Sangam Lit

In this episode, we perceive the intersection of different aspects of life, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 100, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and pleads for a king’s kindness. ஈண்டு நீர்மிசைத் தோன்றி இருள் சீக்கும் சுடரே போல்,வேண்டாதார் நெஞ்சு உட்க, வெரு வந்த கொடுமையும்,நீண்டு தோன்று உயர் குடை நிழல் எனச் சேர்ந்தார்க்குக்காண் தகு மதி என்னக் கதிர் விடு தண்மையும்,மாண்ட நின் ஒழுக்கத்தான், மறு இன்றி, வியன் ஞாலத்துயாண்டோரும் தொழுது ஏத்தும் இரங்கு இசை முரசினாய்! ‘ஐயம் தீர்ந்து யார்கண்ணும் அருந் தவ முதல்வன் போல்பொய் கூறாய்’ என நின்னைப் புகழ்வது கெடாதோதான்நல்கி நீ தெளித்த சொல் நசை எனத் தேறியாள்பல் இதழ் மலர் உண்கண் பனி மல்கக் காணுங்கால்? ‘சுரந்த வான் பொழிந்தற்றா, சூழ நின்று யாவர்க்கும்இரந்தது நசை வாட்டாய்’ என்பது கெடாதோதான்கலங்கு அஞர் உற்று, நின் கமழ் மார்பு நசைஇயாள்இலங்கு கோல் அவிர் தொடி இறை ஊரக் காணுங்கால்? ‘உறை வரை நிறுத்த கோல், உயிர் திறம் பெயர்ப்பான் போல்,முறை செய்தி’ என நின்னை மொழிவது கெடாதோதான்அழி படர் வருத்த, நின் அளி வேண்டிக் கலங்கியாள்பழி தபு வாள் முகம் பசப்பு ஊரக் காணுங்கால்? ஆங்குதொல் நலம் இழந்தோள், நீ துணை எனப் புணர்ந்தவள்இன் உறல் வியன் மார்ப! ‘இனையையால்; கொடிது’ என,நின்னை யான் கழறுதல் வேண்டுமோ,என்னோர்கள் இடும்பையும் களைந்தீவாய் நினக்கே? Another verse in the exact same sentiment of the previous one, making a plea to a king on behalf of a maiden! The words can be translated as follows: “Akin to the flame that soars above the seas ending the darkness, you shower harshness to spread fear in the hearts of foes, and akin to the pleasant moon that renders its cool rays, you render compassion to those who come seeking the towering shade of your tall umbrella. Since you are one with such estimable qualities that are flawless, everyone in this wide world worship and praise you, O lord with resounding drums! Won’t the praise rendered to you, ‘Without a doubt, akin to the First One, renowned for his penances, he would never lie to anyone’ become false when one sees the many-petaled-flower-like, kohl-streaked eyes of the lady, who trusted your words to be those of love and grace, fill with tears? Won’t the words, ‘Akin to the shower from the skies, you render with generosity to all those who surround you seeking’ become false when one sees the radiant and rounded bangles on the lady, who filled with tormenting sorrow, desires your fragrant chest, slip away from the wrist? Won’t the words said about you, ‘Akin to One, who renders death and the rightful end to everyone’s days of life, with an unswerving sceptre, you render the right justice’ become false when one sees the faultless, shining face of the lady, who tormented by deep suffering, wishes for your grace, become covered in pallor? And so, the one who has lost her old beauty, the one whom you united with as your companion must attain your sweet embraces, O man with a wide chest! Should I even say ‘Such is the situation filled with cruelty’ and chide you, O lord, when you are one who has ended the distress of countless others?” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a love that brims over and brings suffering. As in the case of the previous verse, these are words said to a king, referring to his domestic life, spoken by the lady’s confidante. The confidante starts by portraying the nature of the king’s rule, talking about how he can be the harsh sun, when it comes to inciting fear in his enemies and how he can be the cool moon, when showering with compassion to those who come seeking. She also mentions how everyone praises and worships the king. Then, she takes the three-step Kalithogai path to ask the king, won’t the words of praise about his truthfulness, generosity and justice become falsified when one takes in the tear-streaked eyes, slipping bangles, pallor-covered face of the lady, who suffers seeking the love and grace of the king. Interesting to see the similes employed for each of the king’s qualities: For his truthfulness, a God called as the First One, whom some interpreters think refers to God Siva, is referred; For the king’s generosity, the much used simile of a rain shower that ends the thirst of a land is employed; and for justice, the most interesting simile of Death, which renders its judgement to all the people at the end of their days of life, without bias, has been used. Through this, we understand the perspective of Sangam people about death, seeing it as a deserved and righteous end to a person’s life. Returning, the confidante, after appealing to the king’s honour in being true to his fame, talks about how it’s essential for the lady to attain the king’s grace and ends with a piercing question of whether there was any need for her to even talk and rebuke the king, the person who has destroyed the distress of many, many people in his land! Fascinating to see this confluence of the political and personal

In this episode, we hear a passionate speech in support of another, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 99, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and puts forth a plea to a king. நறவினை வரைந்தார்க்கும் வரையார்க்கும், அவை எடுத்து,அற வினை இன்புறூஉம் அந்தணர் இருவரும்திறம் வேறு செய்தியின் நூல் நெறி பிழையாது,குழவியைப் பார்த்து உறூஉம் தாய் போல், உலகத்துமழை சுரந்து அளித்து ஓம்பும் நல் ஊழி யாவர்க்கும்பிழையாது வருதல் நின் செம்மையின் தர, வாய்ந்தஇழை அணி கொடித் திண் தேர், இன மணி யானையாய்! அறன் நிழல் எனக் கொண்டாய், ஆய் குடை; அக் குடைப்புற நிழற்கீழ்ப் பட்டாளோ, இவள்? இவண் காண்டிகாபிறை நுதல் பசப்பு ஊரப் பெரு விதுப்பு உற்றாளை! பொய்யாமை நுவலும், நின் செங்கோல்; அச் செங்கோலின்செய் தொழில் கீழ்ப் பட்டாளோ, இவள்? இவண் காண்டிகாகாம நோய் கடைக்கூட்ட வாழும் நாள் முனிந்தாளை! ஏமம் என்று இரங்கும், நின் எறி முரசம்; அம் முரசின்ஏமத்து இகந்தாளோ, இவள்? இவண் காண்டிகாவேய் நலம் இழந்த தோள் கவின் வாட இழப்பாளை! ஆங்குநெடிது சேண் இகந்தவை காணினும், தான் உற்றவடுக் காட்ட கண் காணாதற்றாக, என் தோழிதொடி கொட்ப நீத்த கொடுமையைக்கடிது என உணராமை கடிந்ததோ நினக்கே? Moving away from those imaginative love quarrels, we step into a new domain of pleading for a person! The words can be translated as follows: “To those who abstained from toddy and to those who did not, showing the path of righteousness are the two high priests. Never swerving from the truth to do something different from what is penned in the book by these two, akin to a mother who delights in her child, the good fate of having rains at the right time has been accorded because of your goodness, O lord with an adorned sturdy chariot, fluttering with a flag, and having elephants, resounding with many, many bells! Your umbrella stands as a beautiful shade of justice; Is she standing outside that shade? Won’t you look at her, as pallor spreads on her crescent-moon forehead and she suffers tremendously? Your sceptre speaks declaring truth; Does she not deserve a space in its domain? Won’t you look at her, as her love affliction exceeds and makes her detest her days of life? Your drum resounds proclaiming protection; Has she regressed to a state where she cannot claim its protection? Won’t you look at her as her arms lose their bamboo-like beauty and leave her in ruin? And so, akin to how the eyes can see very far but cannot see the scars inflicted on them, you are unable to see the harsh cruelty that makes her bangles loosen. How can you be rebuked for this ignorance?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love that exceeds its bounds and suffers anguish. As it addresses a king, it seems to contains elements of ‘Puram’ or ‘outer life’. However, the namelessness of the ruler leaves it in the domain of ‘Aham’ or ‘inner life’ literature. The words are spoken by the lady’s confidante to the man, who happens to be the king of the land. The confidante starts by talking about the flawless rule of this king, who never swerves from the prescribed code in the book of ethics, penned by priests, who remain the guide to all people, regardless of who they are, and how owing to this, the rains pour without fail in the land, according much prosperity. She also describes the king as the owner of sturdy chariots and adorned elephants. Then, applying the three-step format of Kalithogai, the confidante talks about how the king’s umbrella, sceptre and drum proclaim justice, truth and protection to all his people and she asks if the lady was someone who was outside the domain of these aspects of rule. She pleads to the king to pay attention to the lady’s state of ruin. The confidante talks about how the eyes can see even far away but when a wound happens to the eyes themselves, they are unable to see that, and connects this truth to the king’s attitude of protecting his entire land but not paying attention to the pain of his own lady and concludes wondering how to make the king realise this ignorance of his! Looking at the verse from the lens of the present, we can see that the core truth talks about the case of a person, who may be wise, patient and knowledgeable in their chosen line of work, but may not have those estimable qualities in their personal lives. A nudge from the past to bring out the best in us not only in the wider sphere of work but also in the intimate world of our love and family!

In this episode, we perceive the practice of bathing in the fresh waters of a river, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 98, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and portrays an element of the land in a new light. தலைவி:யாரை நீ எம் இல் புகுதர்வாய்? ஓரும்புதுவ மலர் தேரும் வண்டே போல், யாழவதுவை விழவு அணி வைகலும் காட்டினையாய்,மாட்டு மாட்டு ஓடி, மகளிர் தரத் தரப்,பூட்டு மான் திண் தேர் புடைத்த மறுகு எல்லாம்பாட்டு ஆதல் சான்ற நின் மாயப் பரத்தைமைகாட்டிய வந்தமை கைப்படுத்தேன், பண்டு எலாம்கேட்டும் அறிவேன் மன் யான். தலைவன்:தெரி கோதை அம் நல்லாய்! தேறீயல் வேண்டும்;பொரு கரை வாய் சூழ்ந்த பூ மலி வையைவருபுனல் ஆடத் தவிர்ந்தேன்; பெரிது என்னைச்செய்யா மொழிவது எவன்? தலைவி:ஓஒ! புனல் ஆடினாய் எனவும் கேட்டேன்; புனல் ஆங்கேநீள் நீர் நெறி கதுப்பு வாரும் அறல் ஆக,மாண் எழில் உண்கண் பிறழும் கயல் ஆகக்,கார் மலர் வேய்ந்த கமழ் பூம்பரப்பு ஆக ,நாணுச் சிறை அழித்து நன்பகல் வந்த அவ்யாணர் புதுப் புனல் ஆடினாய், முன் மாலைப்பாணன் புணை ஆகப் புக்கு,ஆனாது அளித்து அமர் காதலோடு அப் புனல் ஆடி,வெளிப்படு கவ்வையை யான் அறிதல் அஞ்சிக்குளித்து ஒழுகினாய் எனவும் கேட்டேன்; குளித்து ஆங்கேபோர்த்த சினத்தான் புருவத் திரை இடா,ஆர்க்கும் ஞெகிழத்தான் நன் நீர் நடை தட்பச்சீர்த் தக வந்த புதுப் புனல் நின்னைக் கொண்டு,ஈர்த்து உய்ப்பக் கண்டார் உளர்;ஈர்த்தது உரை சால் சிறப்பின் நின் நீர் உள்ளம் வாங்கப்,புரை தீர் புதுப் புனல் வெள்ளத்தின் இன்னும்கரை கண்டதூஉம் இலை தலைவன்:நிரை தொடீஇ! பொய்யா வாள் தானைப் புனை கழல் கால் தென்னவன்,வையைப் புதுப் புனல் ஆடத் தவிர்ந்ததைத்தெய்வத்தின் தேற்றித் தெளிப்பேன்; பெரிது என்னைச்செய்யா மொழிவது எவன்? தலைவி:மெய்யதை மல்கு மலர் வேய்ந்த மாயப் புதுப் புனல்பல் காலும் ஆடிய செல்வுழி, ஒல்கிக்களைஞரும் இல்வழிக் கால் ஆழ்ந்து தேரோடுஇள மணலுள் படல் ஓம்பு, முளை நேர்முறுவலார்க்கு ஓர் நகை செய்து. Another imaginative comparison in this verse! The words can be translated as follows: “Lady:O man stepping into my home! Who are you? Akin to a bee that keeps searching ceaselessly for new flowers, you exude your wedding-like, festive adornments every day and run around hither and thither, to attain more and more women. In all the streets, where your sturdy chariot tied with horses strides through, the talk is all about you! I see how you have come here, proclaiming your famous betrayal of seeking courtesans. Even though I heard all about it previously, I didn’t understand then! Man:O maiden as beautiful as a garland of well-chosen flowers, know this well! I was delayed because I stayed back to bathe in the flower-filled, fresh waters of the Vaigai river, which surrounds and lays siege to its shores. Why do you keep talking about things I have not done? Lady:Is that so? I did hear about your bathing in the stream! There, in that stream, long and wavy tresses were heaped black sand, esteemed and exquisite eyes were leaping fish, well-tied flowers worn on the head were blooms gushing down the stream in the rainy season. Breaking the barriers of shame, came that prosperous fresh stream in the middle of the day, and of course, you bathed in it, with the bard as your raft in those early evening hours! I also heard of how showering your endless grace, you bathed in that stream with much love, and then fearing that I would come to know of the spreading slander, how you tried to hide it too. When you did that, with rage rising, raising eyebrows like waves, anklets resounding ceaselessly, that new stream roared and blocked you from turning onto the right path, and pulled you within, say those who have seen this. That which pulled you within captured your esteemed heart, and still, it has not risen from the flawless fresh flood of that stream and reached the shore! Man:O maiden wearing well-etched bangles! In the domain of the Southern King, wearing well-etched warrior anklets and having an undefeated army of swords, flows the Vaigai, and I was delayed as I was bathing in the river’s fresh waters. I will swear this upon God to make you understand. Why do you keep talking about things I have not done? Lady:Indeed, it is true! But do take care when you journey on that path again and again to bathe in the bewitching fresh new stream, brimming with woven flowers, for there might be no one to save you, when your chariot wheels get stuck in the slushy mud, making those with bud-like smiles burst out laughing!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here the man and lady are in conversation, with the lady acting as the primary speaker. The lady starts by asking the man in anger who was he to enter her home, and describes how he runs around like a bee seeking maiden day after day and it’s all talk about his behaviour in the streets that his chariot strides upon. The man, as expected, denies everything and says that he was delayed for all this while only because he was bathing in the fresh waters of the River Vaigai. Now, the lady talks about how she knows all about that river the man was bat

In this episode, we perceive a scoffing retort, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 97, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and connects the characteristics of a woman and an elephant. தலைவிஅன்னை கடுஞ் சொல் அறியாதாய் போல, நீஎன்னைப் புலப்பது ஒறுக்குவென்மன் யான்சிறுகாலை இற் கடை வந்து, ‘குறி செய்தஅவ் வழி என்றும் யான் காணேன் திரிதர,எவ் வழிப் பட்டாய்?’ சமனாக இவ் எள்ளல் தலைவன்முத்து ஏர் முறுவலாய்! நம் வலைப் பட்டது ஓர்புத்தியானை வந்தது; காண்பான் யான் தங்கினேன் தலைவிஒக்கும்அவ் யானை வனப்பு உடைத்தாகலும் கேட்டேன்:அவ் யானை தான் சுண்ண நீறு ஆடி, நறு நறா நீர் உண்டுஒள் நுதல் யாத்த திலக அவிர் ஓடை,தொய்யில் பொறித்த வன முலை வான் கோட்டு,தொய்யகத் தோட்டி, குழை தாழ் வடி மணி,உத்தி பொறித்த புனை பூண் பருமத்துமுத்து ஏய்க்கும் வெண் பல் நகை திறந்து,நல் நகர் வாயில் கதவ வெளில் சார்ந்து,தன் நலம் காட்டி, தகையினால், கால் தட்டி வீழ்க்கும்,தொடர் தொடராக வலந்து; படர் செய்யும்மென் தோள் தடக் கையின் வாங்கி, தற் கண்டார்நலம் கவளம் கொள்ளும்; நகை முக வேழத்தைஇன்று கண்டாய் போல் எவன் எம்மைப் பொய்ப்பது, நீ? எல்லா! கெழீஇ, தொடி செறித்த தோள் இணை, தத்தித்தழீஇக் கொண்டு, ஊர்ந்தாயும் நீ குழீஇ அவாவினால், தேம்புவார் இற் கடை ஆறா,உவா அணி ஊர்ந்தாயும் நீ மிகாஅது சீர்ப்பட உண்ட சிறு களி ஏர் உண்கண்நீர்க்கு விட்டு, ஊர்ந்தாயும் நீ சார்ச்சார் நெறி தாழ் இருங் கூந்தல் நின் பெண்டிர் எல்லாம்சிறு பாகராகச் சிரற்றாது, மெல்ல,விடாஅது நீ எம் இல் வந்தாய்; அவ் யானைகடாஅம் படும்; இடத்து ஓம்பு. The comparison series continues! The words can be translated as follows: “Lady:In the early hours of dawn, she came here and said, ‘I did not see him anywhere near the trysting spot. I have roamed everywhere, where is he?’. Acting as if you know not these harsh words spoken to me, you mock and disrespect me. I lament this state! Man:O maiden with a pearl-like smile! Hearing that a new elephant has been caught in our net, to see that, I stayed back! Lady:That sounds about right! I too heard that it was an elephant brimming with beauty. That elephant was playing in the heap of aromatic powder, drinking fragrant toddy, wearing a radiant ornament that adorned its shining forehead, having the beautiful tusks of ‘thoyyil’ painted bosoms, and on it, was the ‘thoyakkam’ ornament as its goad, bells hanging low as its ears, and a well-carved golden ornament with a imprinted pendant. That elephant supposedly opened its white teeth, akin to pearls, and leaning on the doors of its fine mansion, displaying its fine beauty, with its esteemed quality, had the ability of making others stumble before it. Continuously swirling around, spreading suffering, bending its trunk of soft arms, it feeds on the ‘rice ball’ beauty of those who behold it. So, why do you lie to me saying you saw that bright-faced elephant just today? My dear! Holding on to her bangle-clad arms and embracing her, didn’t you ride her aplenty? Spreading ceaseless distress in those who are filled with love for you, in front of their doors, didn’t you parade her aplenty? Making the kohl-streaked eyes of maiden, who have drunk just a little toddy within limits, cry a little, didn’t you ride her aplenty? Without enraging the maiden with low-hanging, dark tresses in many, many abodes, for whom you are the little mahout, you have come silently to my home. That elephant of yours may start rutting in rage. So, go on and appease it!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the man and lady converse with each other, with the lady’s emotions taking the forefront. The lady talks about how a courtesan had visited the lady’s home and declared that the man had not appeared at the marked trysting spot and had asked the lady where he was, speaking harsh words. The lady accuses the man of not caring about the distressing situation the lady was in. To these angry words, the man says that he had been away, tending to a new elephant that had been caught. Hearing this, the lady launches into a tirade, mentioning how she knows all about that beautiful elephant, and goes on to place in parallel, the features of an elephant and the adornments of a courtesan. An excellent exercise in imagination where the lady rethinks the ears of the elephant as the hanging earrings on the courtesan, tusk as the bosom, trunk as the arms and so on. She extends the metaphor saying the elephant had the prowess to make people stumble before it, and equates the ‘rice ball’ food of the elephant to the beauty and joy of those who behold its beauty. She asks the man not to fool her saying he had just met with the elephant, for she knows that the man had been with her for a while, and that he has caused pain in others by parading her, made the eyes of others who cry, not because of their excess toddy, but because of the pain the man inflicted by his courting with this courtesan. The lady concludes by saying how he has sneaked off to the lady’s home silently

