Sangam Lit

In this episode, we perceive picturesque images from the sea, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 126, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and presents the assumptions and revelations in the mind of a parted maiden. பொன் மலை சுடர் சேர, புலம்பிய இடன் நோக்கி,தன் மலைந்து உலகு ஏத்த, தகை மதி ஏர்தர,செக்கர் கொள் பொழுதினான் ஒலி நீவி, இன நாரைமுக்கோல் கொள் அந்தணர் முது மொழி நினைவார் போல்,எக்கர் மேல் இறைகொள்ளும், இலங்கு நீர்த் தண் சேர்ப்ப! அணிச் சிறை இனக் குருகு ஒலிக்குங்கால், நின் திண் தேர்மணிக் குரல் என இவள் மதிக்கும்மன்; மதித்தாங்கே,உள் ஆன்ற ஒலியவாய் இருப்பக் கண்டு, அவை கானற்புள் என உணர்ந்து, பின் புலம்பு கொண்டு, இனையுமே நீர் நீவிக் கஞன்ற பூக் கமழுங்கால், நின் மார்பில்தார் நாற்றம் என இவள் மதிக்கும்மன்; மதித்தாங்கே,அலர் பதத்து அசைவளி வந்து ஒல்க, கழி பூத்தமலர் என உணர்ந்து, பின் மம்மர் கொண்டு, இனையுமே நீள் நகர் நிறை ஆற்றாள், நினையுநள் வதிந்தக்கால்,தோள் மேலாய் என நின்னை மதிக்கும்மன்; மதித்தாங்கே,நனவு எனப் புல்லுங்கால், காணாளாய், கண்டதுகனவு என உணர்ந்து, பின் கையற்று, கலங்குமே என ஆங்கு,பல நினைந்து, இனையும் பைதல் நெஞ்சின்,அலமரல் நோயுள் உழக்கும் என் தோழிமதி மருள் வாள் முகம் விளங்க,புது நலம் ஏர்தர, பூண்க, நின் தேரே! The confidante is at it again, speaking up for her friend! The words can be translated as follows: “The flame has retired to the golden mountain, leaving the land around in loneliness. Seeing this, to brighten the dull world, the esteemed moon rises up in that red-rayed time of the day. At this time, noiselessly, a flock of sea birds rest upon the sand dunes, akin to priests, with tridents, meditating on wise words, O lord of shores brimming with cool and radiant waters! When flocks of birds with beautiful feathers call out, she would assume that it’s the sound of bells on your sturdy chariot; When she assumes so, seeing that the sounds recede and fade, she would realise that those are the seabirds, and filled with loneliness, she would feel sorrowful. When flowers soar above the waters and send out their fragrance, she would assume that it’s the scent of the garland on your chest; When she assumes so, as the swaying wind then brings the scent of flowers to her, she would realise these are blooms of the backwaters, and filled with melancholy, she would feel sorrowful. When she feels unable to restrain her heart within her huge mansion and lives in her thoughts, she would assume that you caressed her arms. When she assumes so and hugs you, thinking this is real, then not seeing you, she would realise that it was a dream and filled with helplessness, she would feel sorrowful. And so, with many such thoughts, a heart filled with sorrow, my friend laments with this suffering-filled affliction. To make her moon-like face bloom, to brighten her fresh beauty, you have to ready your horses, O lord!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting prior to marriage, and here, the confidante renders these words to the man. She starts with the serene image of dusk falling upon the land and a flock of sea birds resting on the sands, and she likens this image to that of priests meditating on the wisdom of the past. After this description of the man’s land, the confidante goes on to present three different scenes, wherein we see the lady mistaking the sound of birds as the bells on the man’s chariot, the fragrance of new flowers as the scent of the man’s garland, and the image of her embracing the man in her thoughts as something real. When she realises that what she heard, smelled and sensed are just the birds, blooms and a dream, she is filled with sorrow, the confidante tells the man, conveying to him, the state of the lady he loves, with these vivid images. She ends by persuading him to tie-up his horses and race towards the lady’s home, to make the lady’s face glow once again. The sights, sounds and scents and the way they are intertwined with the emotions makes this verse a delight for the senses!

In this episode, we listen to a philosophical thought about the heart, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 125, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and puts forth a heartfelt plea. ‘கண்டவர் இல்’ என, உலகத்துள் உணராதார்,தங்காது தகைவு இன்றித் தாம் செய்யும் வினைகளுள்,நெஞ்சு அறிந்த கொடியவை மறைப்பினும், ‘அறிபவர்நெஞ்சத்துக் குறுகிய கரி இல்லை ஆகலின்,’வண் பரி நவின்ற வய மான் செல்வ!நன்கு அதை அறியினும், நயன் இல்லா நாட்டத்தால்,‘அன்பு இலை’ என வந்து கழறுவல்; ஐய! கேள்: மகிழ் செய் தேமொழித் தொய்யில் சூழ் இள முலைமுகிழ் செய முள்கிய தொடர்பு, அவள் உண்கண்அவிழ் பனி உறைப்பவும், நல்காது விடுவாய்!இமிழ் திரைக் கொண்க! கொடியைகாண் நீ இலங்கு ஏர் எல் வளை ஏர் தழை தைஇ,நலம் செல நல்கிய தொடர்பு, அவள் சாஅய்ப்புலந்து அழ, புல்லாது விடுவாய்!இலங்கு நீர்ச் சேர்ப்ப! கொடியைகாண் நீ இன் மணிச் சிலம்பின் சில் மொழி ஐம்பால்பின்னொடு கெழீஇய தட அரவு அல்குல்நுண் வரி வாட, வாராது விடுவாய்!தண்ணந் துறைவ! தகாஅய்காண் நீ என ஆங்குஅனையள் என்று, அளிமதி, பெரும! நின் இன்றுஇறை வரை நில்லா வளையள் இவட்கு, இனிப்பிறை ஏர் சுடர் நுதற் பசலைமறையச் செல்லும், நீ மணந்தனை விடினே. On behalf of a friend again! The words can be translated as follows: “Thinking, ‘there’s no one to see what we are doing’, some ignorant people in the world may do certain things, without remaining in the right path and without having anyone to stop them. They would then try to hide the evil they have done. They should know that there can be no greater witness than their heart, which knows everything, O man who owns many strong and skilled horses! Even though I know this very well, because of your actions, which lack grace, I have come here to rebuke you, saying ‘You have no love!’ O lord, listen: Back then, your bond with her made the young bosoms of that maiden, with joyous words, akin to honey, bloom. But now making her kohl-streaked eyes blossom with tears, you have forsaken her, without rendering your grace, O lord of the resounding waves! Terrible, you are! Back then, your bond with her made the beauty of the maiden wearing radiant, glowing fine bangles, flourish, when you adorned her with a leaf attire. But now making her lament and cry, you have forsaken her, without rendering your embrace, O lord of the shining waters! Terrible, you are! Back then, your bond with her made you hold close the maiden of few words, having thick tresses and wearing anklets with sweet-sounding bells. But now making the fine lines on her snake-hooded loins fade, you have forsaken her, without rendering your presence, O lord of the cool shores! Terrible, you are! And so, understanding that she is in such a state, you render your grace, O lord! Without you, her bangles stay not on her wrists. The pallor that hides her glowing, crescent-moon forehead now, would vanish away forever, if only you would marry her!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady, prior to marriage, and here, the confidante presents her case to the man. She starts in an abstract fashion, talking about how even though people may do certain things thinking that nobody is watching them, their hearts know it and can bear the best witness. Even though she knows this truth, the confidante says she has come to state the man’s mistake openly to him. She goes on to talk about how the man made the beauty of the lady glow by being with her, by giving her the gift of leaf attires and by embracing her. But later, he left her, and because of that, the same beauty he had endowed had now waned, making the lady shed tears. The confidante calls the man a heartless person. After scolding him so, the confidante concludes by saying how the lady’s bangles never stay on her wrists, when the man is away, and if only he graces her by marrying her, the pallor on her fine forehead would be banished forever! Felt somewhat disheartened by yet another portrayal of the Sangam woman as a person, utterly dependant on her man. Looking at the past with these modern eyes, I can’t help wishing that the women then were presented as individuals, who could stand and flourish on their own. What could be the purpose in projecting women in this frail manner? At the same time, seeing from a different angle, I feel so much joy and pride about women, who have risen from such notions about them in many, many parts of the world, to conquer the world and beyond!

In this episode, we listen to the confidante’s thoughtful request, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 124, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and relates the consequences of a man’s parting. ஞாலம் மூன்று அடித் தாய முதல்வற்கு முது முறைப்பால் அன்ன மேனியான் அணி பெறத் தைஇயநீல நீர் உடை போல, தகை பெற்ற வெண் திரைவால் எக்கர்வாய் சூழும் வயங்கு நீர்த் தண் சேர்ப்ப! ஊர் அலர் எடுத்து அரற்ற, உள்ளாய், நீ துறத்தலின்,கூரும் தன் எவ்வ நோய் என்னையும் மறைத்தாள்மன்காரிகை பெற்ற தன் கவின் வாடக் கலுழ்பு, ஆங்கே,பீர் அலர் அணி கொண்ட பிறை நுதல் அல்லாக்கால் இணைபு இவ் ஊர் அலர் தூற்ற, எய்யாய், நீ துறத்தலின்,புணை இல்லா எவ்வ நோய் என்னையும் மறைத்தாள்மன்துணையாருள் தகை பெற்ற தொல் நலம் இழந்து, இனி,அணி வனப்பு இழந்த தன் அணை மென் தோள் அல்லாக்கால் இன்று இவ் ஊர் அலர் தூற்ற, எய்யாய், நீ துறத்தலின்,நின்ற தன் எவ்வ நோய் என்னையும் மறைத்தாள்மன்வென்ற வேல் நுதி ஏய்க்கும் விறல் நலன் இழந்து, இனி,நின்று நீர் உகக் கலுழும் நெடும் பெருங் கண் அல்லாக்கால் அதனால்,பிரிவு இல்லாய் போல, நீ தெய்வத்தின் தெளித்தக்கால்,அரிது என்னாள், துணிந்தவள் ஆய் நலம் பெயர்தர,புரி உளைக் கலிமான் தேர் கடவுபுவிரி தண் தார் வியல் மார்ப! விரைக நின் செலவே. Another plea in the voice of a friend! The words can be translated as follows: “The Elder of the First One, who measured the world in three paces, is the Milk-complexioned One. Akin to the beautiful, blue-hued attire that adorns him, the exquisite white-waved blue sea surrounds the light sands, O lord of the radiant waters! When you abandoned her, thoughtlessly, and the town spread slander with raised voices, the piercing suffering of her affliction, she hid from me. I would have known nothing of it, had not her crescent moon forehead turned into the hue of ridge gourd flowers, as she cried making her esteemed beauty fade! When you abandoned her, inconsiderately, and the town spread slander joining together, her affliction that was drowning without a raft, she hid from me. I would have known nothing of it, had not her soft arms thinned away, as her beauty, much-celebrated among companions, began to fade! When you abandoned her, inconsiderately, and the town spread slander day after day, her affliction that stood relentlessly with her, she hid from me. I would have known nothing of it, had not her huge and wide eyes shed tears that were welling within, as her beauty, similar to the edge of a victorious spear, began to fade! And so, when you swore an oath before God saying, ‘There is never ever going to be a separation’, without considering that it’s impossible, she trusted you. To return to her that excellent beauty of hers, wield your chariot, tied with thick-maned, proud horses, O man with a wide chest, wearing a blooming, cool garland, and hasten your journey!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting prior to marriage and here the confidante says these words to the man. She starts by bringing in a mythical reference to a personality, who has measured the world entire in three paces, interpreted by scholars, as referring to the avatar of God Vishnu. Although this figure is referenced, it’s the brother of this figure the verse focuses on, saying he has a skin in the hue of milk. Apparently, the favourite colour of this mythical figure was blue and that’s the attire he wore often. The white skin of this personality hemmed at the edges of that blue attire is placed in parallel to the waves of the blue sea surrounding the white sands, in the man’s domain! After that reference to the man’s land, the confidante goes on to talk about how the man had forsaken the lady, leaving her to be ripped apart by the slander in town. Even so, the lady seems to have carefully hid her suffering from her, the confidante says, and adds that if not for the changing hue on the lady’s forehead, her waning arms, and the falling tears from her exquisite eyes, the confidante would never have known about the pain within. She continues by reminding how the man swore an oath saying he would never, ever part from his maiden, and the lady too, without realising that that’s something that can never be fulfilled, believed the man and lost her beauty now. She concludes to the man that the only way to return to the lady, her past health and beauty, was to wield his chariot and horses, with much haste, to the lady’s abode! Here, we can note the nuanced negotiation skills of the confidante, who starts by saying what a worthy candidate the lady is, for she never gave up the man before others, hiding her own suffering and pain. Next, prior promises made are brought to the fore, and finally, the positive outcome expected and the only way to achieve that are presented clearly, making us hear the trotting of the horses, and see their manes flying in the air, as the man moved by these words, takes action to end the suffering of his beloved!

In this episode, we perceive the actions of a troubled heart, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 123, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and presents a portrait of a maiden, parted from her beloved. கருங் கோட்டு நறும் புன்னை மலர் சினை மிசைதொறும்சுரும்பு ஆர்க்கும் குரலினோடு, இருந் தும்பி இயைபு ஊத,ஒருங்குடன் இம்மென இமிர்தலின், பாடலோடுஅரும் பொருள் மரபின் மால் யாழ் கேளாக் கிடந்தான் போல்,பெருங் கடல் துயில் கொள்ளும் வண்டு இமிர் நறுங் கானல் காணாமை இருள் பரப்பி, கையற்ற கங்குலான்,மாணா நோய் செய்தான்கண் சென்றாய்; மற்று அவனை நீகாணவும் பெற்றாயோ? காணாயோ? மட நெஞ்சே! கொல் ஏற்றுச் சுறவினம் கடி கொண்ட மருள் மாலை,அல்லல் நோய் செய்தான்கண் சென்றாய்; மற்று அவனை நீபுல்லவும் பெற்றாயோ? புல்லாயோ? மட நெஞ்சே! வெறி கொண்ட புள்ளினம் வதி சேரும் பொழுதினான்,செறி வளை நெகிழ்த்தான்கண் சென்றாய்; மற்று அவனை நீஅறியவும் பெற்றாயோ? அறியாயோ? மட நெஞ்சே! என ஆங்குஎல்லையும் இரவும் துயில் துறந்து, பல் ஊழ்அரும் படர் அவல நோய் செய்தான்கண் பெறல் நசைஇ,இருங் கழி ஓதம் போல் தடுமாறி,வருந்தினை அளிய என் மடம் கெழு நெஞ்சே! The voice of a lady missing her man echoes aloud! The words can be translated as follows: “On all the branches of the fragrant, black-trunked laurel wood tree, along with the voice of humming honeybees, black bees buzz together in a resounding rhythm, near the huge ocean, which appears asleep, akin to God Thirumal, who lies down listening to the song of a lute that comes from a glorious tradition, in those bee buzzing fragrant backwaters! In a time of utter despair when the unseeing darkness spreads, you left to be with the one who gave me this relentless affliction. Did you get to see him? Or did you not see him? O foolish heart! In an evening filled with confusion, when killer male sharks rove around fiercely, you left to be with the one who gave me this sorrowful affliction. Did you get to embrace him? Or did you not embrace him? O foolish heart! In an hour when birds flying in neat rows retire to their nests, you left to be with the one who made my well-fitting bangles slip away. Did you get to perceive him? Or did you not perceive him? O foolish heart! And so, forgetting sleep both in the day and night, wishing to attain the man, who has endowed me with this affliction of utter suffering for many days, akin to the sea waves that ebbs and flows in the dark backwaters, you worry ceaselessly, O pitiable, naive heart of mine!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting from the lady, prior to marriage. Here, the lady speaks to her heart and conveys her inner state. She starts by sketching the characteristic tree of this landscape – The ‘Punnai’ or ‘Indian laurel wood tree’ known for its prolific uses. Here, the branches of the tree are highlighted with the sense of sound, making us hear the buzzing of honeybees and black bees in unison, thereby letting us infer the presence of the bright-hued and fragrant flowers therein. As this is happening near the sleeping seas, the lady connects that image to the image of God Thirumaal, sleeping to the sound of traditional song from a lute. Then, the lady addresses her heart and remarks about how it went in search of the man, in that pitch darkness, in that evening when sharks rove, in that hour when birds fly towards their nests, seeking him, who had left her, with an unceasing and sorrowful affliction that made her bangles slip away. She asks her heart whether it succeeded in seeing, embracing and being with the man. The lady concludes saying her heart, which keeps rushing to the man and returning to her, akin to a flood in the backwaters that recedes and soars, is a naive thing, much to be pitied! In this verse, we can observe the oft-repeated custom in Sangam poetry of separating the heart from oneself. We can understand how the ancients saw the heart as a separate being, with a mind of its own, not always under the control of whom it belongs to!

