زندگی تازه

عيسی مسيح يا همان کلمه، جسم گردید و در سيمای بشری به‌سراغ بشر گناهکار آمد و فیض و راستی الهی را به‌طور کامل آشکار نمود. عیسی مسیح، کلمه و مظهر خدا، پُر از فيض و راستی می‌باشد.‏

خداوند می‌خواهد که ما با همۀ وجود خود به او اعتماد و توکل داشته باشيم و تمام محبت و توجه و توانايی‌های خود را وقف او نماييم. ابتدای حکمت ترس خداوند است.‏

خدا، در میان رودهای خروشان و خطرناک‌ موقعیت‌های زندگی، با شما است و هیچ‌گاه شما را تنها نمی‌گذارد. ایمانی ساده و صادق در برابر گناه و حملات شریر به ما پیروزی می‌بخشد.‏

پایۀ امید و شادی ما ایمانداران، بر قیام خداوند ما عیسی مسیح از مردگان می‌باشد. امید ما زنده و ابدی است. چون مسیح زنده است، ما نیز در او حیات ابدی داریم.‏

جنبه‌های دیگر ثمرۀ روح‌القدس که به رابطۀ ما با خودمان مرتبط است، ایمان و تواضع و خویشتن‌داری می‌باشند. ایمان، به معنای وفاداری و تواضع، یعنی پذیرش آنچه خدا برای ما مقرر کرده‌ است.‏

فروتنی، مهربانی و نیکویی، از جنبه‌هایِ دیگرِ ثمرۀ روح‌القدس هستند. فروتنی یعنی صبور بودن و مهربانی یعنی در فکر دیگران بودن و نیکویی یعنی، مهربانی را در اعمال خود نشان دهيم.‏

جنبه‌های دیگر ثمرۀ روح‌القدس که در رابطه با ساير انسان‌هاست حلم و فروتنی و مهربانی و نیکویی می‌باشد. فروتنی یعنی در هر شرایط سخت و ناراحت‌کننده، آرامش و صبر داشته ‌باشیم.‏

یکی دیگر از جنبه‌های ثمرۀ روح‌القدس، صلح و آرامش است. آرامش واقعی، از صلح انسان با خدا حاصل می‌شود. وقتی به مسیح ایمان می‌آوریم ابتدا با خدا و بعد با خود و دیگران صلح می‌کنیم.‏

ثمرۀ روح‌القدس یکی است، با جنبه‌های مختلفی چون محبت و شادی و آرامش. اگر جنبه‌های مختلف ثمرۀ روح‌القدس در ما باشد، اعمال نیکوی موافقِ ارادۀ روح‌القدس هم، در زندگی ما پدیدار می‌شود.‏

فعالیت‌ها وعطایا، آزمون واقعی روحانیت نیستند، بلکه آزمون واقعی، ثمرۀ روح‌القدس است. ثمرۀ روح‌القدس فقط در ایمانداران راستین، به طور واقعی و دائمی نمايان می‌گردد.‏

امیال نفس گناهکار را می‌توانیم به سه گروه تقسیم کنیم. گناهان جنسی، اطاعت و پيروی از ادیان و مذاهب کاذب این جهان و گناهانی که در ارتباط با دیگر انسان‌ها رخ می‌دهند.‏

یگانه راه پیروزی بر امیال نفس گناهکار، زندگی تحتِ کنترل و هدایتِ روح‌القدس است. ما ایمانداران به مسیح، از طریق روح‌القدس که در ما ساکن است، قوت و قدرتِ پیروزی بر امیال نفس را می‌یابیم.‏

شرط زندگی روحانی، ایمان است. اما ایمانِ بدونِ عمل، بیهوده خواهد بود. حکمتی که خدا از طریق روح‌القدس به ما می‌بخشد، شناخت و عمل است و اینگونه، در زندگی روحانی رشد خواهیم کرد.‏

دعا کردن و طلبیدن روی خدا، باید با میل و اشتیاق شدید همراه باشد و ما بایستی پیوسته این میل و اشتیاق را در خودمان تقویت کنیم. خدای ما، خدای رابطه است و او، طالب رابطۀ صمیمی با ما می‌باشد.‏

امید، یکی از وعده‌های خداست. امید ما ایمانداران، به خدا می‌باشد و منتظران خدا، هرگز خجل نخواهند شد. امید به مسیح، هرگز باعث شرمساری نمی‌شود.‏

مسیح، با مرگش بر صلیب، اوج محبت خود را به ما ثابت کرد و ابعاد این محبت، فیض و آمرزش و شفا و نجات بود. امروز ما ایمانداران، باید با نگاه بر صلیب و محبت خدا نسبت به ما، دیگران را محبت کنیم.‏

اگر افکار ما متمرکز بر بالا باشد، خیلی آسانتر می‌توانیم از موانع زندگی بگذریم. چون مسیح، خداوند و نجات‌دهندۀ ما، اکنون در آسمان است به همین دلیل ما به آسمان که وطن و خانۀ ابدی ما است فکر می‌کنیم.‏

