะลงด้วย

คนจำนวนมากมองว่า การมีประสบการณ์ใหม่จากการซื้อสินค้าชิ้นหนึ่ง สามารถให้ความสุขกับเขาได้มากว่าการซื้อเพียงเพราะต้องการเป็นเจ้าของอย่างเดียว ฉะนั้นก่อนจะตัดสินใจซื้ออะไร อาจต้องพิจารณาไปถึงสิ่งที่อยากได้จากสินค้าชิ้นนั้นจริงๆ

เป็นที่สังเกตว่า ความปรารถนาสามารถสร้างกรอบความคิดที่ทำให้เรามองโลกไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่งโดยเฉพาะได้ เช่น ความหิวมักจะทำให้เรามองโลกด้วยกรอบความคิดของอาหารอย่างไม่รู้ตัว ฉะนั้นเพื่อชีวิตที่ดีกว่า จึงต้องเข้าใจความปรารถนาและควบคุมให้เป็น

การจัดลำดับถือได้ว่ามีความสำคัญมาก โดยเฉพาะกับการใช้ชีวิต เพราะประสบการณ์ในตอนต้นจะทำหน้าที่เป็นกรอบความคิดที่ใช้มองประสบการณ์ในตอนหลัง ฉะนั้นเราจึงต้องออกแบบลำดับของประสบการณ์อย่างชาญฉลาด

นอกจากวิธีการตั้งคำถามแล้ว การเรียงลำดับคำถามก็ถือเป็นเรื่องที่สำคัญมากเช่นกัน โดยเฉพาะหากต้องสำรวจความคิดเห็นของสาธารณะ เพราะคำถามที่ถูกถามก่อนหน้า มักจะทำหน้าที่เป็นกรอบที่ใช้ตีความหมายของคำถามถัดมา

คำศัพท์ที่แม้จะเป็นคำเดียวกัน แต่ถ้าใช้ต่างบริบทก็ทำให้เกิดกรอบความคิดที่ต่างกันได้ เช่น คำว่า “ห้าม” หากถูกนำไปใช้ในบริบททางการเมือง จะสร้าง impact ที่นำไปสู่การชักนำทางความคิดได้มากกว่า ฉะนั้นก่อนจะเลือกใช้คำใดๆ อาจต้องคำนึงถึงบริบทร่วมด้วย

กรอบความคิดที่เรานิยามขึ้นมา สามารถเปลี่ยนความรู้สึกของคนได้อย่างสิ้นเชิง เช่น หากคุณรู้ตัวว่ากำลังเผชิญกับโลกร้าย แทนที่จะหมดกำลังใจและใช้ชีวิตแต่ละวันไปอย่างสิ้นหวัง ลองให้นิยามกับชีวิตตัวเองใหม่ คุณจะพบว่าแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ดูมหัศจรรย์ขึ้นมาได้

เป็นเรื่องยากที่เราจะตัดสินใจอะไรโดยไม่พิจารณาถึงบริบท และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ความคิดเห็นของคนเราจะสอดคล้องกันได้ ถ้าไม่ได้รับรู้บริบทร่วมกัน ซึ่งไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับอีกฝ่ายเสมอไป แต่การที่ได้เข้าใจบริบทของเขา จะทำให้เราเข้าใจภาพที่กว้างมากขึ้น

เรามักถูกกรอบความคิดมาจำกัดขอบเขตกระบวนการรับรู้โดยไม่รู้ตัว ซึ่งถูกแสดงออกผ่านผลการตัดสินใจที่ไม่ได้มองถึงปัจจัยแวดล้อมอื่นๆ อย่างถี่ถ้วน ทำให้บ่อยครั้งเกิดอคติส่วนตัว ฉะนั้นเพื่อกระบวนการคิดและตัดสินใจที่ดีกว่า จึงควรทลายกรอบความคิดเดิมของตนเองให้ได้