In this episode, we perceive the confused heart of a lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 122, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and reveals an impossible situation in a person’s life. ‘கோதை ஆயமும் அன்னையும் அறிவுற,போது எழில் உண்கண் புகழ் நலன் இழப்ப,காதல் செய்து அருளாது துறந்தார்மாட்டு, ஏது இன்றி,சிறிய துனித்தனை; துன்னா செய்து அமர்ந்தனை;பலவும் நூறு அடுக்கினை; இனைபு ஏங்கி அழுதனை;அலவலை உடையை’ என்றி தோழீ!கேள், இனி: மாண் எழில் மாதர் மகளிரோடு அமைந்து, அவன்காணும் பண்பு இலன் ஆதல் அறிவேன்மன்; அறியினும்,பேணி அவன் சிறிது அளித்தக்கால், என்நாண் இல் நெஞ்சம் நெகிழ்தலும் காண்பல் இருள் உறழ் இருங் கூந்தல் மகளிரோடு அமைந்து, அவன்தெருளும் பண்பு இலன் ஆதல் அறிவேன்மன்; அறியினும்,அருளி அவன் சிறிது அளித்தக்கால், என்மருளி நெஞ்சம் மகிழ்தலும் காண்பல் ஒள் இழை மாதர் மகளிரோடு அமைந்து, அவன்உள்ளும் பண்பு இலன் ஆதல் அறிவேன்மன்; அறியினும்,புல்லி அவன் சிறிது அளித்தக்கால், என்அல்லல் நெஞ்சம் மடங்கலும் காண்பல் அதனால்,யாம நடு நாள் துயில் கொண்டு ஒளித்தகாம நோயின் கழீஇய நெஞ்சம்தான் அவர்பால் பட்டதாயின்,நாம் உயிர் வாழ்தலோ நகை நனி உடைத்தே. The evening’s gone and the verse has turned abstract! The words can be translated as follows: “‘Revealing to your garlanded playmates and your mother by making your beautiful, flower-like, kohl-streaked eyes lose their beauty, after loving you, he had parted away without grace, unreasonably. So, you are a little angry; You sit and ponder upon his shortcomings, coming up with hundreds of flaws; And then with suffering and yearning, you shed tears. Such is your sorrow’, you declare to me, my friend! Listen to me now. Courting those maiden with esteemed beauty, he has no desire to come see me. I know this very well. Even though I do, whenever he happens to show a little care and affection, behold how my shameless heart melts for him! Courting those maiden with black tresses akin to darkness, he has no way of understanding me. I know this very well. Even though I do, whenever he happens to show a little grace and love, behold how my confused heart delights in him! Courting those maiden wearing radiant ornaments, he has no reason to think of me. I know this very well. Even though I do, whenever he happens to embrace me a little, behold how my tormented heart simmers down for him! And so, if my heart has utterly forsaken me and has parted away to him, leaving me in the clutches of a love affliction that lets me sleep not even in the dark hour of midnight, then the fact that I live on is something to be laughed at!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady prior to marriage and the lady expresses her emotions in this one. She starts by repeating the words said by her confidante, commenting on how the man had parted away, leaving the lady’s beauty to fade, and thereby revealing their relationship to her playmates and mother, adding how the lady was perpetually mulling over the man’s flaws and then crying about him. In response to this comment about her outer state, the lady talks about her inner state to her confidante, mentioning how the man seemed to be courting beautiful maiden with dark tresses and radiant ornaments, and how even though she knows of this, whenever he happens to come by and show a little love or grace, she forgets everything and melts in love. The lady blames her heart for this state, concluding with the words that if it has decided to take sides with the man in this manner, then one can only laugh at the fact that the lady was still alive! The dejection in the lady’s mind about conflicting feelings for the man is evident from this verse. Whether the man really was courting other women or whether these were the suspicions rising in the lady’s mind because he had parted away without saying anything is a moot point. In any case, the way the mind and heart seem to be at loggerheads when in love can be inferred from this timeless expression from the ancient past!

In this episode, we hear a passionate plea on behalf of a friend, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 121, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and depicts the state of a maiden with elements of nature. ஒண் சுடர் கல் சேர, உலகு ஊரும் தகையது,தெண் கடல் அழுவத்துத் திரை நீக்கா எழுதரூஉம்,தண் கதிர் மதியத்து அணி நிலா நிறைத்தர,புள்ளினம் இரை மாந்திப் புகல் சேர, ஒலி ஆன்று,வள் இதழ் கூம்பிய மணி மருள் இருங் கழிபள்ளி புக்கது போலும் பரப்பு நீர்த் தண் சேர்ப்ப! தாங்கருங் காமத்தைத் தணந்து நீ புறம் மாற,தூங்கு நீர் இமிழ் திரை துணையாகி ஒலிக்குமேஉறையொடு வைகிய போது போல், ஒய்யெனநிறை ஆனாது இழிதரூஉம், நீர் நீந்து கண்ணாட்கு வாராய் நீ புறம் மாற, வருந்திய மேனியாட்குஆர் இருள் துணையாகி அசைவளி அலைக்குமேகமழ் தண் தாது உதிர்ந்து உக, ஊழ் உற்ற கோடல் வீஇதழ் சோரும் குலை போல, இறை நீவு வளையாட்கு இன் துணை நீ நீப்ப, இரவினுள் துணையாகி,தன் துணைப் பிரிந்து அயாஅம் தனிக் குருகு உசாவுமேஒண் சுடர் ஞாயிற்று விளக்கத்தான், ஒளி சாம்பும்நண்பகல் மதியம் போல், நலம் சாய்ந்த அணியாட்கு என ஆங்குஎறி திரை தந்திட, இழிந்த மீன் இன் துறைமறி திரை வருந்தாமல் கொண்டாங்கு, நெறி தாழ்ந்து,சாயினள் வருந்தியாள் இடும்பைபாய் பரிக் கடுந் திண் தேர் களையினோ இடனே. The pain of a lady takes precedence in this one! The words can be translated as follows: “As the radiant flame reaches the mountain, the one with a quality of roving over the world entire, the cool-rayed, beautiful moon rises from the southern ocean, pushing aside the waves, and fills the sky. As bird flocks eat their food and retire to their nests, resounding around, and thick and luscious petals close their buds in the sapphire-hued darkness, it appears as if the dark coast has gone to sleep in your domain, O lord of the cool, spreading seas! As you stayed away leaving her with an unbearable desire, the waves, brimming over the dancing waters resound as the only companion of the maiden, with eyes that flow down with tears, incapable of stopping, akin to a flower filled with dewdrops! As you visited not and stayed away, the pitch black darkness, even as it tormented her faded beauty, became the only companion of the maiden, whose bangles slip away from her wrist, akin to flowers of the flame lily, when the end is near, as their clusters droop down, shedding cool and fragrant pollen. As you abandoned your sweet companion, the song of the solitary bird, parted away from its mate at night, became the only companion of the maiden, whose beauty has faded, akin to the moon in the middle of the day, shorn of its light, owing to the brightness of the radiant rays of the sun! And so, akin to how a thrashing fish, thrown onto the sands of the shore by the waves, is quickly recovered without much pain by a returning wave, this is the time and place to end the suffering of the one, who worries and fades because of your actions, by wielding towards her, your sturdy chariot with leaping horses!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady prior to marriage, and here, the confidante speaks to the man on behalf of the lady. She begins in the customary way of describing an evening, when the sun is down and the moon is up, birds are in their nests and flowers are closing their buds, giving an appearance of an entire land mass in deep slumber. The confidante then addresses the man and tells him how because he abandoned her and stayed away in his town, without trysting with her, the lady suffered with only the roaring waves, the spreading darkness and a singing bird, keeping her company, even as her eyes brimmed over with tears like a flower dripping with dew, her bangles slipped away like the pollen shedding from a drooping flame-lily and her beauty fading like the colour of the moon in the middle of a day, bright with the sun’s rays. Now, she comes to the core of her message and tells the man just the way a fish that was thrown by a wave, and which is thrashing about, fighting for its life, is quickly saved by that returning wave, the man too must direct his chariot and horses to the lady’s abode, and save her that very moment. Finally, it’s good to see actual elements of the sea in this series on the coastal domain. Especially, the last simile about a thrashing fish on the sands of the shore vividly illustrates the pain of the lady through piercing words!

In this episode, we infer emotions from intricate similes about human nature, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 120, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and brings forth the transformation at the cusp of an event. அருள் தீர்ந்த காட்சியான், அறன் நோக்கான், நயம் செய்யான்,வெருவுற உய்த்தவன் நெஞ்சம் போல், பைபயஇருள் தூர்பு, புலம்பு ஊர, கனை சுடர் கல் சேரஉரவுத் தகை மழுங்கித் தன் இடும்பையால் ஒருவனைஇரப்பவன் நெஞ்சம் போல், புல்லென்று, புறம் மாறிக்கரப்பவன் நெஞ்சம் போல், மரம் எல்லாம், இலை கூம்பதோற்றம் சால் செக்கருள் பிறை நுதி எயிறாக,நால் திசையும் நடுக்குறூஉம் மடங்கல் காலை,கூற்று நக்கது போலும், உட்குவரு கடு மாலை! மாலை நீ உள்ளம் கொண்டு அகன்றவர் துணை தாராப் பொழுதின்கண்,வெள்ள மான் நிறம் நோக்கிக் கணை தொடுக்கும் கொடியான் போல்,அல்லற்பட்டு இருந்தாரை அயர்ப்பிய வந்தாயோ? மாலை நீ ஈரம் இல் காதலர் இகந்து அருளா இடன் நோக்கி,போர் தொலைந்து இருந்தாரைப் பாடு எள்ளி நகுவார் போல்,ஆர் அஞர் உற்றாரை அணங்கிய வந்தாயோ? மாலை நீ கந்து ஆதல் சான்றவர் களைதாராப் பொழுதின்கண்,வெந்தது ஓர் புண்ணின்கண் வேல் கொண்டு நுழைப்பான் போல்,காய்ந்த நோய் உழப்பாரைக் கலக்கிய வந்தாயோ? என ஆங்கு,இடன் இன்று அலைத்தரும் இன்னா செய் மாலை,துனி கொள் துயர் தீரக் காதலர் துனைதரமெல்லியான் பருவத்து மேல் நின்ற கடும் பகைஒல்லென நீக்கி, ஒருவாது காத்து ஆற்றும்நல் இறை தோன்ற, கெட்டாங்குஇல்லாகின்றால் இருளகத்து ஒளித்தே. Descriptions of an evening and its impact on parting continue in this series of ‘coastal’ domain songs. The verse can be translated as follows: “A person who has an appearance utterly lacking in compassion; One who does not abide by justice; One who does not do good by others; One who causes fear in the heart of others; Akin to the heart of this person, darkness envelopes slowly. Making the town brim with loneliness, the thick-rayed sun reaches the mountain. Akin to the heart of one, who has lost his old greatness, and because of his suffering, pleads to another, the trees have turn listless. Then, akin to the heart of a miser, who hides his wealth, the trees appear with closed and drooping leaves. As the crescent moon climbs looking like the teeth of the impressive red sky, appearing as if Death was having a good laugh, making all four directions tremble, like the end of time, arrives the fear-inducing, stern evening! “O evening, in a time, when my companion, who has parted away with my heart, has not yet returned, akin to a cruel man, who aims an arrow at a deer caught in the floods, have you come to torment the tortured? O evening, seeing that my lover lacking kindness has parted away, without rendering his grace, akin to those who mock and laugh at others defeated in a war, have you come to agonise the anguished? O evening, in a time when the wise one, who is my pillar, has not yet ended my suffering, akin to one, who stabs a fire-burn wound with a spear, have you come to overwhelm the oppressed?” And so, without finding elsewhere to go, the evening brought great distress to the lady. But the moment her strong and determined lover arrived as her companion and ended her sorrow, akin to how the fierce enemies of a weak king, who had laid siege, thinking it’s the right time, are scattered away, when a strong king appears and supports the other king, utterly ruined turns the evening, which scuttles and hides in fear in the heart of the darkness!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting prior to marriage and here, a narrator remarks on the effect of an evening on a lady. The narrator starts by describing the arrival of an evening. To do that, the natures of individuals are brought to the fore. The first description is about the heart of a compassion-less, unjust, unkind, fear-evoking person, and this is placed in parallel to darkness that spreads in that time of the day. Then, the heart of a person, who is reduced to a state of begging to another, is placed in parallel to how the trees start looking dull, without their life-giving sun. One more heart simile appears and now it’s the heart of a miser, who hides the plenty he has, and this is placed in parallel to the drooping trees with closed leaves in that dark hour. To add another simile, the crest moon is presented as the teeth on the red sky’s face and this image is connected to the laughing face of Death that seems raise its head, as the evening enters the scene. Seeing the arrival of the evening, the lady describes how like a hunter aiming his arrow at a deer thrashing in the floods, like people who mock and laugh at those others, who have lost in a battle, like one who takes a spear and pierces it through a burn wound, the evening seems to assail and assault her agony that is brimming over, because her man is not beside her. After rendering these words of the lady, the narrator brings forth yet another simile of the way the enemies of a weak king, who had gathered around, thinking this is the right time to attack, are routed and ruined utterly, w

In this episode, we perceive a lady’s pain, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 119, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and highlights the happenings of an evening. அகன் ஞாலம் விளக்கும் தன் பல் கதிர் வாயாகப்பகல் நுங்கியது போலப் படு சுடர் கல் சேர,இகல் மிகு நேமியான் நிறம் போல இருள் இவர,நிலவுக் காண்பது போல அணி மதி ஏர்தர,கண் பாயல் பெற்ற போல் கணைக் கால மலர் கூம்ப,தம் புகழ் கேட்டார் போல் தலை சாய்த்து மரம் துஞ்ச,முறுவல் கொள்பவை போல முகை அவிழ்பு புதல் நந்த,சிறு வெதிர்ங் குழல் போலச் சுரும்பு இமிர்ந்து இம்மென,பறவை தம் பார்ப்பு உள்ள, கறவை தம் பதிவயின்கன்று அமர் விருப்பொடு மன்று நிறை புகுதர,மா வதி சேர, மாலை வாள் கொள,அந்தி அந்தணர் எதிர்கொள, அயர்ந்துசெந் தீச் செவ்அழல் தொடங்க வந்ததைவால் இழை மகளிர் உயிர் பொதி அவிழ்க்கும்காலை ஆவது அறியார்,மாலை என்மனார் மயங்கியோரே. A crisp little song after a long time! The words can be translated as follows: “The sun, which illuminates the wide world with the many rays spelt out from its mouth, then swallows that very day it made and retires to the mountains; Akin to the hue of the war-worthy one with a discus, darkness shrouds; To shed some light and make the world see, the beautiful moon soars in the skies. Akin to eyes that have attained sleep, the thick-stemmed flowers close their buds; Akin to those, who have heard their praise fall on their ears, bending their heads, trees sleep; Akin to spreading smiles, buds bloom lusciously on the bushes; Akin to music from small bamboo flutes, bees resound around; Birds count their young ones; Cows rush towards their hamlets, to attend to their calves with love; Animals return to their lairs; Dusk spreads with light, bearing a sword; Priests welcome the twilight; Red lamps are lit up with red flames; Not realising this is a time that has come to end the lives of maiden wearing radiant jewels, those confused people seem to say it’s just an evening!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady, prior to marriage. These words are rendered by a lady revealing the state of her mind. The lady starts by listing the changes in the outer world unfolding before her eyes. First, she talks about the sun, which was showering rays and lighting up the world all day, now taking up the task of swallowing those very rays and hitting the bed in the mountain. As a consequence, darkness starts spreading and the colour of this darkness is etched with a simile of a dark-skinned god holding a discus in hand, possibly referring to God Thirumaal. Seeing darkness raise its head, the moon decides to do its bit and shows its face in the high skies. From the skies, the lady then flies to the earth beneath and talks about how flowers are closing their buds like eyes that have found sweet sleep. She also mentions trees bending their heads and resting, in the manner of people who have heard themselves praised. A moment to pause and note this subtle comment about a reaction to appreciation. This highlights how the ancients would exhibit humility when they receive a praise. In the West, in societies where individualism is prized, an appreciation is expected to be met and received with confidence. However, in many eastern cultures, there’s a refusal to accept praise, wherein often the recipient would deflect the same outwardly, saying, ‘Oh, it’s nothing. I cannot accept your praise’ and so on. It’s this subtle difference we can observe in this simile between trees at night and people receiving praise. Returning, the lady then turns to the flowers blooming like smiles on the bushes and bees buzzing like bamboo flutes around them. She points to birds that have returned to their nests and are checking on their chicks, and cows, rushing homeward to be with their dear calves. That time of twilight seems to her as holding a sword. She then goes to also talk about priests welcoming this time of the day, with verses, and red lamps being lit up. Both are traditions followed till this day in temples and homes in Tamilnadu, a practice to welcome the twilight hour. Now, after listing all the events around here, the lady declares that this is not just a time of the day, this is something that has come to claim the life of maiden, who are parted away from their beloved. She concludes with scorn about people who call this sword-bearing, killing entity as just a harmless ‘evening’. Through these words, we realise the pain of separation that pierces the heart of the lady. At the same time, we have been transported to another time and place to perceive something so well-known to us, the setting of the sun, through the eyes of another!

