زندگی تازه

عصبانیت، نوعی انرژی‌ست که خدا در ما قرار داده تا ما را در برابر بی‌عدالتی برانگیزاند. عصبانیت درست و بجا، می‌تواند در حفظ رابطه و آزادی فردی و حریم خصوصی ما نقش مهمی داشته باشد.‏

خانواده، نقش سازنده‌ای در شکل‌گیری شخصیت فرد دارد. مواردی مانند ارتباط با دیگران، حمایت و حفاظت، فردیت، ارزش‌های واقعی، جذب و دفع و چیزهای دیگر باید در خانواده آموزش داده شوند.‏

شهوت، هرگز نمی‌تواند ما را ارضاء و سیراب کند، بلکه عطش ما را بیشتر می‌کند و ما را به فلاکت می‌کشاند. نیاز به عشق و محبت و همچنين قدرت، برخی از دلایل گرفتار شدن در شهوات مختلف است.‏

یکی از گناهان ويرانگر، طمع است که به صورت ارثی از آدم و حوا در ما وجود دارد. دلایل وجود طمع در شخص، می‌تواند خلأ درونی و همچنين احساس کمبود محبت و امنیت باشد.‏

باید به گناه توجه داشت، زیرا گناه مانع داشتن زندگی خوب و سالم می‌شود. غضب، یکی از این گناهان است که نوعی خشم و عصبانیت مخرب می‌باشد و باعث آسیب به زندگی ما و اطرافیان‌مان می‌شود.‏

غرور، یعنی وقتی کسی فکر می‌کند که کاملاً دانا و قادر است و خود را از دیگران بزرگتر و برتر می‌داند. اما فقط خدا دانا و قادر مطلق است و همۀ ما اول به خدا و بعد به دیگران وابسته هستیم.‏

یکی از گناهانی که باعث نابودی ما می‌شود، حرص و ولع است و ریشۀ آن لذت‌جویی می‌باشد. حرص و ولع، یک ناتوانی‌ست که ما را وادار می‌کند نتوانیم به لذت‌های زودگذر، نه، بگوییم.‏

تنبلی و سستی، یکی دیگر از گناهانی‌ست که مانع رشد و موفقیت ما در زندگی می‌شود. تنبلی در رابطۀ خانوادگی نیز تأثيری مخرب دارد، زیرا فرد تنبل همۀ مسئولیت‌ها را بر دوش دیگران می‌گذارد.‏

یکی از گناهانی که زندگی را تباه می‌کند، حسادت است. اما اگر اشتياقی را که خدا در ما گذاشته کشف کنیم و با انگيزۀ صحيح آن را پرورش دهیم، نتيجۀ خوب به‌همراه داشته و باعث سعادتمندی ما خواهد شد.‏

وقتی در خانواده، اختلاف و درگیری به‌وجود می‌آید، بعد از تشخیص دقیق موضوع، باید سهم و مسئوليت هر شخص در درگیری مشخص شده و هر کس سهم خود را بپذیرد و در جهت اصلاح وضعيت اقدام کند.‏

اولین اقدام برای احیای آرامش در رابطه‌ای که در آن درگیری به‌وجود آمده، تشخيص علل درگيری می‌باشد. با پذيرفتن حقيقت و انکار نکردن ضعف‌های خود و اعتراف صادقانه، آرامش حاصل می‌شود.‏

با بخشیدن اشخاصی که به ما آسیب زده‌اند، آزادی و رهایی به‌وجود می‌آيد. ما باید ببخشیم و همه چیز را به دستان عيسی مسیح بسپاریم تا خدا ما را تسلی بخشد و ما نیز بتوانيم دیگران را تسلی دهیم.‏

آسیب‌های روحی و زخم‌های دوران کودکی، مانعی برای داشتن زندگی سالم در بزرگسالی می‌شوند. با شناسایی زخم‌ها و بخشیدن ديگران و اعتماد به خداوند، می‌توانیم از دردها و زخم‌های خود آزاد شویم.‏

افراد کمال‌پرست، رفتارهای کنترل‌کننده دارند و تاب و تحمل ضعف در خود و دیگران را ندارند. آنها روحیۀ انتقاد‌آميز دارند و انعطاف‌پذیر نیستند و دوستان زيادی هم ندارند.‏

کمال‌پرستی، ناشی از ترس و شرم و احساس گناه است. کمال‌گرایی، با تمام نیرو به سمت هدف حرکت کردن می‌باشد. ما باید در زندگی خود، کمال‌گرایی را جایگزین کمال‌پرستی کنیم، تا مسيح در ما کار کند.‏

برای تأديب و انضباط کودک، باید به‌جای خشم، غم و اندوه خود را نشان دهیم و همچنین قوانينی ساده ولی عميق، برای آنها تعیین کنیم. برای خود، طلب احترام نکنیم، بلکه با نمونه بودن، احترام آنان را کسب کنیم.‏

تأديب و انضباط بر طبق کتاب مقدس، باعث ساخته شدن شخصیت کودکان می‌شود، اما مجازات کردن هیچ نتیجۀ مثبتی ندارد. خشم و مجازات، باعث کُند‌ذهنی و فشار روحی و عصبی در کودک می‌شود.‏