مطالعۀ کلام مقدس خدا، راهی برای شناخت شخصیت ما است. کلام خدا، مانند آینه‌ای ما را به‌طور واضح و همان‌طور که هستیم به ما نشان می‌دهد. همۀ ما منحصر‌به‌فرد هستیم و این زیبایی، کار خداست.‏

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که سرشار از ناامیدی است و اين باعث می‌شود غصه بخوریم. اما ما ایماندارانِ به مسيح می‌توانیم تمام غصه‌ها را به مسیح بدهیم و دراتحاد با او، آزاد باشيم.‏

با بررسی مفهوم اسامی در اول تواریخ، نقشۀ نجات و کار عظیم خدا از طریق عیسی مسیح را به‌طور واضح خواهیم دید. همه چیز در کتاب مقدس، دارای مفهومی روحانی می‌باشد.‏

در فرهنگ یهودی، اسامی مطابق با خواسته و آرزویِ روحانی انتخاب می‌شوند. با مطالعۀ مفهوم اسامی در اول تواریخ، می‌توانیم نقشۀ نجات خداوند را مشاهده کنیم.‏

هرکجا که ایمان باشد، شک دور می‌شود. شما مقدسین، با ایمان و بدون شک و ترس و با انتظار و اطمينان، می‌توانید کوه‌های زندگی‌تان را جا‌به‌جا کنید.‏

اگر می‌خواهیم کوه‌های زیادی را در زندگی اجتماعی و خانوادگی‌مان جا‌به‌جا کنیم، می‌بایست تمرکز ایمان و اطمینان ما بر خدا باشد. هرقدر خدا را عمیق‌تر و بهتر بشناسیم، ايمان ما افزایش می‌يابد.‏

شکرگزاری و خوشنود نمودن خدا و همچنین رابطۀ صمیمانه و نزدیک با خدا، جزو معیارهای روحانی هستند. یک شخص روحانی، هدفش شبیه مسیح شدن است.‏

بخشش و نیکویی و اتحاد و همچنین کنترل زبان، معیارهای دیگرِ روحانی هستند. این معیارها در حقیقت، انگیزه‌های قلبی و درونی ما می‌باشند.‏

معیارهای دیگر روحانی، خوشی و شادی، آرامش و سلامتی، تمیز و تشخیص ارادۀ خدا و وفاداری می‌باشند. هدفِ شخصِ روحانی در زندگی، تشخیص و انجام ارادۀ خداست.‏

یکی از معیارهای روحانی، "فروتنی"‌ست. خدا از "غرور"، متنفر است اما فروتنان را سربلند می‌کند. همچنین "محبت"، نیز یکی دیگر از معیارهای روحانی است و مسیح، آن را بزرگترین حکم معرفی کرد.‏

جنگ ما با انسان‌ها ‌نیست بلکه ما با شریر می‌جنگیم و این جنگ، روحانی است. برای جنگ روحانی، نیاز به اسلحۀ کامل خدا داریم. پس بیایید با پوشیدن زره کاملی که خدا مهيا نموده، نیکو بجنگیم.‏

ایمان، یک عنصرِ اساسی در زندگیِ مسیحی است. ما باید سپرِ ایمان را برداريم. ايمانِ به عیسی، سپری است که ما را در برابر تیرهای آتشین شریر، حفظ می‌کند.‏

یکی از القاب مسیح، سرورِ سلامتی است. ما خوانده شده‌ایم تا نعلین اعلام انجيل سلامتی را به پا داشته ‌باشیم و هر‌جا که می‌رویم مردم را با این انجیل آشنا کنیم. این صلح و سلامتی، خودِ مسیح است.‏

کلام خدا، ما را تشویق می‌کند که لباس گناه را بیرون آورده و جوشن عدالت را بر تن داشته باشيم تا پيروزمندانه دربرابر ابليس و نيرنگ‌هايش ايستادگی کنيم.‏

شيطان، پدر دروغ‌گويان است ولی يک ايماندار واقعی مسيحی، خوانده شده است که در راستی گام بردارد و سالک باشد. عيسی مسيح، حقيقت محض می‌باشد و هدف خدا اين‌است‌که ما در راستی او به‌سر بريم.‏

خیلی وقت‌ها آن‌قدر در امور روحانی غرق می‌شویم که امور انسانی را فراموش می‌کنیم. بسياری از مسیحیانی که لغزش می‌خورند آن‌هایی هستند که افراطی می‌شوند و تعادل را ازدست می‌دهند.‏

قدر و ارزش آزادی در مسیح را بدانیم و آزادی خود را فرصتی برای گناهان جسم نگردانيم. نه با رفتارمان کسی را لغزش دهیم و نه لغزش بخوريم.‏

خوب است که در هر‌زمینه اعتدال داشته، مطيع خدا و کلام او باشيم. ما بايستی به‌جای آورندۀ کلام خدا باشیم، نه فقط شنوندۀ آن و خود را فریب دهيم.‏

ما ايمانداران مسيحی، نباید هم‌شکل اين دنیا شویم بلکه بايد به‌تدريج شبیه عيسی مسیح گرديم. ولی ما خوانده شده‌ايم که در اين دنيا همه‌کس را همه‌چیز بشویم تا بتوانیم وسيلۀ نجات آنان گرديم.‏