In this episode, we listen to a lady’s lament, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 118, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and sketches the words rendered to an evening. வெல் புகழ் மன்னவன், விளங்கிய ஒழுக்கத்தால்நல் ஆற்றின் உயிர் காத்து, நடுக்கு அற, தான் செய்ததொல் வினைப் பயன் துய்ப்ப, துறக்கம் வேட்டு எழுந்தாற்போல்பல் கதிர் ஞாயிறு பகல் ஆற்றி மலை சேர,ஆனாது கலுழ் கொண்ட உலகத்து, மற்று அவன்ஏனையான் அளிப்பான் போல், இகல் இருள் மதி சீப்ப,குடை நிழல் ஆண்டாற்கும் ஆளிய வருவாற்கும்இடை நின்ற காலம் போல், இறுத்தந்த மருள் மாலை! மாலை நீ தூ அறத் துறந்தாரை நினைத்தலின், கயம் பூத்தபோது போல் குவிந்த என் எழில் நலம் எள்ளுவாய்;ஆய் சிறை வண்டு ஆர்ப்ப, சினைப் பூப் போல் தளை விட்டகாதலர்ப் புணர்ந்தவர் காரிகை கடிகல்லாய் மாலை நீ தையெனக் கோவலர் தனிக் குழல் இசை கேட்டுபையென்ற நெஞ்சத்தேம் பக்கம் பாராட்டுவாய்;செவ்வழி யாழ் நரம்பு அன்ன கிளவியார் பாராட்டும்பொய் தீர்ந்த புணர்ச்சியுள் புது நலம் கடிகல்லாய் மாலை நீ தகை மிக்க தாழ் சினைப் பதி சேர்ந்து புள் ஆர்ப்ப,பகை மிக்க நெஞ்சத்தேம் புன்மை பாராட்டுவாய்;தகை மிக்க புணர்ச்சியார், தாழ் கொடி நறு முல்லைமுகை முகம் திறந்தன்ன, முறுவலும் கடிகல்லாய் என ஆங்குமாலையும் அலரும் நோனாது, எம்வயின்நெஞ்சமும் எஞ்சும்மன் தில்ல எஞ்சி,உள்ளாது அமைந்தோர் உள்ளும்,உள் இல் உள்ளம், உள்உள் உவந்தே. The familiar three-step format of Kalithogai greets us in this verse that echoes a lady’s pain. The words can be translated as follows: “Akin to how a king, renowned for his victory and his protecting of lives, with righteousness and virtue, without any regrets, nudged by the good deeds he has done in his life, rises with intention to the heavens, the many-rayed sun, after fulfilling its duties of the day reaches the mountain. Akin to how another one guides the world that is now deeply distressed by the king’s parting, the spreading darkness is dispersed by the rising moon. Akin to that period of time that stands between the one, who ruled in the shade of his glorious royal umbrella, and the one who follows him, is this confusing hour of evening, which brings much agony! O evening! You mock at my exquisite beauty that has now vanished, akin to a flower in a pond that has closed its buds, owing to the ceaseless memory of the one, who parted away, ruining me entirely! But you never seem to disturb the beauty of others, akin to a wide-open flower on a leafy branch, around which bees with beautiful wings buzz around, when they are united with their lovers! O evening! You relish the sorrow that soars in the hearts of those who listen to the resounding music of the solitary flute in the hands of a cowherd! But you never seem to disturb the fresh beauty of maiden with words, akin to the strings of a lute’s ‘chevvazhi’ melody, when they are relishing a faultless, perfect union with their beloved! O evening! You relish the emptiness that envelopes the hearts of those who are filled with agony, when birds call out aloud, uniting with their pairs on the fine, low hanging branches. But you never seem to disturb the smiles of those, akin to the blooming of wild jasmines on low hanging vines, when they are in a blessed union with those they love! And so, my heart seems to find its joy by thinking about the one who thinks not about me. Will my thoughtless heart continue to remain so within, bearing the assault of the evening hour and the spreading slander?” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady prior to marriage and the lady expresses her emotions at this juncture. The lady begins by talking about a famous and much respected king, who has won many battles and has guarded the people of his land in all the right ways. There will come a moment when his life would end and he would naturally rise to the heavens because of all the good deeds he has done in his life. The lady connects this moment to the sun setting in the mountains after accomplishing all its duties of the day, filling the world with life and energy. An insightful parallel that talks about the importance of the sun to life as we know it! Returning, next the lady connects the moon, which disperses the soaring darkness a little, to the king who will succeed that famous ruler, and do what he can, to end the tears of the mourning subjects. There is a sliver of time filled with bewilderment between the first ruler and the next, between the setting of the sun and the rising of the moon, and that is the evening hour, the lady connects. She directs her words to this evening hour, and talks about how it seems to mock and ruin her beauty, as she keeps thinking about the man who parted away, which seems to delight in her sorrow that heightens listening to the music of a cowherd’s flute, and also, seems to feel happy about the emptiness in her heart, when she hears birds around uniting merrily with their mates. She compares how the evening seems to have no power whatsoever on those who are happily united with their belov

In this episode, we listen to the words of a lovelorn man, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 117, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and portrays an expression of interest in a conversation between a couple. தலைவன்மாண உருக்கிய நன் பொன் மணி உறீஇ,பேணித் துடைத்தன்ன மேனியாய்! கோங்கின்முதிரா இள முகை ஒப்ப, எதிரியதொய்யில் பொறித்த வன முலையாய்! மற்று, நின்கையது எவன்? மற்று உரை தலைவிகையதை சேரிக் கிழவன் மகளேன் யான்; மற்று இஃது ஓர்மாதர்ப் புலைத்தி விலையாகச் செய்தது ஓர்போழின் புனைந்த வரிப் புட்டில்….. தலைவன்……..புட்டிலுள் என் உள?காண் தக்காய்! எற் காட்டிக் காண் தலைவிகாண், இனி: தோட்டார் கதுப்பின் என் தோழி அவரொடுகாட்டுச் சார்க் கொய்த சிறு முல்லை மற்று இவை தலைவன்முல்லை இவை ஆயின் முற்றிய கூழையாய்!எல்லிற்று போழ்து ஆயின், ஈதோளிக் கண்டேனால்;‘செல்’ என்று நின்னை விடுவேன், யான்; மற்று எனக்குமெல்லியது ஓராது அறிவு. A short and simple song in the conversational format. The words can be translated as follows: “ManAs if highly valuable fine gold and sapphires have been melted and fused together with much care, glows your skin, O maiden! Akin to the immature, young buds of the buttercup, are your bosoms, etched with ‘thoyyil’ paintings! What is that you are holding in your hand? Tell me. LadyI’m the daughter of this village’s headman. What I hold in my hand is a lined basket, made from palm fronds, by a weaver woman, to be sold, but one she gave me as a gift! ManO maiden, pleasing to the eyes! What is there within the basket? Show it to me! LadySee now! These are little wild jasmines that were spreading in the forest that I plucked along with my friend having flower-filled tresses. ManO maiden with thick tresses! I can see these are wild jasmines and that the night is here. When I look around at this place, I should say, ‘go’, and let you leave. But what can I do when my mind is weak and frail and refuses to let me to?” Time to explore the nuances. The verse is situated in the category of excessive love expressed by a person. These words are exchanged by the man and the lady. The man opens the scene by approaching the lady and praising her for her exquisite complexion which seems to him, as if pure gold and dazzling sapphires have been blended and polished to perfection. Then, he equates her bosom on which ‘thoyyil’ paintings have been drawn to the buds of a buttercup flower. After these high praises, he asks the lady what she is holding in her hand. The lady replies that she is holding a little basket, woven from palmyra leaves. This was actually made for sale by a weaver woman, but because the lady happened to the village chief’s daughter, that worker had given it to the lady, with much affection, she adds. The man questions her further asking what is inside that basket. The lady responds by opening the basket and showing him that those were the wild jasmine flowers that she had plucked along with her friends. Seeing those jasmine flowers, the man decides to show the lady, the blooms of love in his heart, and he concludes by saying, ‘Yes, what’s there are jasmines, the time now is night and this place is so dark and dense. I should let you go. That would be the right thing. However, my mind doesn’t want to let you go. Please tell me what should I do!’. The words are intended to express the man’s brimming love for the lady and win her heart. Whether the lady accepted the man or not is left to the imagination of the reader, like an open-ended movie with varying interpretations! With this verse that speaks the truth of a heart, we come to the end of verses situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest landscape. In most of these few songs in this domain, the focus was on bull taming by young men of this domain and the celebration of that courage by young maiden through their ‘Kuravai’ dances. The facets about love among workers, rather than a man and a woman, who had nothing else to do, but be a lord and lady of a domain, was a refreshing break in perspective. Now, it’s time to bid bye to these men, battling the bulls, and maiden, looking starry-eyed at them, and journey on to our next and last landscape in Kalithogai!

In this episode, we perceive a conflict between a lady and a man, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 116, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and portrays the relentlessness of a man’s pursuit. தலைவிபாங்கரும் பாட்டங்கால் கன்றொடு செல்வேம்; எம்தாம்பின் ஒரு தலை பற்றினை, ஈங்கு எம்மைமுன்னை நின்றாங்கே விலக்கிய எல்லா! நீஎன்னை ஏமுற்றாய்! விடு! தலைவன்விடேஎன்! தொடீஇய செல்வார்த் துமித்து, எதிர் மண்டும்கடு வய நாகு போல் நோக்கித் தொழு வாயில்நீங்கிச் சினவுவாய் மற்று. தலைவிநீ நீங்கு! கன்று சேர்ந்தார்கண் கத ஈற்று ஆ சென்றாங்குவன்கண்ணள் ஆய்வரல் ஓம்பு. தலைவன்யாய் வருக, ஒன்றோ பிறர் வருக, மற்று நின்கோ வரினும், இங்கே வருக, தளரேன் யான்நீ அருளி நல்க பெறின். தலைவிநின்னை யான் சொல்லினவும் பேணாய்; நினைஇககனைபெயல் ஏற்றின் தலை சாய்த்து, எனையதூஉம்மாறு எதிர்கூறி மயக்குப் படுகுவாய்!கலத்தொடு யாம் செல்வுழி நாடிப் புலத்தும்வருவையால் நாணிலி நீ! A song depicting a conversation between a couple! The words can be translated as follows: “LadyWhen I’m going to the dense grove nearby, with the calf, you catch hold of one end of the cattle tether, and standing in front, you block me! Are you crazy? Let me go! ManI won’t let you go! You are free to be furious with me, akin to a strong and fast young bull that shakes away those who come near to touch it, as it leaps out of the barn’s entrance! LadyYou should leave! Akin to how a cow that has just birthed a calf would go menacingly towards those who come near its young one, my harsh-eyed mother is on her way! Save yourself! ManLet mother come! Let any other come! Even if your king wants, let him come! I shall remain steadfast, until you render your grace! LadyWhatever I say, you don’t listen to me! Standing there, akin to a buffalo that stands in the midst of a downpour, slanting its head, you have something to say in response to what I say. You confuse me no end! O Shameless one, when I go with the milking vessel to the field, seeking me, will you come there too?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of love among workers and these words are spoken between a herder man and a herder lady. The lady starts by stating that the man was standing there, blocking her path, and pulling the rope of the calf, she was taking to graze in the grove nearby, she asks him if he had gone mad, and demands that he let her go. The man refuses and says he gives her permission to be as mad as a young bull in a barn, one which won’t let anyone come near it, and runs out of the barn with much fury. Catching on to his ‘young bull’ simile, the lady decides to repay him in kind by talking about how her mother was coming there, in the stance of a young cow, which has just delivered a calf, when it pounces towards someone, who decided to go near her young one. A furious mother is a force of nature, the lady seems to tell the man! But the man is unperturbed, for he says, ‘Let your mother come, let anyone else who wants to come come here, why even if your king wants to come here with his army, let him, I won’t budge from here!’. The lady responds by bringing forth yet another simile, where she paints a picture of a buffalo standing in a downpour, without moving, simply slanting its head. This is one of those similes that had me cracking up, for it reminded me of an oft-used, familiar phrase in contemporary Tamil, which goes, ‘எருமை மாட்டு மேல மழை பெஞ்சமாதிரி’, meaning ‘akin to rain that pours on a buffalo’ to talk about how there’s no effect of one’s words on the person listening in front. A favourite line of Tamil parents, when talking to their teenagers! It’s fascinating to see such a phrase used in light conversations in Tamil land be a part of a classical verse two thousand years ago! Returning, our lady is mad that the man is acting like that buffalo not responding to the downpour of her refusals. Finally, she ends with a question, asking the man whether he will shamelessly come following her when she goes to the fields with a milking vessel later! The last line is also meant to be a cryptic way of inviting the man to another, more favourable trysting spot. Yet again, the similes from this land talking about the animals and the life therein, delight us, and make us perceive the love that blooms in these wild spaces of the past!

In this episode, we perceive the fearful stance of the lady, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 115, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches a domestic scene and its consequences in the life of the lady. தலைவிதோழி! நாம் காணாமை உண்ட கடுஙகள்ளை, மெய்கூரநாணாது சென்று நடுங்க உரைத்தாங்குக்,கரந்ததூஉம் கையொடு கோட்பட்டாம் கண்டாய், நம்புல்லினத்து ஆயர் மகன்சூடி வந்ததோர்முல்லை ஒரு காழும் கண்ணியும், மெல்லியால்!கூந்தலுள் பெய்து முடித்தேன் மன் தோழி! யாய்வெண்ணெய் உரைஇ விரித்த கதுப்போடே,அன்னையும் அத்தனும் இல்லரா யாய் நாண,அன்னை முன் வீழ்ந்தன்று அப் பூ;அதனை வினவலும் செய்யாள், சினவலும் செய்யாள்,நெருப்புக் கை தொட்டவர் போல விதிர்த்திட்டு,நீங்கிப் புறங்கடை போயினாள்; யானும் என்சாந்து உளர் கூழை முடியா நிலம் தாழ்ந்தபூங்கரை நீலம் தழீஇத் தளர்பு ஒல்கிப்பாங்கரும் கானத்து ஒளித்தேன்; தோழி…………………… அதற்கு எல்லா!ஈங்கு எவன் அஞ்சுவது?அஞ்சல் – அவன் கண்ணி நீ புனைந்தாய் ஆயின் நமரும்அவன்கண் அடைசூழ்ந்தார் நின்னை; அகல்கண்வரைப்பில் மணல் தாழப் பெய்து, திரைப்பில்வதுவையும் ஈங்கே அயர்ப; அதுவேயாம்அல்கலும் சூழ்ந்த வினை. A simple verse relaying a problem and its solution as well! The words can be translated as follows: “LadyMy dear friend, akin to how someone, after drinking strong toddy without others knowing, starts shivering, and then, without shame, owns up their act before others, I have been caught redhanded with that which I was hiding! This is how it happened: Taking a jasmine strand from the head garland worn by the son of the goatherds, I tied that within my tresses. When I came home, foster mother untied my hair to rub it with ghee. At this time, both mother and father were at home too. Making foster mother confused, before her, fell a flower from that strand. Neither did she query me about it nor did she get angry about it. Akin to someone who has touched fire, she stood up, shaking her hands, and left from there to step into the backyard. As for me, without tying up my tresses, covered with dried-up sandalwood paste, pulling up my blue attire, with a floral border hanging low, taking unsteady steps, I ran to hide in the dense grove nearby! ConfidanteHey dear! Why do you fear? Fear not! Knowing that you tied his garland in your tresses, our kin have decided to offer you to him; In the wide open spaces of the front yard, spreading sands and covering with a canopy, they are making arrangements for your wedding; That’s the thing we wished they would do, every single day!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of revealing a lady’s relationship with the man to her kin. Though the theme comes from the young love phase of the mountain landscape, elements of life from the herder’s community places the same in this forest domain. These words are spoken by the lady and her confidante. The lady starts the conversation with an interesting simile. She paints the portrait of a person who has gone and secretly drunk up some strong liquor. Later, when they start shivering because of its side effects, they will be pushed to a state of shamelessly owning up their act of getting sloshed. That’s what happened to her, she says, and then elaborates by relating to her friend, an incident at home. Apparently, the lady had tied a jasmine flower strand from the head garland of her beloved, the son of goatherds. Later, when she was at home, her foster mother, wanting to do some hair grooming, had opened out the tresses of the lady, and that jasmine strand fell down just then. Without getting angry, without incessant questioning, the foster mother seemed to have simply got up, shaking her hand as if she had touched fire and moved out into the backyard. On top of this, the lady’s mother and father were also at home, just then, the lady says. Shocked by the incident, the lady seems to have run out, tresses loose, holding her favourite attire of a blue skirt with a floral pattern, and hidden in the grove nearby. Hearing all this, the confidante tells her not to fear at all, for the lady’s parents, understanding their girl’s heart, had decided to wed her to that young man, and at the moment, they were making preparations to spread the sand and tie the tent to conduct the wedding- the very thing the lady and confidante had dreamt about, for long. The joy we feel, when those around us understand and fulfil our heart’s desires, even before we ask for the same, is evident in the verse. Incidentally, it’s also a feeling, which can be felt in equal measure, when we do something like that for someone we love!

In this episode, we perceive a lady’s anxious state, portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 114, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches the agony of a lady, as momentous events unfold before her. தலைவிவாரி, நெறிப்பட்டு, இரும்புறம் தாஅழ்ந்தஓரிப் புதல்வன் அழுதனன் என்பவோ,புதுவமலர் தைஇ, எமர் என் பெயரால்,வதுவை அயர்வாரை கண்டு? “மதி அறியாஏழையை” என்று அகல நக்கு வந்தீயாய்! நீதோழி அவன் உழைச் சென்று. தோழிசென்று யான் அறிவேன்; கூறுக மற்று இனி. தலைவி‘சொல் அறியாப் பேதை! மடவை! மற்று எல்லா!நினக்கு ஒரூஉம்; மற்று, என்று அகல் அகலும்; நீடு இன்றுநினக்கு வருவதாக் காண்பாய்’, அனைத்து ஆகச்சொல்லிய சொல்லும் வியங்கொளக் கூறு. தருமணல் தாழப் பெய்து இல் பூவல் ஊட்டி,எருமைப் பெடையோடு, எமர் ஈங்கு அயரும்பெரு மணம் எல்லாம் தனித்தே ஒழிய,வரி மணல் முன்துறைச் சிற்றில் புனைந்ததிரு நுதல் ஆயத்தார் தம்முள் புணர்ந்தஒரு மணம் தான் அறியும் ஆயின் எனைத்தும்தெருமரல் கைவிட்டு இருக்கோ, அலர்ந்தவிரிநீர் உடுக்கை உலகம் பெறினும்,அருநெறி ஆயர் மகளிர்க்குஇரு மணம் கூடுதல் இல் இயல்பு அன்றே? Time to explore the nuances. The words can be translated as follows: “LadyEven after seeing that my kin are preparing for my wedding by stringing fresh and new flowers, after combing and straightening tresses, hanging low on both sides, will they simply say, ‘Our little boy is crying!’? Please go to his home, my friend, and scorn him saying, ‘You are a pitiable one, who knows nothing!’ ConfidanteI will go thither and find out! What else should I tell him, tell me now. LadyTell him, “You are an ignorant one, who does not know to speak up! A fool and everything else! It will slip away from you. It will slip far from you. You will see this happen to you’ – Say all this and much more to make him understand! It appears as if this great wedding that my kin are about to hold, spreading fresh sand in front of the house, adding red soil, and praying to the female buffalo, might happen without him. Those who have united with their beloved in the lined sands of the shore, filled with small sand houses, built by maiden with fine foreheads, know that their wedding is over. Won’t they be startled and bewildered? Isn’t it well known that even if they were to gain the entire world with the spreading seas, it’s not in the nature of herder women with virtue to accept to be part of two weddings!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a lady’s attempt to persuade a man to marry her. Though this theme is most commonly found in the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’, it has been grouped under the ‘Mullai’ or ‘Forest landscape’, owing to the presence of elements from the herder community. These words are said by the lady to her confidante. The lady starts in an agitated tone talking about how her family is preparing for her wedding and asks whether the man’s relatives will say, ‘Our little boy is crying!’, indirectly asking if the man she loves is but a child! She asks her confidante to go there and tell him what a fool he is. The confidante asks what more should she tell him and the lady replies saying the confidante must make him understand that he should speak up, otherwise he is going to lose the lady for sure. Then, she talks about the wedding preparations her family is carrying on with, by spreading fresh sand in front of her house, adding red soil there and then praying to the female buffalo, perhaps a fertility ritual. She talks about another place filled with sands, the river shore, where she united with her man, and declares her wedding with the man was already over, at that moment, She insists to the confidante to ask him, how will a virtuous herder woman let herself be married twice, even if the entire world is offered on a platter! The verse in addition to throwing bright light on the sky-soaring virtue of Sangam women of being true to their beloved, also subtly conveys the culture of a herder community by sketching its wedding customs!

