Marianne Zwagerman | BNR

Aan de achterkant verspreidt hij licht waardoor de woonkamer meekleurt met het programma, zodat je zelfs niet aan het ding kunt ontsnappen als je een boek leest op de bank. Op de afstandsbediening is de grootste knop gereserveerd voor Netflix. Het logo staat er met grote letters op geprint. Die knop is niet geactiveerd en wat mij betreft blijft dat zo. Uit alle onderzoeken blijkt dat mensen met een Netflix-abonnement geen seks meer hebben dus als die knop ooit aan gaat, stap ik eruit. Sowieso streef ik ernaar de laatste Nederlander te worden die geen Netflix heeft. The last woman standing. Je bent tegenwoordig sociaal geïsoleerd als je niet weet wie Francis Underwood of Piper Chapman is. Mensen kijken je aan alsof je achterlijk bent als je niet weet hoe Mad Man afliep. Ze weten geen vijf namen van ministers te noemen, vallen stil als je ze vraagt naar drie recente Nederlandse romans, denken dat ze de krant gelezen hebben als ze op de plee door Nu.nl scrolden, maar ík ben de cultuurbarbaar want ik keek geen Homeland. En het stopt hier niet. Amazon richtte zijn pijlen nog niet echt op Nederland met video en Apple TV en Disney komen er nog aan met nieuwe Netflix-concurrenten. De strijd om de tv-kijker die wil betalen voor programmas wordt later dit jaar alleen maar heviger. En alle kapers op onze kusten komen uit Amerika. Alleen Videoland pruttelt nog wat met Nederlandse content maar het bedrijf zal de komende jaren nog verliesgevend zijn, voorspelde de CEO laatst in NRC. In het financiële geweld waarmee de Amerikanen investeren in videoproducties zie ik het somber in voor lokale spelers. En dus bepaalt Netflix bij jonge mensen het beeld van Anne Frank want ze gaan millennials op een lollige manier geschiedenisles geven. Neem van mij aan: dat wil je niet. We hebben met Facebook en Twitter gezien hoe dramatisch die Amerikaanse tech-wereldheerschappij uitpakt. Met het schorsen van Geert Wilders greep Twitter vorige week direct in op het functioneren van onze democratie. En wij zijn machteloos. Het is fijn als Donald Trump in Nederland mee komt vieren dat zijn voorgangers ons vijfenzeventig jaar geleden kwamen bevrijden. Maar hij mag zijn rommel mee terug nemen. Dan houden wij Anne wel.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Dat hij klaar is met afgerekend worden op zijn huidskleur. Dat hij klaar is met het vriendelijk lachend incasseren van racistische grappen. Er zaten veel zwarte mensen in de zaal. Ook de aanwezige witte mensen kennen dit verhaal wel. De megafoon van de anti-racisten staat al een paar jaar luid afgesteld. De inleiding voorafgaand aan de voorstelling over de boze witte mensen was gelardeerd met fragmenten van PowNed. Voor het eerst sinds de oprichting had ik het gevoel dat PowNed misschien toch een beetje nut heeft. Het keurige Haagse schouwburgpubliek zag filmpjes met inwoners van Duindorp. Stadsgenoten die ze in het echte leven niet tegenkomen, want ze gaan met een boog om de volksbuurt heen waar kale kopjes en trainingspakken nog altijd in de mode zijn en jongeren op straat nog staan te hakkûh. Het malle houterige dansje dat in de jaren 90 populair was bij gabbers leeft voort in Duindorp. Komen er ook wel eens echte Duindorpers kijken?, vroeg een dame met lichte opwinding in haar stem. Nou, ze had geluk, vanavond kwam een hele groep. Dat was al eens vaker voorgekomen, zei de theatermaker: Zo bijzonder, ze nemen van buiten hun eigen drankjes mee! Mijn blik gleed naar mijn tas waar ik haastig een flesje cola in liet glijden op weg naar de schouwburg. Straks zag de aapjeskijkende meute mij nog aan voor een PVV-stemmer! Maar ze hadden geen oog voor mij. Overdonderd door De wereld volgens John wilden de keurige schouwburgmensen bijna de hoofdpersoon adopteren, een slungelig kankerhoer-scheldend en homos-meppend kaalkopje. Misschien zegt hij in al zijn onbeholpenheid wel wat zij niet durven. Uit onderzoek van EenVandaag blijkt dat de helft van de Nederlanders bang is om zijn eerlijke mening te geven over samenleven met verschillende culturen. De helft! Hoe harder de buitenbeentjes schreeuwen, hoe banger de massa wordt. Misschien moeten zij eens stoppen met schreeuwen en wij beginnen met praten. En eerlijk zijn. Als een kaalkopje het durft, kunnen wij het ook. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Alhoewel u dat best kunt overslaan want het wordt geen fraaie vertoning: Rutte die onmachtig wat scherven van zijn in duizend stukken gevallen vaasje gooit naar een duikende Baudet, die in een debat toch nooit zegt wat hij echt denkt. Daarvoor kunt u beter zijn essays in buitenlandse bladen lezen. Zoals zijn deze week gepubliceerde boekbespreking waarin hij zijn ware aard toont: een angstig mannetje, doodsbang voor vrouwen. Vrouwen moeten lekker thuis voor de kinderen zorgen en tijd in de relatie met hun mannetje investeren, bepleit Baudet. Het debat met Rutte bij Pauw trekt vast niet eens de helft van het aantal kijkers van zondag. Want zondag was Het Grote Nagenieten, omdat we eindelijk weer eens wat wonnen. Het maakt niet uit wat het is, als we winnen zijn we ineens allemaal even wij. En wat staan we op de kaart he! Tweehonderdmiljoen tv-kijkers zagen dat wij best een leuk moppie kunnen zingen. Tweehonderdmiljoen tv-kijkers gaan volgend jaar zien dat wij een groots tv-spektakel kunnen produceren. Nog eens honderd miljoen mensen gaan zien dat we ook een fantastisch Formule 1 circuit hebben. Prachtig gelegen in de duinen, aan een mooi strand met de leukste strandtenten ter wereld. De wereld gaat Nederland van zijn mooiste kant zien dankzij twee jonge mensen die zich niet in een malletje lieten proppen, maar alles uit hun unieke talent halen. Max die zijn school niet afmaakte want hij wist wat hij wilde: racen. En Duncan die na jaren te zijn gepest op de middelbare school voor de rockacademie koos. Dromen die we bijna niet meer toelaten in ons rubberentegelparadijs, waar veiligheid het belangrijkste doel is. Ik was vorige week op een evenement waar honderden vmbo-leerlingen konden speeddaten met vakmensen, om te kijken wat ze willen worden. We zijn geneigd deze kinderen als de werkbijtjes van de toekomst te zien zei de vrouw die het evenement organiseert. Als handen. Handen aan het bed, handen aan de machine. Maar mogen ze ook dromen van het winnen van The Voice? Ja, dat mogen ze! Grijp met die handen een stuur of een microfoon vast en verover de wereld. Zodat we weer even wij zijn. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Voordat hij hier wordt weggestuurd, want hij voelt zich veel minder welkom dan zijn moeder toen zij destijds hier arriveerde. De samenleving is verscheurd zegt Rahma, er woedt een oorlog tegen de islam. De wal is echt het verkeerde schip aan het keren als ook goed geïntegreerde Marokkaanse Nederlanders het gevoel hebben dat ze beter kunnen gaan. Het is verleidelijk populistische politici en boze witte mensen hiervan de schuld te geven. Rahma zei vaak ik eet geen gras als ze zich in haar carrière behandeld voelde als een domme koe. Dat gebeurde toen ze nog in loondienst was. Het overkomt ons elke dag. Ruim zeventien miljoen Britten stemden in 2016 voor een Brexit. Sindsdien moeten ze dag in dag uit in de krant lezen en op tv zien hoe dom ze zijn. Feit is dat de man die ze uit de EU probeert los te rukken, Nigel Farage, ruimschoots aan kop gaat in de polls voor de EU-verkiezing van 23 mei. Miljoenen mensen willen nog altijd een Brexit. Maar Farage werd zondag op een ontluisterende manier geschoffeerd door de BBC. De interviewer hing als een hondsdolle pitbull in zijn kuit en blafte hem toe dat hij er walgelijke denkbeelden op nahoudt. Geert Wilders kreeg dezelfde behandeling een tijdje geleden in EenVandaag vlak voor de Provinciale Staten-verkiezingen. Denkbeelden die niet zo afwijken van de oorzaken van de brede Europese crisis die historicus Willem Melching zondag schetste in de Volkskrant: Burgers zien de economische voorspoed niet terug, vrezen dure klimaatplannen, voelen diepe onvrede over de multiculturele samenleving en willen geen grotemigratiestroom vanuit Afrika. Zon veertig miljoen Afrikanen overwegen naar Europa te komen en die kunnen niet allemaal bij Leo Lucassen logeren stelt Melching droogjes vast. Maar voor Lucassen legt de witte wijn sippende media-elite de rode loper uit. De rest mag gras vreten en wordt afgeblaft. De machteloze massa die de uitslag van referendum na referendum genegeerd ziet kijkt knarsetandend toe. En de zoon van Rahma vangt de klappen op. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Chinese kranten, tv-stations en persbureaus bleven stil en WeChat, het belangrijkste sociale media platform in China, verwijderde alle berichten over de mogelijke handelsoorlog. Het is eng als media- en techbedrijven door overheden worden gedwongen zichzelf te censureren. Nog enger is het als media- en techbedrijven uit eigen beweging zover gaan. Als Donald Trump geen president was had Twitter hem al lang geschorst. Als er geen Twitter was zou Donald Trump nooit president van de Verenigde Staten zijn geworden, zeggen zijn criticasters. Misschien hebben ze gelijk, want boodschappen zoals Trump ze graag uitdraagt komen via de professionele media moeizaam bij de kiezers. Media beschermen mensen liever tegen dingen die ze beter niet zouden kunnen weten of denken. Nu de warmlooprondjes voor de Amerikaanse verkiezingen in 2020 zijn begonnen worden de verdedigingslinies opgeworpen, want nog vier jaar Trump daar moeten ze bij de fatsoenlijke media niet aan denken natuurlijk! CNN voert de troepen aan die techbedrijven onder druk zetten om ongewenste personen te weren van de platformen. Facebook zette vorige week weer een aantal accounts op zwart van opiniemakers aan de rechterkant van het speelveld. Maar dat is niet genoeg voor CNN, want zij zeggen geen verschil te zien tussen de Twitterfeed van de president en de geschorste accounts. Facebook speelt het spel braaf mee. Ze richtten een warroom in en doen, als de cameras van de NOS en andere keurige media draaien, net alsof ze daar beïnvloeding van verkiezingen in de gaten houden. Een taak die helemaal niet thuishoort bijeen commercieel bedrijf en die ze ook beslist niet uit zullen voeren, op wat windowdressing na. Op Twitter kan je nu tweets rapporteren die misleidend zijn over stemmen. Ook in Nederland wonen blijkbaar nep-Chinezen die op die knopdrukken. Migratiedeskundige Jan van de Beek twitterde een nieuwsbericht over de plannen van Sybrand Buma om de vluchtelingenstroom naar Europa te stoppen. Het leverde hem een schorsing van zijn Twitteraccount op. Chinese toestanden in ons vrije land. Vrijheid vraagt om meer moed dan we blijken te hebben. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Nou is dat hele links-rechts-label al jaren over de datum, rechts wordt steeds vaker geplakt op het vroegere links: hardwerkende mensen die na het eten lekker op de bank ploffen om vermaakt te worden en al in bed liggen tegen de tijd dat het groenlinkse clubhuis van Jinek en Pauw de deuren opent. Mensen die zich de volgende ochtend in de file gewoon laten bijpraten door Bas van Werven, van wie trouwens het gerucht gaat dat hij kneiterrechts is en in een extreem vervuilende auto rijdt. Het maakt mij niet uit. Wat de interviewer stemt boeit me niet, als de juiste vragen maar aan de juiste mensen gesteld worden. Ik hoef niet steeds de politieke voorkeur tussen de regels door te horen. PowNed was overigens helemaal niet bedoeld voor rechtse mensen, maar voor mensen met een ingebouwde bullshitdetector, zoals ik het destijds als medeoprichter omschreef in het beleidsplan. Mensen die dankzij sociale media de hele waarheid zien en niet door het kokertje willen kijken dat de NPO ons voorhoudt. Mensen die met één oog het journaal volgen met de smartphone in de hand en denken: Huh? Dat is gek, agressieve klimaatdram-activisten kunnen voor de neus van de koning in de gracht springen? Waarom liet de beveiliging dat toe? En hoezo was de NOS daar met onderwatercameras om het in beeld te brengen? Het soort vragen dat Sven Kockelman en Tijs van den Brink bijvoorbeeld wel stellen op de radio. Maar zij verdwenen vrijwel van tv. Opgevreten door het hetzelfde systeem als PowNed en WNL. PowNed zou de boel in Hilversum van binnenuit opblazen. Een loze belofte. Ze zijn, net als WNL, braaf knikkende lakeitjes geworden in de gezapige Hilversumse conformiteitscultuur, waarin alle macht bij de netmanagers ligt. Zo kreeg WNL een programma over Italië door de strot geduwd door de zenderbaas. Dan blijft er weinig rechtse zendtijd over en moet je toch weer op Twitter kijken om te zien hoe het echt zat met dat klimaattoneelstukje daar op die gracht in Amersfoort. En dat is best erg. See omnystudio.com/listener for privacy information.