صبر و بردباری، ثمرۀ روح‌القدس است و باعث آرامش در خانواده می‌شود. صبر معمولاً با درد همراه است، اما باعث بنا خواهد شد. با صبر، می‌توانیم منتظر عملکرد به‌موقع خدا، در زندگی‌مان باشیم.‏

بی‌حوصله بودن والدین، یکی دیگر از جنبه‌های ایجاد خشم در خانواده است. رشد، نیاز به پرورش دارد و ما باید با صبر و محبت و مراقبتِ درست از کودکان، اجازه دهیم که آنها در سلامتی رشد و نموّ کنند.‏

ما نباید فداکاری و ازخودگذشتگی را از دیدگاه خودمان ببینیم، بلکه باید از دیدگاه دیگران به آن نگاه کنیم. فداکاری خودخواهانه هرگز نمی‌تواند جایگزین محبت خالصانه باشد.‏

خودخواهی و خودمحوری، باعث تولید خشم در خانواده می‌شود. ما باید خانواده را محفلی مقدس بدانیم و برای پيش‌برد ارادۀ عالی، مقدس و نيکوی خدا در خانوادۀ خود، با فداکاری‌ و ازخودگذشتگی عمل کنيم.‏

هیچ‌چیز به اندازۀ تشویق، شخص را برای عوض شدن و بهتر عمل نمودن آماده نمی‌کند. ما باید در خانواده هر‌روز يکديگر را تشویق کنیم و با انجام این کار، نشانه‌ای از رحمت و فیض خدا باشیم.‏

انتقاد کردن، یکی از عوامل جدایی بين زوج‌ها است .اما اگر به‌درستی صورت بگیرد باعث بهبود روابط می‌شود. اشخاص ایراد‌گیر همیشه عصبانی هستند و هیچ‌چیز آن‌ها را خوشحال و راضی نمی‌کند.‏

ما باید بین پذیرش افراد و تأیید کارهای‌ آنها تفاوت قائل شویم. وقتی فردی در خانواده اشتباه می‌کند باید همچنان به او محبت کنیم، زیرا اگر محبت خود را از او دریغ نماييم هیچ‌گاه اصلاح نخواهد شد.‏

طرد شدن، باعث ايجاد خشم‌ شديد در خانواده می‌شود. ما باید مانند مسیح، پذیرای افراد باشیم و به انسان‌ها نشان دهیم که ارزشمند هستند و بدون هيچ قيد و شرطی، آنها را در خانواده و کليسا محبت نماييم.‏

تبعيض و طرفداری، برخلاف اراده و حکمت خداست. خدا بهترین نمونه از بی‌طرف بودن است، پس ما نیز باید بی‌طرف باشیم و بین فرزندان خود تبعيض قائل نشويم و آنان را خشمگين نسازيم.‏

اگر والدین به یکی از فرزندان خود بیشتر توجه کنند، خشم و غم در ساير فرزندان توليد می‌شود و اين در بزرگسالی ضایعاتی پدید می‌آورد. خدا تبعیضی قائل نمی‌شود، پس ما هم نباید جانب‌داری کنيم.‏

کنترل شدید والدین، رشد اخلاقی فرزندان را به تعویق می‌اندازد. از شرمگین ساختن و توهین به بچه‌ها به‌خصوص در حضور دیگران و خشمگين نمودن آنها بپرهیزید، زیرا برخلاف توصيۀ کتاب‌ مقدس است.‏

در تربیت همراه با خشم و کنترل شدید، معمولاً رفتارهای نامناسبی مانند، درخواست اطاعتِ بدون چون و چرا، مچ‌گیری از فرزندان و دخالت‌های بی‌جا در زندگی آنها، توسط والدین صورت می‌گیرند.‏

دلایل کنترل و حمایت بيش از حد والدین، می‌تواند ترس از تکرار شرایط بدِ گذشتۀ خودِ آنان و همچنین ترس از والدين خوبی نبودن، دوست داشته نشدن توسط فرزندان و شبیه شدن فرزندان‌ به خودشان باشد.‏

حمایت و کنترل بيش از حد فرزندان، ضایعاتی در بزرگسالی برای آنها به‌وجود می‌آورد. عدم تصمیم‌گیری، ترس از طرد شدن، انتظارِ تایید دائمی و ترس از شکست، در زمرۀ این ضایعات می‌باشند.‏

فرزندانی که توسط والدین خود مورد حمایت و کنترل بیش از حد قرار می‌گیرند، طوری بار می‌آيند که وقتی محبت و توجه واقعی را از خانواده دریافت نمی‌کنند، آن را در بیرون جستجو می‌کنند.‏

وقتی پدر و مادر، کودک را بیش از اندازه کنترل و حمایت می‌کنند، می‌تواند منجر به ترس، عدم تصمیم‌گیری، وابستگی احساسی، خشم عمیق و همچنین حس طردشدگی در فرد بشود.‏

خشم را می‌توان مثل يک دوست جديد در خانواده در‌نظر گرفت. آن را مثل يک احساس طبيعی بپذيريم و سرچشمۀ آن را پیدا کنیم. ما می‌توانيم با خشم کنترل شدۀ خويش، خدا را جلال دهیم.‏