In this episode, we listen to a intriguing conversation, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 113, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and presents hidden layers in the relationship between a man and his lady. தலைவன்நலமிக நந்திய நயவரு தட மென்தோள்,அலமரல் அமர் உண்கண், அம் நல்லாய்! நீ உறீஇஉலமரல் உயவு நோய்க்கு உய்யும் ஆறு உரைத்துச் செல். தலைவிபேர் ஏமுற்றார் போல முன் நின்று விலக்குவாய்யார்? எல்லா! நின்னை அறிந்ததூஉம் இல்வழி? தலைவன்தளிர் இயால்! என் அறிதல் வேண்டின், பகை அஞ்சாப்புல்லினத்து ஆயர் மகனேன், மற்று யான். தலைவிஒக்கும் மன்.புல்லினத்து ஆயனை நீ ஆயின், குடம் சுட்டுநல் இனத்து ஆயர் எமர். தலைவன்எல்லா!நின்னொடு சொல்லின் ஏதமோ இல்லை மன். தலைவிஏதம் அன்று எல்லை வருவான் விடு. தலைவன்விடேன்.உடம்பட்டு நீப்பார் கிளவி மடம் பட்டு,மெல்லிய ஆதல் அறியினும், மெல்லியால்!நின் மொழி கொண்டு யானோ விடுவேன், மற்று என் மொழி கொண்டுஎன் நெஞ்சம் ஏவல் செயின்? தலைவிநெஞ்சு ஏவல் செய்யாது என நின்றாய்க்கு, எஞ்சியகாதல் கொள் காமம் கலக்குற ஏதிலார்பொய்ம் மொழி தேறுவது என்? தலைவன்தெளிந்தேன், தெரி இழாய் யான்!பல்கால் யாம் கான் யாற்று அவிர் மணல் தண் பொழில்அல்கல் அகல் அறை ஆயமொடு ஆடி,முல்லை குருந்தொடு முச்சி வேய்ந்து எல்லைஇரவுற்றது; இன்னும் கழிப்பி; அரவுற்றுஉருமின் அதிரும் குரல் போல் பொருமுரண்நல் ஏறு நாகுடன் நின்றன,பல் ஆன் இனநிரை நாம் உடன் செலற்கே. Like the previous verse, this too is another tryst between a determined man and a reluctant lady! The words can be translated as follows: “ManO beautiful maiden, glowing with allure, are your soft and curved arms, and those huge and fighting kohl-streaked eyes! Tell me the way to abate this suffering-filled disease you have caused in me. LadyLike a crazed person, you stand before me and block me! Who are you? I have never seen you before! ManO maiden, akin to a tender sprout! If you have to know who I am, I’m the son of goat herders, who are fearless of foes! LadyThat sounds right. If you are the son of goat herders, my kin are cattle herders, who gather pots of milk! ManI hope there’s nothing wrong in conversing with you. LadyNothing wrong. I will come tomorrow. Let go of me. ManI won’t! O gentle maiden, although I know the words of those who seem to agree but wish to part away are shallow, with naivety, I want to accept your words and let you go, but what can I do, when my heart commands me not to listen to my own words? LadySaying my heart does not let me, you stand there, then why do you accept those falsehoods of those, who confuse you with remnants of their love and desire? ManI’m clear now, O maiden wearing well-etched jewels! Many a time, on the spreading sands by the wild river, in the cool shade of the grove, on the wide boulders, we have played together with your playmates, wearing woven garlands of wild jasmine and wild lime on our heads, until it became dark. When we delayed further, akin to the roar of thunder that startles snakes, the fighting bulls that stood with the cows bellowed, waiting for us to leave together!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of forbidden love between a man and a lady. The words are exchanged between a herder girl and a herder man. The man opens the scene by asking a maiden to show the way to cure his love affliction. The lady responds by asking who he is, for she has never seen him before and why is he blocking her path. The man replies by saying to her, ‘If you really want to know, I’m the son of goat herds’. As if introducing her, in response, she says, ‘I’m the daughter of cowherds’. The man queries innocently asking if there was anything wrong in talking to her, to which the lady says, ‘Nothing wrong. Let me go. I will come tomorrow’. But the man persists saying although he believes her words, which are most probably lies, and let her go, his heart is not letting him to. The lady asks why he believes in those so-called lies. The man responds by recollecting a time they both spent together in the groves, until it became dark, and all the fighting bulls that they had brought to graze, had started roaring like thunder, as if telling them, ‘Come on. Let’s get going home’. Through this last account by the man, we understand that the lady already knows the man and is simply pretending not to know him, perhaps because her kin have forbidden their union. The man tries to regain her love by reminiscing about the good times they had spent together. Nostalgia is indeed the stream of water that makes the seed of love sprout with gusto!

In this episode, we perceive a lady’s change of stance, portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 112, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and etches the determined pursuit of a man. தலைவியார் இவன், என்னை விலக்குவான்? ‘நீர்உளர்பூந்தாமரைப் போது தந்த விரவுத் தார்க்கல்லாப் பொதுவனை நீ மாறு நின்னொடுசொல்லல் ஓம்பு’ என்றார் எமர். தலைவன்எல்லா! ‘கடாஅய கண்ணால் கலைஇய நோய் செய்யும்நடாஅக் கரும்பு அமன்ற தோளாரைக் காணின்விடாஅல் ஓம்பு’ என்றார் எமர். தலைவிகடாஅயார் நல்லாரைக் காணின் விலக்கி நயந்து அவர்பல்லிதழ் உண்கண்ணும் தோளும் புகழ் பாடநல்லது கற்பித்தார் மன்ற நுமர், பெரிதும்வல்லர் எமர் கண் செயல். தலைவன்ஓஒ வழங்காப் பொழுது நீ கன்று மேய்ப்பாய் போல்வழங்கல் அறிவார் உரையாரேல் எம்மைஇகழ்ந்தாரே அன்றோ எமர்? தலைவிஒக்கும் அறிவல் யான் எல்லா, விடு; தலைவன்விடேன் யான்; என் நீ குறித்தது இருங்கூந்தால்நின்னை என் முன் நின்றுசொல்லல் ஓம்பு என்றமை அன்றி அவனை நீபுல்லல் ஓம்பு என்றது உடையரோ, மெல்லமுயங்கு நின் முள் எயிறு உண்கும் தலைவி (தன் நெஞ்சிடம்)எவன் கொலோ?மாயப் பொதுவன் உரைத்த உரை எல்லாம்வாயாவது ஆயின், தலைப்பட்டாம்; பொய்யாயின்,சாயல் இன் மார்பில் கமழ்தார் குழைத்த நின்ஆயிதழ் உண்கண் பசப்பத் தட மென்தோள்சாயினும் ஏஎர் உடைத்து. Another one in the light conversational format! The words can be translated as follows: “LadyWho is he, the one stopping me? ‘Do not talk to that unwise herder man wearing a garland of mixed flowers, the one, who gave those lotus flowers blooming in the water!’ – So said, my kin! ManHey dear! ‘Do not let go if you see the one with bewitching eyes, she who disturbs and renders an affliction, the one with sugarcane painted, beautiful arms!’ – So said, my kin! LadyThe kin of yours have taught you well indeed, saying if you see those with bewitching eyes, stop them, and flatter their many-petalled, kohl-streaked eyes with songs many! If they are so capable, why don’t they approach my kin? ManOh! If my kin know that you will take the calves grazing in this place at a time when no-one is about and then don’t tell me about that, wouldn’t that mean they don’t care about me? LadyThat sounds about right. I know all about it! Let me go now! ManI won’t! O maiden with thick tresses, what did you just tell me now? Your kin said ‘Do not stand before him and talk to him’. Did they say, ‘Do not embrace him!’? So, hug me gently so that I can savour the nectar of your sharp teeth! Lady (To her heart)What shall I do? If the words rendered by this deceptive herder becomes true, I will be saved; But if it were to become false, the beautiful petaled, kohl-streaked eyes that has now decided to crush the garland worn on the sweet chest, would become coated with pallor, and these curving soft arms would thin away. Even so, they would remain beautiful!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of forbidden love between a man and a lady. The words are exchanged between a herder girl and a herder man. The lady opens the scene by wondering who was this chap, who was blocking her path, and then she says, ‘Isn’t he the one my folks have asked me not to talk to?’. Hearing this, the man says, ‘Is that what your folks have said to you? Do you know what mine have said to me? Never let go if I see someone as beautiful as you are, cross my path’. To this, she responds with scorn, ‘Oh! They have taught you well to sing and praise the beautiful maiden who cross your path. They seem very wise. Why don’t they come and talk to my kin?’. The man answers this tangentially saying, ‘Only if they don’t advise me so, I’d think they care not about me at all!’ The lady dismisses his words and prepares to leave but the man refuses to let her go saying, ‘Hey listen! All your folks said was don’t talk to me. Did they say don’t embrace me? Come on then, what’s stopping you from coming close to me?’. The lady is now resigned to her fate and concludes saying to her heart, ‘If the love and promise the chap gives me is to come true, then I’ll be saved. If he’s going to deceive me and vanish away, then my eyes will be filled with pallor and my arms will thin away. But even then, they will still be beautiful!’. This last line reveals to us that the lady is ready to take the risk of furthering her relationship with this man, who has relentlessly pursued her. A verse which reveals to us how the perceptions and opinions of a family in Sangam times, affect two people in love!

In this episode, we listen to a lady’s plea to a friend, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 111, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches the petition and dismissal of a man’s requests. தீம்பால் கறந்த கலம் மாற்றிக், கன்றெல்லாம்தாம்பின் பிணித்து, மனைநிறீஇ, யாய் தந்தபூங்கரை நீலம் புடைதாழ மெய்அசைஇ, பாங்கரும்முல்லையும் தாய பாட்டங்கால் – தோழி! நம்புல்லினத்து ஆயர் மகளிரோடு எல்லாம்ஒருங்கு விளையாட, அவ்வழி வந்தகுருந்தம்பூங் கண்ணிப் பொதுவன் மற்று என்னை“முற்றிழை ஏஎர் மட நல்லாய்! நீ ஆடும்சிற்றில் புனைகோ சிறிது?” என்றான்; “எல்லா! நீ‘பெற்றேம் யாம்’ என்று பிறர் செய்த இல் இருப்பாய்,கற்றது இலை மன்ற காண்” என்றேன்; “முற்றிழாய்!தாதுசூழ் கூந்தல் தகைபெறத் தைஇயகோதை புனைகோ நினக்கு?” என்றான்; “எல்லா! நீஏதிலார் தந்த பூக்கொள்வாய் நனி மிகப்பேதையை மன்ற பெரிது” என்றேன்; “மாதராய்!ஐய பிதிர்ந்த சுணங்குஅணி மென்முலை மேல்தொய்யில் எழுதுகோ மற்று?” என்றான்; “யாம் பிறர்செய்யுறம் நோக்கி இருத்துமோ? நீ பெரிதுமையலை மாதோ விடுக” என்றேன்; தையலாய்!சொல்லிய ஆறு எல்லாம் மாறுமாறு யான் பெயர்ப்ப,அல்லாந்தான் போலப் பெயர்ந்தான், அவனை நீஆயர் மகளிர் இயல்பு உரைத்து, எந்தையும்யாயும் அறிய உரைத்தீயின் யான் உற்றநோயும் களைகுவை மன். An account of a past conversation! The words can be translated as follows: “After placing vessels with sweet milk within, I tied the calves with ropes. Leaving them in the house, wearing a blue attire with a floral border, hanging low, swaying my form, I went to the grove filled with toothbrush trees and wild jasmine vines. My friend, I was playing together with the daughters of goatherds there. Just then, a herder man came that way, wearing a garland of wild lime flowers. He said, “O beautiful maiden, wearing radiant jewels, shall I carve a little sand home for you to play with?”. I replied, “Hey you! Only you will live in the homes of others, thinking ‘I’ve got it. What more do I want? You know not what’s right!”. He said, “O beautiful maiden wearing flawless jewels, shall I weave a garland to adorn with much beauty, your pollen-filled, fine tresses?”. I replied, “Hey you! Only you will accept the flowers given by a stranger. Your foolishness is great indeed!” He said, “O pretty maiden, on your soft bosom, on which beauty spots spread so alluringly, shall I etch ‘thoyyil’ paintings?. I replied, “Do you think I’m waiting for someone to come do this for me? You are in some delusion. Leave me alone!” O young maiden! Whatever he said, I rejected repeatedly, and he parted away with much disappointment. If you will go to him and talk about the true nature of herder maiden, and let my father and mother know about this, you will vanquish my affliction too!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of revealing a lady’s relationship with a man to the lady’s kin. Although this theme is mostly found in the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’, the setting of a herder community situates it in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’. The words are said by a lady to her confidante. The lady begins by talking about her activities on the day before. She presents the scene of how she milked the cows, brought those brimming vessels, and placed them within her home. Next, she ties up the calves, making sure they don’t scoot off, and then she mentions that she wore a blue attire with a floral design in the border, hanging low. This mention of an attire with varying patterns tells us the weaving industry was thriving well in that time and place. Returning to the lady, she says after that, with a little hop and dance, she went out to the grove filled with toothbrush trees and jasmine vines, to play with other young girls, daughters of goatherds. As she was playing there, a young man seems to have approached her and put forth three requests: First, he asks whether he could build a little sand home for her to play with; Next, whether he could weave a garland to adorn her tresses; And last, whether he could draw ‘thoyyil’ paintings on the lady’s beautiful bosom. To each of these requests, the lady replies with, ‘Only you will be content with a home that someone else builds for them, not me; only you will accept flowers from a stranger, not me; and finally, about the ‘thoyyil’ question, she asks him whether he thought she was waiting for someone to come and paint her bosom’. She scolds the man for his delusion and asks him to leave. This series of exchanges the lady shares with her confidante and tells her, ‘That day, I cheekily retorted to him and made him leave so disappointed. But now, my heart has changed. So, please go to him and tell him this is how herder girls will talk, rejecting at first, and also wishing to accept their men only after they tame the bulls. You also please reveal my love for him to my father and mother. Only this will resolve the love affliction in my heart’! Qu

In this episode, we perceive a conversation between a lovelorn man and his beloved, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 110, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and presents elements that echo the soul of this land. தலைவிகடி கொள் இருங் காப்பில் புல்லினத்து ஆயர்குடிதொறும் நல்லாரை வேண்டுதி எல்லா!இடு தேள் மருந்தோ, நின் வேட்கை? தொடுதரத்துன்னி, தந்தாங்கே, நகை குறித்து, எம்மைத்திளைத்தற்கு எளியமாக் கண்டை; “அளைக்கு எளியாள்வெண்ணெய்க்கும் அன்னள்” எனக் கொண்டாய் தலைவன்ஒண்ணுதால்!ஆங்கு நீ கூறின், அனைத்தாக; நீங்குகஅச்சத்தான் மாறி, அசைவினான் போத்தந்து,நிச்சம் தடுமாறும், மெல் இயல் ஆய்மகள்!மத்தம் பிணித்த கயிறு போல், நின் நலம்சுற்றிச் சுழலும் என் நெஞ்சு விடிந்த பொழுதினும் இல்வயின் போகாது,கொடுந் தொழுவினுள் பட்ட கன்றிற்குச் சூழும்கடுஞ்சூல் ஆ நாகு போல், நிற் கண்டு, நாளும்,நடுங்கு அஞர் உற்றது என் நெஞ்சு எவ்வம் மிகுதர, எம் திறத்து, எஞ்ஞான்றும்,நெய் கடை பாலின் பயன் யாதும் இன்றாகி,கை தோயல் மாத்திரை அல்லது செய்திஅறியாது அளித்து என் உயிர் தலைவிஅன்னையோ? மன்றத்துக் கண்டாங்கே, ‘சான்றார் மகளிரைஇன்றி அமையேன்’ என்று இன்னவும் சொல்லுவாய்;நின்றாய்; நீ சென்றீ; எமர் காண்பர்; நாளையும்கன்றொடு சேறும் புலத்து. Another short conversational verse! The words can be translated as follows: “LadyHey you! In all the houses upon the fresh and fragrant vast spaces, where goatherds live, you seek beautiful women! Is your desire like a scorpion’s sting that must be cured immediately? Just because I came close and let you touch me, seeing my smile, you have decided I’m easy to get together with, thinking ‘She readily offers the buttermilk, why won’t she do the same with butter?’! ManO maiden with a radiant forehead! If that’s what you think about me, let it be so! I will leave. O soft-natured herder girl, with fear, it moves away, but then overcome with desire, it comes near, and akin to rope around a churning rod, around your beauty, twists and turns, this heart of mine! Even when it’s daybreak, instead of stepping out, a cow that has delivered its first calf, will remain within, close to its young one in the barn. Akin to that, seeing you, day after day, trembles in torment, this heart of mine! As suffering brims over beyond my ability to bear every day, akin to milk that is of no use when it has been used to make butter, without anything else, but the memory of touching you with my hands, pitifully laments this life of mine! LadyIs that so? Right at the moment you see someone, you declare you cannot be without that woman from a good family, saying all this and stand here waiting. Please go away! My kin will see us. Tomorrow, I will come with the calf to the fields!” Time to explore the nuances. The verse is situated in the context of love among workers and these words are exchanged by a herder man and a herder lady. The lady starts the scene by remarking on the man’s desire to be with women, asking if it is a scorpion’s sting that requires immediate attention. She describes how she just came close to him and let him touch her but he seems to have taken it as a license to get together with her. To explain his thought process, she talks about how the man thinks just because he’s got buttermilk easily from her, he’ll get butter too. In their own way, the ancients are talking about the critical concept of consent in intimate relationships. Returning, we find the man replying that if that’s how the lady feels, he would leave. But then goes on to pen his state of suffering with three parallels: One, a rope around a churning rod that moves this way and that way, around this herder girl; Two, how a cow that has delivered its first calf won’t leave the side of its young one, even when it’s daybreak and time to go grazing; Three, the useless state of milk after butter has been taken from it, the man connects to his life that pines to be with the lady. Hearing all this, the lady asks incredulously how he can want to be with someone the moment he sees them, and that too in the town centre. She tells him one of her kin might see her and leaves with the cryptic message that she would be in the fields the following day with her calf, hinting to the man he may find success in his prospects to be with her if he comes the next day. Beyond the brimming romance in these lines, what’s striking is the stack of similes that etch the various elements of this land. It’s fascinating how the poets root their poems so strongly in a particular domain and create art that is the perfect fusion of love and life in a land!