De man keek in de camera zoals die slang uit Jungle Book. Stralend vertelde hij dat de Noordzee pas in 2050 voor een kwart vol staat met windmolens. Dus dat viel alles mee! En dat die windmolens nu al helemaal geen subsidie meer nodig hebben omdat ze zo lekker groot zijn dat je ze vanaf het strand kunt zien. Maar alleen bij helder weer, dus dat viel alles mee. Vissen kan dan niet meer op de Noordzee maar daar zat Jasper Vis, want zo heet deze meneer, zichtbaar niet zo mee. Jasper Vis was tot voor kort de baas van het bedrijf dat de Noordzee volbouwt met windmolens. Nieuwsuur is het journalistieke paradepaardje van de publieke omroep. En presentator Jeroen Wollaars is niet je tachtigjarige buurvrouw, maar journalist. Wollaars had moeten weten dat meneer Vis onzin zat uit te kramen. Zie. Vraag. Weet. is het motto van Nieuwsuur. Ik zag windmolen-propaganda uit de mond van een belanghebbende. Ik zag geen kritische tweede tafelgast voor een tegengeluid. Ik hoorde Wollaars niet doorvragen en daardoor weet de minder oplettende Nieuwsuur kijker niet dat er wel degelijk nog vier miljard euro gemeenschapsgeld nodig was om de op zee opgewekte stroom aan land te krijgen. Je kunt dit soort informatie niet blijven wegmoffelen nu de wieken van windmolens niet alleen insecten en vogels vermorzelen, maar hele Nederlandse dorpen en gemeenschappen splijten. Wie een beetje oplet ziet elke dag voorbeelden van onzorgvuldige, onvolledige of onjuiste berichtgeving in de media over het klimaatdebat. Media mogen wel eens wat beter hun best gaan doen bij een complex onderwerp als het klimaat, zegt energiedeskundige Remco de Boer in het FD. Dat begint met het kritischer volgen van de nepnieuwssoldaatjes van Rutte. De Minister-President zei vorige week op een bijeenkomst van hoofdredacteuren dat het steeds moeilijker wordt om feiten en fictie uit elkaar te houden. Het is een feit dat minister Wiebes loog over de kosten van de windmolens op zee. Het is een feit dat staatssecretaris Snel Kamerpitbull Pieter Omtzigt in zijn kuiten heeft hangen omdat hij loog over de schimmige subsidies op stekkerautos. Zie. Vraag. Weet. En geloof niet alles. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Waarom dan toch dat merkwaardige toneelstukje bij de NOS? Mijn argwaandetector ging helemaal af toen ik vrijdag een bericht op de 101 pagina van Teletekst zag over de dood, in Syrië, van een kind van een jihadiste uit Soesterberg. Wat een basisplaats in Oranje is voor een voetballer, is de 101 nog altijd in de journalistiek en de spindokterij. Niemand begrijpt waarom, maar in Nederland is Teletekst onverminderd populair. In radiostudios en op redacties hangen nogaltijd tv schermen waarop permanent pagina 101 in beeld is, met wat gebombardeerd werd tot het belangrijkste nieuws. Want nieuws is er niet, het wordt gemaakt, geselecteerd; regelmatig ingestoken door spindokters. Voor de cycloon in Mozambique, die zeker een miljoen kinderen dakloos maakte of erger, hadden we nauwelijks aandacht want we waren even druk met onszelf. Iets met verkiezingen, een boreale uil en een gevaarlijke gek in een tram in Utrecht. Maar een dood jihadistenkind werd Groot Nieuws, een paar dagen na het merkwaardige een-tweetje tussen de NOS en het Rode Kruis. Het zielige kind is een onmisbare geldmagneet in de miljarden-verslindende goede doelen industrie, een tranentrekkende kassa. Media faciliteren het businessmodel gretig. Zielige grootouders die de zielige nakomelingen van hun geradicaliseerde kinderen nooit zagen duiken op in talkshows, documentaires en krantenberichten. Ze richten stichtingen op en krijgen de rode loper in de media om geld in te zamelen. Wie in de Tweede Wereldoorlog twee seconden te lang naar een Duitse soldaat keek werd kaalgeschoren en jarenlang uitgekotst. Nu voeren media vrouwen liever op als hulpeloze broedmachines die het allemaal maar overkwam en hulp verdienen. Terwijl ze zelf vrouwen als Ana van Es aan het werk hebben! De Volkskrant-journaliste reisde naar Syrië om de oorlogsmisdaden te onderzoeken van twee mannen die in Nederland als vluchteling neerstreken. Ze doet daarmee het werk dat het Nederlandse OM nalaat want veel te gevaarlijk. Of haar adembenemende verslagvol gruwelijke details, getuigen en bewijzen de rechtbank bereikt is de vraag. Hopelijk lezen ze het wel bij de NOS. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Sindsdien doet mijn onverwoestbare iPod weer dienst, gekoppeld aan de geluidsinstallatie in mijn weekendhuis. In het prille deel van deze eeuw was die iPod mijn slaapmiddel. Ik was nog niet gewend aan de gekmakende tinnitus die vooral bij stilte oorverdovend irritant is. Om de herrie in mijn hoofd te overstemmen luisterde ik onder mijn dekbed naar de marathoninterviews van de VPRO die je toen al als podcast kon downloaden. De interviews met monotoon pratende professoren die iets uitlegden over kernsplijtingen waren mijn favoriet. Ik haalde vrijwel nooit het einde van het gesprek. Podcasts waren toen nog niet hip, want erg ingewikkeld. Het was in de tijd dat mensen nog heel gewichtig deden over het feit dat ze een blog hadden. Ze kwamen in groepjes bijeen om elkaar awards toe te kennen en noemden zichzelf de blogosphere. Het was de tijd waarin gemeenten nog ronkende persberichten uitstuurden om te melden dat de wethouder voortaan een blog had. Een beetje wethouder heeft tegenwoordig een podcast. De podcast is de redding voor iedereen met een mening en een radiohoofd. Voor iedereen die noodgedwongen de vloggershype aan zich voorbij moest laten gaan en op Instagram bleef steken op negenenvijftig volgers. En dus wemelt het ervan. Op dit moment schijnen er wereldwijd zevenhonderdduizend podcasts te zijn, maar morgen zijn er vast weer vijftigduizend meer. Spotify neemt aan de lopende band podcastbedrijven over en transformeerde daarmee van een techplatform dat distributie van content deed naar een contentmaakbedrijf. Omdat zij een businessmodel ruiken voor interessante podcasts waar mensen ook voor zouden willen betalen. In dat licht bezien kijk ik met een opgetrokken wenkbrauw naar de grote hoeveelheid podcasts die bij de NPO verschijnen, alleen deze week kwamen er alweer acht titels bij. Dat is mooi. Want de VPRO redde al podcastend misschien wel mijn leven, jaren geleden. Maar voor ons, mensen met een radiohoofd, moet het speelveld wel een beetje eerlijk blijven. Zeker als er straks wat te verdienen valt. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Want twijfel, dat kenden de journalisten niet. Laat staan nieuwsgierigheid naar de bevindingen van Mueller. Nieuwsgierigheid lijkt in de journalistiek vervangen door meningen en selectieve berichtgeving. Democracy dies in darkness is het trotse motto van The Washington Post. Maar democratie gaat ook dood als je steeds maar weer de spotlights vol zet op de verkeerde zaken omdat je morele kompas sterk afwijkt van de realiteit. De media maakten zichzelf belachelijk met hun maandenlange tsunami van hijgerige berichten over het toen nog lopende onderzoek. Het gevolg is dat een groot deel van de bevolking voortaan helemaal nooit meer iets zal geloven waar media Trump van beschuldigen. Dat is namelijk wat er gebeurt als je jezelf met een kanon in je voet schiet. Dan liggen je handen er ook af en is je toetsenbord waardeloos geworden. 'Journalisten zijn verworden tot activisten met een perskaart, twitterde PVV-Tweede Kamerlid Martin Bosma. Activisten die werken voor mediabedrijven die de lobby aanvoeren voor een nieuwe Europese wet op het auteursrecht, die waarschijnlijk deze week wordt aangenomen. In Nederland hoor je er weinig over terwijl in Duitsland dit weekend tienduizenden mensen de straat opgingen om te protesteren tegen deze maatregel die het vrije internet kapot maakt. Als schrijver en spreker vind ik het ook niet tof dat mijn boeken en filmpjes gejat en verspreid worden. Maar nog een censuurmiddel erbij is het laatste wat creatieven moeten willen. Want zo zal de wet in de praktijk uitwerken. Techbedrijven zullen om schendingen van copyright te voorkomen de veilige kant kiezen en meer vertrouwen op bronnen van de gevestigde media dan die van kleine moedige waarheidszoekers. Veiligheid gaat straks voor vrijheid. Er zijn de laatste maanden al veel mediamakers de mond gesnoerd op YouTube, Facebook en Twitter omdat zij fakenews zouden verspreiden. Ondertussen was het echte fakenews gewoon op CNN en in The New York Times. Democratie gaat dood als je het vrije internet op zwart zet. See omnystudio.com/listener for privacy information.

De moordenaar in Utrecht zond niet live uit maar Twitter werd gisteren overspoeld met fotos en filmpjes van de klopjacht door de politie op de dader, door nieuwsconsumenten en professionele journalisten. Het verhevigt de discussie over de rol en verantwoordelijkheid van media- en techbedrijven bij extremisme en terreur. Niet alleen tijdens de aanslagen, maar ook op weg er naartoe. BNR-hoofdredacteur Sjors Fröhlich ging erover in discussie met Paul Jansen van de Telegraaf. Mensen die hier in Nederland op allerlei flanken bezig zijn moeten om hun verantwoordelijkheid denken stelde hij. Hij ziet Telegraaf-verslaggever Wierd Duk op de ene en de mannen van DENK op de andere flank. Mensen die af en toe verschrikkelijk kwetsen om te kwetsen. Nou geloof ik niet dat mensen radicaliseren door dingen die ze in de krant lezen. Misschien zelfs niet eens door de ophitsende filmpjes die DENK de wereld insmijt. Ze kunnen hooguit een zaadje planten dat in een ziek hoofd uitgroeit tot een etterend haatgezwel. DENK zou je met drie zetels in de Tweede Kamer misschien nog wel een flank kunnen noemen. Maar de Telegraaf is dat niet, met nog altijd een dikke miljoen Nederlanders die dagelijks de krant lezen en elke maand vijf miljoen bezoekers op internet. De Telegraaf is wel een van de weinige grote mediaspelers die aandacht heeft voor de angst van mensen die hun land en hun buurt zien veranderen, zonder dat ze het gevoel hebben dat ze daar iets over te zeggen hadden. Angst is een emotie, net als verdriet. Ratio helpt niet tegen angst. Zeggen jij mag niet bang zijn helpt niet tegen angst. Mensen verbieden te vertellen waarom ze bang zijn, helpt niet tegen angst. Praten helpt tegen angst. Begrip helpt tegen angst. Herkenning helpt tegen angst. Echt gevaarlijke mensen zijn niet de doorgedraaide mannen met een geweer. Die kunnen hooguit vijftig mensen doodschieten. Echt gevaarlijke mensen zijn de mensen die bang zijn voor woorden. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Juist bij een programma waar studenten een belangrijke rol in spelen! Wat voor voorbeeld geef je dan aan jonge mensen? Dat geleuter over dat zogenaamde unieke talent dat Matthijs steeds wordt toegedicht kan ik ook niet meer horen. Hetzelfde unieke talent dat Twan Huys ook zou bezitten...Zaterdag keek ik met tranen in mijn ogen naar het gesprek dat Gijs Rademakers van EenVandaag had met Syrische vluchtelingen die uitlegden waarom ze niet terug naar huis kunnen. Er loopt in Nederland, zelfs in Hilversum, zoveel meer interviewtalent rond dan er op de achterkant van het visitekaartje van NPO tv-baas Frans Klein passen. Waarom komt hij dan weer bij Matthijs uit als er een vacature is? De Telegraaf gaf het antwoord. Matthijs moet, na jaren rekken en tegenstribbelen dit jaar toch echt aan de Balkenendenorm gaan voldoen en dus vier ton van zijn jaarsalaris inleveren. Wat zou u doen, als u door vriend en vijand wordt gezien als een van de besten in uw vak? Als elke concurrent u wil hebben. Zou u twee derde van uw salaris inleveren en er nog extra werk bijnemen? Dus komt er een U-bocht. De NPO brengt de productie van College Tour onder bij een buitenproducent. Een beproefde constructie om via verborgen geldstromen alsnog meer geld bij NPO-medewerkers in de zak te krijgen. De NPO weigert toch al jaren categorisch om inzicht te geven in de kosten van programmas dus staan wij erbij en kijken we ernaar. SP-Kamerlid Peter Kwint gilt nog wel wat naar Minister Slob maar weet ook wel dat hij kansloos is. Anders dan de SP vind ik dat iedereen miljonair mag worden. Maar je kunt niet avond aan avond andere mensen de maat nemen als je zelf twee dikke middelvingers opsteekt naar de belastingbetaler. Doe dan wat Twan deed. Ga weg en neem risico.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Blok ontkende, in tegenstelling tot de onthullingen in Trouw, dat het Nederlandse geld was gebruikt voor oorlogsvoering en gaf onder druk van het journalistieke graafwerk ook nog eens per ongeluk allerlei staatsgeheimen prijs. Precies het soort journalistiek waarvoor je een krant leest en bereid bent een paar honderd euro per jaar te betalen. Maar daar zit nu net de pijn van de hoofdredacteur. Want Dahhan klaarde deze journalistieke monsterklus, waar de krant maanden in investeerde, samen met Nieuwsuur-redacteur Milena Holdert. Bij Argos vertelden ze laatst hoe ze het onderzoek naar de zogenaamde gematigde Syrische strijders uitvoerden; een dwingende terugluistertip voor iedereen die geïnteresseerd is in journalistiek handwerk. Hun werk leidde tot stukken in de krant maar ook tot uitzendingen van Nieuwsuur. Het met belastinggeld gefinancierde nieuwsprogramma zette het eindresultaat inclusief videobeelden en fotos voor iedereen gratis toegankelijk op de site van de NOS. Waar je bij Trouw alleen de geschreven stukken tegen betaling kunt lezen. Dat wringt, schrijft Van der Laan. Zijn krant mag de videobeelden niet gebruiken omdat de mediawet dat verbiedt. Krantenredacties moeten natuurlijk niet maandenlang hun beste mensen afvaardigen naar tv-programmas zonder daar zelf beter van te worden. Ruim tien jaar geleden richtte ik het Telegraaf TV-productiehuis op zodat de krant zelf de producent kon zijn van programmas voor de publieke omroep. Alleen stak het Commissariaat voor de Media daar later een stokje voor. Dat probleem is nog altijd niet opgelost. De klaagbrief van de hoofdredacteur aan de lezers van Trouw staat dan ook niet op zichzelf maar is een schaakstuk van de lobby van krantenuitgevers bij mediaminister Arie Slob. Als onderdeel van die lobby kwamen er de laatste weken ook diverse klachten over de marktverstorende NOS app binnen bij het Commissariaat voor de Media. Slob gaat knopen doorhakken over de toekomst van de Publieke Omroep. Dat er een rechtvaardiger verdeling van publiek geld voor journalistieke producties moet komen is evident. Deze concurrentievervalsing kan niet voortduren.See omnystudio.com/listener for privacy information.