เป็นที่น่าสังเกตว่า เหตุที่คุณมักไม่ได้รับการตอบแทนเมื่อได้ทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อคนอื่น อาจเป็นเพราะคุณเป็นพวก Giver (ผู้ให้) ที่อยู่ในหมู่ Taker (ผู้รับ) ทำให้บ่อยครั้งกลับถูกเอารัดเอาเปรียบเสียเอง ฉะนั้นก่อนจะเริ่มทำอะไร สิ่งสำคัญคือ ต้องดูสภาพแวดล้อมรอบตัวว่ามีคนประเภท Giver หรือ Taker มากกว่ากัน

หากพูดถึงการพยายามหนีห่างจากคนที่ไม่อยากยุ่งด้วย และมักมีเหตุให้ต้องมาเกี่ยวข้องกันอยู่บ่อยๆ บางที อาจเป็นเพราะเรายึดติดกับเขามากเกินไป ฉะนั้นแทนที่จะเอาหนี สู้หาทางรับมือและป้องกันน่าจะดีกว่า

หากเราพยายามเติมเต็มความรู้สึกโดดเดี่ยวด้วยใครสักคน สักวันหนึ่งก็จะกลับมารู้สึกเช่นนั้นอีก ลองคิดว่าในขณะที่อยากให้คนอื่นเข้าใจ เราเข้าใจเรื่องของตัวเองดีพอแล้วหรือยัง ฉะนั้นจึงต้องปรับมายเซ็ทใหม่ว่า ความโดดเดี่ยวเป็นสิ่งที่ชีวิตไม่มีทางหลีกหนีพ้น

คนที่มาขอร้องเรามักพูดประโยคที่ว่า "ไม่รู้จะไปขอร้องใครแล้ว" หรือ "ทำทำไปเถอะเรื่องแค่นี้เอง" ซึ่งถ้าเราไม่กล้าเอ่ยคำปฏิเสธ ก็อาจต้องเสียเวลาทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ หรือเกินความสามารถที่จะทำให้ได้ ฉะนั้นจงกล้าที่จะปฏิเสธ โดยเฉพาะกับคนซ้ำๆ เรื่องเดิมๆ

บ่อยครั้งเรื่องของคนที่เราไม่ชอบก็มักเข้ามาวนเวียนอยู่ในความคิด แน่นอนว่าเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงคนคนนั้นได้ ทำให้ต้องหันกลับมาเปลี่ยนวิธีคิดของตัวเองใหม่ ที่ไม่มองตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ เพื่อให้สามารถก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายที่เกิดจากเขาได้ง่ายขึ้น

บ่อยครั้งที่เราตัดสินคนอื่นเพียงเพราะคนรอบตัวบอกว่าเขาไม่ดี ซึ่งนอกจากจะไม่แฟร์กับเขาแล้ว อาจทำให้คุณพลาดโอกาสในการได้ทำความรู้จักกับคนดีๆ คนหนึ่ง ฉะนั้นเพื่อไม่ให้ตัวเองไขว้เขวไปตามความคิดของคนรอบข้าง แล้วตัดสินว่าชอบหรือไม่ชอบใครสักคนโดยใช้อคติ ให้ลองคิดว่า หากเราไม่รู้จักเขามาก่อน จะมองเรื่องนี้อย่างไร

เป็นที่น่าสังเกตว่า ยิ่งเราสะสมความรู้สึกโกรธที่ไม่มีทางระบายมากขึ้นเท่าไร สุดท้ายผลก็จะย้อนกลับมาทำร้ายเราเองมากเท่านั้น ดังนั้นเพื่อไม่ให้เรารู้สึกแย่ หรือไปทำตัวแย่ๆ เหมือนกับอีกฝ่าย ควร "ให้อภัย” และลืมเรื่องราวเหล่านั้นให้เร็วที่สุด

บนโลกโซเชียล มักมีคนที่อยากโอ้อวดหรือแสดงจุดยืนของตัวเองให้คนอื่นรู้อยู่ตลอด ซึ่งบ่อยครั้งสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้เรารู้สึกหงุดโดยไม่รู้สาเหตุ ฉะนั้นลองถามตัวเองว่า ทำไมต้องใสใจ หากเราสามารถเลือกปล่อยผ่านและเอาเวลานี้ไปทำในสิ่งที่สร้างความสุขให้ตัวเองได้