In this episode, we listen to a heart’s outpouring, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 109, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and etches the mesmerising beauty of a maiden. கார் ஆரப் பெய்த கடி கொள் வியன் புலத்துப்பேராது சென்று, பெரும் பதவப் புல் மாந்தி,நீர் ஆர் நிழல குடம்சுட்டு இனத்துள்ளும்,போர் ஆரா ஏற்றின் பொரு நாகு இளம் பாண்டிதேர் ஊர செம்மாந்தது போல் மதைஇனள் பேர் ஊரும் சிற்றூரும் கௌவை எடுப்பவள் போல்,மோரோடு வந்தாள் தகை கண்டை; யாரோடும்சொல்லியாள் அன்றே வனப்பு பண்ணித் தமர் தந்து, ஒரு புறம் தைஇயகண்ணி எடுக்கல்லாக் கோடு ஏந்து அகல் அல்குல்புண் இல்லார் புண்ணாக நோக்கும்; முழு மெய்யும்கண்ணளோ? ஆயர் மகள் இவள்தான் திருத்தாச் சுமட்டினள், ஏனைத் தோள் வீசி,வரிக் கூழ வட்டி தழீஇ, அரிக் குழைஆடல் தகையள்; கழுத்தினும் வாலிதுநுண்ணிதாத் தோன்றும் நுசுப்புஇடை தெரியா ஏஎர் இருவரும் தத்தம்உடை வனப்பு எல்லாம் இவட்கு ஈத்தார்கொல்லோ?படை இடுவான்மன் கண்டீர், காமன் மடை அடும்பாலொடு கோட்டம் புகின் இவள் தான், வருந்த நோய் செய்து இறப்பின் அல்லால், மருந்து அல்லள்‘யார்க்கும் அணங்காதல் சான்றாள்’ என்று, ஊர்ப் பெண்டிர்,‘மாங்காய் நறுங் காடி கூட்டுவேம்; யாங்கும்எழு நின் கிளையொடு போக’ என்று தத்தம்கொழுநரைப் போகாமல் காத்து, முழு நாளும்,வாயில் அடைப்ப வரும். After the downpour of long, long songs in this Mullai landscape, a gentle drizzle in this one! The words can be translated as follows: “Without leaving the fresh and fragrant wide spaces, where the rains had poured copiously, feeding on the thick and tall scutch grass in the moist shade, along with the herd of cows that yield pots of milk, grazes the war-like, young one of a bull that never ceases fighting. Akin to how this young bull would stride with pride when tied for the first time to a chariot, walks on this young maiden. Making all the great towns and little hamlets spread rumours, see how she comes walking, selling buttermilk. It is said that her beauty has no equal! On one side, she wears a garland, woven and presented to her by her kin, around her lined and lifted wide hips, destroying even those without desire. It’s not just her eyes that captivate one, her entire form seems to be a collection of eyes, in that herder’s daughter! As for her, she places a huge head pad that does not fit, and swaying her arms, holding a basket full of rice, she comes walking, with her dangling earrings dancing. Even more alluring and slender than her neck, appears her slim waist. Have those two heavenly maiden given away all their exquisite beauty to her? If she enters the temple of Kama, the God of love, with a pot of milk as offering, seeing her, he is sure to drop down his bow, stunned! She is one who is sure to part away, condemning me with a fatal affliction, but she won’t become the cure! The womenfolk of the town thinking, ‘What a terror she is!’, will decide, ‘Let’s choose tender mango pickle as our side dish’ and tell the maiden, ‘Please leave elsewhere with your kin to sell your wares’ and will prevent their husbands from stepping out, the entire day, by shutting their gates!” Let’s delve into the details. The verse is situated, like the previous one, in the context of love between workers, and these words are said by a herder man about a buttermilk-selling young maiden. The man first talks about the gait of this lady, equating it to an element of that land – a young bull, born to a fighter bull, in the moment this bull is tied to a cart and sent out on its first mission. The pride many young people feel when they start to work and the assurance it renders to them is captured in this simile. This young girl too is out on the streets, selling buttermilk, creating an uproar in towns, big and small, the man tell us, adding ‘Oh! That beauty of hers has no equal!’. He describes how a garland she wears around her waist seems to devastate even ascetics who have no desire. As one of the things she carries, he talks about a load pad, called as ‘summaadu’, which I have seen women in rural parts of Tamilnadu use till this day. It’s a rolled piece of cloth, used to carry heavy pots and vessels on the head. The man remarks how that doesn’t fit the lady at all, perhaps it’s too big for her, or maybe not fashionable enough! The other thing she’s holding is a basket of rice and this simple object echoes the economics of that era, depicting a barter system of exchanging buttermilk and rice, a transfer of products between the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and the ‘Marutham’ or ‘Farmlands Landscape’. The man continues describing the lady’s dangling earrings and then goes on to talk about her slim waist. He mentions two heavenly maiden, whom he names not, but possibly referring to the mythological Urvasi and Ramba, goddesses known for their divine beauty, wondering if they have decided to donate all their beauty to this maiden! In the same vein, he says when this lady enters

In this episode, we see sparks fly in a couple’s conversation, as conveyed in Sangam Literary work, Kalithogai 108, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and reveals interesting perspectives about work in ancient times. தலைவன்இகல் வேந்தன் சேனை இறுத்த வாய் போலஅகல் அல்குல், தோள், கண், என மூவழிப் பெருகி,நுதல், அடி, நுசுப்பு, என மூவழிச் சிறுகி,கவலையால் காமனும் படை விடு வனப்பினோடு,அகலாங்கண் அளை மாறி, அலமந்து, பெயருங்கால்,‘நகை வல்லேன் யான்’ என்று என் உயிரோடு படை தொட்டஇகலாட்டி! நின்னை எவன் பிழைத்தேன், எல்லா! யான்? தலைவிஅஃது அவலம் அன்று மனஆயர் எமர் ஆனால், ஆய்த்தியேம் யாம் மிககாயாம்பூங் கண்ணிக் கருந் துவர் ஆடையைமேயும் நிரை முன்னர்க் கோல் ஊன்றி நின்றாய், ஓர்ஆயனை அல்லை; பிறவோ அமரருள்ஞாயிற்றுப் புத்தேள் மகன்? தலைவன்அதனால் வாய்வாளேன்:‘முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்னபல்லும் பணைத் தோளும், பேர் அமர் உண்கண்ணும்,நல்லேன் யான்’ என்று, நலத்தகை நம்பியசொல்லாட்டி! நின்னொடு சொல் ஆற்றுகிற்பார் யார்? தலைவிசொல்லாதி! தலைவன்நின்னைத் தகைத்தனென்! தலைவி………………………….. அல்லல் காண்மன்!மண்டாத கூறி, மழ குழக்கு ஆகின்றே,கண்ட பொழுதே கடவரைப் போல, நீபண்டம் வினாய படிற்றால் தொடீஇய, நிற்கொண்டது எவன் எல்லா! யான்? தலைவன்கொண்டது:அளை மாறிப் பெயர்தருவாய், அறிதியோ? அஞ் ஞான்று,தளவ மலர் ததைந்தது ஓர் கானச் சிற்றாற்று அயல்,இள மாங்காய் போழ்ந்தன்ன கண்ணினால், என் நெஞ்சம்களமாக் கொண்டு ஆண்டாய்; ஓர் கள்வியை அல்லையோ? தலைவிநின் நெஞ்சம் களமாக்கொண்டு யாம் ஆள, எமக்கு எவன் எளிதாகும்?புனத்துளான் என்னைக்குப் புகா உய்த்துக் கொடுப்பதோ?இனத்துளான் எந்தைக்குக் கலத்தொடு செல்வதோ?தினைக் காலுள் யாய் விட்ட கன்று மேய்க்கிற்பதோ? தலைவன்அனைத்து ஆகவெண்ணெய்த் தெழி கேட்கும் அண்மையால், சேய்த்து அன்றி,அண்ணணித்து ஊர் ஆயின், நண்பகல் போழ்து ஆயின்,கண் நோக்கு ஒழிக்கும் கவின் பெறு பெண் நீர்மைமயில் எருத்து வண்ணத்து மாயோய்! மற்று இன்னவெயிலொடு எவன் விரைந்து சேறி? உதுக்காண்:பிடி துஞ்சு அன்ன அறை மேல, நுங்கின்தடி கண் புரையும் குறுஞ் சுனை ஆடி,பனிப் பூந் தளவொடு முல்லை பறித்து,தனி காயாந் தண் பொழில், எம்மொடு வைகி,பனிப் படச் செல்வாய், நும் ஊர்க்கு தலைவிஇனிச் செல்வேம் யாம்மா மருண்டன்ன மழைக் கண் சிற்றாய்த்தியர்நீ மருட்டும் சொற்கண் மருள்வார்க்கு உரை அவை:ஆ முனியா ஏறு போல், வைகல் பதின்மரைக்காமுற்றுச் செல்வாய்; ஓர் கட்குத்திக் கள்வனை;நீ எவன் செய்தி பிறர்க்கு?யாம் எவன் செய்தும் நினக்கு? தலைவன்கொலை உண்கண், கூர் எயிற்று, கொய் தளிர் மேனி,இனை வனப்பின் மாயோய்! நின்னின் சிறந்தார்நில உலகத்து இன்மை தெளி; நீ வருதி;மலையொடு மார்பு அமைந்த செல்வன் அடியைத்தலையினால் தொட்டு உற்றேன் சூள் தலைவிஆங்கு உணரார் நேர்ப; அது பொய்ப்பாய் நீ; ஆயின்தேம் கொள் பொருப்பன் சிறுகுடி எம் ஆயர்வேந்து ஊட்டு அரவத்து, நின் பெண்டிர் காணாமை,காஞ்சித் தாது உக்கன்ன தாது எரு மன்றத்துத்தூங்கும் குரவையுள் நின் பெண்டிர் கேளாமை,ஆம்பற் குழலால் பயிர் பயிர் எம் படப்பைக்காஞ்சிக்கீழ்ச் செய்தேம் குறி Finally, we have bid farewell to the bull taming arena, and now, find ourselves taking in the lush spaces of the forest domain. The words can be translated as follows: “ManAkin to a great king’s army that has laid siege, with your wide loins, arms and eyes that are expansive and forehead, feet and waist that are slender, possessing a beauty that makes even the God of love aim his arrows at you, after selling curd in those far away places, as you move bewitchingly, when you walk on, as if saying, ‘I can kill with my smile’, you seem to shower weapons on my very life, O hostile maiden! What wrong did I do to you, my dear? LadyWhat’s wrong in selling curd? My people are herders and I’m a herder woman; As for you, you stand there, leaning on a stick in front of a grazing herd, wearing a dark red attire and a garland of ironwood flowers. But I don’t think you are a herder man! Could you be the godly son of the sun from the heavens? ManThat is why I stand speechless! O maiden, who believes in the greatness of her beauty saying, ‘Having teeth like jasmine buds and palm sprouts neatly placed, bamboo-like arms, wide kohl-streaked eyes, beautiful, I am!’, you are so skilled in words, who can even talk to you? LadySo, don’t talk! ManI shall block you from leaving! LadyBehold my sorry state! Blabbering words like a child, you are throwing a tantrum, and akin to a creditor, who sees one of the debtors and asks questions about all the things they are carrying, so that they can seize them, you are speaking to me. What is that I have taken from you? Tell me please. ManDon’t you know what you have taken? One day, when returning after selling curd, near a small, wild stream, surrounded by pink jasmine flowers, with your eyes, akin to split tender mangoes, you stole away my heart! Aren’t you that thieving maiden? LadyWhat would I gain by stealing your heart and reigning over it? Will it carry food to my brother working in the field? Will it carry a vessel to my father who’s herding? Or will it hold the calf that mother let out amidst the millet stubble and take it grazing? ManYes! It can do it all that! O dark-skinned maiden, in the hue of a peacock’s neck, with an arresting feminine nature that prevents others from looking at anything else! You live in a village not far but

In this episode, we listen to an amusing conversation, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 107, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and paints both the confusion and the relief in the mind of a lady. தலைவிஎல்லா! இஃதொன்று கூறு – குறும்பு இவர்புல்லினத் தார்க்கும், குடம் சுட்டவர்க்கும், எம்கொல் ஏறு கோடல் குறை எனக் கோவினத்தார்பல் ஏறு பெய்தார் தொழூஉ தொழுவத்து,சில்லைச் செவி மறைக் கொண்டவன் சென்னிக் குவி முல்லைகோட்டம் காழ் கோட்டின் எடுத்துக்கொண்டு ஆட்டியஏழை இரும்புகர் பொங்க, அப் பூ வந்து என்கூழையுள் வீழ்ந்தன்று மன்அதனைக் கெடுத்தது பெற்றார் போல் கொண்டு யான் முடித்தது,கேட்டனள் என்பவோ யாய்?இஃதொன்று கூறு தோழிகேட்டால் எவன் செய்ய வேண்டுமோ? மற்றிகாஅவன் கண்ணி அன்றோ அது? தலைவிபெய் போது அறியாத் தன் கூழையுள் ஏதிலான்கை புனை கண்ணி முடித்தாள் என்று யாய் கேட்பின்செய்வது இல் ஆகுமோ மற்று?இஃதொன்று கூறு தோழிஎல்லாத் தவறும் அறும்; தலைவிஓஒ அஃது அறும் ஆறுமாறு? தோழிஆயர் மகன் ஆயின், ஆயமகள் நீ ஆயின்,நின் வெய்யன் ஆயின், அவன் வெய்யை நீ ஆயின்,அன்னை நோதக்கதோ இல்லை மன்; …….. தலைவி………………………………. நின் நெஞ்சம்அன்னை நெஞ்சு ஆகப் பெறின்! தோழிஅன்னையோ!ஆயர் மகனையும் காதலை கைம்மிக,ஞாயையும் அஞ்சுதி ஆயின், அரிது அரோ,நீ உற்ற நோய்க்கு மருந்து தலைவிமருந்து இன்று யான் உற்ற துயர் ஆயின், எல்லா!வருந்துவேன் அல்லனோ யான்? தோழிவருந்தாதி!மண்ணி மாசற்ற நின் கூழையுள் ஏறு அவன்,கண்ணி தந்திட்டது எனக் கேட்டுத் ‘திண்ணிதாத்தெய்வ மால் காட்டிற்று இவட்கு’ என, நின்னை அப்பொய் இல் பொதுவற்கு கொடை சூழ்ந்தார் தந்தையோடுஐயன்மார் எல்லாம் ஒருங்கு. After those long, long songs on bull taming, we witness one in a light, conversational style! The words can be translated as follows: “LadyHey dear! Wish to speak to you about something: To goatherds, who rove the mountain villages, and the cowherds, who gather pots of milk, the cattle owners announced, ‘Our killer bulls are ready for the fight’, and let in many bulls into the arena. In that arena, as a man captured a bull by its ears, marked with dots, the wild jasmine flowers on his curving head garland got caught in the horns of the bull. Shaking it, when the poor huge tawny bull leaped, those flowers flew and fell near my tresses! I picked it up instantly like one who had found a long lost thing, and tied it tightly. Won’t mother ask about it? Tell me what to do! ConfidanteIsn’t it his garland? What do think we should do? LadyIf mother sees my tresses, which had not any flowers, and notices that I have tied the well-etched garland of a stranger, won’t she be furious? Isn’t there anything we can do? Please tell me! ConfidanteAll that’s worrying you will soon end. LadyOh! In what way, will it end? ConfidanteHe’s a herder’s son and you are a herder’s daughter. You love him and he loves you. What is there for mother to lament about? LadyHow I wish your heart was mother’s heart! ConfidanteIs that so? Your love for that herder’s son brims over. At the same time, you fear mother. If that’s the case, isn’t it hard to find a cure for your affliction? LadyIf my sorrow has no cure, my dear friend, won’t I suffer so much? ConfidanteDon’t you worry! Hearing that the bull threw his garland on your flawless, perfect tresses, your father and brothers have together declared that it’s a crystal clear sign from the gods and have decided to offer you in marriage to that honest herder!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of bull taming and its significance in the married life of the man and lady and these words are exchanged between the lady and her confidante. The lady starts by narrating an incident that happened in the midst of the bull taming festivities. Without going into lengthy discussions on all the bulls and players, the lady zooms on to one particular herder, who’s holding a tawny bull by its ears, and just then, his wild jasmine garland gets caught in the horns of the said bull. The bull twists and turns to shake him off, and in the process, the garland flies and falls near her, says the lady. She describes how she grabbed it, like a person who had lost something long ago and has found it. She seems to have tied it tightly in her tresses. With much worry, the lady asks her confidante what will mother say if she sees this. The confidante decides to play with the lady and says, ‘Why what have you got to worry about?’. The lady replies that mother knows I went with no flowers in my tresses and now I return wearing the garland of a stranger, and won’t this make her mad. The confidante cryptically answers that whatever the lady is worrying about will be no consequence. Hearing this, the lady presses her, asking how will that happen. Quite logically, the confidante says you both belong to the tribe of herders and you both are in love. When that’s true, why should mother crib about this?, she asks. The lady replies, ‘Oh my goodness, I wish mother had your good heart!’. To this, the confidante laughingly remarks to the lady saying there’s so much love in you for your man