In het land met een verfrissend politiek incorrecte President slaan de tv-makers helemaal door de andere kant op. De beoogde presentator bleek jaren geleden te hebben getwitterd dat hij het poppenhuis van zijn dochter op het hoofd van zijn zoon stuk zou slaan als hij ermee zou spelen. Dergelijk homofoob gedrag kan natuurlijk niet getolereerd worden! Dus bleef de plek op het podium leeg want de morele lat is zo hoog gelegd dat niemand er meer overheen kan springen. Zelfs Donald Duck niet. Er komt binnenkort een LHBT-stel in zijn blad want het is kwetsend voor kinderen die twee vaders of twee moeders hebben dat zij zich niet in de strip herkennen. Nou had ik vroeger ook geen oom die elke dag een duik nam in zijn geldzwembad en geen neefjes die bij een andere oom woonden die altijd zonder broek rondliep. Toch geloof ik niet dat mijn kinderziel er ernstige schrammen door opliep. Maar dat ligt tegenwoordig natuurlijk allemaal gevoeliger. Vasthouden aan die ouderwetse strikte scheidingen tussen genders kan écht niet meer! Dus schreed er zondag een man over de Oscars-loper in een schitterende zwarte fluwelen baljurk met sleep. Zijn jurk was een genderfluïde statement waarmee hij homoseksuele jongetjes wil inspireren om ook te dromen over een mooie jurk waarin ze naar een feestje kunnen. Ik weet dat ik ouderwets ben, maar ik verlangde toch even terug naar mijn female privilege om een galajurk te dragen. Het lange dunne zusje van Kim Kardashian ging met haar blote billen over de loper, samen met haar vader die een paar jaar geleden zijn ballen eraf liet halen. Hij droeg een langharige pruik en kort mini-jurkje boven zijn gespierde atletenbenen waarmee hij ooit nog eens een medaille won op de Olympische Spelen. Gelukkig zong Lady Gaga Shallow, het nummer waarvoor ze een Oscar won. Het werd haar merkwaardig genoeg vergeven dat ze nog maar een paar jaar geleden halfnaakt op het podium over R. Kelly krioelde, die sinds dit weekend in de gevangenis zit voor misbruik van kleine meisjes. Tell me something girl, zong Bradley Cooper tegen Gaga, are you happy in this modern world? Nou, daar ga ik eens een weekje over nadenken. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ze was achter in de dertig toen ze het blad lanceerde en leefde zelf volop het leven van de groep vrouwen die ze nog altijd als haar doelgroep ziet: druk met werken en het runnen van een gezin. Maar de kinderen van Linda zijn het huis uit en een paar jaar geleden maakte ze zelfs al een themanummer over de overgang. Weliswaar afgedwongen door boze vrouwen, nadat Linda bij Pauw en Witteman had verklaard het helemaal geen sexy, leuk onderwerp te vinden. In datzelfde programma zei ze de twintigers en dertigers niet te willen wegjagen. Een strijd die met het huidige format, waarin Linda zelf het uithangbord is, elk jaar lastiger zal worden. Dat ziet Linda zelf ook in, want een van de doelen onder Talpavlag is dat het merk LINDA. doorgroeit en minder afhankelijk wordt van de persoon Linda de Mol. Dat is voor Sanoma, ook nog altijd eigenaar van Libelle en Margriet, best een mooi moment om afscheid te nemen. Het is zeker niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste titel die het Finse mediabedrijf verkoopt. De Belgische tijdschriften werden vorig jaar zelfs allemaal verkocht. Onder de radar is Sanoma zich aan het transformeren van een traditionele blaadjesmaker naar een nieuw soort bedrijf. Niet eens per se een mediabedrijf. De wonden van de dramatische aankoop van SBS waar John de Mol ze een aantal jaren geleden in meesleurde zijn geheeld en heeft ze blijkbaar geleerd de focus wat minder te leggen op grote multimedia avonturen. A learning and media company noemen ze zichzelf tegenwoordig, met overnames van bedrijven die actief zijn in het onderwijs. De Finnen vertrouwen namelijk niet meer op de advertentiemarkt die jaar in jaar uit krimpt. Precies het businessmodel waar John de Mol zijn uitdijende mediaconcern op bouwt. Daarmee is LINDA. voor John natuurlijk geen kat in de zak. Er komen lezersinkomsten mee met de overname. En het is net als bij een tweedehands auto. Voor de tweede eigenaar is zijn occasion toch gewoon weer een nieuwe.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Netflix is de kampioen van de filterbubbels en de met belastinggeld gefinancierde programmas moeten digitaal juist zo aan de man gebracht worden dat ze mensen aan het denken zetten en uitdagen om ook de andere kant van het verhaal eens tot zich te nemen. Dat zal met nieuws en achtergronden overigens nog niet meevallen want daar blijft NPO nog altijd hopeloos eenzijdig. Ik viel laatst bijna uit mijn autostoel toen ik in Met het Oog op Morgen zowaar minutenlang een positieve beschouwing hoorde over het beleid van President Trump. Ik durf nu al te voorspellen dat het bij enkele minuten zal blijven in het hele jaar 2019. Maar van Dam houdt in zijn publicitaire roadshow over NPO Start vast aan de riedel dat de NPO voor zeventien miljoen Nederlanders programmas aanbiedt. Je zou willen dat het waar was, want je kunt Nederlandse media niet hard genoeg steunen in de strijd tegen Netflix. Van Dam haalt in een interview terecht de CEO van de BBC aan die waarschuwt dat we onze kinderen niet uitsluitend moeten willen grootbrengen met Amerikaans cultuurgoed. De content van Netflix wordt weliswaar langzamerhand internationaler, ook onderdruk van overheden die een percentage lokale content eisen. Maar feit is dat Netflix net als Google, Facebook en andere techreuzen in de verslavingsindustrie opereert. In een recente aflevering van De Technoloog Podcast werd uitgebreid uit de doeken gedaan hoe de datastrategie van Netflix in elkaar steekt. Met wel tot zeventig tags per serie zodat ze steeds beter in kunnen spelen op de gevoeligheden van kijkers die met elke kijkminuut tot een zwaardere schermverslaving worden aangezet. Hoe wurm je de Nederlandse programmas daartussen? Dat is de vraag die alle omroepen bezighoudt. De NPO en de omroepverenigingen die zij behoort te vertegenwoordigen rollen vechtend bij Minister Slob over de stoep. Slob is geporteerd van het idee dat omroepen een eigen community meebrengen die een belangrijke rol kunnen hebben in de distributie van de programmas. Een theorie die klopt. Maar wie bedient dan de ruim dertien miljoen mensen die geen lid zijn van een omroep? See omnystudio.com/listener for privacy information.

Zo vind ik Wijnand Duyvendak een terrorist voor zijn betrokkenheid bij de RaRa-aanslagen op Shell en Makro in de jaren 80. Maar GroenLinks ziet hem als held, door Jesse Klaver op het podium getrokken voor een uitgebreid dankwoord op de uitslagenavond na de laatste verkiezingen. Ans Boersma, de door het Financieele Dagblad ontslagen Turkije-correspondent vond haar Syrische geliefde ook geen terrorist want elke Syriër heeft wel een verhaal en het lijntje tussen vrijheidsstrijder en terrorist is dun. Maar het Openbaar Ministerie beschouwt haar vluchteling, die op valse papieren naar Nederland kwam, als kopstuk van een terreurgroep. In Syrië zat hij ook al eens zes jaar vast in een gevangenis voor zware jihadisten. In Trouw zei Boersma dit weekend dat ze iedereen terug zal pakken die haar droomleven in Istanbul verstoorde. Dat is nogal dreigende taal uit de mond van een vrouw met haar contacten. Voordat Boersma zich in Turkije vestigde als correspondent deed ze vrijwilligerswerk op Lesbos voor de Stichting Bootvluchteling. Informatie die het FD al had moeten alarmeren, want activisten zijn geen journalisten. Journalisten worden soms wel activisten, zoals oorlogsverslaggever Arnold Karskens die tegenwoordig strijdt tegen de NOS die hij beschuldigt van het verspreiden van nepnieuws. Maar hij gooide ook een belangwekkende knuppel in het journalistieke hoenderhok op vaksite Villamedia. Karskens vindt dat journalisten niet op pad moeten gaan met hulporganisaties die zich inzetten voor de terugkeer naar Nederland van IS-vrouwen en hun kinderen en niet aan talkshowtafels moeten gaan zitten met familieleden van die vrouwen. Bij aanhangers van het nationaalsocialisme zou een dergelijke empathische journalistieke invalshoek ondenkbaar zijn geweest, stelt Karskens. Een vergelijking die tot nadenken stemt. Na de Tweede Wereldoorlog werden media en journalisten die te veel meeveerden met de bezetter zwaar gestraft. Bij de oorlogen van nu lijken we milder te oordelen over journalisten die zich lenen voor propaganda. De zaak Boersma zorgde er al voor dat Telegraaf-hoofdredacteur Paul Jansen opstapte uit het bestuur van het Genootschap van Hoofdredacteuren. Het zou goed zijn als haar casus ook een kantelpunt blijkt in het denken over de journalistieke afstand in hedendaagse oorlogen. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Met De Mol wel. Hij leerde van zijn fouten, las ik in de Volkskrant. Ik betwijfel dat. Het leek er net na de overname van SBS wel even op. Inmiddels zien we het oude patroon dat we ook zagen bij Sport 7, Sterrenbeurs en Tien. Grote mediacampagnes, in elk bushokje hing Albert Verlinde de afgelopen weken. Zon grote broek aantrekken voor een programma dat nog niet staat, het is niet verstandig. Het geduld van John is blijkbaar op. De nieuwe programmas van weggekochte sterren worden de mensen op ouderwetse Molsiaanse wijze door de strot geduwd. Daar houden wij Nederlanders niet van. En dus kijkt er niemand. Dat is maar goed ook, want het programma rammelt. De Mol is gewend zich tot in de kleinste details met alles te bemoeien, maar dat lukt niet meer sinds hij het tempo opvoerde. Er sluipen fouten in. John hoort en ziet niet meer alles. Al die overgelopen sterren willen persoonlijke aandacht. En zelfs de mediatycoon met een bewonderenswaardige energie voor een drieënzestigjarige moet wel eens slapen. Dat kan niet, want hij moet bemiddelen tussen sterren die elkaar haten. Nu komt ook Erland Galjaard nog aan boord. Nog meer scheve gezichten in de Talpa-stal waar mensen zijn binnengehaald die dolblij waren van de oude RTL-baas af te zijn. En dan hebben we het alleen nog maar over tv, terwijl daar de toekomst van Talpa natuurlijk helemaal niet ligt. RTL is Wendy, Wilfred en Linda kwijt, maar heeft wel Videoland, online bereik, een goede nieuwsorganisatie. Talpa heeft vooral tv met opstart-, doorstart- en aanloopproblemen. Vorige week zette ik mijn kaarten nog op De Mol voor het opzetten van een nieuwe nieuwsorganisatie die niet gehinderd wordt door de remmende voorsprong waar kranten mee om moeten zien te gaan. Maar na zijn geschamper over Twitter in De Wereld Draait Door trek ik mijn kaarten in. Een mediamagnaat die zijn neus ophaalt voor een medium met een miljoen gebruikers per dag verdient een volgende Jack Spijkerman. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Toch lukt het nieuwsbedrijven maar niet om met dat soort simpele oplossingen te komen. Ze lijken fanatieker dan Trump en verstoppen steeds meer stukken achter betaalmuren die maar niet gebruikersvriendelijk willen worden. Dat is niet onterecht, want goede journalistiek moet betaald worden en mensen zijn nog altijd bereid er geld voor neer te leggen. Voldoende succesvolle muurbouwers, zoals bijvoorbeeld onze eigen FD Mediagroep, bewijzen dat. Maar het is hoog tijd om het nieuws ook op nieuwe manieren tegen betaling naar de mensen te brengen. Tijd om een stukje aan de tafel te bouwen. Bijvoorbeeld voor de bijna zes miljoen Nederlanders die actief zijn op Twitter. Mensen die het nieuws tot zich willen nemen terwijl het gebeurt, niet pas als de nieuwsredactie besluit het te publiceren. Nieuws zoals Telegraafverslaggever Saskia Belleman het maakt op Twitter: snel, deskundig, met duiding en interactie met de lezers. Fatsoenlijke mediamensen doen graag alsof Twitter een onbeduidend open riool vol schreeuwende voetbalvaders is. In werkelijkheid groeit het bereik van Twitter in Nederland nog steeds. Er zijn geen zes miljoen schreeuwvaders, zo groot is geen enkel riool. Ik zet mijn kaarten op Talpa Nieuws als het gaat om innovatie. John de Mol is vrij van de verlammende kannibalisatie-angst die kranten ervan weerhoudt om écht nieuwe dingen te proberen. Hij heeft geen lezersinkomsten te verliezen en alleen maar onlinepositie te winnen met een nieuwe nieuwsaanpak. Met het ANP heeft hij de motor in huis. En voor de ambitie om het anders te doen vond ik bewijs in de verklaring van Wendy van Dijk over haar overstap naar SBS. Ze krijgt bij Talpa Network de ruimte om op hele innovatieve manieren met de kijkers in contact te zijn.Die lange tafel van John staat er eerder dan de muur van Donald. See omnystudio.com/listener for privacy information.