In this episode, we listen to an imaginative response to a dishonest explanation, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 96, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and renders a comparative study of women and horses. தலைவி‘ஏந்து எழில் மார்ப! எதிர் அல்ல, நின் வாய்ச் சொல்;பாய்ந்து ஆய்ந்த தானைப் பரிந்து ஆனா மைந்தினை;சாந்து அழி வேரை; சுவல் தாழ்ந்த கண்ணியை;யாங்குச் சென்று, ஈங்கு வந்தீத்தந்தாய்?’ தலைவன்‘கேள் இனி:ஏந்தி எதிர் இதழ் நீலம் பிணைந்தன்ன கண்ணாய்!குதிரை வழங்கி வருவல்’ தலைவிஅறிந்தேன், குதிரைதான்;பால் பிரியா ஐங்கூந்தற் பல் மயிர்க் கொய் சுவல்,மேல் விரித்து யாத்த சிகழிகைச் செவ் உளை,நீல மணிக் கடிகை வல்லிகை யாப்பின் கீழ்ஞால் இயல் மென் காதின் புல்லிகைச் சாமரை,மத்திகைக் கண்ணுறையாகக் கவின் பெற்றஉத்தி ஒரு காழ், நூல் உத்தரியத் திண் பிடி,நேர் மணி நேர் முக்காழ்ப் பல்பல கண்டிகை,தார் மணி பூண்ட தமனிய மேகலை,நூபுரப் புட்டில், அடியொடு அமைத்து யாத்தவார் பொலம் கிண்கிணி ஆர்ப்ப இயற்றி, நீகாதலித்து ஊர்ந்த நின் காமக் குதிரையை,ஆய் சுதை மாடத்து அணி நிலா முற்றத்துள்ஆதிக் கொளீஇ, அசையினை ஆகுவை,வாதுவன்; வாழிய, நீ! சேகா! கதிர் விரி வைகலில், கை வாரூஉக் கொண்டமதுரைப் பெரு முற்றம் போல, நின் மெய்க்கண்குதிரையோ வீறியது?கூர் உகிர் மாண்ட குளம்பினது; நன்றேகோரமே வாழி! குதிரை வெதிர் உழக்கு நாழியால் சேதிகைக் குத்திக்குதிரை உடல் அணி போல, நின் மெய்க்கண்குதிரையோ கவ்வியது?சீத்தை! பயம் இன்றி ஈங்குக் கடித்தது; நன்றேவியமமே வாழி! குதிரை மிக நன்று, இனி அறிந்தேன், இன்று நீ ஊர்ந்த குதிரை;பெரு மணம் பண்ணி, அறத்தினில் கொண்டபருமக் குதிரையோ அன்று; பெரும! நின்ஏதில் பெரும் பாணன் தூது ஆட, ஆங்கே ஓர்வாதத்தான் வந்த வளிக் குதிரை; ஆதிஉரு அழிக்கும், அக் குதிரை; ஊரல், நீ; ஊரின், பரத்தைபரியாக, வாதுவனாய் என்றும் மற்று அச் சார்த்திரி; குதிரை ஏறிய செல். The ire and fire of the lady continues! The words can be translated as follows: “Lady:O man with an upraised handsome chest! Your words don’t seem to fit the situation; O man with unceasing strength, your clothes are crumpled and torn, your sandalwood is smudged by your sweat, your head garland is hanging low by your shoulders. Where did you go, before coming here? Man:Listen to me now. O maiden with eyes, akin to two perfectly similar blue-lilies woven together, I was out riding a horse. Lady:I know well about that horse! It has unseparated, five layered braids of thick tresses falling low on the neck’s nape, and these are gathered in a tight bun upon its red mane, a necklace of blue sapphires as its halter, swaying below, ear ornaments as tassels around its gentle ears, and it wears a beautiful ornament as its eye-protector, a cloth with a sturdy grip above, perfect gems stitched together in a three strand garland around its neck, and around its hooves, a golden tinkling anklet, well-fitted. Making these many jewels resound, you rode that desirable horse of yours with love, in that well-plastered mansion on the night of the beautiful moon, making it trot in the ‘Aadhi’ horse routine. Such a talented horseman, you are! May you live long! O warrior! In the early morning, when the sun spreads its rays, akin to how the great streets of Madurai are cleaned with hand brooms, did the horse leave these lines on your form? Its hooves seem to have sharp nails. What a fine horse! May it live long! Akin to the colourful adornments made on the horse’s form with a bamboo measure, did the horse bite you and leave these marks on your form? Deplorable one! How could it bite in all those places without any fear? Unbelievable! Long may that horse live! Excellent this is! Now, I know the horse that you rode! It’s not the one you married with great celebration and the one hold rightfully, O lord! As the bard who fulfils your every command went as a messenger, believing your words, akin to the wind, came that horse! It’s one that will ruin your old handsome form! So, ride it not! If you want to ride it still, then leave from here and let that courtesan be your horse and you, as the horse-rider, and may you carry on with this horse-riding of yours forever and ever!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. This is a conversation between the lady and the man, with the lady’s words and emotion in the spotlight. The lady starts by remarking on the torn clothes and the low-hanging garland of the man and asks him where he has been. In response, the man says he had been out, riding a horse. The lady retorts that she sure knows the horse he’s talking about and goes on to list all the jewels worn by a courtesan as the adornments and accessories on a horse, talking about the woman’s tresses as the horse’s mane, a necklace of blue sapphires as the halter, ear ornaments as tassels around the horse’s ear, a beautiful ornament as the eye protector, a well-stitched attire as its saddle and so on. She talks about how the man rode the horse not out in the open, but at night, in a mansion, making it perform a hor

In this episode, we perceive fighting over the truth, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 95, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and renders details about quail fights in ancient times. தலைவிநில், ஆங்கு; நில், ஆங்கு; இவர்தரல் எல்லா! நீநாறு இருங் கூந்தலார் இல் செல்வாய், இவ் வழி,ஆறு மயங்கினை போறி! நீ வந்தாங்கேமாறு இனி, நின் ஆங்கே நின் சேவடி சிவப்ப தலைவன்செறிந்து ஒளிர் வெண் பல்லாய்! யாம் வேறு இயைந்தகுறும்பூழ்ப் போர் கண்டேம்; அனைத்தல்லது, யாதும்அறிந்ததோ இல்லை, நீ வேறு ஓர்ப்பது தலைவிகுறும்பூழ்ப் போர் கண்டமை கேட்டேன், நீ என்றும்;புதுவன ஈகை வளம் பாடி, காலின்பிரியாக் கவி கைப் புலையன் தன் யாழின்இகுத்த செவி சாய்த்து, இனி இனிப் பட்டனஈகைப் போர் கண்டாயும் போறி; மெய் எண்ணின்,தபுத்த புலர்வில் புண் ஊரவர் கவ்வை உளைந்தீயாய், அல்கல் நின்தாரின்வாய்க் கொண்டு முயங்கி, பிடி மாண்டு,போர் வாய்ப்பக் காணினும் போகாது கொண்டு, ஆடும்பார்வைப் போர் கண்டாயும் போறி; நின் தோள் மேலாம்ஈரமாய்விட்டன புண் கொடிற்றுப் புண் செய்யாது, மெய்ம் முழுதும் கையின்துடைத்து, நீ வேண்டினும் வெல்லாது கொண்டு, ஆடும்ஒட்டிய போர் கண்டாயும் போறி; முகம்தானேகொட்டிக் கொடுக்கும் குறிப்பு தலைவன்ஆயின், ஆயிழாய்! அன்னவை யான் ஆங்கு அறியாமைபோற்றிய, நின் மெய் தொடுகு தலைவி‘அன்னையோ! மெய்யைப் பொய் என்று மயங்கிய, கை ஒன்றுஅறிகல்லாய் போறிகாண், நீ தலைவன்நல்லாய்! பொய் எல்லாம் ஏற்றி, தவறு தலைப்பெய்து,கையொடு கண்டாய்; பிழைத்தேன்; அருள், இனி’ தலைவிஅருளுகம் யாம் யாரேம், எல்லா! தெருளஅளித்து, நீ பண்ணிய பூழ் எல்லாம் இன்னும்விளித்து, நின் பாணனோடு ஆடி அளித்திவிடலை நீ நீத்தலின் நோய் பெரிது ஏய்க்கும்நடலைப்பட்டு, எல்லாம் நின் பூழ். Reverting from the striking exception in the previous verse, we are back to in-house fighting! The words can be translated as follows: “Lady:Stay there, stay right there! Do not come here! It looks like you lost your way when going to the home of those maiden with dark and fragrant tresses and came here instead! Go back the way you came from, reddening your fine feet! Man:O maiden with perfect, shining teeth! I was elsewhere watching a ‘quail fight’. Other than that, I know not what you are talking about! Lady:Indeed, I so heard about your watching the quail fight! I heard all about how as the one, who keeps singing new praises about your endless generosity, that inseparable bard of yours played on the lute, you, slanting your head, watched the fight of newly caught quails! Those wounds on the form are still not healed indeed! Without giving a thought about the slander in town, you held them close to your garland and embraced them, and watched the quail fight, and even that was not enough for you, for it appears as if you watched the fight of the decoys used to bait the quails as well; Behold how your arms are filled with moist wounds! Taking care to not wound your cheeks, caressing your entire form with the hands, even if you plead, not winning, as those quails fought so closely, it’s clear you were watching it intently; Your face reveals it without a doubt! Man:If you say so, O maiden wearing well-etched jewels. I will swear on your form that I know not of what things you speak of! Lady:Is that so? As if you are someone who doesn’t know how to confuse me saying a lie is the truth! Man:O beautiful maiden! You saw through my lies and found out the mistakes I made. Render me your grace! Lady:Who am I, to render my grace to you, O lord? The quails that you celebrated and offered generously to are calling out to you! Leave with that bard of yours and render your grace to them. If you were to forsake them, feeling betrayed, the affliction would soar in all those quails of yours!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the words are exchanged by the man and the lady. The lady starts by stopping the man in his tracks, asking him if he had lost his way when going to the house of the courtesans. The man declares that the lady was mistaken and he was just away watching a quail fight. The lady catches hold of his mention of a quail fight and says how she heard all about it, and about how the man watched his quails fight over him, as he listened to the bard’s praises, and how those quails seem to have left their wounds on his form. She continues talking about how he held those quails close and watched the endless fight of the quails and the decoys, and adds that those quails would not win and end the fight even if he begged them to. All this was evident from the scars on his arms, chest and cheek, the lady says. By now, it’s clear that the lady is not talking about quails but those women the man has been with. Still, the man pretends innocence and says he’ll swear on her. The lady replies saying he is someone adept at presenting a lie as the truth. Now, it’s total surrender on the part of the man saying, yes indeed, he was doing what she says and asks her to forgive and render her love. To which, the lady angrily replies that she is

In this episode, we perceive a unique love story, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 94, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the coming together journey of two striking personalities. குறளன்என் நோற்றனைகொல்லோநீருள் நிழல் போல் நுடங்கிய மென் சாயல்ஈங்கு உருச் சுருங்கிஇயலுவாய்! நின்னோடு உசாவுவேன்; நின்றீத்தை கூனிஅன்னையோ! காண் தகை இல்லாக் குறள் நாழிப் போழ்தினான்,ஆண்தலைக்கு ஈன்ற பறழ் மகனே நீ! எம்மை,‘வேண்டுவல்’ என்று விலக்கினை; நின் போல்வார்தீண்டப் பெறுபவோ மற்று? குறளன்மாண்ட எறித்த படை போல் முடங்கி மடங்கி,நெறித்துவிட்டன்ன நிறை ஏரால் என்னைப்பொறுக்கல்லா நோய் செய்தாய்; பொறீஇ நிறுக்கல்லேன்;நீ நல்கின் உண்டு, என் உயிர் கூனிகுறிப்புக் காண் வல்லுப் பலகை எடுத்து நிறுத்தன்னகல்லாக் குறள! கடும் பகல் வந்து எம்மை,‘இல்லத்து வா’ என, மெய் கொளீஇ, எல்லா! நின்பெண்டிர் உளர்மன்னோ? கூறு குறளன்நல்லாய்! கேள்: உக்கத்து மேலும் நடு உயர்ந்து வாள் வாயகொக்கு உரித்தன்ன கொடு மடாய்! நின்னை யான்புக்கு அகலம் புல்லின், நெஞ்சு ஊன்றும்; புறம் புல்லின்,அக்குளுத்து; புல்லலும் ஆற்றேன்; அருளீமோ,பக்கத்துப் புல்லச் சிறிது கூனி‘போ, சீத்தை! மக்கள் முரியே! நீ மாறு, இனி; தொக்கமரக் கோட்டம் சேர்ந்து எழுந்த பூங் கொடி போல,நிரப்பம் இல் யாக்கை தழீஇயினர், எம்மைப்புரப்பேம் என்பாரும் பலரால்; பரத்தை என்பக்கத்துப் புல்லீயாய் என்னுமால்; தொக்கஉழுந்தினும் துவ்வா, குறு வட்டா! நின்னின்இழிந்ததோ, கூனின் பிறப்பு?’ குறளன்கழிந்து ஆங்கே,“யாம் வீழ்தும்” என்று தன் பின் செலவும், உற்றீயாக்கூனி குழையும் குழைவு காண் கூனியாமை எடுத்து நிறுத்தற்றால், தோள் இரண்டும் வீசி,யாம் வேண்டேம் என்று விலக்கவும், எம் வீழும்காமர் நடக்கும் நடை காண் குறளன்கவர் கணைச்சாமனார் தம்முன் செலவு காண் கூனிஓஒ! காண் குறளன்நம்முள் நகுதல் தொடீஇயர், நம்முள் நாம்உசாவுவம்; கோன் அடி தொட்டேன் கூனிஆங்கு ஆக! சாயல் இன் மார்ப! அடங்கினேன்; ‘ஏஎ!பேயும் பேயும் துள்ளல் உறும்’ எனக்கோயிலுள் கண்டார் நகாமை வேண்டுவல்;தண்டாத் தகடு உருவ! வேறாகக் காவின் கீழ்ப்போதர்; அகடு ஆரப் புல்லி முயங்குவேம்துகள் தபு காட்சி அவையத்தார் ஓலைமுகடு காப்பு யாத்துவிட்டாங்கு. A verse which introduces characters we have never before seen in Sangam Literature. The words can be translated as follows: “Dwarf:What penance did you do, for me to see you here, O maiden, who appears with a shrunken form, akin to a shadow fluttering within the water? Wait and heed my words! Hunchback:Oh, is that so? You, who appears short and unfit for the eyes and seems like the little one of an ‘Aandalai’ owl, born at an inauspicious time! And you have stopped me saying that you desire me. Can someone like you even touch me? Dwarf:Akin to the blade of a tiller plough, bent, deformed and twisted, with your brimming beauty, you inflicted in me a terrible affliction; I can’t bear it any longer. If you render your grace, my life will go on! Hunchback:Look at him talk! You naive dwarf, who appears as if a gambling board was placed upright! In this harsh time of noon, you come here and pull my hand, asking me to come to your home. Don’t you have any other women? Tell me! Dwarf:O good maiden, listen! Above your waist, with your back upraised, you appear bent like a skinned stork! If I were to embrace you from the front, my chest would hurt; If I were to embrace you from the back, I would feel tickled. It’s no easy task to embrace you. But still, why don’t you let me embrace you a little on your side? Hunchback:Be gone! You lowly half-man! Give up this thought of yours! Akin to a flower-filled vine that reaches out and spreads on the branch of a tree, there are many, who love my form and yearn to embrace me, and you want to embrace me on the side, O deplorable one! You, who is not even higher than a ‘ulunthu’ crop, O stubby cretin! Is my hunchback shape worse than your form? Dwarf to his heart:Even though I go near her and tell her that I have fallen for her, look at the way the hunchback moves away and stands shrunken there! Hunchback:Even though I say no and push him away, as if a tortoise was held upright, swaying his arms, look at the way the one who desires me strides like the god of love! Dwarf:Indeed, see the stride of Saman, the younger brother of the god, who wields those arrows of love. Hunchback:What a sight! Dwarf:Let’s find the right place for us to unite together. I will not laugh at you. I swear by the king’s feet! Hunchback:Let it be so, O man with a handsome chest! I’m appeased! All I ask is that those in the temple should not laugh at us saying, ‘Hey! Look at those two ghosts frolicking together’! O man with an undiminished golden form! Let’s go down to the grove, and akin to how a minister with flawless wisdom would place a protective seal upon the palm letters, let’s embrace tightly till our desires are fulfilled!” Time to delve into the nuances. All the verses we have seen thus far talk about the relationship between the man and the lady, the principal, nameless protagonists of Sangam ‘Aham’ literature. For the first time, we get to see the love between the supporting characters, the people who work for the