In this episode, we perceive the practical aspects of bull taming, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 106, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and reveals the value of courage in a man, as seen from the eyes of their beloved maiden. ஏறு கோடல்கழுவொடு சுடு படை சுருக்கிய தோற்கண்,இமிழ் இசை மண்டை உறியொடு, தூக்கி,ஒழுகிய கொன்றைத் தீம் குழல் முரற்சியர்,வழூஉச் சொற் கோவலர், தத்தம் இன நிரைபொழுதொடு தோன்றிய கார் நனை வியன் புலத்தார் அவ்வழி,நீறு எடுப்பவை, நிலம் சாடுபவை,மாறு ஏற்றுச் சிலைப்பவை, மண்டிப் பாய்பவையாய்துளங்கு இமில் நல் ஏற்றினம் பல களம் புகும்மள்ளர் வனப்பு ஒத்தன தாக்குபு தம்முள் பெயர்த்து ஒற்றி, எவ் வாயும்,வை வாய் மருப்பினான் மாறாது குத்தலின்,மெய் வார் குருதிய ஏறு எல்லாம் பெய் காலைக்கொண்டல் நிரை ஒத்தன அவ் ஏற்றை,பிரிவு கொண்டு, இடைப் போக்கி, இனத்தோடு புனத்து ஏற்றி,இரு திறனா நீக்கும் பொதுவர்உரு கெழு மா நிலம் இயற்றுவான்விரி திரை நீக்குவான் வியன் குறிப்பு ஒத்தனர் அவரை, கழல உழக்கி, எதிர் சென்று சாடி,அழல் வாய் மருப்பினால் குத்தி, உழலைமரத்தைப் போல் தொட்டன ஏறு தொட்ட தம் புண் வார் குருதியால் கை பிசைந்து, மெய் திமிரி,தங்கார் பொதுவர் கடலுள் பரதவர்அம்பி ஊர்ந்தாங்கு, ஊர்ந்தார் ஏறு ஏறு தம், கோலம் செய் மருப்பினால் தோண்டிய வரிக் குடர்ஞாலம் கொண்டு எழூஉம் பருந்தின் வாய் வழீஇ,ஆலும் கடம்பும் அணிமார் விலங்கிட்டமாலை போல் தூங்கும் சினை குரவை ஆடுதல்ஆங்கு,தம் புல ஏறு பரத்தர உய்த்த தம்அன்பு உறு காதலர் கை பிணைந்து, ஆய்ச்சியர்இன்புற்று அயர்வர் தழூஉ முயங்கிப் பொதிவேம்; முயங்கிப் பொதிவேம்;முலை வேதின் ஒற்றி, முயங்கிப் பொதிவேம்கொலை ஏறு சாடிய புண்ணை எம் கேளே! பல் ஊழ் தயிர் கடையத் தாஅய புள்ளி மேல்கொல் ஏறு கொண்டான் குருதி மயக்குறப்புல்லல் எம் தோளிற்கு அணியோ? எம் கேளே! ஆங்கு, போர் ஏற்று அருந் தலை அஞ்சலும், ஆய்ச்சியர்காரிகைத் தோள் காமுறுதலும், இவ் இரண்டும்ஓராங்குச் சேறல் இலவோ? எம் கேளே! ‘கொல் ஏறு கொண்டான், இவள் கேள்வன்’ என்று, ஊரார்சொல்லும் சொல் கேளா, அளை மாறி யாம் வரும்செல்வம் எம் கேள்வன் தருமோ? எம் கேளே தென்னன் வாழ்க பாடுதல்ஆங்க,அருந் தலை ஏற்றொடு காதலர்ப் பேணி,சுரும்பு இமிர் கானம் நாம் பாடினம் பரவுதும்ஏற்றவர் புலம் கெடத் திறை கொண்டு,மாற்றாரைக் கடக்க, எம் மறம் கெழு கோவே! A song that’s different from the previous series of bull taming verses in a significant way. The words can be translated as follows: “Bull TamingAlong with the cattle prod, a kindling stick is tied within a draw-string leather bag and food bowls that bang against each other hang on the hoops. Carrying all this and playing on the sweet flute, made from a long and dried-up pod of the golden shower tree, the herders known for their quirky diction, walked on to the wide forest spaces, moistened by the seasonal rains, along with their herds of cattle. In that place, some bulls that were used to stirring up the dust, muddied the moistened ground now, some bellowed with hostility and some crouched to pounce on their opponents. Those sturdy bulls with radiant humps appeared with the handsome quality of warriors entering the battlefield. They attacked each other and pushed them apart, and since sharp horns had pierced ceaselessly, the blood that poured from their bodies made the bulls resemble a gathering of clouds, pouring with rain. The herders there, who separated those bulls, created spaces in between, moved them to the meadows into two groups, appeared akin to the One, who created the vast and expansive land with immense thoughtfulness by separating the roaring waves. In that process, the bulls scattered the herders by pouncing from behind, attacking them from the front, stabbing them with their fire-like horns and made the herders appear like wooden doors with holes in them. Rubbing away the pouring blood from the wounds made by these piercing bulls, shaking their bodies, the herders keep moving, akin to fishermen riding their boats in the seas. The lined intestines pulled out by the well-adorned horns of the bulls are carried away by birds of prey in the sky. The image of those intestines hanging from the bird’s mouth appears akin to a branch on which hangs a glowing garland, left there to adorn the spirits residing in the banyan and the burflower! Kuravai Dancing:And so, holding the hands of their lovers after they have left the bulls to graze in the meadows, the maiden dance together with them, embracing with joy. “All those wounds on my beloved made by those killer bulls, with an embrace, let me bury; with an embrace, let me bury; Caressing with the warmth of my bosom, with an embrace, let me bury! My love’s wounds! On those spots that have spread on my arms when churning the curd, when the blood of the one who tamed the bull fuses together as we embrace, doesn’t that adorn my arms so? My love’s embrace! And so, fearing the frightening head of the battling bull and desiring the picturesque arms of a herder maiden never ever go together, would they? Oh my love! Won’t my love render me much more wealth than I earn by selling curd, when I hear the townsfolk praise him saying, ‘Her lover tamed a killer bull’? Oh my love! Praising the King:And so, guarding our beloved a

In this episode, we perceive conflict and triumph in a bull taming arena, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 105, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and reveals happy tidings in the lady’s life. தோழி‘அரைசுபடக் கடந்துஅட்டு ஆற்றின் தந்தமுரைசுகெழு முது குடி முரண்மிகு செல்வற்குச்சீர் மிகு சிறப்பினோன் தொல் குடிக்கு உரித்து எனப்பார் வளர் முத்தமொடு படு கடல் பயந்தஆர் கலி உவகையர் ஒருங்கு உடன் கூடித்தீது இன்று பொலிக என தெய்வக் கடி அயர்மார்,வீவு இல் குடிப் பின் இருங்குடி ஆயரும்,தா இல் உள்ளமொடு துவன்றி ஆய்பு உடன் வள் உருள் நேமியான் வாய் வைத்த வளை போலத்தெள்ளிதின் விளங்கும் சுரி நெற்றிக் காரியும்,ஒரு குழையவன் மார்பில் ஒள் தார் போல் ஒளி மிகப்பொரு அறப் பொருந்திய செம் மறு வெள்ளையும்,பெரும் பெயர் கணிச்சியோன் மணி மிடற்று அணி போலஇரும் பிணர் எருத்தின் ஏந்து இமில் குராலும்,அணங்கு உடை வச்சிரத்தோன் ஆயிரம் கண் ஏய்க்கும்கணம் கொள் பல் பொறிக் கடும் சினப் புகரும்,வேல்வலான் உடைத் தாழ்ந்த விளங்கு வெண்துகில் ஏய்ப்பவாலிது கிளர்ந்த வெண்கால் சேயும்,கால முன்பின் பிறவும் சாலமடங்கலும் கணிச்சியும் காலனும் கூற்றும்,தொடர்ந்து செல் அமையத்து துவன்று உயிர் உணீஇயஉடங்கு கொட்பன போல் புகுத்தனர் தொழூஉ அவ்வழி,கார் எதிர் கலி ஒலி கடி இடி உருமின் இயம் கறங்க,ஊர்பு எழு கிளர்பு உளர் புயல் மங்குலின் நறை பொங்க,நேர் இதழ் நிரை நிரை நெறி வெறிக் கோதையர் அணி நிற்பச்சீர் கெழு சிலை நிலைச் செயிர் இகல் மிகுதியின், சினப் பொதுவர்தூர்பு எழு துதை புதை துகள் விசும்பு உற எய்தஆர்பு உடன் பாய்ந்தார் அகத்து மருப்பில் கொண்டும், மார்பு உற தழீஇயும்,எருத்து இடை அடங்கியும், இமில் இறப் புல்லியும்,தோள் இடைப் புகுதந்தும், துதைந்து பாடு ஏற்றும்,நிரைபு மேல் சென்றாரை நீள் மருப்பு உறச் சாடிக்கொள இடம் கொள விடா நிறுத்தன ஏறு கொள்வாரைக் கொள்வாரைக் கோட்டுவாய் சாக் குத்திக்கொள்வார் பெறாஅக் குரூஉச் செகில் காணிகாசெயிரின் குறை நாளால் பின் சென்று சாடிஉயிர் உண்ணும் கூற்றமும் போன்ம் பாடு ஏற்றவரைப் படக் குத்திச் செங்காரிக்கோடு எழுந்து ஆடும் கண மணி காணிகாநகை சால் அவிழ்பதம் நோக்கி நறவின்முகை சூழும் தும்பியும் போன்ம் இடைப் பாய்ந்து எருத்தத்துக் கொண்டானோடு எய்திமிடைப் பாயும் வெள் ஏறு கண்டைகா,வாள் பொரு வானத்து அரவின் வாய் கோட்பட்டுப்போதரும் பால் மதியும் போன்ம் ஆங்க ஏறும் பொதுவரும் மாறுற்று மாறாஇரு பெரு வேந்தரும் இகலி கண்ணுற்றபொரு களம் போலும் தொழூஉ தோழி தன்னிடம்வெல் புகழ் உயர்நிலைத் தொல் இயல் துதை புதை துளங்கு இமில்நல் ஏறு கொண்ட பொதுவன் முகன் நோக்கிப்பாடு இல ஆயமகள் கண் தோழி தலைவியிடம்நறு நுதால்! என் கொல் ஐங்கூந்தல் உளரச்சிறு முல்லை நாறியதற்கு குறு மறுகி,ஒல்லாது உடன்று எமர் செய்தார் அவன் கொண்டகொல் ஏறு போலும் கதம்? நெட்டிரும் கூந்தலாய்! கண்டை, இஃது ஓர் சொல்கோட்டு இனத்து ஆயர் மகனொடு யாம் பட்டதற்குஎம் கண் எமரோ பொறுப்பர்; பொறாதார்தம் கண் பொடிவது எவன்? தலைவிஒண்ணுதால்!இன்ன உவகை பிறிது யாது யாய் என்னைக்கண் உடைக் கோலள் அலைத்ததற்கு, என்னைமலர் அணி கண்ணிப் பொதுவனோடு எண்ணி,அலர் செய்துவிட்டது இவ் ஊர்? ஒன்றிப் புகர் இனத்து ஆயமகற்கு, ஒள் இழாய்!இன்று எவன் என்னை எமர் கொடுப்பது, அன்று அவன்மிக்குத் தன் மேல் சென்ற செங்காரிக் கோட்டு இடைப்புக்கக்கால் புக்கது என் நெஞ்சு? தோழிஎன,பாடு இமிழ் பரப்பு அகத்து அரவணை அசைஇயஆடு கொள் நேமியான் பரவுதும், ‘நாடு கொண்டுஇன் இசை முரசின் பொருப்பன், மன்னிஅமைவரல் அருவி ஆர்க்கும்இமையத்து உம்பரும் விளங்குக’ எனவே. The march of the bulls and the herders continues on. The words can be translated as follows: “‘Winning over kings many and claiming their treasures as per tradition, with roaring drums, rules the prosperous and strong king from an ancient clan. Let the pearls that thrive in his land and all the riches endowed by the roaring seas come together with joy and flourish forever, without any adversity’ – Wishing so, those people from the huge tribe of herdsmen, descendants of that undying clan, pray and surrender to God, with flawless hearts, seeking with much fervour. Akin to the conch that the One with the powerful discus places on his mouth, glows the white whorl on the forehead of the black bull;Akin to the radiant and matchless garland on the One with a single earring, appears the red spot on the white bull;Akin to the beautiful, sapphire-hued neck of the Famous One with an axe, is the dark and coarse neck of the tawny bull with an uplifted hump;Akin to the thousand eyes of the furious One with a thunderbolt, appear the numerous spots on the brown bull with much fury;Akin to the white attire that hangs low on the One, skilled with the spear, are the white legs of the red bull;And many such bulls, with the strength of Death, were let inside the arena, appearing akin to Fire, Axe, Fate and Death that follow one after the other continuously, intending to devour lives at the end of time! In that place, as drums roared, akin to uproarious and resounding thunder in the downpour of the rainy season; as incense soared, akin to clouds that rise and rove on the high skies; as maiden stood beautifully, wearing fragrant garlands filled with perfect rows of flowers; the furious young herdsmen, filled with much courage, shouting uproariously, making the dust rise, hiding the close forms within, pounced inside the arena, with much gusto! Holding on to the horns, embracing with their chests, pressing against