เรามักรับข้อมูลจำนวนมากบนโลกโซเชียล เพียงเพราะไม่อยากตกข่าว ทั้งที่หลายๆ ข้อมูล ไม่จำเป็นต้องรู้เดี๋ยวนี้ หรือไม่ต้องรู้เลยก็ได้ ดังนั้นลองถามตัวเองว่า สิ่งเหล่านี้กินเวลาหรือความรู้สึกของคุณไปมากน้อยแค่ไหน เผื่อจะช่วยให้คุณมีเวลามากขึ้น

การอ่านโพสที่บั่นทอนจิตใจ ถูกบล็อกหรือเลิกติดตามโดยไม่มีสาเหตุ หรือแม้แต่ห่วงเล่นโซเชียลในขณะที่อยู่กับคนอื่น ล้วนก่อความรู้สึกเชิงลบได้ง่ายๆ ดังนั้นเลิกแคร์โซเชียว แล้วหันมาสนใจคนตรงหน้าบ้าง มันอาจทำให้คุณได้เห็นค่าของการใช้ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไป

บางครั้งการที่ต้องมาคอยตอบคอมเมนต์ กดไลก์ กดติดตาม บนโซเชียลมีเดียอยู่ตลอด กลับยิ่งเป็นการสร้างแรงกดดันให้ตัวเอง ทั้งที่ชีวิตก็มีเรื่องให้กดดันมากพอแล้ว ดังนั้นเราจึงควรเลือกทำเฉพาะเรื่อง ทำในเวลาที่สะดวก และรู้สึกสบายใจก็พอ

ก่อนจะลาออกจากงาน ให้ถามตัวเองว่าเราเบื่ออะไรกันแน่ ตัวงาน หัวหน้า เวลา หรืออื่นๆ และลองศึกษาถึงงานใหม่ที่อยากจะไปทำด้วย โดยเฉพาะในเรื่องของเงินทุน และความรู้ เพราะถ้าหากขาดสองสิ่งนี้ไป โอกาสที่คุณจะล้มเหลวก็มีมากเช่นกัน

พูดคุยต่อ กับคุณสมบัติของการเข้ามาเป็นผู้สอบ และเปิดประเด็นใหม่ กับเรื่องอื้อฉาวของ Wirecard ว่าแท้จริงแล้ว “หน้าที่” และ “ขอบเขต” ของผู้ตรวจสอบบัญชี สำหรับกรณีนี้ มีมากน้อยแค่ไหน

การลงทุนก็เหมือนการปลูกไม้ยืนต้น ที่ต้องใช้เวลา ให้ดอก ผล ได้ออกตามฤดูกาล ฉะนั้น ลงทุนแต่พอดี ค่อยๆ ดูแล ไม่ไปคาดหวังว่าจะรวยวันนหรือพรุ่งนี้ เลือกลงทุนในสินค้าและบริการที่ชอบ รวมไปถึงบริษัทที่มีแนวโน้มเติบโตและมั่นคง ย่อมดีกว่า

หากจะจูงใจใครด้วยเงิน เราต้องรู้ก่อนว่าเขาอยู่ในโลกทางสังคมหรือโลกทางการตลาด เพราะบ่อยครั้งความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และอยากจะสร้างความสัมพันธ์อันดี ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของคนที่อยู่ในโลกทางสังคม ก็ทำให้เราไม่สามารถจูงใจเขาได้ด้วยเงิน แม้จะเป็นจำนวนเงินที่สูงมากก็ตาม

เป็นที่รู้กันดีว่า กฎระเบียบช่วยขับเคลื่อนองค์กร แต่ต้องสามารถอธิบายให้ผู้ที่อยู่ภายใต้กฎเข้าใจได้ว่า กฎนั้นออกมาเพื่ออะไร ซึ่งหากมากเกินไป นอกจากจะไปสร้างความเครียดแล้ว ยังไปลดความคิดสร้างสรรค์ของคนในองค์กรด้วย ฉะนั้นต้องหาสมดุลของกฎระเบียบให้เจอ