In this episode, we perceive a sarcastic response to a dubious explanation, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 93, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches an animated conversation. தலைவிவண்டு ஊது சாந்தம் வடுக் கொள நீவிய,தண்டாத் தீம் சாயற் பரத்தை வியல் மார்ப!பண்டு, இன்னை அல்லைமன்; ஈங்கு எல்லி வந்தீய,கண்டது எவன்? மற்று உரை தலைவன்நன்றும் தடைஇய மென் தோளாய்! கேட்டீவாயாயின்உடன் உறை வாழ்க்கைக்கு உதவி உறையும்கடவுளர்கண் தங்கினேன் தலைவிசோலை மலர் வேய்ந்த மான் பிணை அன்னார் பலர், நீகடவுண்மை கொண்டு ஒழுகுவார்அவருள், எக் கடவுள்? மற்று அக் கடவுளைச் செப்பீமன் தலைவன்முத்து ஏர் முறுவலாய்! நாம் மணம் புக்கக்கால்,“இப் போழ்து போழ்து” என்று அது வாய்ப்பக் கூறியஅக் கடவுள், மற்று அக் கடவுள் தலைவிஅது ஒக்கும்நா உள் அழுந்து தலை சாய்த்து நீ கூறும்மாயமோ; கைப்படுக்கப்பட்டாய் நீ; கண்டாரைவாயாக யாம் கூற வேட்டீவாய்! கேள், இனி: பெறல் நசை வேட்கையின் நின் குறி வாய்ப்ப,பறி முறை நேர்ந்த நகாராக, கண்டார்க்குஇறு முறை செய்யும் உருவொடு, நும் இல்,செறி முறை வந்த கடவுளைக் கண்டாயோ? நறுந் தண் தகரமும் நானமும் நாறும்நெறிந்த குரற் கூந்தல் நாள் அணிக்கு ஒப்ப,நோக்கின் பிணி கொள்ளும் கண்ணொடு, மேல் நாள், நீபூப் பலி விட்ட கடவுளைக் கண்டாயோ? ஈர் அணிக்கு ஏற்ற ஒடியாப் படிவத்துச்சூர் கொன்ற செவ்வேலாற் பாடி, பல நாளும்,ஆராக் கனை காமம் குன்றத்து நின்னொடுமாரி இறுத்த கடவுளைக் கண்டாயோ? கண்ட கடவுளர் தம்முளும், நின்னைவெறி கொள் வியல் மார்பு வேறாகச் செய்து,குறி கொளச் செய்தார் யார்? செப்பு: மற்று யாரும்சிறு வரைத் தங்கின் வெகுள்வர், செறு தக்காய்! தேறினேன்; சென்றீ நீ செல்லா விடுவாயேல்,நல் தார் அகலத்துக்கு ஓர் சார மேவியநெட்டிருங் கூந்தற் கடவுளர் எல்லார்க்கும்முட்டுப்பாடு ஆகலும் உண்டு. Yet again, we hear the lady and the man in conversation about events that transpired. The words can be translated as follows: “Lady: O man with a wide chest,  streaked with the lines of bee-buzzing sandalwood, desiring courtesans with an unceasing sweet nature! You were not like this previously! You have come here late at night. Where have you been and what did you see? Pray tell me! Man: O maiden with soft and curving arms! It’s good that you ask! I was staying in the company of gods, who render counsel for our marital life. Lady: Those many others, akin to female deers, wearing garlands of flowers from groves, you seem to see as gods! Of them, which god did you see? Tell me about that god of yours! Man: O maiden with a smile of pearls! The god I was with was the god who said, ‘This is the perfect time’, when we wanted to get married. Lady: That seems totally believable! The way you pressed your tongue within and bent your head tells me that I have caught you red-handed with your lies! You wish to hear about those whom you really saw from me. So listen now: With desire brimming over, to be there for the marked tryst, the one with mature and straight teeth, with a beauty that could devour those who see, the one, who so rightfully came to your home – Is that the god you saw? Having thick and straight tresses, wafting with the scent of the fragrant and cool ‘milkwood’ along with musk, adorned fresh every day, who could tie you down with one look of her eyes, the one whom you showered with flowers as your offerings the previous day – Is that the god you saw? Celebrating the red-speared god, who conquered the demon with a formidable dual form, they stayed for many days with a profound passion in ‘Kundram’ along with you, in the rainy season – Is that the god you saw? Among the gods you saw, who is the one who made those marks on your fragrant, wide chest? Tell me. Also, if you were to stay elsewhere for a little while, won’t they be angry, you who incites my fury! I’m clear now! Please leave. If you don’t,  that would be an encumbrance for all those gods with long tresses, who together desire to embrace your garlanded wide chest!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the lady and man are in conversation. The lady starts by remarking on the sandalwood streaked on the man’s chest, full of signs of his courting of courtesans. She mentions how he has arrived late at night to their home and asks him where he has been. To this question, the man says he was with people of god, who are known to render wise counsel for a happy, married life. The irony of it! The lady immediately gets the drift and says, you seem to think beautiful maiden are people of god, and asks him pointedly which of them he saw. The man tries to mollify her by reminding her of that ascetic who had marked the auspicious time for their wedding and tells her that’s whom he was with. The lady replies, ‘Yes, absolutely. I totally believe you’, noting the micro expressions on the man’s face, such as pressing his tongue and bending his head to one side. Knowing him so well, the lady comes to the conclusion that he’s just lying, and then she goes on to sketch

In this episode, we listen to the narration of a dream, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 92, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and presents a fused portrait of dream and reality. தலைவன்புன வளர் பூங் கொடி அன்னாய்! கழியக்கனவு எனப்பட்டது ஓர் காரிகை நீர்த்தே:முயங்கிய நல்லார் முலை இடை மூழ்கி,மயங்கி, மற்று ஆண்டு ஆண்டுச் சேறலும் செல்லாது,உயங்கி இருந்தார்க்கு உயர்ந்த பொருளும்;அரிதின் அறம் செய்யா ஆன்றோர் உலகும்உரிதின் ஒருதலை எய்தலும் வீழ்வார்ப்பிரிதலும் ஆங்கே புணர்தலும் தம்மில்தருதல் தகையாதால் மற்றுநனவினால் போலும், நறுநுதால்! அல்கல்கனவினால் சென்றேன் கலி கெழு கூடல்வரை உறழ் நீள் மதில் வாய் சூழ்ந்த வையைக்கரை அணி காவினகத்து தலைவிஉரை இனி தண்டாத் தீம் சாயல் நெடுந்தகாய்! அவ் வழிக்கண்டது எவன் மற்று நீ? தலைவன்கண்டது உடன் அமர் ஆயமொடு அவ் விசும்பு ஆயும்மட நடை மா இனம், அந்தி அமையத்து,இடன் விட்டு இயங்கா இமையத்து ஒரு பால்,இறை கொண்டு இருந்தன்ன நல்லாரைக் கண்டேன்,துறை கொண்டு உயர் மணல்மேல் ஒன்றி நிறைவதை தலைவிஓர்த்தது இசைக்கும் பறை போல், நின் நெஞ்சத்துவேட்டதே கண்டாய் கனா தலைவன்கேட்டை விரையல் நீ; மற்று வெகுள்வாய்! தலைவிஉரை தலைவன்ஆண்டு இதுவாகும், இன் நகை நல்லாய்! பொதுவாகதாம் கொடி அன்ன தகையார் எழுந்தது ஓர்பூங் கொடி வாங்கி, இணர் கொய்ய, ஆங்கேசினை அலர் வேம்பின் பொருப்பன் பொருதமுனை அரண் போல உடைந்தன்று, அக் காவில்துனை வரி வண்டின் இனம்மற்று ஆங்கே நேர் இணர் மூசிய வண்டு எல்லாம் அவ் வழிக்காரிகை நல்லார் நலம் கவர்ந்து உண்ப போல் ஓராங்கு மூச,அவருள்,ஒருத்தி, செயல் அமை கோதை நகைஒருத்தி, இயல் ஆர் செருவில் தொடியொடு தட்ப;ஒருத்தி, தெரி முத்தம் சேர்ந்த திலகம்ஒருத்தி, அரி மாண் அவிர் குழை ஆய் காது வாங்க;ஒருத்தி, வரி ஆர் அகல் அல்குல் காழகம்ஒருத்தி, அரி ஆர் ஞெகிழத்து அணி சுறாத் தட்ப: ஒருத்தி, புலவியால் புல்லாதிருந்தாள், அலவுற்றுவண்டினம் ஆர்ப்ப, இடை விட்டுக் காதலன்தண் தார் அகலம் புகும் ஒருத்தி, அடி தாழ் கலிங்கம் தழீஇ, ஒரு கைமுடி தாழ் இருங் கூந்தல் பற்றி, பூ வேய்ந்தகடி கயம் பாயும், அலந்து ஒருத்தி, கணம் கொண்டு அவை மூச, கை ஆற்றாள், பூண்டமணம் கமழ் கோதை பரிபு கொண்டு, ஓச்சி,வணங்கு காழ் வங்கம் புகும் ஒருத்தி, இறந்த களியான் இதழ் மறைந்த கண்ணள்,பறந்தவை மூசக் கடிவாள், கடியும்இடம் தேற்றாள் சோர்ந்தனள் கை ஆங்க, கடி காவில் கால் ஒற்ற, ஒல்கி ஒசியாக்கொடி கொடி தம்மில் பிணங்கியவை போல்,தெரியிழை ஆர்ப்ப மயங்கி இரிவுற்றார், வண்டிற்குவண்டலவர்; கண்டேன் யான் தலைவிநின்னை நின் பெண்டிர் புலந்தனவும், நீ அவர்முன் அடி ஒல்கி உணர்த்தினவும், பல் மாண்கனவின் தலையிட்டு உரையல்; சினைஇ யான்செய்வது இல் என்பதோ? கூறு தலைவன்பொய் கூறேன் அன்ன வகையால் யான் கண்ட கனவு தான்நல் வாயாக் காண்டை நறுநுதால்! ‘பல் மாணும்கூடிப் புணர்ந்தீர்! பிரியன்மின்; நீடிப்பிரிந்தீர்! புணர் தம்மின்’ என்பன போல,அரும்பு அவிழ் பூஞ் சினைதோறும் இருங் குயில்ஆனாது அகவும் பொழுதினான், மேவர,நான்மாடக்கூடல் மகளிரும் மைந்தரும்தேன் இமிர் காவில் புணர்ந்திருந்து ஆடுமார்,ஆனா விருப்போடு அணி அயர்ப, காமற்குவேனில் விருந்து எதிர்கொண்டு. A long, long song! Possibly the longest, we’ve seen thus far in Sangam Lit! The words can be translated as follows: “Man: O maiden, akin to a flower-filled vine in a forest! A fleeting dream is a thing of beauty! After burying oneself in between the bosoms of those beautiful women embraced, wanting to reunite again and again, attaining wealth for those, who stay without effort in one place, and rightfully reaching the higher world for those, who rarely do acts of righteousness, are dreams, whose nature is to make one part away from their beloved, unite with someone else, and then bring them back to their beloved! As if it were real, O maiden with a fragrant forehead! I travelled to the uproarious Koodal in a dream, enclosed by mountain-like long walls, and went to a beautiful grove on the shores of the River Vaigai. Lady: So tell me, O esteemed lord, with an unceasingly sweet countenance! What did you see there? Man: What I saw was this: Along with their beautiful playmates, akin to swans, with a naive gait that roves the high skies, and then at twilight, comes to settle down, without moving, on one side of the Himalayas, there were beautiful maiden filling the high sand dunes by the shores! Lady: Akin to a drum that resounds with what is thought within, whatever your heart desired you have seen as a dream, it seems like! Man: Do not be hasty to judge. First listen, then you can get angry! Lady: Speak! Man: This is what happened there, O maiden with a sweet smile! Women, who were like vines themselves, stood up, bent a vine and plucked flowers. Just then, akin to a fort, attacked by a furious Pandya king, clad in neem flowers, the striped bees in the grove, which were feeding nectar from the flowers, scattered, and started buzzing around the women there, as if wanting to feed on their beauty. Among those women, the garland ornament of one woman got caught in the swaying bangles, fighting with the bees, on the hands of another woman; the radiant pearl in the forehead ornament of one woman was pulled by the shining, heavy earrings on the beautiful ears of another woman; the attire worn around the lined, wide loins of one woman got caught in the well-etched, exquisite, shark-shaped anklets of another woman; One woman, who was s

In this episode, we listen to a conflict-ridden conversation, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 91, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and traces how the lady’s words turn from scoffing to submission. தலைவிஅரி நீர் அவிழ் நீலம், அல்லி, அனிச்சம்,புரி நெகிழ் முல்லை, நறவோடு அமைந்ததெரி மலர்க் கண்ணியும் தாரும் நயந்தார்பொரு முரண் சீறச் சிதைந்து, நெருநையின்இன்று நன்று என்னை அணி தலைவன்அணை மென் தோளாய்! செய்யாத சொல்லிச் சினவுவது ஈங்கு எவன்,ஐயத்தால் என்னைக் கதியாதி; தீது இன்மைதெய்வத்தான் கண்டீ தெளிக்கு தலைவிமற்றது, அறிவல், யான் நின் சூள்; அனைத்தாக நல்லார்செறி தொடி உற்ற வடுவும், குறி பொய்த்தார்கூர் உகிர் சாடிய மார்பும், குழைந்த நின்தாரும், ததர் பட்ட சாந்தமும், சேரிஅரி மதர் உண் கண்ணார் ஆராக் கவவின்,பரிசு அழிந்து யாழ நின் மேனி கண்டு, யானும்செரு ஒழிந்தேன்; சென்றீ, இனி தலைவன்தெரியிழாய்! தேற்றாய் சிவந்தனை காண்பாய், நீ தீது இன்மைஆற்றின் நிறுப்பல் பணிந்து தலைவிஅன்னதேல், ஆற்றல் காண்:வேறுபட்டாங்கே கலுழ்தி; அகப்படின்,மாறுபட்டாங்கே மயங்குதி; யாது ஒன்றும்கூறி உணர்த்தலும் வேண்டாது; மற்று நீமாணா செயினும், மறுத்து, ஆங்கே நின்வயின்காணின் நெகிழும் என் நெஞ்சு ஆயின், என் உற்றாய்,பேணாய் நீ பெட்பச் செயல்? Another verse depicting the lady’s fury and the man’s denial. The words can be translated as follows: “Lady: With blue lotuses that had bloomed in the beautiful pond, lilies, red pimpernels, fully blossomed wild jasmines and lavanga flowers, the strands of your garlands, which were woven in striking hues, after encountering the great fury of those who desire you has now become ruined, and yet, adorns you so much better than yesterday! Man: O maiden with soft arms! Why do you say things I’ve not done and then get furious with me? Do not vent your anger because of your suspicions! I will show you that I’m faultless by swearing before God. Lady: I know very well about your oaths! I can see clearly the marks made by the bangles of those beautiful women, the scratches of sharp nails, made in anger, by those with whom you missed your trysts, your crumpled garlands and smeared sandalwood, because of the endless embraces of those maiden, with flower-like, kohl-streaked eyes in the neighbourhood. When I take in your form that has lost its previous state, I too lose my anger utterly. Go on then! Man: O maiden with well-etched ornaments! You are reddened with fury, not understanding. Until you believe, I will show you that I’m faultless with absolute humility. Lady: If you can do that, you are talented indeed! When I oppose you, you cry; When I believe you, you immediately hanker after those others; You don’t have to say anything to make me understand. For even when you do wrong unto me, ignoring it, my heart melts the moment it sees you. So, what is the need for you to act with so humility to appease me?” Time to delve into the details. The verse is situated in the category of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. The words here are rendered by the lady and the man to each other. The lady starts by listing flowers such as blue lotuses, lilies, red pimpernels, wild jasmines and lavanga flowers to talk about the constituents of the man’s garland. Then she says that exquisite garland has become ruined by the fury of those, who desired the man, and was jilted by him. Still, it was making him look so handsome, the lady adds sarcastically. To this, the man replies that the lady seemed to be getting angry with him for no reason. He asks her not to vent her anger because of mere doubts, and declares he would swear an oath before God to prove his innocence. The lady replies with scorn that she knows all about his great oaths. When she can clearly see the marks of the bangles of other maiden, the scratches of their nails in anger, when he missed trysting with them, the tattered garland and smudged sandalwood, right way, her anger was put off and she was all at ease, she adds, and asks him to leave to where he came from. To this, the man says the lady simply doesn’t understand and now he has no other go but to beg and plead with her to prove that he has done nothing wrong. The lady responds saying when she opposes him, he starts pleading, but the moment she accepts him, the man’s heart seems to forget her and go seeking after other women. She concludes with a sigh that no matter what wrong things the man does to her, the moment her heart sees him, it seems to melt away and run to his side, and if that’s the case, why should the man ever beg to her! In this verse, the sarcastic words of the lady are full of fire in the beginning, but then in the end, yet again, we see an instance of the lady’s aversion to the man debasing himself before her. No matter what wrong he does, she doesn’t seem to want to see him lowered before her! As for the man, his weapons to appease his lady are swearing oaths and saying that he would fall at her feet. Beyond these inferences in the dynami