In this episode, we listen to a detailed account of bull taming events, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 104, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and echoes a lady’s pride in her beloved’s conquest in the arena. மலி திரை ஊர்ந்து தன் மண் கடல் வௌவலின்,மெலிவு இன்றி, மேல் சென்று, மேவார் நாடு இடம்பட,புலியொடு வில் நீக்கி, புகழ் பொறித்த கிளர் கெண்டை,வலியினான் வணக்கிய, வாடாச் சீர்த் தென்னவன்தொல் இசை நட்ட குடியொடு தோன்றியநல் இனத்து ஆயர், ஒருங்கு தொக்கு எல்லாரும் வான் உற ஓங்கிய வயங்கு ஒளிர் பனைக்கொடிப்பால் நிற வண்ணன் போல் பழி தீர்ந்த வெள்ளையும்,பொரு முரண் மேம்பட்ட பொலம் புனை புகழ் நேமித்திரு மறு மார்பன் போல் திறல் சான்ற காரியும்,மிக்கு ஒளிர் தாழ் சடை மேவரும் பிறை நுதல்முக்கண்ணான் உருவே போல் முரண் மிகு குராலும்,மா கடல் கலக்குற மா கொன்ற மடங்காப் போர்வேல் வல்லான் நிறனே போல் வெரு வந்த சேயும், ஆங்கு அப்பொரு வரும் பண்பினவ்வையும், பிறவும்உருவப் பல் கொண்மூக் குழீஇயவை போலபுரிபு புரிபு புகுத்தனர், தொழூஉ அவ் வழி, ‘முள் எயிற்று ஏஎர் இவளைப் பெறும், இது ஓர்வெள் ஏற்று எருத்து அடங்குவான்ஒள்ளிழை வாருறு கூந்தல் துயில் பெறும், வை மருப்பின்காரி கதன் அஞ்சான் கொள்பவன் ஈர் அரிவெரூஉப் பிணை மான் நோக்கின் நல்லாட் பெறூஉம், இக்குரூஉக் கண் கொலை ஏறு கொள்வான். வரிக் குழைவேய் உறழ் மென் தோள் துயில் பெறும், வெந் துப்பின்சேஎய் சினன் அஞ்சான் சார்பவன்’ என்று ஆங்குஅறைவனர், நல்லாரை, ஆயர் முறையினால்நாள்மீன் வாய் சூழ்ந்த மதி போல், மிடைமிசைப்பேணி நிறுத்தார் அணி அவ் வழி, பறை எழுந்து இசைப்ப, பல்லவர் ஆர்ப்ப,குறையா மைந்தர் கோள் எதிர் எடுத்தநறை வலம் செய விடா இறுத்தன ஏறு அவ் ஏற்றின்மேல் நிலை மிகல் இகலின், மிடை கழிபு இழிபு, மேற்சென்று,வேல் நுதி புரை விறல் திறன் நுதி மருப்பின் மாறு அஞ்சான்,பால் நிற வெள்ளை எருத்தத்துப் பாய்ந்தானைநோனாது குத்தும் இளங் காரித் தோற்றம் காண்பால் மதி சேர்ந்த அரவினைக் கோள் விடுக்கும்நீல் நிற வண்ணனும் போன்ம் இரிபு எழுபு அதிர்பு அதிர்பு இகந்து உடன் பலர் நீங்க,வரி பரிபு இறுபு இறுபு குடர் சோரக் குத்தி, தன்கோடு அழியக் கொண்டானை ஆட்டித் திரிபு உழக்கும்வாடா வெகுளி எழில் ஏறு கண்டை, இஃது ஒன்றுவெரு வரு தூமம் எடுப்ப, வெகுண்டுதிரிதரும் கொல் களிறும் போன்ம் தாள் எழு துணி பிணி இசை தவிர்பு இன்றித் தலைச் சென்று,தோள் வலி துணி பிணி, துறந்து இறந்து எய்தி, மெய் சாய்ந்து,கோள் வழுக்கித் தன் முன்னர் வீழ்ந்தான்மேல் செல்லாது,மீளும் புகர் ஏற்றுத் தோற்றம் காண் மண்டு அமருள்வாள் அகப்பட்டானை, ‘ஒவ்வான்’ எனப் பெயரும்மீளி மறவனும் போன்ம் ஆங்க, செறுத்து அறுத்து உழக்கி ஏற்று எதிர் நிற்ப,மறுத்து மறுத்து மைந்தர் சார,தடி குறை இறுபு இறுபு தாயின கிடப்ப,இடி உறழ் இசையின் இயம் எழுந்து ஆர்ப்பபாடு ஏற்றுக் கொள்பவர், பாய்ந்து மேல் ஊர்பவர்,கோடு இடை நுழைபவர், கோள் சாற்றுபவரொடுபுரிபு மேல் சென்ற நூற்றுவர் மடங்க,வரி புனை வல்வில் ஐவர் அட்டபொரு களம் போலும் தொழூஉ தொழுவினுள் கொண்ட ஏறு எல்லாம் புலம் புக, தண்டாச் சீர்,வாங்கு எழில், நல்லாரும் மைந்தரும், மல்லல் ஊர்ஆங்கண் அயர்வர் தழூஉ தோழி அழைத்தல்பாடுகம், வம்மின் பொதுவன் கொலை ஏற்றுக்கோடு குறி செய்த மார்பு தலைவிநெற்றிச் சிவலை நிறை அழித்தான் நீள் மார்பில்,செற்றார் கண் சாய, யான் சாராது அமைகல்லேன்;பெற்றத்தார் கவ்வை எடுப்ப, அது பெரிதுஉற்றீயாள் ஆயர் மகள் தொழீஇஇ! ஒருக்கு நாம் ஆடும் குரவையுள், நம்மைஅருக்கினான் போல் நோக்கி, அல்லல் நோய் செய்தல்,‘குரூஉக் கண் கொலை ஏறு கொண்டேன் யான்’ என்னும்தருக்கு அன்றோ ஆயர் மகன்? தோழிநேரிழாய்! கோள் அரிதாக நிறுத்த கொலை ஏற்றுக்காரி கதன் அஞ்சான் பாய்ந்த பொதுவற்கே,ஆர்வுற்று, எமர் கொடை நேர்ந்தார் அலர் எடுத்தஊராரை உச்சி மிதித்து ஆங்கு,தொல் கதிர்த் திகிரியாற் பரவுதும் ஒல்காஉரும் உறழ் முரசின் தென்னவற்குஒரு மொழி கொள்க, இவ் உலகு உடன்! எனவே. We walk on in the series of long songs about bull taming! The words can be translated as follows: “As the brimming waves of the sea rose and stole away his land, without losing heart, moving north, laying siege to the enemy lands therein, removing the tiger and bow symbols, installing the famous sign of the fish, the Southern King, with ceaseless glory, conquered with his strength. From his ancient and famous heritage, came the good tribe of herders, who have all come together, with one mind now. A flawless, white bull, akin to the Milk-hued One with a sky-high, shining palmyra on his flag; A black bull known for its immense ability, akin to the One, who holds the Lady of Wealth in his chest, and wields famous, well-etched golden discus that has seen success in many a battlefield; A tawny bull, filled with much hostility, akin to the form of the Three-Eyed One, who has radiant, low-hanging tresses and carries atop a crescent moon; A fearless red bull, in the hue of the Speared One, who waged a raging war with the demon, who muddled the dark seas and took the form of a mango tree; And many more that are similar in nature to these bulls stood, as if many different-shaped clouds had assembled together, and these were let into the arena with much cheer. In that place, with drums beating, they declared:’The one who holds on to the neck of the white bull will get the beautiful maiden with thorn-like teeth;The one who captures the black bull, not fearing its fury, will attain sweet sleep in the flowing tresses of the maiden wearing shining jewels;The one who conq

In this episode, we perceive dynamic scenes from a bull taming arena, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 103, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and relays the importance accorded to courage and determination in an ancient culture. மெல் இணர்க் கொன்றையும், மென் மலர்க் காயாவும்,புல் இலை வெட்சியும், பிடவும், தளவும்,குல்லையும், குருந்தும், கோடலும், பாங்கரும்கல்லவும் கடத்தவும் கமழ் கண்ணி மலைந்தனர்பல ஆன் பொதுவர் கதழ் விடை கோள் காண்மார்முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்னபல்லர், பெரு மழைக் கண்ணர், மடம் சேர்ந்தசொல்லர், சுடரும் கனங் குழைக் காதினர்,நல்லவர் கொண்டார் மிடை அவர் மிடை கொளமணி வரை மருங்கின் அருவி போலஅணி வரம்பு அறுத்த வெண் காற் காரியும்,மீன் பூத்து அவிர் வரும் அந்தி வான் விசும்பு போல்வான் பொறி பரந்த புள்ளி வெள்ளையும்,கொலைவன் சூடிய குழவித் திங்கள் போல்வளையுபு மலிந்த கோடு அணி சேயும்,பொரு முரண் முன்பின் புகல் ஏறு பல பெய்துஅரிமாவும், பரிமாவும், களிறும், கராமும்,பெரு மலை விடரகத்து, ஒருங்கு உடன் குழீஇ,படு மழை ஆடும் வரையகம் போலும்கொடி நறை சூழ்ந்த தொழூஉ தொழுவினுள் புரிபு புரிபு புக்க பொதுவரைத்தெரிபு தெரிபு குத்தின ஏறுஏற்றின் அரி பரிபு அறுப்பன, சுற்றி,எரி திகழ் கணிச்சியோன் சூடிய பிறைக்கண்உருவ மாலை போல,குருதிக் கோட்டொடு குடர் வலந்தன தோழி தலைவிக்குக் காட்டல்கோட்டொடு சுற்றிக் குடர் வலந்த ஏற்றின் முன்,ஆடி நின்று, அக் குடர் வாங்குவான், பீடு காண்செந் நூற் கழி ஒருவன் கைப் பற்ற, அந் நூலைமுந் நூலாக் கொள்வானும் போன்ம் இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்:கோட்டினத்து ஆயர் மகன் அன்றே மீட்டு ஒரான்போர் புகல் ஏற்றுப் பிணர் எருத்தில் தத்துபு,தார் போல் தழீஇயவன்? இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்;கோவினத்து ஆயர் மகன் அன்றே ஓவான்மறை ஏற்றின் மேல் இருந்து ஆடி, துறை அம்பிஊர்வான் போல் தோன்றுமவன்? தொழீஇஇ! காற்றுப் போல வந்த கதழ் விடைக் காரியைஊற்றுக் களத்தே அடங்கக் கொண்டு, அட்டு, அதன்மேல் தோன்றி நின்ற பொதுவன் தகை கண்டைஏற்றெருமை நெஞ்சம் வடிம்பின் இடந்து இட்டு,சீற்றமொடு ஆர் உயிர் கொண்ட ஞான்று, இன்னன்கொல்கூற்று என உட்கிற்று, என் நெஞ்சு இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்:புல்லினத்து ஆயர் மகன் அன்றே புள்ளிவெறுத்த வய வெள் ஏற்று அம் புடைத் திங்கள்மறுப் போல் பொருந்தியவன்? ஓவா வேகமோடு உருத்துத் தன்மேல் சென்றசேஎச் செவி முதற் கொண்டு, பெயர்த்து ஒற்றும்காயாம்பூங் கண்ணிப் பொதுவன் தகை கண்டைமேவார் விடுத்தந்த கூந்தற் குதிரையைவாய் பகுத்து இட்டு, புடைத்த ஞான்று, இன்னன்கொல்மாயோன் என்று உட்கிற்று என் நெஞ்சு ஆங்கு, இரும் புலித் தொழுதியும் பெருங் களிற்றினமும்மாறுமாறு உழக்கியாங்கு உழக்கி, பொதுவரும்ஏறு கொண்டு, ஒருங்கு தொழூஉ விட்டனர் விட்டாங்கேமயில் எருத்து உறழ் அணி மணி நிலத்துப் பிறழபயில் இதழ் மலர் உண்கண்மாதர் மகளிரும் மைந்தரும் மைந்து உற்றுத்தாது எரு மன்றத்து அயர்வர் தழூஉ கொல் ஏற்றுக் கோடு அஞ்சுவானை மறுமையும்புல்லாளே ஆய மகள் அஞ்சார் கொலை ஏறு கொள்பவர் அல்லதை,நெஞ்சிலார் தோய்தற்கு அரிய உயிர் துறந்துநைவாரா ஆய மகள் தோள் வளியர் அறியா உயிர், காவல் கொண்டு,நளிவாய் மருப்பு அஞ்சும் நெஞ்சினார் தோய்தற்குஎளியவோ ஆய மகள் தோள்? விலை வேண்டார், எம் இனத்து ஆயர் மகளிர்கொலை ஏற்றுக் கோட்டிடை, தாம் வீழ்வார் மார்பின்முலையிடைப் போல புகின் ஆங்கு,குரவை தழீஇ, யாம் மரபுளி பாடி,தேயா விழுப் புகழ்த் தெய்வம் பரவுதும்மாசு இல் வான் முந்நீர்ப் பரந்த தொல் நிலம்ஆளும் கிழமையொடு புணர்ந்தஎம் கோ வாழியர், இம் மலர் தலை உலகே! What a long, long song that takes us right in the middle of a fierce fight! The words can be translated as follows: “With soft clusters of the golden shower, delicate flowers of the Ironwood, small-leaved jungle flame, flowers of the wild jasmine, pink jasmine, wild basil, wild lime, flame-lily and the toothbrush tree, found in the mountains and in the forests, the herdsmen, owners of many oxen, wove and wore fragrant head garlands. To watch them seize the bulls, came those beautiful maiden with teeth, akin to jasmine buds and white palm sprouts, with eyes like the rain, words filled with naivety and ears dangling with shining, heavy earrings, and sat on the tall platforms. As they sat upon the platforms, in the field beneath, appeared:Akin to a cascade pouring down from the sapphire-hued mountains, the white-legged black bull with beauty exceeding bounds;Akin to the bright sky at dusk when star clusters bloom, the white bull with bright spots;Akin to the child moon adorning the head of the Destroyer, the bull with curving horns;and many other such bulls, known for their strength and fighting. To see them assembled there in that field surrounded by the smoke of incense, seemed as if lions, horses, elephants and crocodiles had gathered together in a huge mountain cleft, above which dark clouds had descended. Within the field, with passions soaring, entered the herdsmen; sensing them, pierced the oxen; What was severed by the sharp horns of the oxen curled around, and those intestines around the blood-stained horns appeared, as if a garland had been placed around the crescent moon of the One with a burning, bright axe. (To the Lady)Standing before the bull that had curled his intestines around its horns, swaying, a man takes it and puts it back within him. Behold that proud strength of his! This appears as if one person is holding a spool of red thread in his hand and another is pulling

In this episode, we listen to an account of a jubilant bull taming, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 102, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches the determination of a young man to win the one he loves. தலைவன்கண் அகன் இரு விசும்பில் கதழ் பெயல் கலந்து, ஏற்றதண் நறும் பிடவமும், தவழ் கொடித் தளவமும்,வண்ண வண் தோன்றியும், வயங்கு இணர்க் கொன்றையும்,அன்னவை பிறவும், பல் மலர் துதைய,தழையும் கோதையும் இழையும் என்று இவைதைஇயினர், மகிழ்ந்து, திளைஇ விளையாடும்மட மொழி ஆயத்தவருள் இவள் யார் உடம்போடுஎன் உயிர் புக்கவள் இன்று? பாங்கன்ஓஒ! இவள், ‘பொரு புகல் நல் ஏறு கொள்பவர் அல்லால்,திரு மா மெய் தீண்டலர்’ என்று, கருமமா,எல்லாரும் கேட்ப, அறைந்து அறைந்து, எப்பொழுதும்சொல்லால் தரப்பட்டவள் தலைவன்‘சொல்லுக!’ சுற்றத்தார்‘பாணியேம்’ என்றார்;‘அறைக’ என்றார் பாரித்தார்,மாணிழை ஆறாகச் சாறு சாற்றுள் பெடை அன்னார் கண் பூத்து, நோக்கும் வாய், எல்லாம்மிடை பெறின், நேராத் தகைத்துதகை வகை மிசைமிசைப் பாயியர், ஆர்த்து உடன்எதிர்எதிர் சென்றார் பலர்கொலை மலி சிலை செறி செயிர் அயர் சினம் சிறந்து,உருத்து எழுந்து ஓடின்று மேல் எழுந்தது துகள்;ஏற்றனர் மார்பு;கவிழ்ந்தன மருப்பு;கலங்கினர் பலர் அவருள், மலர் மலி புகல் எழ, அலர் மலி மணி புரை நிமிர் தோள் பிணைஇஎருத்தோடு இமிலிடைத் தோன்றினன்; தோன்றி,வருத்தினான்மன்ற அவ் ஏறுஏறு எவ்வம் காணா எழுந்தார் எவன்கொலோஏறு உடை நல்லார் பகை?மடவரே, நல் ஆயர் மக்கள் நெருநை,அடல் ஏற்றெருத்து இறுத்தார்க் கண்டும், மற்று இன்றும்,உடல் ஏறு கோள் சாற்றுவார்! ஆங்கு, இனிதண்ணுமைப் பாணி தளராது எழூஉகபண் அமை இன் சீர்க் குரவையுள், தெண் கண்ணி,திண் தோள், திறல் ஒளி மாயப் போர், மா மேனி,அம் துவர் ஆடைப் பொதுவனோடு, ஆய்ந்தமுறுவலாள் மென் தோள் பாராட்டி, சிறுகுடிமன்றம் பரந்தது உரை! Another song detailing the events around a bull fight. The words can be translated as follows: “Man:Accepting and fusing with the abundant downpour from the vast and huge sky, the cool and fragrant wild jasmines, pink jasmines on the spreading vines, the colourful flame-lilies, sparking clusters of the golden shower, and many other such flowers have bloomed. Wearing leaf garments, garlands and ornaments adorned with these flowers, with joy, the herder maiden with naive words play together. Among them, who might she be, the one who has bewitched me with her form and has become one with my life now? Friend:Oh! She is the one, who has been announced in the earshot of many, accompanied by the beating of drums, with the words, ‘Other than the one who subdues the fiery, fight-loving, fine bull, no one can touch her dark and divine form’! Man:So, tell them! Lady’s Kin:Saying ‘There shall be no delay’, they said to the announcers, ‘Beat the drums’, calling for the festivities, paving the path to attain the maiden wearing precious jewels. In the festival, tall lofts many were built with thought, for the maiden to watch with their eyes shining. To pounce upon the many different bulls, with enthusiasm, many men went and stood facing them. In the manner of bows that do the task of killing, filled with fury, the bulls too leaped and ran towards them. Dust scattered;Chests awaited;Horns pierced;Anguished, were so many; Among them, one man, with his garland, full of flowers swaying, held on to the bull’s hump with his sapphire-hued hands; And there, pinning it down, he caused anguish to that bull. Those who owned the bull rose up, unable to bear the sight of its suffering. Why should they be so furious? Aren’t they foolish to let the strong herder men fight with their bulls, after seeing someone subdue an attacking bull yesterday? And now, with the beats of the ‘thannummai’ drum soaring unceasingly, singing perfect tunes of the ‘Kuravai’, praising the union of the maiden with a gentle smile and soft arms with the herder man, wearing a beautiful red attire upon his dark skin, the one with a shining garland and strong arms that fought with radiant strength, let’s dance and celebrate in the town centre of our little hamlet!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of bull taming to win the hand of a beloved and the words are spoken by the man, his friend and the lady’s relatives in this one. The man opens the scene by remarking on the beautiful maiden, who have gathered to play, wearing the flowers that have bloomed in the rain such as the wild jasmines, pink jasmines, flame-lilies and golden shower as their attire, garlands and ornaments. What fragrant accessories indeed! Looking at all of them, the man points to the girl who has captured his heart and asks his friend who she is. The friend informs the man that she is the daughter of a herder, who has announced that he would give her hand only to the man who tames their bull. The man accepts the challenge and asks his friend to inform them. Hearing his proposal, they too agree to start the festivities for the bull taming immediately, calling their drummer to announce it all around. This is followed by an account by the lady’s kin, of what happened in the festivities