งานวิจัยพบว่า การใช้เงินเป็นสิ่งจูงใจอาจไม่ได้ผลเสมอไป เนื่องจากยิ่งเงินมีมูลค่าสูง กลับไปสร้างแรงกดดันและความเครียดที่มากขึ้น อีกทั้งในอนาคตหากใช้เงินมูลค่าน้อยลงสำหรับจูงใจเรื่องเดิม ประสิทธิภาพที่ได้ก็จะยิ่งต่ำลงไปอีก ฉะนั้น ก่อนจะให้เงินใคร ลองพิจารณาสิ่งที่ไม่ใช่เงินดูบ้าง

สำหรับสถานการณ์ของการ "ให้" ไม่ว่าจะเป็นรางวัลหรือของขวัญ บางครั้งหากเราเลือกให้สิ่งที่ไม่ใช่เงินกับฝ่ายตรงข้าม นอกจากจะช่วยให้เขาไม่รู้สึกว่าต้องมีสิ่งใดแลกเปลี่ยนตอบแทนแล้ว ยังเป็นการแสดงถึงความใส่ใจในความสัมพันธ์นั้นด้วย

หลายคนคงเคยได้ยินการโอ้อวดแบบถ่อมตน หรือ Humblebrag มาบ้าง โดยเฉพาะในโซเชียลมีเดีย ซึ่งจากงานวิจัย พบว่าการกระทำลักษณะนี้ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย ดังนั้นพยายามหลีกเลี่ยง Humblebrag หรือไม่ก็โอ้อวดออกมาตรงๆ น่าจะดีกว่า

เรามักได้ยินคำพูดที่ว่า ให้ออกจาก Comfort Zone ทั้งที่ความเป็นจริงอาจเป็นพื้นที่ที่เรารักและรู้สึกสบายใจอยู่แล้ว ฉะนั้น อาจต้องหันกลับมาถามตัวเองว่า จะออกจากพื้นที่นี้เพื่ออะไร ถ้าเราสามารถอยู่ใน Comfort Zone และค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นได้

บ่อยครั้งที่เรามักพูดคำว่า "จะ" แต่หากนึกย้อนกลับไปในสิ่งที่เราเคยพูด กลับเป็นสิ่งที่เรายังไม่ได้แม้แต่ลองทำด้วยซ้ำ ดังนั้น ควรลดคำว่า "จะ" ลง คิดให้รอบคอบ แล้วลงมือทำทันที อาจช่วยให้สิ่งที่เคย "จะ" สำเร็จไวขึ้น

หากอยากประสบความสำเร็จ ต้องเริ่มจากการรักในสิ่งที่ทำ และอดทนทำในสิ่งที่รักอย่างต่อเนื่อง เพราะไม่มีอะไรสามารถการันตีได้ว่าสิ่งที่รักจะสร้างแต่ความสุข เราจึงจำเป็นต้องมีความอดทน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคเป็นพื้นฐานของชีวิต

บ่อยครั้งโอกาสที่หายไปจากการเลือกทำบางสิ่งบางอย่างก็ประเมินได้ยาก ซึ่งไม่ใช่ว่าประเมินไม่ได้ เพียงแต่เราเลือกไม่ประเมินมากกว่า ฉะนั้นอะไรก็ตามที่มีโอกาสในการประสบความสำเร็จสูง และหากทำสำเร็จแล้วชีวิตจะดีขึ้น ก็อย่าปล่อยให้โอกาสนั้นให้หลุดลอยไป

หากเราอยากสร้าง Productivity แบบเร่งด่วน ให้ลองวางโทรศัพท์มือถือไว้ในที่ที่สามารถหยิบได้ยาก หรือตัดขาดจากอินเทอร์เน็ตบ้าง แล้วจะพบว่าเรามีเวลาในการทำสิ่งอื่นๆ ที่สำคัญกับชีวิตได้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการทำงาน พักผ่อน ท่องเที่ยว หรือแม้แต่ใช้เวลากับครอบครัว