In this episode, we observe the trajectory of a conflict, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 90, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and etches a tale of denial and acceptance. தலைவிகண்டேன், நின் மாயம் களவு ஆதல்; பொய்ந் நகா,மண்டாத சொல்லித் தொடாஅல்; தொடீஇய நின்பெண்டிர் உளர்மன்னோ ஈங்கு? தலைவன்ஒண்தொடி! நீ கண்டது எவனோ தவறு? தலைவிகண்டது நோயும் வடுவும் கரந்து, மகிழ் செருக்கி,பாடு பெயல் நின்ற பானாள் இரவில்தொடி பொலி தோளும், முலையும், கதுப்பும்,வடிவு ஆர் குழையும், இழையும், பொறையாஒடிவது போலும் நுசுப்போடு, அடி தளரா,ஆராக் கவவின் ஒருத்தி வந்து அல்கல் தன்சீர் ஆர் ஞெகிழம் சிலம்ப, சிவந்து, நின்போர் ஆர் கதவம் மிதித்தது அமையுமோ?ஆயிழை ஆர்க்கும் ஒலி கேளா, அவ் எதிர்தாழாது எழுந்து நீ சென்றது அமையுமோ?மாறாள் சினைஇ, அவள் ஆங்கே, நின் மார்பில்நாறு இணர்ப் பைந் தார் பரிந்தது அமையுமோ?‘தேறு நீ; தீயேன் அலேன்’ என்று மற்று அவள்சீறடி தோயா இறுத்தது அமையுமோ?கூறு இனி; காயேமோ யாம்? தலைவன்தேறின், பிறவும் தவறு இலேன் யான்;அல்கல் கனவுகொல் நீ கண்டது? தலைவி‘கனை பெயல் தண் துளி வீசும் பொழுதில் குறி வந்தாள்கண்ட கனவு’ என, காணாது, மாறு உற்றுபண்டைய அல்ல, நின் பொய்ச் சூள், நினக்கு; எல்லா!நின்றாய்; நின் புக்கில் பல தலைவன்மென் தோளாய்! நல்கு, நின் நல் எழில் உண்கு தலைவிஏடா! குறை உற்று நீ எம் உரையல்! நின் தீமைபொறை ஆற்றேம் என்றல் பெறுதுமோ, யாழநிறை ஆற்றா நெஞ்சு உடையேம்? Another conversation between the man and the lady with added elements in this one! The words can be translated as follows: “LadyI have seen the secret relationship that you have been trying to hide! So, do not speak lies and do not touch me, saying odious words! Don’t you have many other women to embrace? Man:O maiden wearing shining bangles! What fault do you see in me? Lady:What I saw was this: Hiding the affliction within and the slander that arose, outwardly pretending to be happy, one night, when it was pouring heavily, bangles shining on her hands, as her bosom, tresses, and beautiful heavy earrings and many other jewels weighed her down, and a thin waist that appeared as if might break, with a delicate walk, desiring your endless embraces, a woman came here. With her exquisite anklets resounding and her feet reddening, didn’t she stand there, kicking your sturdy doors? Isn’t that enough? Hearing the sounds made by that maiden wearing well-etched jewels, didn’t you immediately rise and go to her, without any delay? Isn’t that enough? Just then, didn’t that strange woman, with much fury, tear apart the fragrant clusters of the fresh garland on your chest? Isn’t that enough? Didn’t you say to her ‘Don’t be angry. I have done no wrong’, clasping her small feet so tightly? Isn’t that enough? Pray tell whether I should be angry about all this or not! Man:If you think well, I have done no wrong. Perhaps, it was a dream that you saw that night! Lady:Saying, ‘In that time when there was a heavy down pour as cool drops scattered, the scene of the woman arriving here was a dream you had’, you hide what happened in the past and swear false oaths to me. Do not stand here. There are many houses that you can go to! Man:O maiden with soft arms! Please render me your grace for me to relish! Lady:Hey! Do not try to beseech me with such a plea! How can I ever remain firmly saying, ‘I cannot accept your wrongdoing’, when my heart refuses to stand strong with me?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words depict a conversation between the man and the lady. As what has become custom in these past few verses, the lady opens by asking the man not to touch her, speaking lies for she knows all about his secret relationship. The man questions so innocently asking what fault she found in him. Then the lady goes into a long tale of how one night, during a heavy downpour that too, a courtesan, adorned with many jewels and filled with desire, came to the man’s home and kicked his door, and how the man rushed to her side hearing the noise, and how that woman tore his garland in anger, and then, how the man fell down and hugging her feet, declaring he had done no wrong. Quite a drama, the lady narrates, and she asks the man if she shouldn’t be angry about such a thing. To this, the man replies, ‘You should consider it carefully. Maybe what you think you saw was a dream!’. The lady replies in anger that he was trying to hide the past saying it was a dream and asks him to leave to the houses of those courtesans. Then the man humbles himself so and with much pleading asks the lady to forget all this and render her love. Maybe it’s time for the curtain to fall or maybe the lady realises the futility of the situation that she tells him, ‘Don’t look at me with such sadness and beg to me’ and concludes saying that no matter how much she wants to say no to him and keep away, the cursed heart of hers wouldn’t let her be so! The highlight of t

In this episode, we perceive sparks fly in a domestic quarrel, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 89, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and relates a heated exchange between a couple. தலைவியார் இவன்? எம் கூந்தல் கொள்வான்? இதுவும் ஓர்ஊராண்மைக்கு ஒத்த படிறு உடைத்து; எம் மனைவாரல்; நீ வந்தாங்கே மாறு தலைவன்என் இவை, ஓர் உயிர்ப் புள்ளின் இரு தலையுள் ஒன்றுபோர் எதிர்ந்தற்றாப் புலவல்? நீ கூறின், என்ஆர் உயிர் நிற்கும் ஆறு யாது? தலைவிஏஎ! தெளிந்தேம் யாம் காயாதி, எல்லாம் வல் எல்லாபெருங் காட்டுக் கொற்றிக்குப் பேய் நொடித்தாங்கு,வருந்தல் நின் வஞ்சம் உரைத்து தலைவன்மருந்து இன்று மன்னவன் சீறின், தவறு உண்டோ? நீ நயந்த,இன்னகை! தீதோ இலேன் தலைவிமாண மறந்து உள்ளா நாணிலிக்கு இப் போர்புறம் சாய்ந்து காண்டைப்பாய் நெஞ்சே! உறழ்ந்து இவனைப்பொய்ப்ப விடேஎம் என நெருங்கின், தப்பினேன்என்று அடி சேர்தலும் உண்டு! We continue hearing the same comic-book style ‘Wham-bham’ within a home! The words can be translated as follows: “Lady: Who is he? Why does he touch my tresses? It has the deceit of a great performance! Come not to my house! Return the way you came from! Man: What is this? Akin to how, in a bird with two heads, when one head fights with the other, you quarrel with me? If you speak so, there can be no way for my precious life to remain! Lady: Hey! I know everything! Do not make me angry! Akin to how a ghost maiden puts forth riddles to the all-knowing Goddess Kottri in the huge forest, do not tire yourself, speaking lies to me! Man: Can you blame anyone, if a king gets furious for no reason? O maiden with a sweet smile, I have done no wrong you accuse me of! Lady: O heart, if we corner him with more rebuke, wanting to pierce through all his lies, he might fall at the feet saying, ‘I have done a mistake’! So, please consider forgetting everything and surrendering to this thoughtless and shameless man in this fight!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are an exchange between the man and the lady. The lady starts by exclaiming who could be this person, who was touching her tresses, and she declares that this seems like a big performance, full of deceit on the part of the man and asks him to leave to where he came from, meaning the courtesan’s house. The man asks her how is it even possible for her to fight with him, with an interesting example of a two-headed bird, in which one head fights with the other. He adds that if she continues speaking so, he can’t go on. To this, the lady replies angrily that she knows everything and the man needn’t play with words the way a ghost maiden would try to put riddles to the omniscient forest goddess! The man sighs at this point and says who is at fault if the king flares up for no reason and continues to insist that he has done nothing wrong. The lady then talks to her heart and tells it that if they were to keep pressing the man and pushing him to a corner, to reveal his lies, he might fall at the feet and own that he made a mistake, and concludes saying, that it’s better to forgive and accept this man, thoughtless and shameless though he is! The final line indicates some aversion in the lady to see the man in the state, where he falls at her feet. Rather than seeing him so bent and broken, the lady feels it’s better to forgive him! Not the best of reasoning, however these past verses reveal how the man and the lady come to a point of closure at the end of their quarrelling!

In this episode, we observe the inferences of a lady’s perceptive eyes, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 88, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and etches the quarrelling and conflict in a household. தலைவிஒரூஉ; கொடி இயல் நல்லார் குரல் நாற்றத்து உற்றமுடி உதிர் பூந் தாது மொய்ம்பின ஆக,தொடிய, எமக்கு நீ யாரை? பெரியார்க்குஅடியரோ ஆற்றாதவர்? தலைவன்கடியர் தமக்கு யார் சொல்லத் தக்கார் மாற்று? தலைவிவினைக்கெட்டு, வாய் அல்லா வெண்மை உரையாது. கூறு நின்மாயம் மருள்வாரகத்து தலைவன்ஆயிழாய்! நின் கண் பெறின் அல்லால், இன் உயிர் வாழ்கல்லாஎன்கண் எவனோ, தவறு? தலைவிஇஃது ஒத்தன்! புள்ளிக் களவன் புனல் சேர் பொதுக்கம் போல்,வள் உகிர் போழ்ந்தனவும், வாள் எயிறு உற்றனவும்,ஒள் இதழ் சோர்ந்த நின் கண்ணியும், நல்லார்சிரறுபு சீறச் சிவந்த நின் மார்பும்,தவறாதல் சாலாவோ? கூறு தலைவன்‘அது தக்கது; வேற்றுமை என்கண்ணோ ஓராதி; தீது இன்மைதேற்றக் கண்டீயாய் தெளிக்கு தலைவிஇனித் தேற்றேம் யாம்தேர் மயங்கி வந்த தெரி கோதை அம் நல்லார்தார் மயங்கி வந்த தவறு அஞ்சி, போர் மயங்கி,நீ உறும் பொய்ச் சூள் அணங்கு ஆகின், மற்று இனியார் மேல் விளியுமோ கூறு. In the same style as the previous verse, continues this one too, in a conversational style. The words can be translated as follows: “Lady:Step aside! With pollen from flowers that have dropped from the luxuriant tresses of maiden, who are akin to vines, covering your shoulders, you have come here. Why do you touch me? Who are you to me? Is it the fate of those who are weak to be slaves to the strong? Man:Who can even answer the words of those who are so harsh? Lady:Leaving aside your work, you don’t have to come here and say lies, full of nothing. Go say that to those who will fall for your falsehoods! Man:O maiden wearing well-etched ornaments! Unless I attain the grace of your eyes, I cannot live. What could be the fault in me? Lady:Some man he is! Those marks of sharp nails and shining teeth, akin to the imprints of a spotted crab on the sands of a river shore, and your garland with those once-glowing petals now faded, on your chest, reddened, as those beautiful maiden hit you with fury, all stand testimony to your wrong-doing! Man:Do not see me differently. I will make it clear to you that I have done nothing wrong. Lady:I seek no clarity anymore. As you hurried here on your chariot, you have come wearing the garland of those women. Fearing the mistake of misplaced garlands and the quarrel that will follow, you might swear a false oath and if that angers the spirits, upon whom will ruin befall? Tell me now!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love-quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are spoken by the lady and the man to each other. The lady starts by asking the man to move away, describing how he has come there, covered in pollen, which, she infers, has come from the flowers on the tresses of courtesans. She angrily asks him to avoid touching her, and laments whether she has no other go but to bow low before the strength of this man. The man replies saying no one can answer to those who are so harshly set in their thoughts, and the lady responds saying he need not try saying any words of untruth. That will not work with her. To this, the man takes a humble stance and says, unless he gets the grace of the lady’s eyes, he cannot live. When I’m such a person, how can you think I’m at fault, he asks. ‘How dare he?’, fumes the lady! ‘Can’t I see the marks of those maiden’s nails and teeth on his reddened chest, akin to the claw prints of a crab on a river shore? Aren’t these enough to shout out all the wrong he’s done?’, she adds. The man asks her not to look at him in that manner and he calls her close saying he can explain everything. Just then, the lady declares that she needs no explanations, for if in the course of that, the man happens to swear a false oath to hide his mistake of wearing the courtesan’s garland, then ruin would fall on her head. With those final words, the lady actually gives in and accepts the man, fearing the effect of a false oath. The importance given to speaking the truth when swearing an oath and how its consequences in angering the heavenly spirits not only affect the speaker but also the listener are some of the inferences we can make of perceptions in Sangam society. It’s interesting how this belief in being true to an oath and the consequences of heavenly fury continues even in this twenty-first century too, as can be witnessed in a court of law, during a testimony, when a person swears upon a holy book of their choice, promising to speak ‘the truth, the whole truth, and nothing but the truth!’

In this episode, we encounter an animated exchange between the lady and the man, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 87, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches a situation of domestic conflict. தலைவிஒரூஉ நீ; எம் கூந்தல் கொள்ளல் யாம் நின்னைவெரூஉதும் காணுங்கடை தலைவன்தெரியிழாய்! செய் தவறு இல்வழி, யாங்குச் சினவுவாய்,மெய் பிரிந்து, அன்னவர்மாட்டு? தலைவிஏடா! நினக்குத் தவறு உண்டோ? நீ வீடு பெற்றாய்இமைப்பின் இதழ் மறைபு ஆங்கே கெடுதி;நிலைப் பால் அறியினும், நின் நொந்து நின்னைப்புலப்பார் உடையர் தவறு தலைவன்அணைத் தோளாய்! தீயாரைப் போல, திறன் இன்று உடற்றுதி;காயும் தவறு இலேன் யான் தோழிமான் நோக்கி! நீ அழ நீத்தவன் ஆனாதுநாணிலன்ஆயின், நலிதந்து அவன்வயின்ஊடுதல் என்னோ, இனி? தலைவி நெஞ்சொடு கூறல்‘இனி யாதும் மீக்கூற்றம் யாம் இலம்’ என்னும்தகையது காண்டைப்பாய், நெஞ்சே! பனி ஆனாப்பாடு இல் கண் பாயல் கொள. A rare short song amidst the Kalithogai verses. The words can be translated as follows: “Lady:You step aside! Do not caress my tresses. I’m scared when I see you! Man:O maiden wearing well-etched ornaments! Why are you angry with me when I have done nothing wrong in the manner of parting away for the sake of those others? Lady:Hey you! Is there anything that would appear a fault in your eyes? You abandoned me in the blink of an eye and parted away thither. Even after knowing your true nature, those who lament about you and sulk with you are the ones at fault! Man:O maiden with soft arms! As if I were a bad person, you get so furious with me when I have done nothing wrong. Confidante:O maiden with a deer’s gaze! If he, who parted away, leaving you in tears, is someone who is shameless, what is the point of suffering and sulking on account of his behaviour now? Lady to her heart:Heed, o heart! ‘There is nothing more to be said’ is the worthy conclusion now! Why don’t you let my sleepless eyes, pouring with endless tears, sleep a little?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love-quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are a series of exchanges between the lady and the man with an intervention by the lady’s confidante. The lady starts by asking the man to move aside and not touch her tresses, and the man asks her why she was so angry when he had not gone to the courtesans or done anything wrong. The lady scornfully replies that nothing would be wrong in the man’s eyes. The only wrong would be in those, who attempt to sulk and quarrel with him, knowing his true nature. The man continues pretending that he has done nothing wrong. Seeing these back and forth exchanges, the confidante tells the lady if the man is so shameless, what is the use of sulking with him. Hearing this, the lady turns to her heart and says that a conclusion has been reached that there is no point in saying anything more, and she begs her heart to find a way to bring sleep to her tear-filled, sleepless eyes! In short, the verse echoes the common occurrence of accusations, denials and eventual acceptance!