De mooiste muziek ter wereld komt uit Nashville. Misschien hadden Nederlanders dat in 2019 dan eindelijk ontdekt? Maar nee, het ging over religekkies. Een splintergroepje religekkies in Amerika heeft een mening over seks en liefde en onze media gaan de hele dag los alsof het nieuws is dat religekkies gekke dingen geloven! Verbijsterend. Dat zeg ik niet alleen, dat zei SGP-voorman Kees van der Staaij zelf ook toen hij gisteren op de radio werd gegrild door Tijs van den Brink die -alweer- in bloedvorm verkeert. Vander Staaij bleek, naar eigen zeggen een beetje ongemerkt en misschien ook niet helemaal gewild, zijn naam aan te treffen bij de ondertekenaars van de Nederlandse vertaling van de verklaring die de religekkies in Nashville hadden opgesteld. Wat er in die verklaring stond over homos was bepaald geen nieuws. Mogen wij ook nog vinden wat wij altijd hebben gevonden?! schreeuwde Kees bijna wanhopig door de radiospeakers. Natuurlijk mag dat Kees. We waren alleen, door jouw knuffelbare uiterlijk, en jouw beheerste en goed onderbouwde optredens in de Tweede Kamer een beetje vergeten hoe ver jullie achterlopen. En dat jullie best rare dingen vinden over vrouwen, homos, de doodstraf en zo nog wat zaken. We dachten namelijk dat die strijd wel een beetje gestreden was. Dat het aanpakken en bespotten van religekkies, waar cabaretiers, schrijvers en columnisten vorige eeuw nog een dagtaak aanhadden, net zo achterhaald is als jullie denkbeelden. Maar als jullie oprispen barst de vulkaan van opiniemakend Nederland ook open. Je zou alleen willen dat ze dat iets minder selectief deden. Youp van t Hek laat de religekkies tegenwoordig lopen, zei hij in de PowNed documentaire Geen Grappen. Want hij wil Theo van Gogh niet achterna, dus hij let op zijn woorden. Johan Derksen pist op tv graag verbaal over homos en andere minderheden heen, maar de islam aanpakken: nou nee, want dan is hij vogelvrij. En dus gooien we alle verbolgen ballen op Kees. Die heeft vast geen mes bij zich. Zullen we 2019 even herstarten? Niet alleen KnuffelKees aanpakken, maar dan ook alle andere religekkies!See omnystudio.com/listener for privacy information.

De Amerikaanse media-professor Jay Rosen twitterde een overzichtje van het aantal journalisten dat voor The New York Times en The Washington Post werkt. Bij de New Yorkse krant steeg het aantal journalistieke ftes van 1.100 in 2014 naar 1.500 in 2018. In Washington kwamen er 425 journalisten bij in vijf jaar. Nou zijn dit kranten die profiteren van de zogenaamde Trump Bump, maar ook onze Nederlandse De Correspondent haalde bij de lancering in Amerika deze maand ruim 2,5 miljoen dollar op van toekomstige lezers. Het stemt hoopvol. Trollen Toch zou ik de journalistiek nog een aanwijzing willen geven voor 2019. De grote stromen Afrikanen die onze kant op zouden willen komen zijn het vuur onder dagelijkse verhitte debatten. Mede door de spanning die de opname van grote groepen mensen uit het Midden-Oosten al geeft in Europa. Kritische berichtgeving daarover wordt door politici al snel afgedaan als nepnieuws, georkestreerd door Russische trollen. En juist over die drie delen van de wereld weten we zo weinig. Veel te weinig. Bram Vermeulen doet voor NRC en de NOS samen met maar één collega verslag van de 54 (!) Afrikaanse landen, vanuit het meest zuidelijke puntje van dat enorme continent. In een interview over zijn boeiende VPRO docu-serie Sahara zei hij: 'We kennen bijna allemaal de naam van de advocaat van de president van Amerika, van Afrika weten we misschien twee staatshoofden te noemen. Het gaat elke dag over migratie, maar er zit nooit een Afrikaan bij zon talkshow, tenzij het over Sinterklaas gaat.' Vanuit Rusland doet Pieter Waterdrinker al vijfentwintig jaar verslag, tegen alle nepnieuwsbangmakerij in. In Knack magazine zegt hij over de inmenging van Rusland in de Amerikaanse verkiezingen: Het is pure waanzin. Russen doen maar wat. Ze zijn te lui en te lamlendig om te plannen, Rusland is één grote improvisatieoefening. In het Midden-Oosten trekt journalist Harald Doornbos onvermoeibaar van brandhaard naar loopgraaf. Na het besluit van Trump om het leger terug te trekken uit Syrië twitterde Harald al snel een uitgebreide analyse. Ik hoop dat 2019 het jaar van Bram, Pieter en Harald wordt. Prettige tweeënvijftigste week!See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ja, de krant kopte het echt vrijdag: Wat houdt May op de been? Haar man. Het is bijna 2019, maar we willen nog altijd niet geloven dat vrouwen best een land kunnen leiden. Daar hebben ze natuurlijk een man bij nodig als geheim wapen. Ik legde de krant zuchtend terzijde en scrolde door Twitter. Om te stuiten op dat walgelijke filmpje van Juncker. De altijd dronken voorzitter van de Europese Commissie keek met getuite lippen verlekkerd naar alle vrouwen die langsliepen, zoende ze en wapperde met zijn handen door de lange blonde haren van een van zijn medewerksters. Het is bijna 2019, we hadden het vrijwel het hele jaar over #MeToo, maar in Europa kan je nog altijd niet democratisch gekozen de baas zijn en doen alsof alle vrouwen decorstukken zijn. Als Donald Trump met één oog naar een vrouw kijkt staan zelfs in Nederland alle kranten ermee vol. Een uitgerangeerde pornoster, inmiddels veroordeeld tot het betalen van een kwart miljoen euro schadevergoeding aan Trump, mag uitgebreid bij RTL Late Night komen vertellen over de avonturen die zij beleefd zou hebben met de president. Wat Juncker allemaal uitvreet in ons eigen werelddeel is blijkbaar minder interessant voor onze media. Ik zette de tv maar even aan. Het ging over de politicus van het jaar. Het is bijna 2019, maar er waren vijf mannen genomineerd voor de prijs. Daar kunnen ze bij organisator EenVandaag maar beperkt wat aan doen, want hun panel kiest de kandidaten. En zelfs de vrouwelijke leden van het panel hadden maar één vrouw, Lilian Marijnissen, in hun top vijf. Het is treurig dat we moeten kiezen uit vijf mannen met een stropdas, maar dat de redactie van Pauw niet één vrouw kon vinden om te komen praten over de verkiezing gaat het voorstellingsvermogen te boven. Carla Joosten, Wilma Borgman, Dominique van der Heyde waren allemaal verhinderd? Het is bijna 2019 en Pauw zet zes mannen aan tafel om te praten over vijf mannen en een prijs. Was het maar vast volgend jaar. See omnystudio.com/listener for privacy information.

De overtreffende trap van een gebrek aan beschaving is jezelf op sociale media grote dikke pluimen tussen de billen stoppen. Zoals de korpschef van de Nationale Politie Erik Akerboom vorige week deed. Hij twitterde fotos van zichzelf op de snelweg bij een ongeluk, een verkreukelde auto vol in beeld. Met de tekst: terug uit Parijs over de A13 voor ons, flinke aanrijding. Geel (!) hesje aan en verkeer regelen. Onze nationale ijdeltuit, die eigenlijk is aangenomen om boeven te laten vangen, vergat blijkbaar dat zijn eigen politiemensen automobilisten bekeuren die dit soort beelden maken en twitteren. Akerboom poseerde gewillig op de snelweg voor zijn chauffeur of een andere lakei die mee was op dienstreis naar Parijs. Akerboom, die alleen een uniform draagt als hij een tv-camera voor zijn neus heeft, vond het in zijn egotweet ook nodig om met uitroepteken te wijzen op het gele hesje dat hij aanhad. Dat is een trap tussen de ogen van de burgers die weg moeten rennen voor politiepaarden als ze met zon hesje aan over het Binnenhof lopen. Een trap tussen de ogen van de man die door twee agenten werd verwijderd van de publieke tribune in de Tweede Kamer omdat hij een geel hesje droeg. Een trap tussen de ogen van de vrouw die door politieagenten thuis van haar ziekbed werd gelicht omdat ze op Twitter een grapje maakte over #gelehesjes. Ik juich het sluiten van Twitter- en Facebook-accounts over het algemeen niet toe, maar een twitterban voor politiemensen, Akerboom voorop, lijkt me een serieus goed idee. Dan raken we ook verlost van wijkagenten zoals Emile Vermeulen die het nodig vond om dit weekend tevreden te twitteren dat hij een minderjarig meisje een nacht in de cel gooide omdat ze een identiteitsbewijs van een vriendin gebruikte om een café binnen te komen. Akerboom en zijn agenten spoelden laatst 16.000 aangiften door de plee omdat ze het te druk hebben. Joehoe, gooi die smartfoon eens aan de kant en ga boeven vangen!See omnystudio.com/listener for privacy information.

We haalden lange tijd onze schouders op over privacy. Maar de weerstand tegen het businessmodel uit Silicon Valley groeit eindelijk nu er volop aandacht is voor de effecten van de structurele schending van de privacy van consumenten. Er gaan steeds meer stemmen op, in Europa én Amerika, om de marktmacht te breken van de grote techbedrijven die zich daaraan schuldig maken. Juist op dat moment geeft de man die zijn imperium bouwde op het vermorzelen van privacy, gas op het kopiëren van het businessmodel van Facebook. Big Brother bezorgde John de Mol zijn grote internationale doorbraak, maar hij maakt er geen geheim van dat hij nog een keer wil cashen met de verkoop van zijn mediabedrijf van de toekomst in opbouw. Hij schrok zich te pletter toen de kijkcijfers van lineaire tv, waarin hij tegen de klippen op bleef geloven, vorig jaar ineens met dubbele cijfers instortten. Dus verandert hij in hoog tempo van koers. Hij rijgt door overnames kralen aan zijn ketting die ons, de kijkers en luisteraars, in een full funnel moeten duwen. De Mol wil ons vierentwintig uur per dag volgen. Zeveneneenhalfmiljoen Nederlanders hebben zich al door de Talpa-trechter laten duwen, binnengehengeld via verschillende apps zoals die van Radio 538, Vakantieveilingen.nl of Hart van Nederland. De Mol schuurt daarbij langs de randen van de privacywetgeving, dus stuurde Follow The Money misdaadverslaggever Harry Lensink op onderzoek uit. Die kreeg niet veel meer boven water dan dat bij Talpa tegenwoordig alles om de adverteerders draait en dat de nieuwe Europese privacywetgeving zo vaag is dat de Mol zich geen zorgen hoeft te maken voor toezichthouders op zijn pad. Maar ik maak me wel zorgen. De tijd is rijp voor een echt nieuw sociaal media model. Waarin consumenten geen melkkoeien zijn die als target dienen voor bedrijven die van alles willen verkopen. Zelfs in Amerika heeft de helft van de jonge mensen al geen vertrouwen meer in het kapitalisme zoals we het nu hebben vormgegeven. Ik zou willen dat John die vibe oppikt en de wereld nog een keer verovert. Niet met een kopie van een evil businessmodel, maar met iets waar we echt allemaal naar snakken.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Rutte is veel te slim om nog een extra lontje in het kruitvat te steken en hij schoof zelf ook al op in de Piet-discussie. Hij weet dat weldenkende mensen (dat zijn wij, de meerderheid) daarin wel volgen met een beetje tijd. Dat kunnen de mensen best zelf oplossen, daar hebben ze geen politici voor nodig met opgeheven vingertjes. Maar zijn geloof in de talkshow als redmiddel van de democratie baart me zorgen. Een goed bekeken talkshow trekt een miljoen kijkers. Dan kijken er dus zestien miljoen Nederlanders niet. Een opkomst waarbij elke verkiezingsuitslag waardeloos zou zijn. Ik ben niet tegen de talkshow. Ik ben ook niet tegen GTST of First Dates. Maar zullen we de besluitvorming in het echte leven er alsjeblieft niet vanaf laten hangen? Wie goed geïnformeerd wil zijn leest een krant, scrolt wat buiten de bubbel op sociale media en luistert naar de radio voor goed geleide discussies en inhoudelijke gesprekken met mensen die echt wat weten. Talkshows zijn in het beste geval eenzaamheidstherapie voor hoogbejaarden. Mensen die nog niet naar bed hoeven omdat de iPhone ze de volgende ochtend niet wakker kraait om een bijdrage aan de economie te gaan leveren. Mensen die zo alleen op de wereld zijn dat hun dagen beginnen met een mok koffie met Jan de Hoop en eindigen met een glaasje Port met Jeroen of Twan. Ik vertrouw Jeroen Pauw best een rol toe als Kamervoorzitter, maar wil ik zijn redactie of die van DWDD als vervanger van ons parlement? Nee! In talkshows zit hetzelfde kleine clubje mensen dag in dag uit dezelfde meningen te verkondigen. Daar komen we niet verder mee. Sterker nog, zonder talkshows zaten we nu helemaal niet in de gepolariseerde bagger waarin we in een luttele vijf jaar tijd terecht kwamen. De bagger waarin zelfs het meest weldenkende mens het niet meer pikt om steeds maar weer voor racist uitgemaakt te worden, in talkshows. Zoek een ander instrument Mark. Maak die talkshows maar wat minder belangrijk.