งานที่มีประโยชน์กับคนจำนวนมาก หาคนทำได้ยาก สามารถควบคุมได้ด้วยตัวเอง ขยายสเกลได้ และไม่ยืดโยงกับเวลาของเรามากเกินไป ถือเป็นองค์ประกอบหนึ่งของ “ความเสร็จ” ในการงาน ฉะนั้นเราต้องตอบปัญหาให้ได้ว่างานของเรามีองค์ประกอบเหล่านี้มากน้อยแค่ไน และจะหาทางเพิ่มมันได้อย่างไร

เราสามารถจัดการเวลาที่ดีได้ด้วยการ "Say No" แต่ต้องมีเหตุผลที่หนักแน่น และอยู่บนฐานของความเคารพอีกฝ่าย รวมถึงควรมีการเสนอโซลูชัน เพื่อเพิ่มโอกาสให้เขา "Say Yes" กลับมา ซึ่งนอกจากจะส่งผลต่อเวลาที่เพิ่มขึ้นแล้ว ยังช่วยลดความไม่สบายใจหากต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำด้วย

เป็นที่สังเกตว่า No Action Talk Only (NATO) เป็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยในโลกของการทำงาน คนมักพูด เสนอไอเดีย วิพากษ์วิจารณ์ แต่ไม่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างเป็นรูปธรรม ดังนั้นเพื่อประโยชน์สูงสุด เราจึงควรปรับกระบวนการทำงาน ให้สามารถทำ และแก้ไขปัญหาไปพร้อมกันได้

การที่เราทุ่มเทเวลาและทรัพยากรจำนวนมากให้กับ “ความสมบูรณ์แบบ” ในบางเรื่อง อาจต้องแลกกับสิ่งสำคัญบางอย่างในชีวิต ไม่ว่าจะเป็น สุขภาพ งานอดิเรก ความผูกพันในครอบครัว และปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง ฉะนั้นทำ “เกือบสมบูรณ์แบบ” เพื่อให้มีเวลาไปใส่ใจในสิ่งเหล่านี้ย่อมดีกว่า

บางครั้ง Benchmarking หรือการเทียบเคียงกับคนที่ทำมาก่อนหน้า ก็เป็นหนทางที่จะช่วยให้เราไม่ต้องเสียแรงและเวลามาเริ่มทำอะไรเองใหม่ทั้งหมด แต่เราต้องรู้ก่อนว่าปัญหาคืออะไร ใครคือคนที่ทำเรื่องนี้ได้ดีที่สุด ก่อนจะลงมือทำ Benchmarking เพื่อเป้าหมายให้เกิด Best Practice

ถ้าเอาเวลาหรือทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดไปแก้ปัญหาหลายอย่างพร้อมกัน สุดท้ายอาจจะแก้ไขอะไรไม่ได้เลย หรือถ้าแก้ได้ก็อาจจะทำได้ไม่ดีสักอย่าง ฉะนั้นเราจึงควรคำนึงถึง “ผลของการดำเนินงาน” และ “ระดับความสำคัญ” เป็นหลัก เพื่อใช้ทรัพยากรที่มีค่าเหล่านี้ ไปกับการแก้ปัญหาที่สำคัญที่สุดก่อน

การเริ่มต้นเขียนบล็อกจากงานอดิเรกที่เรา "สนใจ" และ "มีความถนัด" โดยเฉพาะหากใส่ความรู้สึก ความคิดเห็น และสิ่งที่ตัวเองค้นพบลงไป จะช่วยสร้างอารมณ์ร่วมให้ผู้อ่านอยากที่จะติดตาม ในทางกลับกันก็ถือเป็นแรงขับเคลื่อนให้ผู้เขียนอยากจะพัฒนางานเขียนต่อ

การเขียนบล็อก เป็นวิธีคิดในเรื่องของการเปิดเผยข้อมูลอย่างหนึ่ง ที่หากอยากเขียนให้สำเร็จ ควรเริ่มจากการสร้างโดเมน อัปเดตงานให้ชัดเจน และนำฟีดแบ็กที่ได้มาพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ เพื่อวันหนึ่งงานเขียนนั้นจะเป็นที่ยอมรับในวงกว้าง และอาจเป็นแหล่งรายได้ใหม่ของเรา