In this episode, we listen to advice offered by a mother to her young son, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 86, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and contrasts the positive and negative qualities of a man. தலைவிமை படு சென்னி மழ களிற்று ஓடை போல்,கை புனை முக்காழ் கயந் தலைத் தாழ,பொலம் செய் மழுவொடு வாள் அணி கொண்டநலம் கிளர் ஒண் பூண் நனைத்தரும் அவ் வாய்கலந்து கண் நோக்கு ஆர, காண்பு இன் துகிர்மேல்பொலம் புனை செம்பாகம் போர் கொண்டு இமைப்ப,கடி அரணம் பாயா நின் கை புனை வேழம்,தொடியோர் மணலின் உழக்கி, அடி ஆர்ந்ததேரை வாய்க் கிண்கிணி ஆர்ப்ப, இயலும் என்போர் யானை, வந்தீக, ஈங்கு! செம்மால்! வனப்பு எலாம் நுந்தையை ஒப்பினும், நுந்தைநிலைப் பாலுள் ஒத்த குறி என் வாய்க் கேட்டு ஒத்தி; கன்றிய தெவ்வர்க் கடந்து களம் கொள்ளும்வென்றிமாட்டு ஒத்தி, பெரும! மற்று ஒவ்வாதி,‘ஒன்றினேம் யாம்’ என்று உணர்ந்தாரை, நுந்தை போல்,மென் தோள் நெகிழ விடல் பால் கொளல் இன்றி, பகல் போல், முறைக்கு ஒல்காக்கோல் செம்மை ஒத்தி, பெரும! மற்று ஒவ்வாதி,கால் பொரு பூவின் கவின் வாட, நுந்தைபோல்,சால்பு ஆய்ந்தார் சாய விடல் வீதல் அறியா விழுப் பொருள் நச்சியார்க்குஈதல்மாட்டு ஒத்தி, பெரும! மற்று ஒவ்வாதி,மாதர் மென் நோக்கின் மகளிரை, நுந்தைபோல்,நோய் கூர நோக்காய் விடல் ஆங்கதிறன் அல்ல யாம் கழற, யாரை நகும், இம்மகன் அல்லான் பெற்ற மகன்?மறை நின்று, தாம் மன்ற வந்தீத்தனர் தலைவன் :‘ஆயிழாய்! தாவாத எற்குத் தவறு உண்டோ? காவாது ஈங்குஈத்தை, இவனை யாம் கோடற்கு’ தலைவி……………………………………..சீத்தை; யாம்கன்றி அதனைக் கடியவும், கை நீவி,குன்ற இறு வரைக் கோண்மா இவர்ந்தாங்கு,தந்தை வியல் மார்பில் பாய்ந்தான் அறன் இல்லாஅன்பிலி பெற்ற மகன். The lady’s voice continues to ring aloud and the words can be translated as follows: “Akin to the ornament hanging on the black head of a bull elephant, the well-etched, three-stranded chain dangles on your tender head. Along with the axe made of gold, a sword too hangs on that exquisite, shining jewel, moistened by your sweet mouth, a sight that is an insatiable delight for my eyes to behold! On an alluring coral platform, in the stance of an attack but never actually pouncing on a guarded fort, partly made of gold, stands the elephant, handmade for you. As you pull it along, you muddle the sand houses made by maiden wearing bangles, and move, as anklets in the shape of a toad’s mouth resound. My dear battle elephant, come to me! My little lord! In your handsome appearance, though you are like your father, when it comes to lasting qualities, please listen to my words and follow course. In overcoming furious enemies, seizing the battlefield and claiming victory, be like your father; However, don’t be like your father, in making the soft arms of those who believe they are one with him, thin away! In rendering justice, without favouring any one side, akin to the swivel in a yoke, which slants not, be like your father! However, don’t be like your father, in bringing sorrow to those, who believe in his greatness, akin to how a flower’s beauty fades, when plucked by the wind! In offering with generosity to all those, who come seeking wealth to him, without ever refusing, be like your father! However, don’t be like your father, in abandoning and bringing suffering to women, who have a gentle and beautiful gaze! As I chide mentioning all these wrong qualities, who are you smiling at, O son, the offshoot of the wrong-doer? Oh! All this time he was hiding away, and now he has come before us! Man:O maiden wearing well-etched ornaments! Why these accusations on me, who has done no wrong? Give him to me, for me to hold and rejoice! Lady:O unworthy one! Even as I stop him in anger, pushing away my hand, akin to a tiger cub that leaps at the base of a mountain, he has pounced on his father’s wide chest, the unjust son of this loveless man!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans, and in this verse, the lady expresses her thoughts to her young son, as the man listens by. As in the previous verse, the lady starts by talking about the adornments on the little boy, a three-stranded gold chain on his head like the face ornament of an elephant, and then about the necklace he wears, made of gold, with pendants in the shape of an axe and a sword. She talks about how the little boy’s drool drenches these golden ornaments and how that’s such a sweet sight for her to see. Then, she mentions how the boy is pulling a golden elephant on a coral platform and messing up the sand houses made by little girls. She also sketches for us, the tinkling sound of the boy’s anklets. The striking aspect of this description is in how the lady calls her son as ‘a battle elephant’! Mothers are known to cuddle with their little ones, referring to them by different animal names and it makes me smile to see this timeless quality reflecting in this Sangam mother. Returning, we find the mother telling her boy, that indeed he looks as handsome as his father. However, the boy

In this episode, we listen to a mother’s words to her child, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 85, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and paints a portrait of the adornments on a child, in an affluent household. காலவை, சுடு பொன் வளைஇய ஈர் அமை சுற்றொடுபொடி அழற் புறம் தந்த செய்வுறு கிண்கிணிஉடுத்தவை, கைவினைப் பொலிந்த காசு அமை பொல்ங் காழ்; மேல்மை இல் செந் துகிர்க் கோவை; அவற்றின் மேல்தைஇய, பூந் துகில், ஐது கழல் ஒரு திரைகையதை, அலவன் கண் பெற அடங்கச் சுற்றியபல உறு கண்ணுள் சில கோல் அவிர் தொடிபூண்டவை, எறியா வாளும் எற்றா மழுவும்செறியக் கட்டி, ஈர்இடைத் தாழ்ந்த,பெய் புல மூதாய்ப் புகர் நிறத் துகிரின்மை அற விளங்கிய ஆன் ஏற்று அவிர் பூண்சூடின, இருங் கடல் முத்தமும், பல் மணி, பிறவும், ஆங்குஒருங்கு உடன் கோத்த உருள் அமை முக் காழ்; மேல்சுரும்பு ஆர் கண்ணிக்குச் சூழ் நூலாக,அரும்பு அவிழ் நீலத்து ஆய் இதழ் நாண,சுரும்பு ஆற்றுப்படுத்த மணி மருள் மாலை ஆங்க அவ்வும் பிறவும் அணிக்கு அணியாக, நின்செல்வுறு திண் தேர்க் கொடுஞ் சினைக் கைப்பற்றிப்பைபயத் தூங்கும் நின் மெல் விரற் சீறடிநோதலும் உண்டு; ஈங்கு என் கை வந்தீ,செம்மால்! நின் பால் உண்ணிய பொய் போர்த்துப் பாண் தலை இட்ட பல வல் புலையனைத்தூண்டிலா விட்டுத் துடக்கி, தான் வேண்டியார்நெஞ்சம் பிணித்தல் தொழிலாத் திரிதரும்நுந்தைபால் உண்டி சிலநுந்தை வாய் மாயச் சூள் தேறி, மயங்கு நோய் கைமிக,பூ எழில் உண்கண் பனி பரப்ப, கண் படாஞாயர்பால் உண்டி சில அன்னையோ! யாம் எம் மகனைப் பாராட்ட, கதுமெனத்தாம் வந்தார், தம் பாலவரோடு; தம்மைவருக என்றார் யார்கொலோ ஈங்கு? என் பால் அல் பாராட்டு உவந்தோய்! குடி உண்டீத்தை; என்பாராட்டைப்பாலோ சிலசெருக் குறித்தாரை உவகைக் கூத்தாட்டும்வரிசைப் பெரும் பாட்டொடு எல்லாம் பருகீத்தைதண்டுவென் ஞாயர் மாட்டைப் பால். A mother’s words to her son are presented here and can be translated as follows: “On the feet, you wear well-etched, tinkling anklets, made from fine gold powder, rendered by the flames, with hot gold, stringed into a two-stranded chain. Around your neck, you wear a hand-crafted chain of gold coins, and a flawless, red coral necklace. Upon that, is an exquisite garment that is delicate and loose-fitting, full of creases. On your hands, you wear many bangles with intricate patterns containing the design of crab’s eyes. You also wear jewels, tightly fitted with swords that do not attack, and axes that do not fell, and dangling between, is a perfect pendant in the shape of a bull, in the hue of the red velvet bugs that appear in the rainy season. Shining bright are the pearls of the huge sea and many sapphires, all stringed together with a rounded three-stranded chain. Putting the budding blue lotus that makes the bees swarm around to shame, is the sapphire garland, calling out to bees! And so, as all these adornments add beauty to your beauty, you walk on, holding on to the curving handles of your sturdy, rolling chariot. As you move slowly, you gentle-toed feet might hurt; Come to my hands, little lord, and drink up your milk! In the company of bards shrouded in lies, he extends crafty baits and attains the hearts of those he desires. This seems to be the primary occupation of your father. For his sake, drink a little milk; Believing the false oaths of your father, with the disease of affliction soaring, tears flow from the flower-like, kohl-streaked eyes of your other mothers; For their sake, drink a little milk; Goodness! As I’m praising my son, suddenly he has come here, with his entourage. Who has invited him here now? You have drunk a little milk with delight, hearing my praises. Why don’t you drink a little for my sake? You always make those who are angry with you, dance with delight. As I sing your praises so, drink up all the milk, for the sake of your other mothers, and render me my peace.” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the lady renders these words to her son. The lady starts by making a detailed description of all the jewels her young son is wearing. Gold anklets, chain of gold coins, a coral necklace, bangles with many intricate patterns, containing crabs-eyes designs, pendants in the shape of a sword, an axe and an ox, that too in the colour of red velvet bugs are all to be found. Then, there are pearls and sapphires stranded in a gold chain, with sapphires looking like a blue lotus and inviting bees around. Then, the lady talks about how the boy pushes his chariot as he learns to walk with his tiny feet. This reference made me wonder, ‘Isn’t that too much jewels for a little child to bear?’! If these Sangam folks are adorning their tender children with so much, imagine how much of excess wealth must have rolled about in these farmlands. With all that money flowing around, no wonder the man goes courting whoever he desires. And this is the exact thought the lady brings forth next, even as she invites her son to drink some milk for the sake of his roving father; Then, she asks the boy to drink some milk for the sake of courtesa

In this episode, we perceive the lady’s ire, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 84, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the inferences in the lady’s mind about the intentions of courtesans. தலைவி தோழியை வினாவுதல்உறு வளி தூக்கும் உயர் சினை மாவின்நறு வடி ஆர் இற்றவை போல் அழிய,கரந்து யான் அரக்கவும், கை நில்லா வீங்கிச்சுரந்த என் மெல் முலைப் பால் பழுதாக நீநல் வாயில் போத்தந்த பொழுதினான், ‘எல்லா!கடவுட் கடி நகர்தோறும் இவனைவலம் கொளீஇ வா’ என, சென்றாய் விலங்கினைஈரம் இலாத இவன் தந்தை பெண்டிருள்யார் இல் தவிர்ந்தனை? கூறு தோழிநீருள் அடை மறை ஆய் இதழ்ப் போதுபோல் கொண்டகுடைநிழல் தோன்றும் நின் செம்மலைக் காணூஉ,‘இவன் மன்ற யான் நோவ உள்ளம் கொண்டு, உள்ளாமகன் அல்லான் பெற்ற மகன்’ என்று அகல்நகர்வாயில் வரை இறந்து போத்தந்து, தாயர்தெருவில் தவிர்ப்பத் தவிர்ந்தனன்; மற்று, அவர்தம்தம் கலங்களுள், ‘கையுறை’ என்று இவற்கு,ஒத்தவை ஆராய்ந்து, அணிந்தார்….. தலைவி…………………………………………. ‘பிறன் பெண்டிர்ஈத்தவை கொள்வானாம், இஃது ஒத்தன்; சீத்தை,செறு தக்கான் மன்ற பெரிது’ தலைவி புதல்வனொடு புலந்து உரைத்தல்சிறு பட்டி; ஏதிலார் கை, எம்மை எள்ளுபு நீ தொட்ட,மோதிரம் யாவோ? யாம் காண்குஅவற்றுள் நறா இதழ் கண்டன்ன செவ் விரற்கு ஏற்பச்சுறா ஏறு எழுதிய மோதிரம் தொட்டாள்குறி அறிந்தேன்; ‘காமன் கொடி எழுதி, என்றும்செறியாப் பரத்தை இவன் தந்தை மார்பில்பொறி ஒற்றிக்கொண்டு ஆள்வல்’ என்பது தன்னைஅறீஇய செய்த வினை அன்னையோ? இஃது ஒன்றுமுந்தைய கண்டும், எழுகல்லாத என் முன்னர்,வெந்த புண் வேல் எறிந்தற்றா, இஃது ஒன்றுதந்தை இறைத் தொடி மற்று இவன் தன் கைக்கண்தந்தார் யார், எல்லாஅ! இது?‘இஃது ஒன்று என் ஒத்துக் காண்க, பிறரும் இவற்கு’ என்னும்தன் நலம் பாடுவி, தந்தாளா நின்னை,‘இது தொடுக’ என்றவர் யார் தலைவி தன் நெஞ்சு அழிந்து கூறுதல்அஞ்சாதி; நீயும் தவறிலை; நின் கை இது தந்தபூ எழில் உண்கண் அவளும் தவறிலள்;வேனிற் புனல் அன்ன நுந்தையை நோவார் யார்?மேல் நின்றும் எள்ளி, இது இவன் கைத் தந்தாள்தான் யாரோ? என்று வினவிய நோய்ப்பாலேன்யானே தவறுடையேன்! Yet another song in the same scenario of the lady waiting for her son to return home. The words can be translated as follows: “Lady to her Confidante:When a strong wind attacks a fragrant tender green mango on a high branch, straining its twig, the fruit’s milk spills over. Akin to that, even when I tried to rub it away and hide it, beyond the control of my hands, my breasts swelled up and the milk flowed down in waste. That’s the state you had left me in. When you parted away from our gates, I told you, ‘Dear! Take him for a round around the temples of gods and be back’. But you failed to do just that! Among the women that his compassionless father courts, whose house did you stay back in, for so long? Please tell me. Confidante’s Response:Akin to a pretty flower filled with pollen that is hidden by leaves in the water, under the shade of an umbrella, walked your esteemed son. Seeing him, saying ‘He is the son borne by the thoughtless man, who stole away our hearts and cares not about us anymore’, they came out of the gates of their huge houses. As these mothers stopped him, he was unable to walk away, and they too, selecting the right ornament, made him wear it, saying it was their gift to him! Lady’s exclamation:How can he accept the offerings of those other women? What thoughtlessness! He deserves my anger greatly! Lady’s words to her son:You little devil! Where is the ring that a stranger’s hand gave, so as to mock me? Show me! Suiting those red fingers, appearing akin to the petals of the lavanga flowers, is this ring in the shape of a shark that she has given you. I understand the message that she has sent through this! She means to say, ’Through this symbol etched on the flag of the God of love, I declare that it’s me who will reside in the heart of the lord and reign there forever’. This is the thought that she wants me to know! Are you such a person to bring this to me? After seeing this and when I haven’t still recovered, akin to throwing a spear on a sore wound, I see the bangle that usually dangles on father’s wrist, now on his arm. Who gave it, my dear? Saying, ‘Let’s see if the desire the man feels for me, he could ever see in others’, singing the praises of her own beauty, did she give it to you, asking you to take it? Lady’s lament:Don’t be scared. You are not at fault! She, with kohl-streaked, flower-like eyes, who gave it in your hands, is not at fault either! As for your father, who is akin to a stream in spring, who can even blame him? The only one at fault, is the one who asked ‘Who is the one who stood above mocking and then gave this in the boy’s hands?’ – That would be me!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are a conversation between the lady and confidante, predominantly in the voice of the lady. She starts as in the case of these previous verses talking about how the confidante had delayed returning home, after leaving with t

In this episode, we perceive the angst of the lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 83, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and reveals the consequences of the man’s actions on the lady. தலைவிபெருந் திரு நிலைஇய வீங்கு சோற்று அகல் மனை,பொருந்து நோன் கதவு ஒற்றிப் புலம்பி யாம் உலமர,இளையவர் தழூஉ ஆடும் எக்கர் வாய் வியன் தெருவின்விளையாட்டிக்கொண்டு வரற்கு எனச் சென்றாய்,உளைவு இலை; ஊட்டலென் தீம் பால் பெருகும் அளவெல்லாம்நீட்டித்த காரணம் என்? தோழிகேட்டீபெரு மடற் பெண்ணைப் பிணர்த் தோட்டுப் பைங் குரும்பைக்குட வாய்க் கொடிப் பின்னல் வாங்கி, தளரும்பெரு மணித் திண் தேர்க் குறுமக்கள் நாப்பண்,அகல் நகர் மீள்தருவானாக, புரி ஞெகிழ்புநீல நிரைப் போது உறு காற்கு உலைவன போல்,சாலகத்து ஒல்கிய கண்ணர், ‘உயர் சீர்த்திஆல் அமர் செல்வன் அணி சால் மகன் விழாக்கால்கோள்’ என்று ஊக்கி, கதுமென நோக்கி,திருந்துஅடி நூபுரம் ஆர்ப்ப இயலி, விருப்பினால்,கண்ணும், நுதலும், கவுளும், கவவியார்க்குஒண்மை எதிரிய அம் கையும், தண் எனச்செய்வன சிறப்பின் சிறப்புச் செய்து, ‘இவ் இராஎம்மொடு சேர்ந்து சென்றீவாயால், செம்மால்!நலம் புதிது உண்டு உள்ளா நாணிலி செய்தபுலம்பு எலாம் தீர்க்குவேம் மன்’ என்று இரங்குபு,வேற்று ஆனாத் தாயர் எதிர்கொள்ள, மாற்றாதகள்வனால் தங்கியது அல்லால், கதியாதி,ஒள்ளிழாய்! யான் தீது இலேன் தலைவிஎள்ளலான், அம் மென் பணைத் தோள் நுமர் வேய்ந்த கண்ணியோடுஎம் இல் வருதியோ? எல்லா! நீ தன் மெய்க்கண்அம் தீம் சொல் நல்லார் அணிந்த கலம் காட்டி,முந்தை இருந்து மகன் செய்த நோய்த்தலைவெந்த புண் வேல் எறிந்தற்றால், வடுவொடுதந்தையும் வந்து நிலை. Another conversation between the lady and the confidante around the man’s courting of courtesans. The words can be translated as follows: “Lady: In this wide mansion, where the abundant rice cooking within echoes its great state of wealth, leaving me to hold on to the well-fitted, sturdy door and lament with angst, what was the reason that made you delay returning with my son, to the extent of making my breasts swell with the sweet milk that I wanted to feed him with? You had said that you would just take him out through the arena with sands spread out for youngsters, to embrace and dance, to the street for some play! Confidante: Listen to me! In the street, where little children had become tired playing by pulling the matted, green, pot-like fruits of the palmyra tree with long fronds, with tight ropes, riding in a strong chariot, resounding with clear bells, strode your son to come back to the wide mansion. At this time, women, who had eyes, akin to blue lilies with loosened petals, swaying in the wind, stood by their windows looking outside. Thinking, ’This must be the statue of the esteemed and adorned son of the god, who abode by a banyan, coming on a ritual round during the festival time’, suddenly they rushed out, making the anklets on their well-etched feet resound. Seeing the boy instead, with affection, they caressed his eyes, forehead and cheeks and holding his beautiful hand, they made him feel special with their cool grace. Then they asked him to stay with them, and if at all, he did that, they would let go of their lament over the shameless man, the boy’s father, who had devoured their fresh beauty, and then abandoned them, without a thought. As they pleaded so, seeing these other mothers, because of this little thief, who couldn’t say no, I had to stay there. So, do not be furious with me, O maiden wearing radiant jewels. I did nothing wrong! Lady: Showing much disrespect to me, how can you come to our home wearing the garlands woven by those maiden with beautiful, soft and bamboo-like arms?  My dear! Amidst the pain that the son inflicts on me, previously by wearing jewels rendered by those women, who speak sweet and beautiful words, akin to a spear piercing a sore wound, the father’s state of arriving here with scars of embrace inflicts even more!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing the man’s seeking of courtesans. These words are said by the lady to her confidante and son, while the man arrives at the end of the conversation, and listens nearby. Seeing the events in the previous verse, we had inferred this must be an affluent society. In this verse, we get evidence for our conclusion, in the lady’s description of her home as a place, where wealth overflowed, and there was always copious rice being made to distribute to guests who arrived. Then, turning to the matter at hand, the lady questions her friend asking why the confidante had delayed bringing back the lady’s son home, making the lady lament and wait by the door, when the confidante had said that she was only going to take the boy to play in the streets for a short while. The delay had made the lady’s breasts swell with milk she wanted to feed the boy, and it was flowing in waste, the lady details. To this question, the confidante relates how the boy was going in his chariot through the streets, where little children were playing ro