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Zijn oproep volgde op een vernietigende longread in The New York Times waarin werd blootgelegd hoe Facebook omging met alle privacy-problemen en infiltratieschandalen van de laatste jaren. Terwijl Zuckerberg zijn jongensachtige nerdy charme in de strijd probeerde te gooien bleek Facebook-topvrouw Sandberg druk met spinnen, vertragen en manipuleren. Ze huurde een messcherpe public affairs club in die de schade in de publieke opinie moest zien te beperken, waarbij alle middelen geoorloofd leken. Het verdacht maken van vijanden en concurrenten moest de aandacht afleiden van Facebook. Op zich is dat niet zon ongebruikelijke manier van handelen voor een hyper commercieel bedrijf in een agressieve markt. Maar van Facebook verwachten we meer. Facebook werd een nutsvoorziening. Mensen bellen 911 als Facebook, zoals gisteravond, even uit de lucht is. Ons leven komt tot stilstand zonder het techbedrijf dat we ons adresboek, onze geboortedatum en onze gewhatsappte naaktfotos toevertrouwen. En dus eisen we een integriteit die je ook van een overheidsdienst zou verwachten, zonder spindokters die informatie manipuleren. Maar precies dat blijkt de VN onze overheid op te willen leggen als wij het pact van Marrakesh tekenen. Nederland verplicht zich dan, net als de andere landen, om journalisten te beïnvloeden om op de door de VN gewenste manier over migratie te publiceren. Toen ik Thierry Baudet daarover hoorde gillen op de radio dacht ik dat hij een grapje maakte maar het staat er echt: sensitizing media professionals on migration-related issues. We zitten op almaar groeiende blaren door het VN-rapport over Zwarte Piet maar nu moet de Nederlandse overheid van de VN ook zorgen dat er ethische standaarden komen voor de manier waarop verslag gedaan wordt over zaken als migratie, discriminatie en xenofobie. Nederland stond dit weekend in brand over precies die themas. Aan de kleur van Piet brandt Mark Rutte zich niet. Laat hij dan alsjeblief ook heel ver wegblijven bij het opleggen van ethische standaarden aan media. In de prullenbak met dat pact. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Van mij bijvoorbeeld, want ik blijf het fundamenteel oneens met haar stelling dat de NPO onmisbaar is omdat er geen aandeelhouders zijn die rendement willen. Ja, ik vind het storend dat er in GTST op RTL4 een verhaallijn is toegevoegd die de kijkersklimaatpropaganda moet toedienen, betaald door Urgenda. Maar de neutrale NPO vloog jaren geleden al uit de bocht met dagelijkse verslagen van de belevenissen van de Urgenda-activisten rondom de klimaattop in Parijs. Shula raakte tijdens haar ziekte nog meer overtuigd van de noodzaak met haar publieke omroep te vechten voor het vrije woord. Hoe nodig dat is bleek gisteren toen demonstranten de toegangswegen tot het Mediapark blokkeerden omdat de kleur van de schmink van een aantal NPO-medewerkers ze niet aanstaat. Een actie gericht tegen de vrije media; je kunt alleen maar vertrouwen op onze rechtsstaat waarin dit soort blokkades die inbreuk maken op de fundamentele vrijheden van Nederlanders gelukkig stevig wordt aangepakt. Op de BBC werd vorige week de start van een nieuw wetenschappelijk magazine aangekondigd waarin wetenschappers onder pseudoniem publiceren. Want de angst om dat onder eigen naam te doen is tegenwoordig te groot waardoor zelfcensuur aan de orde van de dag is bij themas die gevoelig liggen. Gelukkig is er geen enorm NPO-budget meer nodig om vrije geluiden gepubliceerd te krijgen. Wetenschapsjournalist Marcel Crok haalde via Twitter zesduizend euro op om te onderzoeken waarom bij het KNMI hittegolven verdwenen uit de historische data van de eerste helft van de vorige eeuw. En de Nederlandse filmmaker Marijn Poels verkocht zijn documentaire The Uncertainty has settled over de energietransitie 55.000 keer via Vimeo. Genoeg om zijn investering terug te verdienen en de film nu gratis op YouTube te zetten. De NPO wilde de docu met een boodschap die nogal haaks staat op Urgenda verhaallijnen niet uitzenden. Jammer, want de belastingbetaler heeft recht op informatie van alle kanten. Marijn maakte daar weer een nieuwe film over, Paradogma. Het zou moedig zijn als Shula die wel programmeert. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Peter de Mönnink was toen officieel nog de tv-baas van Talpa, maar zijn promotie naar CEO van Talpa Networks was natuurlijk al uitonderhandeld, evenals de overname van StukTV, het YouTube- kanaal met twee miljoen abonnees dat John de Mol vorige week in handen kreeg. Een kanaal waarvoor De Mönnink nu dus ook P&L verantwoordelijk is, naast de meer traditionele mediavormen binnen Talpa zoals radio en tv. Met tv verdient een mediabedrijf zeventig keer meer dan met een YouTube kanaal, zei hij op het congres. En dus is iets ondernemen op YouTube een onaantrekkelijk model voor een commercieel bedrijf als Talpa, dat de focus heeft op return on investment, is zijn overtuiging. Tenzij je YouTube zou kunnen gebruiken als een springplank naar een platform waar voor een mediabedrijf wel geld te verdienen is. RTL deed daartoe al wat pogingen. Vanuit een hip pand met lollige vergaderbroeikassen in Amsterdam, exploiteert RTL een miljard YouTube-views per jaar. Moeizame business, geven ze zelf ook toe. Weliswaar is het produceren van de videos vaak wat goedkoper dan tv maken, maar een groot deel van de omzet blijft achter bij YouTube en bij de makers van de online-programmas. Dus probeert RTL de YouTube-kijkers te verleiden om te betalen voor aparte series op Videoland. Zoals deze week de documentaire over YouTube-ster Famke Louise. Dat lukt tot nu toe maar matig of, zoals RTL het zelf zegt: Het is nog even zoeken naar de juiste modellen. Driekwart van de Nederlanders kijkt videos op YouTube, becijferde het CBS vorige week. Zonder YouTube als springplank kun je niet eens beginnen met zoeken, dus is het logisch dat De Mol de portemonnee trok om StukTV binnen te halen in zijn media-imperium dat nog heel erg draait op oude media. Daar moet de oprichter van StukTV, Giel de Winter, verandering in gaan brengen. Hij ziet zichzelf als een jonge versie van John de Mol, zei hij vorige week. Hij vindt YouTube-kanaal maar een klotewoord en wil StukTV uitbouwen tot een online tv-zender want tv-presentatoren staan toch nog altijd hoger aangeschreven. Dat kan wel zo zijn, maar ik zou dat springplankje nog maar even niet doormidden breken. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik voel me niet bepaald rechts als ik Thierry Baudet hoor oreren over homeopathische verdunning en omvolking, al noemt hij dat om precies te zijn structurele demografische transformatie. Nou heet mijn moeder Klaske Andela, maar ik kan niks met Hielke en Sietse en vind het prima dat Percy en Virgil hier ook wonen. Ben ik dan links? Ik sla wel linkse teksten uit als ik lees over falende managers bij noodlijdende ziekenhuizen die voor tonnen contracten afsloten met bedrijfjes van zichzelf. Ik ben een felle voorstander van marktwerking, in alle sectoren, maar als rechts mens kan je ook gewoon een hekel hebben aan incapabele zakkenvullers. Nou vind ik de begrippen links en rechts al tien jaar achterhaald maar ze blijven maar opduiken in het dagelijks taalgebruik. Bijvoorbeeld bij magazine Oneworld dat de verrechtsing van de Nederlandse media deze week aan de kaak stelt. Vooral de Volkskrant krijgt ervan langs uit de mond van voormalig redacteur Jeroen Trommelen, de huidige hoofdredacteur van journalistiek platform Investico. Hij klaagt over de knetterrechtse commentator Martin Sommer die in de krant zomaar dingen mag roepen over klimaat en windmolens die afwijken van de heersende linkse overtuigingen. Nou is klimaat ook alweer zon raar thema. Linkse mensen die het toejuichen dat zakenlui zeventigduizend euro subsidie opstrijken om in een dure Tesla naar de Zuidas te rijden. Daar word ik nou weer heel rechts van. Trommelen verliet teleurgesteld de Volkskrant toen hij twee jaar geleden vrijwel alleen stond in zijn protest tegen het nieuwe redactiestatuut. Daaruit werd de zin geschrapt dat de krant zich ten doel stelt op te komen voor de ontrechten en verdrukten van de samenleving. Want wie zijn die verdrukten als je bijvoorbeeld schrijft over migratie? vraagt Volkskrant hoofdredacteur Philip Remarque zich af in Oneworld. Zijn dat de migranten of de mensen die langer moeten wachten op een huurwoning omdat migranten voorrang krijgen? Een volkse vraag waarop je het antwoord vroeger in De Telegraaf moest zoeken. Nu betalen al vijfhonderdduizend mensen voor de stukken van de Volkskrant, de digitale oplage stijgt explosief. Misschien is links is het nieuwe rechts. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Dankzij het gebruiksvriendelijke advertentiesysteem van Facebook is zon boodschap al voor een luttel bedrag te targetten op bijvoorbeeld een paar honderdduizend VVD-stemmers. Zelfs als maar een klein groepje mensen erin trapt kan dat net het verschil maken tussen de grootste of de tweede partij in de uitslag. Facebook keurde de voorgestelde advertenties goed. Dat is natuurlijk koren op het censuurmolentje van minister Ollongren die broedt op een bewustwordingscampagne die burgers moet gaan vertellen welke berichten op Facebook ze wel en niet mogen geloven van de regering. Ollongren, die toch niet in haar eerste onzalige plan is gestikt, noemt het zélf zelfs het bewandelen van een dun koord. De Brandpunt redacteuren zetten hun campagne overigens niet echt online, dus we weten niet hoelang ze zouden zijn weggekomen met het verspreiden van hun nepboodschappen. Want voor het modereren van de dagelijkse tsunami aan berichten en advertenties leunen sociale mediaplatformen zwaar op het zelfreinigend vermogen. Het flaggen van content door gebruikers is een belangrijk instrument bij het identificeren van rommel. De hoofdredactie van de New York Times beklaagt zich terecht over de grote rol die journalisten daarbij ongewild spelen. Vaak is er een nieuwsbericht nodig om schadelijke en onjuiste berichten verwijderd te krijgen. Journalisten worden zo onbetaalde moderatoren bij de bedrijven die het businessmodel van hun werkgevers om zeep hielpen. Dat is wrang, maar ook niet duurzaam. De sociale mediabedrijven zullen hier toch echt zelf een oplossing voor moeten vinden. Maar dat is een route vol valkuilen die zelfs het OM niet zonder kleerscheuren weet te bewandelen. Ze slepen de Nederlandse vrouwenrechtenactiviste Shirin Musa voor de rechter voor twee van haar tweets waarin ze zich boos maak tover de nominatie van een Haagse ambtenaar voor de Joke Smit prijs. De regering reikt deze prijs jaarlijks uit aan iemand die zich inzet voor de positie van vrouwen. Een prijs waar een man die vervolgd werd voor de verkrachting van een kind, door diverse vrouwen werd beschuldigd van aanranding en inmiddels is ontslagen vanwege subsidiefraude niet op de shortlist hoort zou je zo denken. Dat dacht Shirin ook. Hardop. En nu heeft ze een dure advocaat nodig om haar te redden uit de klauwen van het OM. Je zou willen dat het nepnieuws was. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Zo haalde de CEO van Talpa, Peter de Mönnink, vorige week de tomatensoep uit de kast om zijn visie te verwoorden. De presentaties van De Mönnink zijn altijd rijk gevuld met kreten als differentiator en monetization. In de keuken maakt hij zich er blijkbaar makkelijker vanaf. Zijn tomatensoep bestaat uit water, tomaten en een gehakbal. Soms is tv de gehaktbal, soms is het Facebook en soms is het radio. Maar de kijker consumeert altijd het geheel, doceerde hij vorige week op een congres over de toekomst van tv. Hij deelde een gezellige zitbank op het podium met de directeuren van RTL, de NOS en Fox om een uurtje te keuvelen over hoe nu verder sinds Netflix en YouTube. Dat zijn soepje misschien wat te waterig en smakeloos is zag hij zelf ook wel in, want hij liet zich ontvallen dat al dat gelul overwinnen van jonge kijkers alleen maar mogelijk is als de Nederlandse tv-bedrijven eindelijk eens goed gaan samenwerken. Ze probeerden dat halfhartig met NLZiet, maar over die mislukte tegenhanger van Netflix was de directeur van Fox glashelder: we hebben hier op de bank al langer over NLZiet gesproken dan er de afgelopen maand naar het platform gekeken is. Hij benadrukte nog maar eens dat deze flop ook vanuit de politiek niet gezien mag worden als de redding van de Nederlandse mediabedrijven. Maar wat dan wel? Daar praten de tv bazen morgen over met minister Slob. Hoog op de agenda staat alweer de concurrentievervalsing door de publieke omroep, meer in het bijzonder de NOS. Een gebroken plaat die de machtigste media-eigenaar van Nederland, Christiaan van Thillo, laatst ook alweer afspeelde voor Slob. NOS-directeur Gerard Timmer sorteert vast voor op de belofte van Slob dat het publieke bestel ingrijpend zal wijzigen. Hij pakte het podium om te benadrukken dat de NOS met ruim 92% bereik groter is dan de hele NPO en dat de NOS de NPO eigenlijk niet meer nodig heeft: zich niet meer logisch verhoudt ten opzichte van de andere NPO-programmas zoals in het lineaire landschap. Dat voelde toch even als een gehaktbal die uit de tomatensoep sprong. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Die tijd gebruikte hij blijkbaar niet om te praten met mensen op het MediaPark want daar wordt hij spottend Martijn de Ambtenaar genoemd; de onzichtbare bestuurder die zaken vertraagt omdat hij overal langdurig over na moet denken en die niet opstond toen het enige andere lid van de RvB, Shula Rijxman, door ziekte op halve kracht werkte. Net toen de NPO in een politieke storm belandde met dreigende bezuinigingen die voor grote onrust bij de omroepmedewerkers zorgden. Maar goed, na een jaar dompelen en denken is die visie nu klaar dus waren er zomaar twee interviews met de mediaschuwe omroepman. In een radio-interview leerden we vooral dat Martijn geen kranten leest want twee kleine kinderen en dat Heel Holland Bakt zijn favoriete programma is. Eerlijk zijn is altijd te prijzen maar of dat een handig antwoord was nu de NPO bezuinigt op journalistieke programmas terwijl de politiek minder amusement op de zenders wil, is zeer de vraag. Zijn visie op een toekomstbestendige NPO lijkt beperkt tot de ontwikkeling van een afwijkend algoritme waarmee hij de bubbel van de kijker op wil blazen. Krijg je bij commerciële sites als Netflix en Amazon vooral suggesties gebaseerd op je voorkeuren, de NPO wil je verleiden om ook WNL-programmas te bekijken als je een VPRO-kijkprofiel hebt. Geen unieke gedachte, BNR zal in de smart-radio app die nu in de testfase zit ook proberen je te verrassen met content die net buiten je voorkeuren valt. En Facebook heeft zojuist een patent aangevraagd op een tool die lezers van nieuws ook wijst op artikelen met een tegengestelde politieke boodschap. De NOS testte vorig jaar al eens met zon opzet maar die werkte niet, geconfronteerd worden met tegengestelde meningen vergrootte juist het onbegrip voor elkaar. Iets wat je ook elke dag op Twitter kunt waarnemen. Daar zou Van Dam misschien eens vaker moeten kijken want de digitale baas van de NOS moest de NPO medewerkers via tweet wijzen op de test uit 2017. Dan gaat er iets mis in je visieontwikkelbubbel. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Sigrid Kaag, onze hulp-minister van Buitenlandse zaken, sprak deze wijze woorden zondag uit tijdens een lezing in de Rode Hoed. Ze had geen betere tekst kunnen kiezen om te beschrijven wat er twee dagen eerder een paar honderd kilometer verderop gebeurde. Een journalist werd door beveiligers onder dwang verwijderd van een persconferentie van Merkel en Erdogan. In Berlijn. Zijn misdaad: hij droeg een T-shirt met daarop een oproep voor persvrijheid in Turkije. Erdogan sluit journalisten op in gevangenissen als hij het niet eens is met hun berichtgeving. Daar spreken wij schande van in het 'vrije Westen'. Maar niemand grijpt in als een man die opstaat voor de vrijheid van zijn collegas in Turkije hardhandig de zaal uit wordt gelazerd. Stilte. Het zwijgen voor het gemak. De stilte van wel weten wat er speelt, maar er niets aan doen. Merkel zweeg. Alle andere journalisten in de zaal zwegen. Er was maar een iemand niet stil: Erdogan. Die lachte triomfantelijk. Maar deze stilte bedoelde Kaag niet. Ze haalde het kreupele, door het ijs gezakte D66-stokpaardje maar weer eens van stal: nepnieuws. Een probleem dat keer op keer maar niet aangetoond kan worden. Omdat het niet bestaat. Kaag schetst in haar lezing een Nederland waarin mensen wel vrij hun mening kunnen uiten. Niet omdat het in onze grondwet zo staat, maar volgens Kaag zijn deze rechten en waarden bij ons zo sterk verankerd, omdat wij er allemaal van overtuigd zijn dat ze onvervreemdbaar en onomstotelijk zijn. Dat wij ervan uitgaan dat zij voor ons allemaal gelden. Ik zou willen dat ze gelijk had. De realiteit is dat Tweede Kamerleden in ons eigen parlement recent pleitten voor een strengere controle op de media. Kamerleden die een paar weken daarvoor een VARA-journalist voor de rechter sleepten omdat hij hun onfrisse campagnepraktijken aan het licht bracht. Ze willen dat de regering ingrijpt om 'zinloos mediageweld' te stoppen. Ze willen een tegenmacht tegen de veel te machtige media in Nederland. Honderdduizenden mensen stemden op deze 'volksvertegenwoordigers'. Daar bent u nogal stil over, mevrouw Kaag.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Dat wij, Nederlandse belastingbetalers, al gedwongen een miljard euro per jaar betalen voor fatsoenlijke radio- en tv-zenders. Zenders die zo fatsoenlijk zijn dat ze nooit uit zouden pakken met -ik noem maar wat- de buitenechtelijke affaires of op schimmige wijze verkregen appartementjes van Alexander Pechtold. Zenders die dankzij de fatsoenlijke Alexander Pechtold vorige week weer een cadeautje van veertig miljoen euro kregen. Van ons belastinggeld. Zonder sites als GeenStijl en journalistieke onthullingsmedia als Story blijven dat soort zaken buiten het zicht van de Nederlandse stemmer. En nu is TMG ook fatsoenlijk geworden. Dat wil zeggen: Oud-Hollandsch Fatsoenlijk. Want van GeenStijl willen ze af nu na een succesvolle boycot-oproep door fatsoenlijke dramvrouwen de adverteerders zijn weggejaagd. Het videozusje Dumpert houden ze wel want daar wordt nog altijd geld verdiend. Met videos die vele malen ranziger zijn dan alles wat ooit op GeenStijl verscheen. Met videos die ook nog eens bij elkaar gejat zijn. Gek genoeg komen ze daar tot nu toe mee weg. Ik spoorde BNR-baas Sjors Fröhlich al eens aan om een factuur naar Dumpert te sturen voor het rippen van een filmpje waarin ik samen met autosportverslaggever Allard Kalff commentaar lever in de BNR-studio. Dat filmpje scoorde op Dumpert ruim 300.000 views. De kassa rinkelde bij TMG. Die factuur kwam er volgens mij niet. Zoals ik zelf ook nog geen factuur stuurde voor de miljoenen views die Dumpert verzilverde met een zonder mijn toestemming gebruikte video van een interview met mij op een bijeenkomst met ondernemers. Maar ik behoud mij alle rechten voor om dat alsnog te doen. Erger zijn de videos met gestolen naaktbeelden van onschuldige vrouwen. Die urenlang op Dumpert blijven staan ondanks smeekbedes om ze eraf te halen. Volgens de CEO van het Mediahuis, waar TMG nu onder valt zijn ze daar op het hoofdkantoor in België geen moraalridders, maar er zijn grenzen. Die grens ligt blijkbaar bij de hoeveelheid euros die je met gestolen ranzigheid kunt binnenharken.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Hij volgt daarmee het voorbeeld van de rijkste mens op aarde, Amazon oprichter Jeff Bezos, die in 2013 The Washington Post kocht. Onze eigen miljardair John de Mol werd dit jaar eigenaar van nieuwsproducent ANP. Het woord mecenas valt nogal eens als er naar verklaringen wordt gezocht, maar ik kan u verzekeren dat dit soort mannen andere drijfveren hebben. Oh, ik geloof best dat ze soms eens wat goeds zouden willen doen voor de mensheid, maar selfmade rijke mannen willen eerst en vooral twee dingen: nog rijker worden en winnen. Rijker worden kan heel goed met nieuws, al zou je daar bijna aan gaan twijfelen afgemeten aan de voortdurende klaagzang in de media over media. Christian van Thillo, de Belg die onder de radar van de ACM vrijwel alle grote Nederlandse kranten kocht, maakte een enorme sprong in de ranglijst van rijkste Belgen dankzij diezelfde kranten. In 2017 was hij al een flink eindje op weg naar zijn tweede miljard. En hij boekte vorig jaar de hoogste omzet ooit waarbij de Ebitda met 13% steeg naar een gezonde 225 miljoen euro. Bezos teerde ook bepaald niet in op zijn investering in The Washington Post. Het aantal digitale abonnees verdubbelde en zelfs de advertentieomzet steeg sinds hij zich met de krant bemoeit. We hadden ons voor de komst van Bezos en Benioff al bijna neergelegd bij het feit dat Facebook en Google ongestoord alle advertentiedollars konden binnenharken die voorheen naar nieuwsbedrijven gingen. Zonder zelf een cent te investeren in redactie. Maar daar kunnen Bezos en Benioff wel eens een stokje voor gaan steken. Benioff probeerde in 2016 Twitter te kopen maar roept sindsdien op tot sterkere regulering van sociale media. Hij vergelijkt Facebook met tabaksfabrikanten: leveranciers van verslavende shit die zich aan veel strengere eisen zouden moeten onderwerpen. Van Thillo lobbyde hard in het Europees Parlement tegen de internetdieven Facebook en Google. En hij won, de rechten van de bedrijven die investeren in het maken van nieuws worden voortaan beter beschermd. Een klein beetje van de overheid en de rest van rijke mannen die willen winnen. Dan komt alles misschien toch nog goed. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Ik las dat zaterdag in een Nederlandse krant, een kwaliteitscourant zelfs, opgetekend uit de mond van een gelauwerde Britse historicus. Ik las het een keer, twee keer, drie keer, maar het stond er echt. Ik keek een beetje schichtig om me heen, net zoals ik vroeger deed bij de columns van Pim Fortuyn in Elsevier. Want we leven in een van de meest vrije landen ter wereld maar gedragen ons alsof we existeren in het 1984 van Harry Jekkers: waar je bang en voorzichtig met je mening moet omgaan. Waar een nieuw Kamerlid door het stof moet voor flauwe grapjes die hij tien jaar geleden, als negentienjarige jongen, twitterde. Omdat hij gefileerd werd in de media. Waar een VVD-minister die over de multi-etnische samenleving zegt wat de achterban van de drie grootste partijen in Nederland ook vindt zijn woorden terugneemt, met excuses. Omdat hij werd gefileerd in de media. Waar we als aasgieren wachten op het aftreden van de D66-voorman omdat hij precies deed waar zijn partij voor staat: vrije seks gevolgd door abortus. Waarvoor hij wordt gefileerd in de media. Dezelfde media die nog niet eens in 1984 zijn aangekomen maar bleven steken in de jaren 50. En de door Pechtold bezwangerde vrouw behandelen alsof ze een veertienjarig verkrachtingsslachtoffer van de bijbelbelt is in plaats van een volwassen vrouw, gemeenteraadslid in een stad. Een vrouw die al vijf kinderen baarde dus enigszins op de hoogte zou moeten zijn van de gevolgen van onbeschermde seks. Maar vrouwtjes zijn altijd zielig dus moeten in bescherming worden genomen, in de media. In 2018. Minister Arie Slob van media zei vorige week in de Tweede Kamer dat het tijd wordt voor een ander omroepbestel omdat het huidige model gebouwd is op het verleden. Maar hij wil vooralsnog wel vasthouden aan het systeem van ledenomroepen want dat zegt iets over het maatschappelijk draagvlak. Nou Arie, hoeveel voorbeelden wil je nog horen over wat er allemaal misgaat tussen de media en de echte wereld? See omnystudio.com/listener for privacy information.