يکی از عواملی که آرامش يک خانواده را بر‌هم می‌زند خشم است. ما باید با تشخيص و شناسایی ريشه و دلايل خشم،‌ به خداوند اجازه دهیم که در زندگی ما کار کند و آرامش در خانوادۀ ما برقرار شود.‏

خدا در کلامش، به ما مسيحيان قول داده که منجی زندۀ ما عيسی مسيح، در شرایط دشوار زندگی، ما را همراهی نموده و آرامش می‌بخشد. او جاودانی، شبان نیکو، دانا و قادر مطلق می‌باشد.‏

سرشکستگی، روش خاص خدا برای از‌بين بردن لجاجت‌ها و خودسری‌های ما می‌باشد. خدا می‌خواهد که ما را فروتن سازد و به پيروان وفادار مسیح تبديل کند تا ما هم‌آهنگ با کتاب ‌مقدس زندگی کنیم.‏

وسوسه، اجتناب‌ناپذیراست و به‌طور بنیادی، حیله و فریب شیطان را نشان می‌دهد. ما با اعتماد به قدرت روح‌القدس و مطالعه و فراگیری کلام خدا، می‌توانیم در برابر وسوسه، واکنش درستی داشته باشیم.‏

نافرمانی از دستورات خداوند، همیشه زندگی ما را دشوار، تلخ و پیچیده می‌کند. سرکشی، بهم‌زدن نظم مقرر شده از جانب خدا می‌باشد و همچون گناه جادوگری و بت‌پرستی است.‏

در طوفان‌های زندگی، کلام خدا، کتاب مقدس، لنگر ثابت و قابل‌اعتماد ما است. عوامل مختلفی باعث به‌وجود آمدن طوفان‌ها می‌شوند، اما پدر آسمانی، آنها را وسيلۀ برکت ما و جلال خودش می‌نمايد.‏

کلام خدا، تجربه‌های دشوار زندگی را به درۀ تاريک مرگ، تشبیه کرده است. در زمان عبور از سختی و مشکلات، باید فروتن و تعلیم‌پذیر باشيم، هرچه بیشتر نیاز خود را به خدا درک کنیم و به او تقرب جوئيم.‏

هیچ انسانی از روز و ساعت دقیق بازگشت دوبارۀ مسیح به اين جهان آگاه نیست، اما بازگشت او قطعی می‌باشد. وقتی عیسی مسيح، با شکوه و جلال بازگردد، مردم در سراسر جهان او را خواهند دید.‏

ما بعد از ایمان آوردن به مسیح، دیگر آن انسان قديمی نیستیم. خدا، در اتحاد با مسيحِ زنده، به ما تولد تازه و زندگی نو بخشيده و سرنوشت ما را عوض کرده است و حالا شخص جدیدی هستيم.‏

اطاعت نمودن از کتاب ‌مقدس باعث رشد روحانی ما می‌شود. ما مسيحيان نبايد شنوندگانی فراموشکار باشيم بلکه بايد مطابق کلام خدا رفتار کنيم که در‌اين‌صورت خداوند تمام کارهای ما را برکت خواهد داد.‏

خصلت مهربانی يکی از جنبه‌های ثمرۀ روح‌القدس می‌باشد. مهربانی ما ايمانداران مسيحی نسبت‌به ديگران باعث می‌شود که مسيح از ما ديده شود پس لازم است که خصلت مهربانی در ما پرورش يابد.‏

ما مسيحيان در خصوصيات اخلاقی و رفتارمان با مردم بايستی از خداوند و منجی‌ خود عيسی مسيح الگو بگيريم. ما بايد با اشخاصی که نجات مسيحی را ندارند و در گمراهی به‌سر می‌برند متفاوت باشيم.‏

نقطۀ اوج انجیلِ مقدس و بزرگترین واقعه در دنیا، قیام مسيح از مردگان می‌باشد. تنها امید بشر برای نجات از گناه و دريافت حیات جاودان، در مرگ مسيح بر صلیب و قیام او از مردگان، يافت می‌شود.‏

پیغام اصلی انجیل، رستاخيز و زنده شدن مسیح از مردگان است. قیام عیسی، اثبات حقانیت عيسی مسيح و دعوت نجات‌بخش او می‌باشد. قيام و رستاخیز مسیح، پايه و اساس امید زندۀ هر ايماندار مسيحی است.‏

عید نوروز و نو شدن طبیعت، درس روحانی زیبایی برای ما دارد. ما از راه ايمان به مسيح و در اتحاد با او، می‌توانیم آن تولد تازه و بهار روحانی را در زندگی خود تجربه کنیم و انجيل را به ديگران اعلام کنيم.‏

ما مسئولیت‌های بسیاری در مقابل پدر آسمانی خود داریم. اما بالاتر از همه، باید خود را به‌عنوان قربانیِ زنده و مقدس که پسنديدۀ خداست، به خداوند تقدیم کنیم. این کلیدِ یک زندگی سالم و پیروزمند مسیحی‌ست.‏