چون مسیح شبان آسمانی ما است، از سختی‌های زندگی و مرگ جسمانی نمی‌ترسيم. ما پيوسته مسيح را داريم و او قادر است همه‌چيز را برای خيريت ما به‌کار گيرد و سختی‌ها را برای ما وسيلۀ برکت سازد.‏

ما به‌خاطر این‌که خود را با ايمان در‌اختیار شبان آسمانی‌مان عيسی مسيح گذاشته‌ايم و او را به‌عنوان خداوند خود پيروی می‌کنيم، او ما را در مرتع‌های سبز می‌خواباند و به راه‌های عدالت هدايت می‌نمايد.‏

محبت، فقط یک احساس نیست بلکه عمل است. محبت الهی يا آگاپه، یعنی محبتِ بی‌قید‌و‌شرط خدا در هر شرایطی، ما را که به مسيح ايمان داريم دوست دارد.‏

واقعۀ قيام مسيح از مردگان، نقطۀ اوج زندگی عيسی مسيح در انجيل مقدس می‌باشد. قيام مسيح از مردگان، در واقع شالوده و بنيان ايمان مسيحی است. برای دريافت نجات آسمانی و رهايی از عذاب ابدی در جهنم، انسان بايستی به مرگ مسيح بر صليب و قيام جسمانی و روحانی او از مردگان قلباً ايمان بياورد و در برابر مسيحِ زنده به زانو درآيد.‏

پيغام اصلی انجيل، زنده شدن مسيح پس از مرگ او بر صليب می‌باشد. با قيام و برخاستن عيسی مسيح از مردگان، خدای پدر حقانيت مسيح و درستی پيام او را به اثبات رسانيد. اگر به واقعيت قيام مسيح ايمان نداشته باشيم، نمی‌توانيم آنچه را که در مسيح يافت می‌شود دريافت نمايیم زيرا قيام مسيح از مردگان، پايه و اساس ايمان واقعی و نجات‌بخش مسيحی است.‏

قيام مسيح، هم ذات الهی او را ثابت می‌نمايد و هم اعتبار پيشگويي‌های عهد عتيق را به ثبوت می‌رساند. به خاطر واقعيت قيام مسيح از مردگان، ايماندارانِ به مسيح می‌توانند مطمئن باشند که در موقع بازگشت او، با بدنی جاودانی از مردگان برخواهند خاست و برای هميشه با خدا خواهند زيست.‏

در کتاب عهد جديد و هر چهار انجيل، مطالب زيادی در بارۀ وقايع مرگ مسيح بر صليب و قيام و رستاخيز او از مردگان، ذکر شده است. راستی چرا مرگ و قيام مسيح، اينقدر حائز اهميت می‌باشد؟

آمرزش گناهان، بر پایۀ فیض خدا و به‌طور رایگان، از راه ايمان به مسيح، به انسان هدیه داده می‌شود. خدا مشتاق است که گناهان انسان را بيامرزد و اين آمرزش به‌وسيلۀ ايمان به مسيح کامل و قطعی می‌باشد.‏

مسیح، به‌خاطر گناهان ما، در روز جمعۀ نیک، بر صلیب جان بداد تا بار گناهان ما را بر خود بگيرد و جريمۀ گناهان ما را با مرگ خود بپردازد. در ايمان و اتحاد با مسیح، ما رستگار و تکمیل می‌شويم.‏

فقط در مسیح، نجات آسمانی و آمرزش گناهان و پیروزی ما کامل شده است. وقتی نجات مسیح را دریافت می‌کنیم، ختنۀ روحانی می‌شویم. ما در مسیح، خلقت تازه‌ای هستیم و قوت هرچيز را داريم.‏

الوهیت‌ به‌طور کامل در مسيحِ خداوند مجسم شد. او بالاتر از همۀ قدرت‌ها و ریاست‌ها می‌باشد. فقط در اتحاد با مسيحِ از مردگان قيام‌نموده، ما کامل می‌شويم و تکميل شدن ما پايدار و هميشگی است.‏

عيسی مسيح، در يکشنبۀ نخل، با فروتنی و سوار بر کرّۀ الاغی وارد اورشليم شد. هرچند که او شاه شاهان و خداوند خداوندان بود، اما باز فروتنانه ثابت نمود که پيوسته مطيع خواست و ارادۀ پدر آسمانی می‌باشد.‏

به‌خاطر داشته باشيم که مسیح در اين جهان رنج و زحمت ديد. گاهی برای امتحان ایمان مسيحی‌مان و یا به‌اين‌علت ‌که زحمات ديگران را درک کنیم زحمت می‌کشيم. ولی در زحمات، مسيحِ زنده در‌کنار ما است.‏

خداوند ما عیسی مسیح، با قوّت الهی خود، مافوق مناسبات این جهان زندگی کرد و از پيروان خود نيز می‌خواهد که با رفتار مسیحايی و انجام کارهای‌ نیکو، تأثيراتی خوب و مثبت در این جهان بگذارند.‏