Lang voordat ik wist dat ik zelf ooit een American Quarter Horse inclusief cowboyzadel zou bezitten, was ik verslingerd aan countrymuziek. Ik woonde alleen in het verkeerde land als het gaat om plattelandsmuziek, maar toen ging de hemel open en brachten YouTube en Spotify de nieuwste countrynummers naar mijn speakers. Toch was zelfs daarna country nog een veilig hoekje waarin je ongestoord kon ronddolen zonder iemand lastig te vallen met je slechte muzieksmaak. Want van countrymuziek houden is niet iets wat je adverteert. Ik schrok dan ook toen ik gisteren op de voorpagina van de Volkskrant las dat country in Nederland een revival beleeft. Country schijnt weer hot te zijn. Volgens de Volkskrant omdat we in deze snelle mediatijden ook wat minder oppervlakkige verhalen nodig hebben. Iemand zei eens tegen me: ieder countrylied vertelt een roman van drie minuten. En wat is er nou mooier dan een goed verhaal? Mogelijk is dat verklaring, in lijn met de opkomende populariteit van de podcast, waarin ook ruimte is voor uitgesponnen verhalen en gesprekken die niet in de hijgerige formats geperst hoeven worden die de standaard zijn geworden op radio en tv. Toch denk ik dat er een andere reden is. Countrymuziek is een bitterzoete mix van weemoed, verlangen en een vleugje hoop. Verhalen over dorpjes waar het kerkje altijd wit is en de tractor groen. Waar je altijd welkom bent. Waar je met weinig gelukkig bent omdat je allemaal niet zo veel hebt. Dorpjes die al lang niet meer bestaan, niet in Amerika en niet in Nederland. Op het countryfestival dat dit weekend in Amsterdam werd gehouden liepen dan ook voornamelijk witte mensen van zekere leeftijd rond, vertelde de cultuurredacteur van BNNVARA op de radio. We weten wat er gebeurt als BNNVARA en de Volkskrant de spotlights zetten op evenementen waar witte mensen van zekere leeftijd gelukkig van worden. Die revival kan wel eens dezelfde dood sterven als de Marlboro Man. En dat is maar beter ook. Op weemoed bouwen we geen toekomst. De kerk staat allang naast een witte moskee en de trekker werd in het straatbeeld net zo zeldzaam als een sigaret in een volle kroeg.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Iconisch zijn de fotos waar hij langs de bordjes met verboden te zwemmen borstcrawlt. In zijn eentje, want voor de gewone stervelingen was het water veel te gevaarlijk. Er was vogelpoep ingeregend dus je zou er buikpijn van kunnen krijgen! Risicos die we niet meer tolereren in dit aangeharkte land. We hebben onszelf laten gijzelen door risicomijders, voorschriften en procedures. We zijn gaan geloven in maakbaarheid omdat we het onvoorspelbare niet meer aankunnen. Zodat Maarten onder tijdsdruk moest zwemmen want de NOS had gisteravond tussen zeven en acht een live-uitzending gepland van de finish. Het feest is in ons overgeorganiseerde land natuurlijk niet wanneer de uitgeputte sporter zo ver is, nee, het moet netjes gepland worden en in de schemas passen. Maarten is daarom niet alleen een held, maar vooral een voorbeeld. Bij dit soort extreme duursporten kom je per definitie in gebieden waar je nooit was. Dat is eng, maar ook interessant, zei hij vorige week in NRC. Hij zwom nog nooit tweehonderd kilometer aan een stuk, dus hij wist niet of hij het zou halen. Hij ging toch, ondanks de E-coli bacterie in het water, omdat hij liever buikgriep opliep dan kankerpatiënten in de steek te laten. Dat hij het einde van de tocht niet haalde maakt zijn poging alleen maar mooier. Het leven is niet maakbaar, er mogen ook dingen misgaan. En wie alles geeft mislukt nooit. Bartlehiem was niet eerder trending, want er was nog geen Twitter toen Henk Angenent in 1997 onder het bruggetje doorging, op weg naar de Hel van Dokkum. Het medium voegde veel toe aan deze tocht: gedeelde ontroering, trots en saamhorigheid. Dankzij twitteroproepen door de Stichting BoerBewust schenen meer dan zestig boeren Maarten s nachts bij met hun trekkers vanuit de weilanden langs de route. Kirsten van Santen van de Leeuwarder Courant twitterde non-stop fotos en videos vanuit de volgboot zodat we met onze neuzen bovenop de vreugde en het drama zaten. Ze zag opluchting bij de mensen die zich eindelijk weer eens gewoon aan vrolijke feestvreugde konden laven. En zo won Friesland alweer van zure twitteractivisten die elk volksfeest proberen te verpesten. Kon het maar altijd Friesland zijn. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Toen je nog Unix-codes moest intypen om iets op je scherm te krijgen. Er was nog geen Facebook dat vroeg wat je aan het doen was. Geen Twitter dat vroeg wat je bezighield. Internet was nog niet de dorre bruine prairie die Google, Facebook en Amazon ervan gemaakt hebben. Want het internet is stuk, zegt Stikker. Of nee, ze zei het eigenlijk nog veel duidelijker zondag. Het internet was nooit bedoeld om er zo veel mensen en diensten op te huisvesten. De digitale stad van Stikker had nooit de wereldstad moeten worden die het nu is. Als de uitvinders van het internet hadden geweten wat we nu weten hadden zou het encrypted by design zijn geweest, dat weet Stikker zeker. Het had niet op deze manier ontworpen hoeven worden. Het is een misverstand dat internet synoniem zou moeten zijn voor opgeven van je privacy. Dat heeft namelijk niks te maken met techniek, maar alles met geldstromen en macht. Stikker zou na vijfentwintig jaar kunnen doemdenken over het internet van de toekomst, maar ze kiest ervoor optimistisch te zijn. Als je alleen maar steeds de werkelijkheid neemt voor wat hij is en daarop reageert, dan versterk je die werkelijkheid elke keer opnieuw. Maar je kunt ook een werkelijkheid nastreven die je mogelijk acht, zei ze. De internetpionier noemt zichzelf daarom een mogelijkheidsmens, in een land vol werkelijkheidsmensen. Stikker organiseerde drie jaar geleden al een Facebook Farewell Party, dus ze zal het niet als een compliment opvatten, maar ik dacht zondag een paar keer dat ik Mark Zuckerberg hoorde praten. Toen hij laatst zei dat we het te veel hebben over wat de overheid zou moeten doen en te weinig over het belang van gemeenschappen, die elkaar helpen en met elkaar een betere wereld maken. De commons die Stikker ook zo belangrijk vindt, maar dan zonder dat ellendige businessmodel dat opjaagt tot meer meer meer groei ten koste van de gebruikers. Je zou willen dat Zuckerberg een Muskje deed: van de beurs met dat vehikel en een echte gemeenschap maken. Zoals Stikker het ooit bedoelde. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Maar in een paar weken kan er een hoop veranderen. Zuckerberg kreeg een lawine van kritiek over zich uitgestort na zijn uitspraak dat zelfs holocaust-ontkenners welkom bleven. Niet veel later was de dramatisch verlopen presentatie van de kwartaalcijfers van Facebook. Dramatisch ja, want ze moesten een groei rapporteren van de nettowinst met 31 procent en de omzet met 42 procent. Met dat soort cijfers zou Elon Musk de maan kunnen kopen, maar sinds Facebook geen love brand meer is, straffen beleggers genadeloos bij tegenvallende groei. Er verdampte in een dag 120 miljard dollar aan beurswaarde, het grootste verlies ooit voor een Amerikaans bedrijf. Mark verloor zelf 17 miljard en daalde naar de zesde plek van rijkste mensen op aarde. Zie in dat soort omstandigheden je pril ontsproten principes maar eens overeind te houden. Zeker toen het treintje van fatsoen door de techwereld begon te rijden. Spotify startte de locomotief vorige week.Ze gooiden de podcasts van Alex Jones, de man achter het gewraakte mediaplatform Infowars uit de listings. Apple deed hetzelfde en YouTube sloot het kanaal waarop 2,4 miljoen mensen zich hadden geabonneerd. Toen kon Zuckerberg niet achterblijven, ook al gebruikte hij Infowars drie weken geleden in een podcast nog als voorbeeld van een controversiële mediamaker die via Facebook zijn content moest kunnen verspreiden. Zuckerberg zou pal staan voor de vrijheid van meningsuiting, maar realiseerde zich niet hoe slecht dat was voor zijn business. We leven in een tijd waarin mensen monddood en brooddood gemaakt worden. De Volkskrant werd bedolven onder kritiek vanwege een interview met een eendagspoliticus die zelfs voor de PVV een beetje te wild was. Schande dat de keurige krant een podium bood aan zon extreemrechtse foppoliticus! De kritiek kwam niet van de vaste lezers, stelde ombudsman Jan Pierre Geelen vast, maar van de beroepsdeugtrollen in het parallelle universum Twitter. Twitter, Facebook, Spotify en YouTube waren bedoeld om mensen een eigen podium te geven, zodat je geen krant meer nodig had, Maar ze worden nu dagelijks misbruikt om iedereen die een beetje afwijkt van de keurige middelmaat de mond te snoeren. We zijn zo bang geworden voor woorden, je zou er bang van worden.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Wat de uitgever noopte tot een nogal grotesk weerwoord. De krantenbaas houdt Trump verantwoordelijk voor de dood van journalisten in landen met dubieuze regimes. Nou geloof ik zeker dat Trump ook buiten Amerika veel voor elkaar krijgt, maar ik waag te betwijfelen of Erdogan, Assad en Poetin zijn dagelijkse portie mediabashen nodig hebben als inspiratiebron om journalisten vast te zetten, te laten martelen en vermoorden. Dat neemt niet weg dat het akelig is om Trump steeds maar weer tekeer te horen gaan tegen en over journalisten. Veel journalisten zijn hardwerkende mensen die meestal voor veel te weinig geld proberen de losse eindjes te vinden in een grote kluwen voorlichtersbullshit en doofpotdrap. Op zoek naar Grote Misstanden, want ik geloof echt wel dat ze ooit met die drijfveer journalist werden. Alleen pakt het in de praktijk vaak anders uit. Journalisten controleren niet alles, vinden de amusementswaarde soms belangrijker dan of het verhaal wel klopt, zei de vermaarde fakenewsdoorprikker Alexander Pleijter zaterdag in de Volkskrant. Op de site van de krant werd een versie van het stuk geplaatst waarin de interviewer notities invoegde bij zaken die hij anders had weergegeven dan letterlijk met Pleijter was besproken. Een grappig experiment, maar het probleem zit natuurlijk niet bij het omdraaien van de volgorde van een paar woorden. Ik sprak laatst met Nienke Venema, de directeur van de Stichting Democratie en Media. Zij was boos over mijn column Geefgeld, waarin ik betoog dat haar stichting eenzijdige en discutabele initiatieven financiert. Bijvoorbeeld een project om moslimdiscriminatie tegen te gaan dat zelfs in de Volkskrant gekwalificeerd werd als giftige propaganda. Ons gesprek was niet onplezierig, maar we werden het niet eens. Dat kon ook niet. Venema voerde ooit campagne voor Obama. Ik begrijp best dat mensen wat in Obama zagen voordat hij acht jaar besluiteloos voor zich uit zat te staren in het Witte Huis. Maar als ik benoem wat ik bewonder in Trump kijken mensen zoals zij me aan alsof ik opgenomen moet worden. Het totale onvermogen om je voor te stellen dat die andere helft van de bevolking misschien ook gelijk zou kúnnen hebben. Dat is waar het fout gaat in de media. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Hij molesteerde met Facebook het businessmodel van de journalistiek, faciliteerde jihadisme, mensenhandel en ander smerigs. En kwam er jarenlang mee weg. Ook in het Congres en een paar weken daarna in het Europees Parlement, waar onze volksvertegenwoordigers als fanboys en -girls met The Zuck op de foto wilden. Mijn hoop was gevestigd op Kara Swischer, de gevreesde tech-journalist die Zuckerberg op een congres al eens zo het vuur aan de schenen legde, dat hij zwetend van ellende op het podium uit zijn hoodie kroop. Swischer zaagde Zuckerberg vorige week door in haar podcast Recode/Decode en dat werd een geweldig gesprek. Ik luisterde tweeëntachtig minuten geboeid. De 26-jarige zwetende hakkelaar die Swischer destijds tegenover zich had is nu een ervaren ondernemer die gedecideerd uitlegt hoe hij zijn innovatie georganiseerd heeft. In de beginjaren van Facebook was zijn motto move fast and break things, passend bij de incrementele ontwikkeling van technologie. Maar nu zijn bedrijf zon grote maatschappelijke impact kreeg is hij geswitcht naar learn fast. Waar hij in het Congres nog klonk als een machine die sociaal wenselijke antwoorden opdreunde geloofde ik Zuckerberg nu in zijn uitleg hoe en waarom hij alle uitglijders van Facebook binnen drie jaar heeft gefixt. Ik geloofde hem zelfs toen hij ineens een voorvechter van het vrije woord bleek te zijn met een betoog waarom de tendentieuze schreeuwsite Infowars welkom blijft op zijn netwerk. Deze Amerikaanse site die GeenStijl rechts inhaalt en niet stikte in zijn eerste complottheorie, ligt onder vuur van CNN en andere media. Zij roepen Facebook op dit soort provocerende geluiden te weren, maar Zuckerberg gaat nog verder en blijft zelfs ontkenners van de holocaust een plekje geven: Want je mag het fout hebben op het internet, daar gaan wij niet over, wij geven iedere mening een podium. De aap kwam al snel uit de mouw: mocht de Amerikaanse politiek het idee krijgen dat Facebook opgesplitst moet worden om te grote marktmacht tegen te gaan, dan zijn vooral Chinese bedrijven in de gelegenheid om de koppositie over te nemen. Een gruwel voor iedereen in de vrije wereld. Dan liever een bedrijf dat de vrijheid van meningsuiting begrijpt. Al is het voor de bühne. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Maar YouTube is al lang geen dorp meer. Het groeide uit tot een enorme stad die, zo zegt de CCO ook, niet zonder wetten, regels en een goede politiemacht kan. In onze normale wereld maakt de overheid de wetten en stuurt de politiemacht aan, ingebed in een democratisch stelsel dat met al zijn mankementen toch een soort garantie op eerlijkheid en transparantie biedt. Maar in de digitale wereld vinden we het normaal dat bedrijven die taak op zich nemen. YouTube neemt nu 10.000 extra mensen aan om de videos te controleren. Dat is bij lange na niet genoeg om alles wat wordt geüpload te bekijken. Het bedrijf vertrouwt verder op flaggers die foute videos markeren. Een soort digitale burgerwacht, in de wereldstad YouTube. Een wereldstad waar een Amerikaans bedrijf de wetten maakt. Waar het belang van de gebruikers ondergeschikt is aan het bedrijfsbelang. En waar het bedrijf ons met cybernetische feedback loops ongemerkt continue beïnvloedt. Een stad waarin je eigenlijk niet moet willen wonen, al brengen we er een steeds groter deel van onze tijd door. Het Rathenau instituut wil dat de Raad van Europa twee mensenrechten toevoegt, nu we deels in digitale steden leven. Beïnvloeding is een miljardenindustrie waarin Google de koning is. Het mensenrecht om niet constant geanalyseerd te worden zou ons moeten beschermen tegen de trukendoos van bedrijven die ons manipuleren en proberen verslaafd te maken aan hun diensten. Onze mensenrechten stammen uit 1948, toen mensen nog contact hadden met mensen. In de wereld van nu zou het recht op betekenisvol menselijk contact toegevoegd moeten worden. Zodat een chauffeur van Uber niet zomaar, zonder tussenkomst van een mens, ontslagen wordt als zijn rating te laag is. Zodat je recht hebt op een echte dokter in plaats van een fitnesstracker die je via een e-dokter adviezen geeft. Het recht om YouTube uit te laten en vanavond lekker naar de zonsondergang te kijken had je gelukkig al. See omnystudio.com/listener for privacy information.

'Er wordt nog maar weinig uitgezocht en gecheckt, ook bij kwaliteitsmedia', zegt journalist Nick Davies in Knack. Davies was onderzoeksjournalist voor The Guardian en schreef tien jaar geleden het boek Flat Earth News waarin hij de huidige staat van de media voorspelde. De persklare brij die spindokters aanleveren is voor journalisten moeilijk te weerstaan, nu ze met steeds minder mensen steeds meer stukjes per dag moeten produceren. Davies ergerde zich bijvoorbeeld aan de verslaggeving over de gifaanval op de Russische dubbelspion Skripal. Geen enkele redactie deed onderzoek en trok de officiële verklaring dat Poetin de opdrachtgever was in twijfel. We hebben niets geleerd van de oorlog in Irak, waar we ingerommeld werden door politici die logen over het bestaan van massavernietigingswapens. Duizenden journalisten schreven de leugens braaf op en kwamen daarmee weg. Alleen de paar criticasters, die het achteraf bezien dus bij het rechte eind hadden, werden weggehoond en uitgekotst. Het zelfreinigende en -corrigerende vermogen van de journalistiek blijkt laag. Tel daarbij op dat het businessmodel onder druk staat en er is voldoende reden voor zorg. Onderzoeksjournalistiek moet het steeds meer hebben van alternatieve vormen van financiering, sinds het geld van adverteerders naar Google en Facebook verdween. Geefgeld wordt het genoemd in een rapport over onderzoeksjournalistiek in Nederland, in opdracht van het ministerie van Media. Er duiken steeds meer stichtingen, goede doelen zoals de Postcodeloterij en rijke families op, die onderzoeksjournalistiek financieren. Maar dan wel over themas die in hun straatje passen. De omstreden Hongaars-Amerikaanse miljardair Soros is bijvoorbeeld berucht om het stempel dat hij op de publieke opinie probeert te drukken door het smijten met miljoenen naar media. In Nederland doet hij dat onder meer via de Stichting Democratie en Media, die ook zonder geld van Soros discutabele en eenzijdige journalistieke projecten financiert. Propaganda vermomd als onafhankelijke media. Minister Slob gooit er nu vijf miljoen euro tegenaan om meer onderzoeksjournalistiek mogelijk te maken. Vijf miljoen, dat is zeg maar het bedrag dat de NOS uitgeeft om de rechten te kopen van vijf kwalificatiewedstrijden van het Nederlands Elftal. Dat elftal dat zich al jaren niet meer kwalificeert voor een groot toernooi. Propaganda en slecht voetbal. Meer hebben we blijkbaar niet nodig in dit land.See omnystudio.com/listener for privacy information.