In this episode, we listen to a lady’s admonition to her son, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 82, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the man’s infidelity. தலைவிஞாலம் வறம் தீரப் பெய்ய, குணக்கு ஏர்பு,காலத்தில் தோன்றிய கொண்மூப் போல், எம் முலைபாலொடு வீங்கத் தவ நெடிதாயினை;புத்தேளிர் கோட்டம் வலம் செய்து இவனொடுபுக்க வழி எல்லாம் கூறு தோழிகூறுவேன்; மேயாயே போல வினவி, வழிமுறைக்காயாமை வேண்டுவல் யான் தலைவிகாயேம். தோழிமடக் குறு மாக்களோடு ஓரை அயரும்அடக்கம் இல் போழ்தின்கண், தந்தை காமுற்றதொடக்கத்துத் தாயுழைப் புக்காற்கு, அவளும்மருப்புப் பூண் கையுறையாக அணிந்து,‘பெருமான், நகைமுகம் காட்டு!’ என்பாள் கண்ணீர்சொரி முத்தம் காழ் சோர்வ போன்றன; மற்றும்,வழிமுறைத் தாயுழைப் புக்காற்கு, அவளும்மயங்கு நோய் தாங்கி, மகன் எதிர் வந்து,முயங்கினள் முத்தினள் நோக்கி, நினைந்தே,‘நினக்கு யாம் யாரேம் ஆகுதும்?’ என்று,வனப்பு உறக் கொள்வன நாடி அணிந்தனள்,ஆங்கே, ‘அரி மதர் உண்கண் பசப்ப நோய் செய்யும்பெருமான் பரத்தைமை ஒவ்வாதி’ என்றாள்;அவட்கு இனிதாகி விடுத்தனன் போகித்தலைக் கொண்டு நம்மொடு காயும் மற்று ஈது ஓர்புலத் தகைப் புத்தேள் இல் புக்கான்….. தலைவி…… அலைக்கு ஒருகோல் தா; நினக்கு அவள் யார் ஆகும்? எல்லா!வருந்தி யாம் நோய் கூர, நுந்தையை என்றும்பருந்து எறிந்தற்றாகக் கொள்ளும்; கொண்டாங்கே,தொடியும் உகிரும் படையாக நுந்தைகடியுடை மார்பின் சிறு கண்ணும் உட்காள்,வடுவும் குறித்தாங்கே செய்யும். விடு, இனி;அன்ன பிறவும், பெருமான் அவள்வயின்துன்னுதல் ஓம்பி, திறவது இல் முன்னி, நீஐயம் இல்லாதவர் இல் ஒழிய, எம் போலக்கையாறு உடையவர் இல் அல்லால் செல்லல்;அமைந்தது இனி நின் தொழில். Yet again, this is a conversation revealing aspects of the ‘farmlands’ lifestyle. The words can be translated as follows: “Lady:Akin to the seasonal cloud that rises from the east, wanting to pour down, so as to end the thirst of the world, making my breasts swollen with milk, you have delayed in returning. After taking a round in the temple of the gods, tell me all the places that you went with him! Confidante:I shall tell you. All I request is that after asking with so much interest, you shouldn’t get angry with me! Lady:I shan’t! Confidante:During those unrestrained times, when he used to play with young and foolish people, games of ‘orai’, there was a woman his father desired initially. To her home, your son went, and she offered the boy, an ornament, made of ivory as a gift, and made him wear it, saying, ‘O lord, show me your smiling face’, with tears dropping down, akin to pearls, scattering from a broken strand. After that, he went to the home of the other mother. She too, concealing her suffering, came before your son, embraced and kissed him, asking ‘Who could I be to you?’. Then, wanting to see him adorned, she dressed him with more ornaments, saying to him, ‘Making kohl-streaked eyes with red lines fill with pallor, do not seek courtesans like your father’. Saying sweet things to her, he took leave, and after that, he went to the house of a new woman, who is full of ire towards us! Lady:Bring me a rod to strike him right now! Who is she to you, my dear son? Making me filled with sorrow and affliction, like an eagle, she pounces and flies away with your father. With her bangles and nails as her weapons, she wounds and leaves scars on his chest. Don’t do this anymore! My dear, do not go to the homes of these women, wondering if your father is there. It’s better not to go to any other home other than ours with a worrying woman like me. Let this be the last time you do such things!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, a conversation between the lady and her confidante unfolds, around the activities of the lady’s son, while the man listens nearby. The lady first asks the confidante, where she had taken her son after a temple visit, leaving her breasts to ache, swollen with milk, like a rain cloud that arrives to quench the thirst of the arid land. She asks her friend to relate to her all the places that she took her son to. The confidante agrees with a forewarning that the lady should not get mad. The lady too promises that and then the confidante goes on to say, how the lady’s son visited the house of a woman that the man had courted in his young and unrestrained days, and there, the woman seems to have given gifts of ivory ornaments to the child, with tears dropping down like pearls from her eyes, as she invited the boy to smile. Next, the boy seems to have gone to the house of the other woman the man married and she too, was filled with suffering. This woman asks the boy about their relationship, and like the other woman, she too gives jewels to the boy and advises him not to be like his promiscuous father. Finally, the boy seems to have gone to the house of a new woman, who was known to have much malice towards the lady. Hearing this, the lady’s anger soars and she asks for a rod to strike

In this episode, we listen to a striking interaction between the man and the lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 81, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and reveals the man’s attempts at allaying the lady’s ire. புதல்வனை நோக்கித் தலைவி கூறுதல்மை அற விளங்கிய மணி மருள் அவ் வாய் தன்மெய் பெறா மழலையின் விளங்கு பூண் நனைத்தர,பொலம் பிறையுள் தாழ்ந்த புனை வினை உருள் கலன்,நலம் பெறு கமழ் சென்னி, நகையொடு துயல்வர,உரு எஞ்சாது இடை காட்டும் உடை கழல் அம் துகில்அரி பொலி கிண்கிணி ஆர்ப்பு ஓவா அடி தட்ப,பாலோடு அலர்ந்த முலை மறந்து, முற்றத்துக்கால் வல் தேர் கையின் இயக்கி, நடை பயிற்றா,ஆல் அமர் செல்வன் அணி சால் பெரு விறல்போல, வரும் என் உயிர்! பெரும! விருந்தொடு கைதூவா எம்மையும் உள்ளாய்,பெருந் தெருவில் கொண்டாடி ஞாயர் பயிற்ற,திருந்துபு நீ கற்ற சொற்கள் யாம் கேட்ப,மருந்து ஓவா நெஞ்சிற்கு அமிழ்தம் அயின்றற்றா,பெருந்தகாய்! கூறு, சில தோழியை நோக்கித் தலைவி கூறிய செய்திஎல்லிழாய்! சேய் நின்று நாம் கொணர்ந்த பாணன் சிதைந்து, ஆங்கேவாய் ஓடி, ‘ஏனாதிப்பாடியம்’ என்றற்றா,‘நோய் நாம் தணிக்கும் மருந்து’ எனப் பாராட்ட,ஓவாது அடுத்து அடுத்து, ‘அத்தத்தா!’ என்பான் மாணவேய் மென் தோள் வேய்த்திறம் சேர்த்தலும், மற்று, இவன்வாயுள்ளின் போகான்அரோ தலைவன் கேட்ப, தோழியை நோக்கித் தலைவி உரைத்தல்உள்ளி உழையே ஒருங்கு படை விடக்கள்ளர் படர்தந்தது போல, தாம் எம்மைஎள்ளுமார் வந்தாரே ஈங்கு தலைவன்ஏதப்பாடு எண்ணி, புரிசை வியல் உள்ளோர்கள்வரைக் காணாது, ‘கண்டேம்’ என்பார் போல,சேய் நின்று, செய்யாத சொல்லிச் சினவல்; நின்ஆணை கடக்கிற்பார் யார்? தலைவிஅதிர்வு இல் படிறு எருக்கி, வந்து என் மகன்மேல்,முதிர் பூண் முலை பொருத ஏதிலாள் முச்சிஉதிர் துகள் உக்க நின் ஆடை ஒலிப்பஎதிர் வளி நின்றாய்; நீ செல் தலைவன்இனி, ‘எல்லா! யாம் தீதிலேம்’ என்று தெளிப்பவும், கைந்நீவியாதொன்றும் எம்கண் மறுத்தரவு இல்லாயின்,மேதக்க எந்தை பெயரனை யாம் கொள்வேம்,தாவா விருப்பொடு கன்று யாத்துழிச் செல்லும்ஆ போல் படர் தக, நாம். We are back to the conversational style of Kalithogai verses. The words can be translated as follows: “Lady to her son:With his beautiful mouth, akin to a flawless gem, he babbles with a lisp, words without any meaning. As he does so, his radiant jewels become moistened. The golden crescent hanging from a well-etched round jewel upon his fragrant and handsome head dangles down. Extending beyond his form, showing his hip, the loose attire he wears block his feet that resound ceaselessly with his anklets filled with pebble-like stones. Forgetting the swelling breast filled with milk, pulling the well-made toy chariot, learning to walk, comes my life, akin to the great one, who sits under the banyan, the son of the strong and decorated lord! My dear! Without leaving you to think about me ,who was held up with making a feast for the guests, in the huge street, your foster mothers taught you. When I hear those words that you learnt so well from them, that would be like ambrosia to my heart, the cure to my relentlessly worrying heart, O esteemed one! Why don’t you say a few? Lady to her confidante:O maiden wearing radiant jewels, the bard, who was brought here from a great distance, ran away with his mouth, and said the word ‘Enaathi Paadiyam’. As I praised my son saying that ‘He was the cure for my disease’, unceasingly he kept saying ‘Athatha’. Even as I buried him in my soft, bamboo-like shoulders, no other words seemed to come out of the little one’s mouth! Lady saying to her confidante, when the man was in earshot:Strategising how to destroy an entire army, the band of thieves surround. Akin to that, to make me the laughing stock, he has come here now. Man:As means of protection, those within the fort, even when they don’t see the thieves, shout out ‘We have seen them’. Like that, standing far away, you talk about things I never did and become furious. Who can even disobey your orders? Lady:Without any hesitation, with cunning, you have come to see my son. But I can see the pollen, fallen from the head of those strange women, scattered all over your attire, as you stand before me amidst the breeze. Please leave! Man:Even though I have said, ‘Dear one, there’s no wrong I have done’, caressing your hands, if you do not respond in the right manner, all I can do is to rush towards the little one, who bears the glorious name of my father, and hold our son, akin to a cow, returning from its grazing, rushing towards its calf tied up, with boundless love.” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking courtesans. The words here are said initially by the lady, who talks to her son and her confidante, and then the conversation takes a turn and dwells between the man and the lady. As we have been seeing in the past few verses, the lady happens to celebrate the beauty and adornments of her infant son, in the beginning, talking about his jewel-like mouth, adorable prattle, the jewels on his head dangling and the anklets on his feet resounding. She mentions how the boy seeme

In this episode, we perceive the lady’s affection for her son, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 80, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and conveys a hidden message. நயம் தலை மாறுவார் மாறுக; மாறா,கயந் தலை மின்னும் கதிர் விடு முக் காழ்,பயந்த எம் கண் ஆர யாம் காண நல்கிதிகழ் ஒளி முத்து அங்கு அரும்பாகத் தைஇப்பவழம் புனைந்த பருதி சுமப்ப,கவழம் அறியா நின் கை புனை வேழம்புரி புனை பூங் கயிற்றின் பைபய வாங்கி,அரி புனை புட்டிலின் ஆங்கண் ஈர்த்து, ஈங்கேவருக! எம் பாக மகன்! கிளர் மணி ஆர்ப்ப ஆர்ப்பச் சாஅய்ச் சாஅய்ச் செல்லும்தளர் நடை காண்டல் இனிது; மற்று, இன்னாதே,‘உளம்’ என்னா நுந்தைமாட்டு எவ்வம் உழப்பார்வளை நெகிழ்பு யாம் காணுங்கால் ஐய! காமரு நோக்கினை, ‘அத்தத்தா’ என்னும் நின்தே மொழி கேட்டல் இனிது; மற்று, இன்னாதே,உய்வு இன்றி நுந்தை நலன் உணச் சாஅய்ச் சாஅய்மார்எவ்வ நோய் யாம் காணுங்கால் ஐய! ‘திங்கட் குழவி, வருக!’ என, யான் நின்னைஅம்புலி காட்டல் இனிது; மற்று, இன்னாதே,நல்காது நுந்தை புறம் மாறப்பட்டவர்அல்குல் வரி யாம் காணுங்கால் ஐய! எம் காதில் கனங் குழை வாங்கி, பெயர்தொறும்,போது இல் வறுங் கூந்தல், கொள்வதை, நின்னை யாம்ஏதிலார் கண் சாய நுந்தை வியல் மார்பில்தாது தேர் வண்டின் கிளை பட, தைஇயகோதை பரிபு ஆட காண்கும். Here, the verse flows in a slightly different format from the usual three-step Kalithogai that we have become familiar with! The words can be translated as follows: “Let those whose affection has changed remain away! But for these unchanging eyes of mine to see and delight, come here, with the three-stranded, bright and shining ornament upon your soft head, pulling gently your handmade elephant that has never eaten a ball of rice, placed on a coral-studded platform with radiant pearls attached, akin to buds, with a well-etched, soft rope, making the pebbles in your anklets resound, my elephant-tamer son! Making clear bells resound again and again, your stumbling, faltering toddler walk is sweet to see. But what is unpleasant is to see how another declares that ‘I alone remain in his heart’ and yearns for your father, letting her bangles slip away! My dear! Seeing me with loving eyes, you mumble words with a lisp. Hearing those honey-sweet words is pleasant! But what is unpleasant is to see the pain of affliction in those, who pretend to suffer, so as to delight in the beauty of your father, without any respite! My dear! When I show you the moon upon the sky, calling you with love as my moon-child, that is pleasant! But what is unpleasant is to see the fading lines on the loins of those, who have been forsaken without grace by your father! My dear! I let you take the heavy earrings on my ears and part away, and to hold on to my flowerless, dry tresses, so as to see you pluck and tear the garland, around which bees which seek pollen buzz, upon your father’s wide chest, so that his eyes seek not those strangers!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. In an unusual rendition, the lady says these words to her toddler son, while the man remains listening nearby. The lady starts by calling her toddler son, who is wearing a bright ornament on his forehead and playing with a toy elephant on a coral and pearl-studded platform. She mentions how the anklets on his baby legs resound aloud as he pulls the soft rope and walks to her. She tells her son that those whose love is changed can remain away but the love in her is unwavering. This is said to take a dig at the listening man, who has been away courting courtesans and just now, enters his home. The lady then tells her son that his toddling walk, his honey-sweet words with a lisp, and showing that moon-child the moon, are all such sweet things to her, but what is unpleasant is to hear the talk of women who declare they alone inhabit the man’s heart, see the pain of affliction in courtesans who seek her husband without respite and to take in the fading beauty of those who have been abandoned by the boy’s father. Good thing the child can’t understand these words! Any case, these are meant to pierce like arrows in the ears of the listening man. The lady says to the child that she never minds the little one, plucking away her earrings or pulling her dry, flowerless hair. These are unadorned because the man is not at home. It’s not as if he’s away on a mission to gain wealth or fight a war, but perhaps the lady is simply following the Sangam tradition of not adorning herself, when her man is away, no matter the reason. Returning, we find the lady concluding with the words that she hopes her son would pluck away the garland on his father’s chest as he plays with him, and thereby making the man forget his other women and remain there delighting in the joy of the bliss at home. Yet again, we see the powerful impact of the presence of a little child in the life of this Sangam couple!