De NPO heeft namelijk geconstateerd dat religie een minder grote rol speelt in Nederland, dus kan er wel wat minder geld naar levensbeschouwelijke programmas. Een beetje malle constatering want als ik in mijn stad een straatje te ver fiets, waan ik mij in Iran en ben ik de enige vrouw die niet van top tot teen bedekt is. Niet omdat ik een andere kledingsmaak heb, maar vanwege religie. Alleen mag de NTR van Paul Römer de tv-programmas voor dat type sprookje maken; die zit nog wel even gebakken. Het geloof van de EO is minder hip, dus gaat de geldkraan dicht voor uitzendingen van De Grote Bijbelquiz en Nederland Zingt. Knevel heeft gelijk dat het plan van Römer muffig is, maar dat ruik ik vooral omdat ik al sinds 2011 leur met een vergelijkbare nieuwe opzet voor publiek gefinancierde tv. Heel simpel: hef al die omroepen op, dat scheelt vele tientallen miljoenen euros overhead, laat de NPO als een soort ProRail alleen de logistiek regelen en zorg dat mediamakers publiek geld krijgen met een goed businessplan dat voldoet aan een paar criteria. Alleen heb ik voortschrijdend inzicht. De distributie van video is sinds 2011 ingrijpend en voorgoed veranderd. Publieke en commerciële zenders zitten op het oude model, het gebundelde model waar oldskool termen als 'lead in' nog een rol spelen. Ze moeten, met behoud van hun neus voor het laten maken van goede content, razendsnel de nieuwe distributie onder de knie krijgen. In een on demand markt waar meer dan de helft van de kijktijd al in handen is van YouTube en Netflix. En daar zouden die goeie ouwe omroepverenigingen gek genoeg nog wel eens een voorname rol kunnen hebben. Broadcasten is niet meer de weg, je moet een intrinsieke nieuwsgierigheid hebben naar de drijfveren van je achterban en van binnenuit voelen hoe je video op alle mogelijke manieren onder de aandacht van de kijkers krijgt. Als die omroepverenigingen écht een band hebben met hun 3,5 miljoen leden zouden ze ineens wel weer eens goud waard kunnen zijn. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Begrijp me goed, ik keek graag naar Brandpunt. Dat interview door Liesbeth Staats met Jean-Marie le Pen bijvoorbeeld, in zijn eigen werkkamer nabij Parijs, voor de verkiezingen in Frankrijk vorig jaar. Of laatst nog die uitstekende reportage over vakmanschap, met een uitleg waarom Nederland weer van het ambacht moet leren houden. Precies de programmas waarvoor we een publieke omroep hebben, zou je denken. En daarom ben ik zo blij met de mededeling dat Brandpunt stopt. Zeker nadat het vorige kabinet besloot dat de NPO zich meer op maatschappelijke taken moet richten ten koste van amusement. Meer journalistiek dus, meer reportages en documentaires en minder Ranking the Stars. Hilversum moet versneld keuzes maken nu de advertentie-inkomsten bij de STER teruglopen, zoals dat bij commerciële mediabedrijven ook al lang het geval is. Minister Slob vroeg om een plan van aanpak. De NPO stuurde een documentje waarboven wel plan van aanpak stond, maar het is een onheilspellende opsomming van mogelijke gevolgen, variërend van een ontslaggolf op het Mediapark tot slechtere nieuwsbulletins op Radio 1. Slob is er niet van onder de indruk en sommeert de omroepen eerst maar eens hun moddervette spaarvarkentjes om te keren en gewoon programmas te blijven maken, zoals ze dat wettelijk verplicht zijn. En daarom ben ik zo blij met de mededeling dat Brandpunt stopt. We hebben lang genoeg gekeken naar de treuzelende kalkoen die maar geen besluit kan nemen over het kerstmenu. Shula Rijxman, de baas in het Hilversumse kalkoenenhok, moet ook begrepen hebben dat het zo nooit kerst wordt. Er is een breekijzer nodig om uit deze verlammende discussie te komen. En dus liet ze het volstrekt absurde besluit optekenen om met Brandpunt te stoppen. Slob hapte. Hij schreef de Kamer dat hij zich voortaan ook met de programmering van de NPO zal bemoeien. Geen weldenkend mens wil in een land wonen waar ministers over de inhoud van de tv-zenders gaan. De oplossing is eenvoudig en onvermijdelijk: slacht de kalkoen, red Brandpunt. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Deze totaal wereldvreemde vrouw heeft een businessmodel gebouwd op het brooddood maken van mensen met een andere mening. Als vrouwen iets te klagen hebben staat Sunny vooraan, dus ontbrak zij niet in de lange rij ondertekenaars van de open brief aan de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek. Het CPNB ligt onder vuur van de boze vrouwen omdat ze het malle plan hebben gelanceerd het boekenweekgeschenk dit jaar te laten schrijven door een man. Een mal plan ja, want vorig jaar was het ook al een man. En bijna alle jaren daarvoor ook. De afgelopen tien jaar kreeg maar een keer een vrouw de opdracht het geschenk te schrijven. Daar vind ik, als schrijver, ook iets van. Maar de boekenpromotieclub koos dit jaar het thema De moeder, de vrouw. En dat lijkt me nou bij uitstek een onderwerp om eens door een man af te laten kluiven, in 2018. Het jaar waarin de Tweede Kamer het hoofd nog steeds moet breken over het feit dat een heel groot deel van de vrouwen in Nederland niet economisch zelfstandig is. Waar de ontplooiziekte van vrouwen nog altijd hoogtij viert en meer dan 70 procent niet bereid is een normale volle werkweek aan betaalde arbeid te besteden. Waar het nog altijd bon ton is om je als vrouw te verschuilen achter je nageslacht, om niet alles uit je werkende leven te halen. Het jaar waarin steeds meer kinderen niet bij hun vader wonen, omdat onze hele maatschappij nog is ingesteld op de moederende vrouw en vaders worden gezien als zaadleverende pinautomaten, die zich na de scheiding maar neer moet leggen bij een marginale rol in de opvoeding van hun kinderen. Waar duizenden mannen hun kinderen nooit meer zien omdat co-ouderschap nog altijd niet de standaard is in onze wetgeving, waardoor rancuneuze moeders vrij spel hebben als ze kinderen bij de vaders weg willen houden. Zelfs Angelina Jolie, die als VN-gezant met een bezorgd gezicht voor draaiende cameras door oorlogsgebieden stapt, maakt zich in huiselijke kring schuldig aan deze vorm van kindermishandeling. Ze verbiedt Brad Pitt, de vader van de kinderen, om zelfs maar met ze te bellen of whatsappen. Het is kortom hoog, hoog tijd dat iemand eens de aanval opent op de verheerlijking van het moederschap. Kom maar op met dat boek! See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een aperte leugen, waarvoor de gemeente op de vingers werd getikt door de Reclame Code Commissie. Wat ze er niet van weerhoudt de bewering te blijven doen. 85 procent van het papier dat voor kranten en reclamedrukwerk wordt gebruikt, wordt in ons aangeharkte rubberentegelparadijs keurig ingezameld en gerecycled. Zelfs het nieuwe papier komt al jaren van een dode boom waarvoor een nieuwe wordt terug geplant. Er is dus geen enkele reden voor het demoniseren van drukwerk. Mensen die desalniettemin aan de buitenwereld willen laten weten dat ze heel erg deugen en nooit de verantwoordelijkheid zouden willen nemen voor bomenmoord, kunnen dat al jaren van de voordeur schreeuwen door het plakken van een NEE/NEE of NEE/JA-sticker. Opperdeugmensen nemen de variant van Loesje waar op staat geen reclame s.v.p. wij hebben alles al. Zij zorgen niet alleen goed voor de bomen, nee, zij redden de héle wereld want zij doen niet mee aan de ratrace van het consumptisme. Zij dragen hun zelfgebreide geitenwollen sokken nog een extra weekje binnenstebuiten, voor ze op de hand te wassen in biologisch brandnetelzeepje. Er was kortom geen probleem. Maar in Amsterdam zijn ze niet zo van dingen aan de vrije markt en de burgers zelf over laten, dus kwam er beleid. Niemand krijgt nog een folder in de bus, tenzij je expliciet aan de buitenwereld wilt laten weten dat jij wel zon milieucrimineel bent die extra bijdraagt aan de opwarming van de aarde en zich ook nog eens schuldig maakt aan verlekkerd bladeren door allerlei folders met spulletjes van de Action en de Big Bazar. Of nog erger: je moet op je voordeur een sticker plakken om aan de hele buurt te laten weten dat je onder de armoedegrens leeft en het moet hebben van de coupons in de folders van de supermarkt. Het is een keiharde schending van het recht op een vrije nieuwsgaring. Ja, het is nieuws dat de opblaaseilanden met palmboom bij de Action in de aanbieding zijn. Voor sommige mensen is dat net zo belangrijk als de uitkomst van de G7. Het is niet aan de gemeente om te bepalen wat er in jouw brievenbus landt. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Nu lijkt Mediapark-verslaggever Rob Goossens in zijn eentje op het slagveld te staan tegenover een publieke omroep die steeds verder van het padje raakt en wegduikende politici die niet na willen denken over de consequenties van de aardverschuivingen in de mediawereld. Ik kan me voorstellen dat u denkt in Groningen storten huizen in, we gaan straks allemaal failliet aan warmtepompen en andere klimaat hysterische maatregelen; we hebben wel iets anders aan ons hoofd dan de publieke omroep. Dat is niet onwaar, maar zoals Goossens al in De Telegraaf schreef: zelfs in het zuinigste scenario gaat er komend jaar 740 miljoen euro uit Den Haag naar de NPO, meer dan wat de luchtmacht en de marine krijgen. Het gaat dus wel degelijk ergens over, nog los van de niet in geld uit te drukken waarde van de onafhankelijke informatievoorziening voor de werking van onze democratie. Informatievoorziening die vrij toegankelijk moet zijn voor elke burger die via de blauwe envelop meebetaalt aan die driekwart miljard euro. Daar denken de Mediapark dwaallichtjes anders over. We gaan krachtig inzetten op (betaalde) on demand, want dat beantwoordt aan de veranderde kijkwensen van ons publiek, schrijft de NPO in het videoplan 2019 dat Goossens in handen kreeg. Nee! Dat beantwoordt helemaal niet aan onze wensen! Niemand wenst nog eens 35 euro extra per jaar te moeten betalen voor een krakkemikkige online kijkservice van de NPO, boven de 740 miljoen die we al naar Hilversum overboekten. Het feit dat Netflix in een moordend tempo voet aan de grond kreeg in Nederland en steeds meer kijkers weet weg te trekken, tegen betaling, betekent niet dat wij voortaan extra willen betalen voor programmas die we voorheen free to air konden zien! Het betekent dat je als NPO als een malle je mediatech-organisatie op orde moet brengen, als de sodemieter een state of the art platform moet bouwen en als een leeuw moet vechten om je kijkers binnen te houden. Zodat we niet nog meer verzuipen in Amerikaanse entertainment bagger. De NPO draagt verantwoordelijkheid voor een gezonde Nederlandse maakindustrie van waardevolle content en journalistiek. Alles wat de steeds internationaler wordende markt laat liggen. En het woord businessmodel wil ik nooit meer lezen in een NPO-plan. Als je businessplannen wil schrijven ga je maar bij Talpa werken.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Centraal Bureau voor de Statistiek publiceerde dat jaarlijkse overzicht gisteren voor de zesde keer. Het werd een goednieuwsshow. Nederland blijkt helemaal niet te zijn overgenomen door een bende moppersmurfen, nee we vertrouwen elkaar, de politie, rechters, het leger, ja zelfs de politiek! Het vertrouwen in de EU nam toe, banken en grote bedrijven scoorden weer beter dan voorheen. We vertrouwen alles, iedereen en zijn moeder behalve de pers. Alleen kerken scoren nog slechter maar dat is logisch. Kerken zijn per definitie onbetrouwbaar. Kerken zijn opgericht om verzinsels te verspreiden alsof het de waarheid is, waar we van journalisten toch andere verwachtingen mogen hebben. Socioloog Tanja Traag van het CBS zei in de Volkskrant dat het onderzoek aantoont dat de grote meerderheid van de bevolking heel anders in het leven staat dan je zou vermoeden als je sociale media ziet als een graadmeter voor de stand van het land. En daar zit misschien wel een verklaring of in elk geval een mogelijke oplossing. Gemakzuchtige journalisten zien ophef op Twitter en reuring op Facebook al jaren als een makkelijke manier om hun productietargets te halen. Niemand bellen, niet op je fiets stappen om eens wat te onderzoeken, nee: achterovergeleund scrollen op je smartphone met een kop koffie in je andere hand en je hebt binnen tien minuten weer een stukje in elkaar geflanst. Het is treurig maar de dagelijkse realiteit op een heleboel redacties. Ophef op sociale media is zelden naar aanleiding van iets positiefs, terwijl mensen juist daar behoefte aan blijken te hebben. Bij verschillende kranten en redacties wordt geëxperimenteerd met wat constructieve journalistiek is gaan heten. Een pilot van 1,5 jaar bij de Britse krant The Guardian toonde aan dat het werkt. Mensen hebben de buik vol van horen wat er allemaal mis is in de wereld. De verhalen in The Guardian over dingen die goed gaan vielen op, werden tot het einde gelezen en gedeeld op sociale media. Mensen willen zich weer hoopvol voelen zei de hoofdredacteur. Zure journalisten mopperen dan dat hoop verspreiden niet de taak van de media is. Misschien waar, maar angst verspreiden is dat ook niet.See omnystudio.com/listener for privacy information.