In this episode, we listen to a lady’s words of rebuke to her man, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 79, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and spotlights moments of affection. புள் இமிழ் அகல் வயல் ஒலி செந்நெல் இடைப் பூத்தமுள் அரைத் தாமரை முழு முதல் சாய்த்து, அதன்வள் இதழ் உற நீடி, வயங்கிய ஒரு கதிர்,அவை புகழ் அரங்கின்மேல் ஆடுவாள் அணி நுதல்வகை பெறச் செரீஇய வயந்தகம் போல், தோன்றும்தகை பெறு கழனி அம் தண் துறை ஊர! கேள்: அணியொடு வந்து ஈங்கு எம் புதல்வனைக் கொள்ளாதி;மணி புரை செவ் வாய் நின் மார்பு அகலம் நனைப்பதால்;‘தோய்ந்தாரை அறிகுவேன், யான்’ என, கமழும் நின்சாந்தினால் குறி கொண்டாள் சாய்குவள் அல்லளோ? புல்லல் எம் புதல்வனை; புகல் அகல் நின் மார்பில்பல் காழ் முத்து அணி ஆரம் பற்றினன் பரிவானால்;மாண் இழை மட நல்லார் முயக்கத்தை நின் மார்பில்பூணினால் குறி கொண்டாள் புலக்குவள் அல்லளோ? கண்டே எம் புதல்வனைக் கொள்ளாதி; நின் சென்னிவண்டு இமிர் வகை இணர் வாங்கினன் பரிவானால்;‘நண்ணியார்க் காட்டுவது இது’ என, கமழும் நின்கண்ணியால் குறி கொண்டாள் காய்குவள் அல்லளோ? என ஆங்குபூங் கண் புதல்வனைப் பொய் பல பாராட்டி,நீங்காய் இகவாய் நெடுங் கடை நில்லாதி;ஆங்கே அவர் வயின் சென்றீ அணி சிதைப்பான்ஈங்கு எம் புதல்வனைத் தந்து. An adorable player enters this oft-repeated scene! The words can be translated as follows: “In the wide fields, resounding with bird sounds, amidst the luxuriant red paddy, blooms a lotus upon a spiny stem. Bending its entire stem, a paddy stalk touches the thick petals of the lotus, appearing akin to a head-ornament well-set on the beautiful forehead of one, who dances on a famous stage, lauded by many, in the esteemed fields of your beautiful and moist shore, O lord. Listen: Do not come here, wearing radiant ornaments, to embrace our son! If his red mouth, akin to a precious jewel, moistens your chest, won’t the one, who has declared ‘I will know if someone embraces you’, seeing the imprint upon the fragrant sandalwood on your chest, worry because of that? Do not hold my son close to you. If he catches hold of the many-stranded pearl necklace on your much-celebrated chest and breaks it, won’t the one, seeing the imprint of an embrace by a beautiful woman wearing well-etched jewels, upon your ornaments, sulk because of that? Do not carry my son, even if he comes to you with love! If he gets hold of the many flowered clusters upon your head, buzzing with bees, and tears it, won’t the one, who will think ’this shows who has been with him’, seeing the imprint on your head-garland, burn because of that? And so, saying falsehoods many, do not stand there parting not from my son with flower-like eyes. Our son is sure to mess up your beauty. Go there and be with them, giving my son back to me!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and the lady, owing to the man’s seeking courtesans, and these words are said by the lady to the man. The lady, as tradition dictates, begins with a description of the man’s town, and the image she chooses for this one, is of a paddy stalk bending low and touching a lotus that has bloomed in the fields. This makes her think of a dangling head ornament called as ‘vayanthagam’ on the forehead of a dancer on a celebrated stage. After praising the man’s cool river shores, the lady turns to the matter at hand, which is asking the man not to carry their son, hold him or embrace him. She says this because the little fellow might moisten the man’s chest with his drool, pluck and break the man’s pearl necklace, and tear the man’s head garland. What’s the big deal if that happens? The lady answers that saying the courtesan, from whose house the man has arrived, might see the imprints of the little boy’s handiwork and mistake the smudged sandalwood, broken pearls and torn flowers, as caused by the embrace of other maiden wearing radiant jewels! She concludes asking the man not to keep standing there, hugging their little son, but instead hand over that bundle of joy back to her, and asks him to get back to his pretty maiden to continue his adventures with them! A Sangam lady’s ire at her man’s amorous actions with other women are revealed in this scene, but leaving aside the usual quarrelling between them, we can delight in the scenes of bonding between a man and his son!

In this episode, we listen to the lady’s perspective on the man’s thoughts, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 78, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and reflects the lady’s clarity and perception. பல் மலர்ப் பழனத்த பாசடைத் தாமரைஇன்மலர் இமிர்பு ஊதும் துணை புணர் இருந்தும்பி,உண்துறை உடைந்த பூப் புனல் சாய்ப்பப் புலந்து ஊடிப்,பண்பு உடை நல் நாட்டுப் பகை தலைவந்தென,அது கைவிட்டு அகன்று ஒரீஇக் காக்கிற்பான் குடை நீழல்பதி படர்ந்து இறைகொள்ளும் குடி போலப், பிறிதும் ஒருபொய்கை தேர்ந்து அலமரும் பொழுதினான், மொய் தபஇறை பகை தணிப்ப அக் குடி பதிப் பெயர்ந்தாங்குநிறை புனல் நீங்க வந்து அத்தும்பி அம் மலர்ப்பறை தவிர்பு அசைவிடூஉம் பாய் புனல் நல் ஊர! நீக்குங்கால் நிறம் சாய்ந்து புணருங்கால் புகழ் பூத்து,நாம் கொண்ட குறிப்பு இவள் நலம் என்னும் தகையோ தான்,எரி இதழ் சோர்ந்து உக ஏதிலார்ப் புணர்ந்தமைகரி கூறும் கண்ணியை ஈங்கு எம் இல் வருவதை? சுடர் நோக்கி மலர்ந்து ஆங்கே படின் கூம்பும் மலர் போல் என்தொடர் நீப்பின் தொகும் இவள் நலம் என்னும் தகையோ தான்,அலர் நாணிக் கரந்த நோய் கைம்மிகப் பிறர் கூந்தல்மலர் நாறும் மார்பினை ஈங்கு எம் இல் வருவதை? பெயின் நந்தி வறப்பின் சாம் புலத்திற்குப் பெயல் போல் யான்செலின் நந்திச் செறின் சாம்பும் இவள் என்னும் தகையோ தான்,முடி உற்ற கோதை போல் யாம் வாட, ஏதிலார்தொடி உற்ற வடுக் காட்டி ஈங்கு எம் இல் வருவதை? ஆங்க,ஐய அமைந்தன்று அனைத்து ஆகப் புக்கீமோ,வெய்யாரும் வீழ்வாரும் வேறு ஆகக் கையின்முகை மலர்ந்தன்ன முயக்கில் தகை இன்றே,தண் பனி வைகல் எமக்கு. It’s the lady’s voice that resounds again in these words, which can be translated as follows: “A black bee that has happily mated with its companion, buzzes around the sweet flower of the lotus, having thick green leaves in the field, filled with many flowers. When there’s a breach in the river banks and waters gush in to ruin the flower-filled pond, leaving that behind, akin to the people of a country, who leave their cultured and good land, owing to an enemy attack, and traverse to live under the protective shade of a king, the bee searches for yet another pond with much suffering. And akin to those people who return to their old country, when their king destroys those enemies, as flood waters recede, that black bee returns to its old lotus flower and rests there, without flying away, in your town with flowing streams, O lord! Do you come back here to our home, wearing a garland with worn-out petals, bearing testimony to your being with strangers, because you think, ‘When I part away, her radiance is gone, and when I return, it blooms again. Her beauty is mine to command!’? Do you come here to our home, with your chest, wafting with the fragrance of flowers worn in the tresses of others, as this disease brims over in me, owing to the shame of slander, because you think, ‘Akin to a flower that blooms when the sun rises, and closes its buds when the sun sets, when I part away, I transform that beauty of hers!’? Do you come here to our home, showing the imprints of the bangles worn by strangers, as I fade akin to a garland removed from the tresses, because you think, ‘Akin to the rain that makes the arid land flourish when it pours down, if I go to her, she will thrive and prosper!’? And so, let it all remain so. Please don’t stay here, causing distress to whom you love and who love you. Akin to a flower bud that’s pried open with the hands, for me, who has lived apart from you, day after day, in this cold and moist season, there’s no joy in your embraces now!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love-quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans and these words are rendered by the lady to the man. Although it’s the same lotus and bee scenario to depict the town, the lady layers it with an apt and unique simile. She talks about how the bee, which was happily playing on that lotus flower in the pond, seeing it ruined because of the arrival of the flood waters, owing to a breach in the river shore, leaves that pond and goes in search of another pond. To sketch this journey, the lady talks about the people of a country forsaking it, when enemies arrive and migrating to live under the shade of another king. Like those people who return to their old land, with much joy, when those enemies have been vanquished by their king, the bee too returns to its old pond to seek its old flower, when the flood waters recede, the lady connects. Such is the beautiful town of the man, she details. Then, she asks the man whether he comes home bearing signs of being with other maiden, wearing a garland of faded petals, wafting with the scent of flowers worn by them and bearing the imprints of their bangles, because he thinks with much arrogance that the lady’s beauty is under his command, for it fades when he leaves, and flourishes when he returns. To explain his mind, the lady asks him whether he considers their situation similar to how a flower opens its buds when the sun rises and closes it when it sets, as well

In this episode, we perceive the lady’s loss owing to the man’s actions, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 77, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the lady’s state of despair. இணை இரண்டு இயைந்து ஒத்த முகை நாப்பண், பிறிது யாதும்துணை இன்றித் தளை விட்ட தாமரை தனி மலர்;திரு முகம் இறைஞ்சினள், வீழ்பவற்கு இனைபவள்அரி மதர் மழைக் கண் நீர் அலர் முலை மேல் தெறிப்ப போல்,தகை மலர்ப் பழனத்த புள் ஒற்ற ஒசிந்து ஒல்கிமிக நனி சேர்ந்த அம் முகை மிசை அம் மலர்அக இதழ்த் தண் பனி உறைத்தரும் ஊர! கேள்! தண் தளிர்த் தகை பூத்த தாது எழில் நலம் செலக்கொண்டு நீ மாறிய கவின் பெறல் வேண்டேன் மன்உண்டாதல் சாலா என் உயிர் சாதல் உணர்ந்து நின்பெண்டு எனப் பிறர் கூறும் பழி மாறப் பெறுகற்பின்; பொன் எனப் பசந்த கண் போது எழில் நலம் செலத்தொல் நலம் இழந்த கண் துயில் பெறல் வேண்டேன் மன்நின் அணங்கு உற்றவர் நீ செய்யும் கொடுமைகள்என் உழை வந்து நொந்து உரையாமை பெறுகற்பின்; மாசு அற மண்ணுற்ற மணி ஏசும் இருங்கூந்தல்வீ சேர்ந்து வண்டு ஆர்க்கும் கவின் பெறல் வேண்டேன் மன்நோய் சேர்ந்த திறம் பண்ணி நின் பாணன் எம் மனைநீ சேர்ந்த இல் வினாய் வாராமை பெறுகற்பின்; ஆங்க,கடைஇய நின் மார்பு தோயலம் என்னும்,இடையும் நிறையும் எளிதோ, நின் காணின்கடவுபு கை தங்கா நெஞ்சு என்னும் தம்மோடுஉடன் வாழ் பகை உடையார்க்கு? We are back to the farmlands without any confusion to listen to these words of the lady, which can be translated as follows: “In between two similar flowers, without any other support, a single lotus flower bud sprouts. Attacked by birds in the flower-filled field, it bends down and sheds water drops on those lotus flowers close to it, akin to how the tears from the beautiful, rain-like eyes of a maiden, her pretty face bent down, worrying about her beloved, would splash on her wide breasts. Such are the beautiful flowers with wide petals coated with dew in your town, O lord! Listen to me now: If only others don’t censure me saying ‘She’s his woman’, a time when I feel my life slipping away, I wouldn’t wish to regain the old beauty of mine, akin to the beauty of pollen on moist leaves, that you stole away! If only others don’t speak about the atrocities you do to those who are bewitched by you, I wouldn’t wish to attain the lost sweet sleep in my eyes that have taken on a golden pallor, losing its old beauty! If only your bard does not come to my home and question about the house that you have left to, singing sorrowful tunes many, I wouldn’t wish to attain the old, bee-buzzing beauty of my flower-clad black tresses, shining like a flawless sapphire! And so, is it easy to stay away from embracing your chest by quarrelling with you, when one has an enemy that lives within them – The one called the heart that leaps to you, out of my control!” Let’s delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love-quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans and these words are rendered by the lady to the man. The lady starts as usual with a description of the man’s town, and in this edition, we see a lush pond and there, specifically, a bent lotus bud shedding its dew on the nearby lotus flowers, which the lady connects to a maiden shedding tears on her bosom, saddened by the actions of her beloved. The lady talks about how the town mocks her calling her the wife of the man who doesn’t stay faithful, how the courtesans the man abandons come complaining to her, and how the man’s bard, wishing to attain the man’s graces, comes seeking to the lady’s home, inquiring to whose house the man has left to. All these make the beauty of her complexion, her eyes and her tresses fade away and the lady is left with no choice but to wish for this beauty to be regained. She concludes by capturing an enemy inside her called her heart, which seems not to let her quarrel and stay away from the man, in spite of all his actions against her. A verse which establishes the havoc the man’s escapades unleash to the health and beauty of the lady, and yet portrays her state of being unable to do anything about it. Helplessness as an emotion is etched clearly in these words from the past!

In this episode, we perceive elements of a different landscape appearing in the farmlands domain, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 76, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the lady’s way of revealing her relationship with the man to her friend. புனை இழை நோக்கியும் புனல் ஆடப் புறம் சூழ்ந்தும்,அணி வரி தைஇயும், நம் இல் வந்து வணங்கியும்,நினையுபு வருந்தும் இந்நெடுந்தகை திறத்து இவ் ஊர்இனையள் என்று எடுத்து ஓதற்கு அனையையோ நீ எனவினவுதி ஆயின், விளங்கு இழாய்! கேள் இனி! செவ்விரல் சிவப்பு ஊரச் சேண் சென்றாய் என்று அவன்பௌவ நீர்ச் சாய்க் கொழுதிப் பாவை தந்தனைத்தற்கோ,கௌவை நோய் உற்றவர் காணாது கடுத்த சொல்ஒவ்வா என்று உணராய், நீ ஒரு நிலையே உரைத்ததை? ஒடுங்கி யாம் புகல் ஒல்லேம் பெயர்தர அவன் கண்டுநெடுங்கய மலர் வாங்கி, நெறித்துத் தந்தனைத்தற்கோவிடுந்தவர் விரகு இன்றி எடுத்த சொல் பொய் ஆகக்கடிந்ததும் இலையாய், நீ கழறிய வந்ததை? வரி தேற்றாய் நீ என வணங்கு இறை அவன் பற்றித்,தெரி வேய்த் தோள் கரும்பு எழுதித் தொய்யில் செய்தனைத்தற்கோபுரிபு நம் ஆயத்தார் பொய் ஆக எடுத்த சொல்உரிது என உணராய், நீ உலமந்தாய் போன்றதை? என ஆங்கு,அரிது இனி ஆய் இழாய்! அது தேற்றல் புரிபு ஒருங்கு,அன்று நம் வதுவையுள் நமர் செய்வது இன்று ஈங்கே,தான் நயந்து இருந்தது இவ் ஊர் ஆயின் எவன் கொலோ,நாம் செயற்பாலது இனி? An instance of what can be described as ‘a confusion of core theme’, meaning that a verse situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ seems to echo elements of the ‘Kurunji’ or ‘Mountains landscape’. The words can be translated as follows: “‘Gazing at the well-etched ornaments, accompanying when playing in the stream, painting beautiful lines of art, and arriving home and bowing with respect, are the acts of that esteemed man. This town declares with slander that you are his mate. Is this true?’, you ask me, worrying incessantly! Listen to me now: All he did was, one day, seeing how my red fingers can become redder, because I was working for a long time, he plucked the reeds by the salty waters and rendered me a doll made of it. Yet, without understanding the truth, you too repeat the harsh words of those who have the affliction of gossiping! All he did was, one day, seeing how I was hesitant to go further and was returning back, leapt into the waters, plucked that flower in the deep pond and gave it to me. Yet, without scolding them and declaring their words as false, you blabber the words of those who slander without kindness! All he did was, one day, seeing how I didn’t know how to draw the ‘thoyyil’ lines, he held on to my bamboo-like arms and painted a sugarcane on that. Yet, without perceiving that they speak not the truth, you ask full of sorrow about those words rendered by our playmates. And so, it’s really difficult to make you understand, O maiden wearing well-etched ornaments! Whatever should happen, when my family weds him to me with love, if this town decides, has already happened here and now, what should I do?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a man’s love relationship with the lady, prior to marriage and involves a situation of a friendly quarrel between the lady and the confidante. The confidante repeats the words of the townsfolk, who are spreading gossip about the lady and the man, saying how he was looking at the lady’s jewels, was found in her company in the stream and was even painting lines of art on her, and the confidante asks the lady with much worry and anxiety whether this is true. The lady explains this talk by brushing away the acts of the man as something anyone would do. For instance, because her hands were red trying to cut the reeds, the man helped her cut it and made a doll for her with it. Then because she decided not to pluck the flower far away in the huge pond and was returning back, the man leapt into the pond and brought the flower she had desired. Finally, one day, the lady seems to have been making a mess of the ‘thoyyil’ paintings and the man seems to have stepped in to help her, ending up drawing a sugarcane pattern on her arms. ‘These are normal things, aren’t they?’, the lady seems to ask her confidante and scolds her for repeating the thoughtless words of others. Finally, she gives up trying to make the confidante understand, and concludes saying, all the thoughts that should arise when the man finally marries me with our family’s blessing, the townsfolk seemed to be thinking right away. In this verse, the elements of ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ appears in the shape of the quarrel and sulking between the lady and the confidante. Other than this, it’s all about the lady revealing her relationship with the man to the confidante. Out of her shyness, she dismisses the actions of the man in his special attention to her. In the final lines, she places her hope that one day, she will be married to the man. Thus, in that roundabout techniqu

In this episode, we perceive the reasons for the lady’s restraint, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 75, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and highlights the man’s crafty nature. நீர் ஆர் செறுவில் நெய்தலொடு நீடியநேர் இதழ் ஆம்பல் நிரை இதழ் கொண்மார்சீர் ஆர் சேயிழை ஒலிப்ப, ஓடும்ஓரை மகளிர் ஓதை வெரீஇ எழுந்து,ஆரல் ஆர்கை அம் சிறைத் தொழுதிஉயர்ந்த பொங்கர் உயர் மரம் ஏறி,அமர்க்கண் மகளிர் அலப்பிய அந்நோய்தமர்க்கு உரைப்பன போல், பல் குரல் பயிற்றும்உயர்ந்த போரின் ஒலி நல் ஊரன்புதுவோர் புணர்தல் வெய்யன் ஆயின்வதுவை நாளால் வைகலும், அஃது யான்நோவேன் தோழி! நோவாய் நீ எனஎன் பார்த்து உறுவோய்! கேள் இனித் தெற்றென! “எல்லினை வருதி, எவன் குறித்தனை? எனச்சொல்லாதிருப்பேன் ஆயின், ஒல்லெனவிரி உளைக் கலி மான் தேரொடு வந்தவிருந்து எதிர்கோடலின் மறப்பல்” என்றும் “வாடிய பூவொடு வாரல் எம் மனை!” எனஊடி இருப்பேன் ஆயின், நீடாதுஅச்சு ஆறு ஆக உணரிய வருபவன்பொய்ச் சூள் அஞ்சிப் புலவேன் ஆகுவல்; “பகல் ஆண்டு அல்கினை பரத்த!” என்று யான்இகலியிருப்பேன் ஆயின், தான் தன்முதல்வன் பெரும் பெயர் முறையுளிப் பெற்றபுதல்வன் புல்லிப் பொய்த் துயில் துஞ்சும்; ஆங்க,விருந்து எதிர்கொள்ளவும் பொய்ச் சூள் அஞ்சவும்,அரும் பெறல் புதல்வனை முயங்கக் காணவும்ஆங்கு அவிந்து ஒழியும், என் புலவி தாங்காது,அவ் அவ் இடத்தான் அவை அவை காணப்பூங்கண் மகளிர் புனை நலம் சிதைக்கும்மாய மகிழ்நன் பரத்தைமைநோவென் தோழி, கடன் நமக்கு எனவே. It’s the lady speaking yet again! The words can be translated as follows: “‘To pluck the blue lotus and the long-leaved water-lily with perfect petals in the water-filled fields, maiden run around with their well-etched, exquisite jewels resounding. Startled by the noise made by these maiden playing ‘Orai’ games, a herd of birds with beautiful feathers fly high and climb onto the tall branches of a towering tree, and then relay the affliction, caused by those maiden with pretty eyes, to their kin, with repeated resounding calls, akin to the sounds of a war in the lord’s fine town. The lord is one who wishes to keep the company of different women and keeps uniting with them day after day. This brings great grief to me, O friend. How can you be unaffected by this?’ – So you ask me! Listen to me well: I want to ask him, ‘You are returning in the morning. Where were you?’ But I don’t do that! Why because I forget that when I see the guests he brings home, with much uproar, on his chariot tied with a speedy horse having a thick mane! I want to sulk with him saying, ‘Do not come to my home with these faded flowers’. But I don’t do that! Why because I’m filled with fear that he who returns will start to swear false oaths many! I want to rebuke him saying, ‘All day you were with those other women’. But I don’t do that! Why because he would be pretending to be asleep, hugging his son, who, following the illustrious tradition, has gained the great name of his father! And so, facing new guests, fearing false oaths, seeing him embrace our precious son, this anger of mine remains not firm and melts away instantly. It seems like it’s my fate to see in all those places, all those things showing how he ruins the etched beauty of maiden with flower-like eyes and yet not express my suffering about the deceptive lord’s seeking of courtesans!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love-quarrel between the man and the lady, owing the man’s seeking of courtesans. These words are said by the lady to her confidante. As custom, the lady starts with a description of the man’s town, and here, we find maiden running around with their jewels jingling, as they pluck the blue lotuses and lilies, and play ‘orai’ games as well. Startled by all the ruckus created by them, birds fly high to the branches of a tall tree and lament about their atrocity to their kin, with the repeated piercing songs. Sound is the defining element of this description. Then, the lady tells us it’s the confidante who has been saying these words about the man’s town to tell the lady how the confidante was very much affected by the man’s actions and asks the lady how come the lady seemed so calm and without anger any, at the man. To this, the lady replies how she really wants to chide the man about his staying away at other places and coming home with a tattered garland and faded flowers. But she doesn’t do that because the man either comes home with guests many and owing to her innate hospitality, the lady forgets to be angry with the man, or the man starts swearing false oaths, which the lady fears would lead some catastrophe for their family, or the man would pretend to be fast asleep near their son, the claimant of the illustrious family name, belonging to the man’s father. The lady concludes saying because of these reasons, she is not able to hold fast to her anger, and it seems like she has no other way to express her angst about the man’s seeking courtesans. A rather interesting verse, which provides insight into all the ways the man

In this episode, we listen to the sharp censure of the lady, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 74, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and vividly sketches the man’s infidelity. பொய்கைப் பூ புதிது உண்ட வரி வண்டு கழி பூத்தநெய்தல் தாது அமர்ந்து ஆடிப், பாசடைச் சேப்பினுள்செய்து இயற்றியது போல வயல் பூத்த தாமரைமை தபு கிளர் கொட்டை மாண் பதி படர்தரூஉம்,கொய்குழை அகை காஞ்சித் துறை அணி நல் ஊர! அன்பு இலன் அறன் இலன் எனப்படான் என ஏத்தி,நின் புகழ் பல பாடும் பாணனும் ஏமுற்றான்; நஞ்சு உயிர் செகுத்தலும் அறிந்து உண்டாங்கு அளி இன்மைகண்டு நின் மொழி தேறும் பெண்டிரும் ஏமுற்றார்; முன்பகல் தலைக்கூடி நன்பகல் அவள் நீத்துப்பின்பகல் பிறர்த் தேரும் நெஞ்சமும் ஏமுற்றாய்; என ஆங்கு,கிண்கிணி மணித் தாரொடு ஒலித்து ஆர்ப்ப, ஒண்தொடிப்பேர் அமர்க் கண்ணார்க்கும் படுவலை இது என,ஊரவர் உடன் நகத் திரிதரும்தேர் ஏமுற்றன்று நின்னினும் பெரிதே. A rather crisp verse in this series of the lady bashing the man. The words can be translated as follows: “Feeding on the fresh flowers in the pond, the striped bee journeys to the blue lotus blooming in the backwaters. After relishing the pollen of the blue lotus, it takes flight to rest on the glowing centre of a faultless and esteemed pink lotus bud with green leaves, blooming in the field, appearing like an etched sculpture, in the shores filled with Portia trees, which keep sprouting even as maidens pluck ceaselessly, in your picturesque, fine town, O lord! Upholding you as one, whom no one can say, ‘He is without love, he is without fairness’, the bard who keeps singing your praises is senseless. Akin to knowing fully well that it’s poison and still drinking it up, even after sensing your lack of grace, those women, who keep trusting your words, are senseless too. Uniting with one in the forenoon, abandoning her at noon, and seeking another in the afternoon, that heart of yours is senseless too! And so, resounding with strings of tinkling bells, as a net to trap maiden with shining bangles and big, pretty eyes, the chariot of yours that roams around, inviting the mockery of the townsfolk, is even more senseless than you!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love-quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are said by the lady to the man. The lady begins by describing a man’s town, and to do that, she trails behind a bee that was relishing the nectar of a flower in the pond, and then flies off to roll in the bed of pollen on a blue lotus, in the backwaters nearby. From there, it then journeys to the exquisite and radiant heart of a pink lotus growing in a field. Such is the lush land of the man’s town, with vibrant shores, where the Portia trees keep rendering their flowers, no matter how many are plucked away. Such praise for the man’s land but he’s not so lucky here! First, the man’s bard, who keeps singing the man’s praises, gets the brickbat, and the lady says he must be crazy to say that the man is so full of love and justice. Next hit are the courtesans the man courts and the lady calls them crazy for accepting the man, inspite of all his falsehoods, just the way someone would drink a thing, knowing fully well that it’s poison. Third in line to get knocked down is the man himself, for being with one woman in the morning, forsaking her at noon, and then searching for another in the afternoon. The lady concludes by sketching a picture of the man’s chariot as a vessel, which roams as a trap for beautiful maiden, inviting the ridicule of the town, and that is even crazier than the man! Starting from the scene of the bee jumping flower to flower, the lady clearly lays the groundwork for this portrait of her promiscuous man, telling the world that she cannot be fooled by his pretences of love!

In this episode, we observe the perceptive eyes of the lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 73, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and talks about the deceptive actions of the man. அகன் துறை அணி பெற, புதலொடு தாழ்ந்தபகன்றைப் பூ உற நீண்ட பாசடைத் தாமரை,கண் பொர ஒளி விட்ட வெள்ளிய வள்ளத்தான்,தண் கமழ் நறுந் தேறல் உண்பவள் முகம் போல,வண் பிணி தளை விடூஉம் வயல் அணி நல் ஊர! ‘நோதக்காய்’ என நின்னை நொந்தீவார் இல்வழி,‘தீது இலேன் யான்’ எனத் தேற்றிய வருதிமன்ஞெகிழ் தொடி இளையவர் இடை முலைத் தாது சோர்ந்து,இதழ் வனப்பு இழந்த நின் கண்ணி வந்து உரையாக்கால்? கனற்றி நீ செய்வது கடிந்தீவார் இல்வழி,‘மனத்தில் தீது இலன்’ என மயக்கிய வருதிமன்அலமரல் உண்கண்ணார் ஆய் கோதை குழைத்த நின்மலர் மார்பின் மறுப்பட்ட சாந்தம் வந்து உரையாக்கால்? என்னை நீ செய்யினும், உரைத்தீவார் இல்வழி,முன் அடிப் பணிந்து, எம்மை உணர்த்திய வருதிமன்நிரை தொடி நல்லவர் துணங்கையுள் தலைக் கொள்ள,கரையிடைக் கிழிந்த நின் காழகம் வந்து உரையாக்கால்? என ஆங்குமண்டு நீர் ஆரா மலி கடல் போலும் நின்தண்டாப் பரத்தை தலைக்கொள்ள, நாளும்புலத் தகைப் பெண்டிரைத் தேற்றி; மற்று யாம்எனின்,தோலாமோ, நின் பொய் மருண்டு? The lady voices her thoughts with conviction in this one. The words can be translated as follows: “Adorning the wide shores, near the low-hanging rattle pod flowers on bushes, the lotus flower with huge leaves lets go of its tightness and opens its petals, akin to the face of a maiden, who savours the cool and fragrant toddy from a silver vessel, glowing with a blinding radiance, in the field-filled, fine town of yours, O lord! There is no one at home to chide you for doing the wrong thing. When you come here trying to console me with the words ‘I have done nothing wrong’, I might have believed that if your garland, which has lost the beauty of its petals, because the flowers therein have shed their pollen on the bosom of maiden wearing bangles that slip away, had not told me otherwise! There is no one at home to rebuke you for your wrong-doings. When you come here trying to confuse me with the words ‘I have no evil in my heart’, I might have believed that if the sandalwood on your wide chest, which has become smeared, because you had embraced the beautiful garlands of those maiden with dancing, kohl-streaked eyes, had not told me otherwise! There is no one at home to say the right words whatever you may do. When you come here trying to make me understand with much humility, I might have believed that if the cloth you wear, which has become torn at the edges, because you had danced the ‘thunangai’ with those beautiful maiden wearing rows of bangles, had not told me otherwise! And so, akin to the brimming ocean that stays the same no matter how many streams pour in their copious waters, your desire to be with courtesans seems to have no end; You may be able to convince and cheer up those courtesans, who are sulking with you. Do you think I can be conquered, after seeing the truth of your lies?” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a love-quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking courtesans, and speaks in the voice of the lady to her man. The lady renders a crisp description of the man’s town, talking again about a lotus flower, blooming near the rattlepod bushes, and glowing like the face of a maiden, who has had tasty toddy to drink from a silver bowl. Then, the lady turns to the man and remarks how there was no-one in their home to correct his wrong-doings and set him on the right path. She then narrates how the man tries to convince her with words, claiming that he has done nothing wrong, with so much humility. She piercingly remarks she might have taken these words to be true if the flowers on his garland had not lost their glow, shedding pollen on other women; if the sandalwood on his chest did not appear smeared, owing to his embracing other women, and if his cloth was not torn because he had been dancing with those courtesans. The lady remarks how like an ocean that never gets filled no matter how many rivers pour into it, the man’s want for courtesans seemed to have no end, and she concludes with the sharp message that the man may fool the courtesans with his charming words, but she can look through his deception. A verse which hints that the seeking of courtesans by the man was not a practice that was accepted as normal and some elders or wise people did indeed advise against that course of action, the absence of whom the lady laments in this verse. Another song where the subtle signs on the man’s exterior reveals his clandestine ways of pleasure-seeking to the piercing eyes of the lady!

In this episode, we listen to an anguished question, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 72, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and provides insight about the prominent workers in a town setting. இணைபட நிவந்த நீல மென் சேக்கையுள்,துணை புணர் அன்னத்தின் தூவி மெல் அணை அசைஇ,சேடு இயல் வள்ளத்துப் பெய்த பால் சில காட்டி,ஊடும் மென் சிறு கிளி உணர்ப்பவள் முகம் போல,புது நீர புதல் ஒற்றப் புணர் திரைப் பிதிர் மல்க,மதி நோக்கி அலர் வீத்த ஆம்பல் வால் மலர் நண்ணி,கடி கயத் தாமரைக் கமழ் முகை, கரை மாவின்வடி தீண்ட, வாய் விடூஉம் வயல் அணி நல் ஊர! கண்ணி, நீ கடி கொண்டார்க் கனைதொறும், யாம் அழ,பண்ணினால் களிப்பிக்கும் பாணன் காட்டு என்றானோ‘பேணான்’ என்று உடன்றவர் உகிர் செய்த வடுவினான்,மேல் நாள், நின் தோள் சேர்ந்தார் நகை சேர்ந்த இதழினை? நாடி நின் தூது ஆடி, துறை செல்லாள், ஊரவர்ஆடை கொண்டு ஒலிக்கும், நின் புலைத்தி காட்டு என்றாளோகூடியார் புனல் ஆடப் புணை ஆய மார்பினில்ஊடியார் எறிதர ஒளி விட்ட அரக்கினை? வெறிது நின் புகழ்களை வேண்டார் இல் எடுத்து ஏத்தும்அறிவுடை அந்தணன் அவளைக் காட்டு என்றானோகளி பட்டார் கமழ் கோதை கயம்பட்ட உருவின்மேல்குறி பெற்றார் குரற் கூந்தற் கோடு உளர்ந்த துகளினை? என ஆங்குசெறிவுற்றேம், எம்மை நீ செறிய; அறிவுற்று,அழிந்து உகு நெஞ்சத்தேம்; அல்லல் உழப்ப;கழிந்தவை உள்ளாது, கண்ட இடத்தே,அழிந்து நிற் பேணிக் கொளலின் இழிந்ததோஇந் நோய் உழத்தல் எமக்கு? As in the previous song, though some interpreters consider this as the rendition of a concubine, I can only hear the lady’s voice in these words, which can be translated as follows: “Upon a blue mattress with many layers, filled with the feathers of a swan that had happily united with its mate, placing soft pillows and bringing a well-crafted vessel with little milk, a lady feeds her delicate little parrot that was sulking with her. Akin to her blooming face, with bushes caressed by fresh waters, with the spray showering from the waves, near the flowers of a white water-lily that has bloomed facing the moon, a fragrant lotus bud blooms open, when a swaying tender mango fruit grazes against it, in the field-filled town of yours, O lord! Did your bard, who delights you with his songs in the houses of those whom you seek, leaving me to cry, ask you to show to me, the wounds made by the nails of those who decided that you don’t care for them anymore and the marks of those whom you united with, the next day, as they smiled and left imprints of their lips on your arms? Did your washerwoman, who became a messenger for you, shirking her duty of going to the river-shore to wash the clothes of the townsfolk, ask you to show to me, the marks of the glowing red lacquer thrown by those sulking with you, because you let other women in the stream play with your handsome chest as their raft? Did that wise priest, who sings and upholds your praises needlessly in the homes of those who care not, ask you to show to me, the pollen that had shed from the thick tresses of the maiden, who attained your grace, as you caressed her hair, when she embraced you with delight and mangled her fragrant garland? And so, I attained your grace when you united with me back then. Now, understanding it all, my heart breaks in sorrow; Even though I suffer so, not thinking about what has happened, whenever I see you, I break down and accept you. Isn’t this more disgraceful than suffering with that pain?” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love-quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking courtesans, and speaks in the voice of the lady to her man. The lady starts as custom, with a description of the man’s town, where she first talks about a woman, who is placing pillows on blue mattress made with the feathers of a swan. The nuanced point I noticed here was the mention that this swan was one, which had happily mated with its companion. This made me think of the advertising tag I have seen: ‘Milk from Happy Cows’, and also about a monitoring device to note the stress levels of pigs, raised for their meat. Like the scientific food researchers of today, the Sangam folks too seem to have believed that one’s sleep would be peaceful if the feathers came from a happy swan! Returning, we find the lady setting up the pillows on this bed and bringing a bowl of milk so as to feed her pet parrot that had been angry with her for some reason. Imagine how her face would glow with love and care! Just that way, a lotus flower had bloomed open because a tender mango fruit that was hanging low over it, caressed it, the lady says, and connects this scene to the man’s town. Then, she goes on to talk about three different people in this town: the bard, who sings in the houses of the women the man desires; the washerwoman, who sometimes turns a messenger for the man, instead of carrying out her usual duties of washing clothes for the townsfolk; and a priest, who sings praises of the man’s goodness in places they don’t care about it, meaning the lady’s