In this episode, we perceive the ancient Tamil custom of taming a bull, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 101, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and conveys the connection of this ancient custom to the lady’s life. தளி பெறு தண் புலத்துத் தலைப் பெயற்கு அரும்பு ஈன்று,முளி முதல் பொதுளிய, முட் புறப் பிடவமும்;களி பட்டான் நிலையே போல் தடவுபு துடுப்பு ஈன்று,ஞெலிபு உடன் நிரைத்த ஞெகிழ் இதழ்க் கோடலும்;மணி புரை உருவின காயாவும்; பிறவும்;அணி கொள மலைந்த கண்ணியர் தொகுபு உடன்,மாறு எதிர்கொண்ட தம் மைந்துடன் நிறுமார்சீறு அரு முன்பினோன் கணிச்சி போல் கோடு சீஇ,ஏறு தொழூஉப் புகுத்தனர், இயைபுடன் ஒருங்கு அவ் வழி, முழக்கு என, இடி என, முன் சமத்து ஆர்ப்பவழக்கு மாறு கொண்டு, வருபு வருபு ஈண்டிநறையொடு துகள் எழ நல்லவர் அணி நிற்ப,துறையும் ஆலமும் தொல் வலி மராஅமும்முறையுளி பராஅய், பாய்ந்தனர், தொழூஉ மேற் பாட்டு உலண்டின் நிறன் ஒக்கும் புன் குருக் கண்நோக்கு அஞ்சான் பாய்ந்த பொதுவனைச் சாக் குத்தி,கோட்டிடைக் கொண்டு, குலைப்பதன் தோற்றம் காண்அம் சீர் அசைஇயல் கூந்தற் கை நீட்டியான்நெஞ்சம் பிளந்து இட்டு, நேரார் நடுவண், தன்வஞ்சினம் வாய்த்தானும் போன்ம் சுடர் விரிந்தன்ன சுரி நெற்றிக் காரிவிடரி அம் கண்ணிப் பொதுவனைச் சாடி,குடர் சொரியக் குத்தி, குலைப்பதன் தோற்றம் காண்படர் அணி அந்தி, பசுங் கட் கடவுள்இடரிய ஏற்று எருமை நெஞ்சு இடந்து இட்டு,குடர் கூளிக்கு ஆர்த்துவான் போன்ம் செவி மறை நேர் மின்னும் நுண் பொறி வெள்ளைக்கதன் அஞ்சான் பாய்ந்த பொதுவனைச் சாடி,நுதி நுனைக் கோட்டால் குலைப்பதன் தோற்றம் காண்ஆர் இருள் என்னான் அருங் கங்குல் வந்து, தன்தாளின் கடந்து அட்டு, தந்தையைக் கொன்றானைத்தோளின் திருகுவான் போன்ம் என ஆங்குஅணி மாலைக் கேள்வற் தரூஉமார், ஆயர்மணி மாலை ஊதும் குழல் (தலைவனிடம்)கடாஅக் களிற்றினும் கண்ணஞ்சா ஏற்றைவிடாஅது நீ கொள்குவை, ஆயின்; படாஅகைஈன்றன, ஆய மகள் தோள் (தலைவியிடம்)பகலிடக் கண்ணியன், பைதற் குழலன்,சுவல்மிசைக் கோல் அசைத்த கையன், அயலதுகொல் ஏறு சாட இருந்தார்க்கு, எம் பல் இருங்கூந்தல் அணை கொடுப்பேம் யாம் ‘கோளாளர் என் ஒப்பார் இல்’ என நம் ஆனுள்,தாளாண்மை கூறும் பொதுவன் நமக்கு, ஒரு நாள்,கேளாளன் ஆகாமை இல்லை; அவற் கண்டுவேளாண்மை செய்தன கண் ஆங்கு, ஏறும் வருந்தின; ஆயரும் புண் கூர்ந்தார்;நாறு இருங் கூந்தற் பொதுமகளிர் எல்லாரும்முல்லைஅம் தண் பொழில் புக்கார், பொதுவரோடு,எல்லாம் புணர் குறிக் கொண்டு. The first step into this new domain of the forest gives us immense insights about the culture there. The words can be translated as follows: “After the first shower upon the fertile, moist land graced by the rains, new buds burst forth on the previously dried-up stems of the thorny wild jasmine; Akin to the state of a drunken person, sways the oar-like buds, which bloom into wide petals, akin to rows of fire, in the flame-lily; Akin to sapphires, bloom the ironwood flowers; With these blooms and many others, exquisite garlands are woven and worn on the head by men, preparing themselves for the fight to proclaim their strength. Akin to the axe of the Furious First One are the sharps horns on the bulls, let out together in the arena. Resounding like drums, like thunder, one after the other, accepting the challenge of the competition, young men arrived there. On one side, with fragrant dust on their heads spilling over, stood beautiful maiden. After worshipping the shore, the banyan and the ancient, strong burflower tree, as per tradition, the men leaped into the field. Fearing not the piercing eyes of a bull with sharp horns, in the hue of a silk worm, pounced a young man. See the scene of how the bull kills and mutilates him with its horns! It’s akin to how amidst the enemies assembled, the one avenged his mad rage by tearing apart the chest of the other, who had touched the beautiful, swaying tresses of his beloved! With a mark, akin to a flame spreading its rays, on its forehead, is a black-hued bull. See how it gores the young man wearing a mountain flower garland, and stabs him, ripping out his guts and ruins him entire! It’s akin to how, at the end of time, the God with green eyes, would split the chest of the One, riding the buffalo, and throw out his intestines for the spirits to feast upon! Fearing not the fury of the white bull with intricate, shining spots behind its ears, pounced a young man. See the scene of how the bull mangles him with the sharp tip of its horn! It’s akin to how not minding the pitch darkness, arriving in the middle of the night, the one who, with his mighty strength, attacked the other, who had killed his father, and twisted the other’s head out of his neck! Even so, the note of the flute that rings aloud in this sapphire-evening rises as a good omen to render the beloved, adorned with a beautiful garland. (To the man)If you can hold on to that bull with fearless eyes, more furious than a rutting elephant, that will yield you the fluttering flag of victory, the arms of the herder’s daughter! (To the lady)‘O men with a head garland of morning flowers, men with a sweet flute, men who sway with a rod on the shoulders, we shall marry our girl with thick dark tresses only to the one who tames our killer bull!’ announce our kin! Saying, ’Th

In this episode, we perceive the intersection of different aspects of life, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 100, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and pleads for a king’s kindness. ஈண்டு நீர்மிசைத் தோன்றி இருள் சீக்கும் சுடரே போல்,வேண்டாதார் நெஞ்சு உட்க, வெரு வந்த கொடுமையும்,நீண்டு தோன்று உயர் குடை நிழல் எனச் சேர்ந்தார்க்குக்காண் தகு மதி என்னக் கதிர் விடு தண்மையும்,மாண்ட நின் ஒழுக்கத்தான், மறு இன்றி, வியன் ஞாலத்துயாண்டோரும் தொழுது ஏத்தும் இரங்கு இசை முரசினாய்! ‘ஐயம் தீர்ந்து யார்கண்ணும் அருந் தவ முதல்வன் போல்பொய் கூறாய்’ என நின்னைப் புகழ்வது கெடாதோதான்நல்கி நீ தெளித்த சொல் நசை எனத் தேறியாள்பல் இதழ் மலர் உண்கண் பனி மல்கக் காணுங்கால்? ‘சுரந்த வான் பொழிந்தற்றா, சூழ நின்று யாவர்க்கும்இரந்தது நசை வாட்டாய்’ என்பது கெடாதோதான்கலங்கு அஞர் உற்று, நின் கமழ் மார்பு நசைஇயாள்இலங்கு கோல் அவிர் தொடி இறை ஊரக் காணுங்கால்? ‘உறை வரை நிறுத்த கோல், உயிர் திறம் பெயர்ப்பான் போல்,முறை செய்தி’ என நின்னை மொழிவது கெடாதோதான்அழி படர் வருத்த, நின் அளி வேண்டிக் கலங்கியாள்பழி தபு வாள் முகம் பசப்பு ஊரக் காணுங்கால்? ஆங்குதொல் நலம் இழந்தோள், நீ துணை எனப் புணர்ந்தவள்இன் உறல் வியன் மார்ப! ‘இனையையால்; கொடிது’ என,நின்னை யான் கழறுதல் வேண்டுமோ,என்னோர்கள் இடும்பையும் களைந்தீவாய் நினக்கே? Another verse in the exact same sentiment of the previous one, making a plea to a king on behalf of a maiden! The words can be translated as follows: “Akin to the flame that soars above the seas ending the darkness, you shower harshness to spread fear in the hearts of foes, and akin to the pleasant moon that renders its cool rays, you render compassion to those who come seeking the towering shade of your tall umbrella. Since you are one with such estimable qualities that are flawless, everyone in this wide world worship and praise you, O lord with resounding drums! Won’t the praise rendered to you, ‘Without a doubt, akin to the First One, renowned for his penances, he would never lie to anyone’ become false when one sees the many-petaled-flower-like, kohl-streaked eyes of the lady, who trusted your words to be those of love and grace, fill with tears? Won’t the words, ‘Akin to the shower from the skies, you render with generosity to all those who surround you seeking’ become false when one sees the radiant and rounded bangles on the lady, who filled with tormenting sorrow, desires your fragrant chest, slip away from the wrist? Won’t the words said about you, ‘Akin to One, who renders death and the rightful end to everyone’s days of life, with an unswerving sceptre, you render the right justice’ become false when one sees the faultless, shining face of the lady, who tormented by deep suffering, wishes for your grace, become covered in pallor? And so, the one who has lost her old beauty, the one whom you united with as your companion must attain your sweet embraces, O man with a wide chest! Should I even say ‘Such is the situation filled with cruelty’ and chide you, O lord, when you are one who has ended the distress of countless others?” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a love that brims over and brings suffering. As in the case of the previous verse, these are words said to a king, referring to his domestic life, spoken by the lady’s confidante. The confidante starts by portraying the nature of the king’s rule, talking about how he can be the harsh sun, when it comes to inciting fear in his enemies and how he can be the cool moon, when showering with compassion to those who come seeking. She also mentions how everyone praises and worships the king. Then, she takes the three-step Kalithogai path to ask the king, won’t the words of praise about his truthfulness, generosity and justice become falsified when one takes in the tear-streaked eyes, slipping bangles, pallor-covered face of the lady, who suffers seeking the love and grace of the king. Interesting to see the similes employed for each of the king’s qualities: For his truthfulness, a God called as the First One, whom some interpreters think refers to God Siva, is referred; For the king’s generosity, the much used simile of a rain shower that ends the thirst of a land is employed; and for justice, the most interesting simile of Death, which renders its judgement to all the people at the end of their days of life, without bias, has been used. Through this, we understand the perspective of Sangam people about death, seeing it as a deserved and righteous end to a person’s life. Returning, the confidante, after appealing to the king’s honour in being true to his fame, talks about how it’s essential for the lady to attain the king’s grace and ends with a piercing question of whether there was any need for her to even talk and rebuke the king, the person who has destroyed the distress of many, many people in his land! Fascinating to see this confluence of the political and personal

In this episode, we hear a passionate speech in support of another, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 99, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and puts forth a plea to a king. நறவினை வரைந்தார்க்கும் வரையார்க்கும், அவை எடுத்து,அற வினை இன்புறூஉம் அந்தணர் இருவரும்திறம் வேறு செய்தியின் நூல் நெறி பிழையாது,குழவியைப் பார்த்து உறூஉம் தாய் போல், உலகத்துமழை சுரந்து அளித்து ஓம்பும் நல் ஊழி யாவர்க்கும்பிழையாது வருதல் நின் செம்மையின் தர, வாய்ந்தஇழை அணி கொடித் திண் தேர், இன மணி யானையாய்! அறன் நிழல் எனக் கொண்டாய், ஆய் குடை; அக் குடைப்புற நிழற்கீழ்ப் பட்டாளோ, இவள்? இவண் காண்டிகாபிறை நுதல் பசப்பு ஊரப் பெரு விதுப்பு உற்றாளை! பொய்யாமை நுவலும், நின் செங்கோல்; அச் செங்கோலின்செய் தொழில் கீழ்ப் பட்டாளோ, இவள்? இவண் காண்டிகாகாம நோய் கடைக்கூட்ட வாழும் நாள் முனிந்தாளை! ஏமம் என்று இரங்கும், நின் எறி முரசம்; அம் முரசின்ஏமத்து இகந்தாளோ, இவள்? இவண் காண்டிகாவேய் நலம் இழந்த தோள் கவின் வாட இழப்பாளை! ஆங்குநெடிது சேண் இகந்தவை காணினும், தான் உற்றவடுக் காட்ட கண் காணாதற்றாக, என் தோழிதொடி கொட்ப நீத்த கொடுமையைக்கடிது என உணராமை கடிந்ததோ நினக்கே? Moving away from those imaginative love quarrels, we step into a new domain of pleading for a person! The words can be translated as follows: “To those who abstained from toddy and to those who did not, showing the path of righteousness are the two high priests. Never swerving from the truth to do something different from what is penned in the book by these two, akin to a mother who delights in her child, the good fate of having rains at the right time has been accorded because of your goodness, O lord with an adorned sturdy chariot, fluttering with a flag, and having elephants, resounding with many, many bells! Your umbrella stands as a beautiful shade of justice; Is she standing outside that shade? Won’t you look at her, as pallor spreads on her crescent-moon forehead and she suffers tremendously? Your sceptre speaks declaring truth; Does she not deserve a space in its domain? Won’t you look at her, as her love affliction exceeds and makes her detest her days of life? Your drum resounds proclaiming protection; Has she regressed to a state where she cannot claim its protection? Won’t you look at her as her arms lose their bamboo-like beauty and leave her in ruin? And so, akin to how the eyes can see very far but cannot see the scars inflicted on them, you are unable to see the harsh cruelty that makes her bangles loosen. How can you be rebuked for this ignorance?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love that exceeds its bounds and suffers anguish. As it addresses a king, it seems to contains elements of ‘Puram’ or ‘outer life’. However, the namelessness of the ruler leaves it in the domain of ‘Aham’ or ‘inner life’ literature. The words are spoken by the lady’s confidante to the man, who happens to be the king of the land. The confidante starts by talking about the flawless rule of this king, who never swerves from the prescribed code in the book of ethics, penned by priests, who remain the guide to all people, regardless of who they are, and how owing to this, the rains pour without fail in the land, according much prosperity. She also describes the king as the owner of sturdy chariots and adorned elephants. Then, applying the three-step format of Kalithogai, the confidante talks about how the king’s umbrella, sceptre and drum proclaim justice, truth and protection to all his people and she asks if the lady was someone who was outside the domain of these aspects of rule. She pleads to the king to pay attention to the lady’s state of ruin. The confidante talks about how the eyes can see even far away but when a wound happens to the eyes themselves, they are unable to see that, and connects this truth to the king’s attitude of protecting his entire land but not paying attention to the pain of his own lady and concludes wondering how to make the king realise this ignorance of his! Looking at the verse from the lens of the present, we can see that the core truth talks about the case of a person, who may be wise, patient and knowledgeable in their chosen line of work, but may not have those estimable qualities in their personal lives. A nudge from the past to bring out the best in us not only in the wider sphere of work but also in the intimate world of our love and family!

In this episode, we perceive the practice of bathing in the fresh waters of a river, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 98, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and portrays an element of the land in a new light. தலைவி:யாரை நீ எம் இல் புகுதர்வாய்? ஓரும்புதுவ மலர் தேரும் வண்டே போல், யாழவதுவை விழவு அணி வைகலும் காட்டினையாய்,மாட்டு மாட்டு ஓடி, மகளிர் தரத் தரப்,பூட்டு மான் திண் தேர் புடைத்த மறுகு எல்லாம்பாட்டு ஆதல் சான்ற நின் மாயப் பரத்தைமைகாட்டிய வந்தமை கைப்படுத்தேன், பண்டு எலாம்கேட்டும் அறிவேன் மன் யான். தலைவன்:தெரி கோதை அம் நல்லாய்! தேறீயல் வேண்டும்;பொரு கரை வாய் சூழ்ந்த பூ மலி வையைவருபுனல் ஆடத் தவிர்ந்தேன்; பெரிது என்னைச்செய்யா மொழிவது எவன்? தலைவி:ஓஒ! புனல் ஆடினாய் எனவும் கேட்டேன்; புனல் ஆங்கேநீள் நீர் நெறி கதுப்பு வாரும் அறல் ஆக,மாண் எழில் உண்கண் பிறழும் கயல் ஆகக்,கார் மலர் வேய்ந்த கமழ் பூம்பரப்பு ஆக ,நாணுச் சிறை அழித்து நன்பகல் வந்த அவ்யாணர் புதுப் புனல் ஆடினாய், முன் மாலைப்பாணன் புணை ஆகப் புக்கு,ஆனாது அளித்து அமர் காதலோடு அப் புனல் ஆடி,வெளிப்படு கவ்வையை யான் அறிதல் அஞ்சிக்குளித்து ஒழுகினாய் எனவும் கேட்டேன்; குளித்து ஆங்கேபோர்த்த சினத்தான் புருவத் திரை இடா,ஆர்க்கும் ஞெகிழத்தான் நன் நீர் நடை தட்பச்சீர்த் தக வந்த புதுப் புனல் நின்னைக் கொண்டு,ஈர்த்து உய்ப்பக் கண்டார் உளர்;ஈர்த்தது உரை சால் சிறப்பின் நின் நீர் உள்ளம் வாங்கப்,புரை தீர் புதுப் புனல் வெள்ளத்தின் இன்னும்கரை கண்டதூஉம் இலை தலைவன்:நிரை தொடீஇ! பொய்யா வாள் தானைப் புனை கழல் கால் தென்னவன்,வையைப் புதுப் புனல் ஆடத் தவிர்ந்ததைத்தெய்வத்தின் தேற்றித் தெளிப்பேன்; பெரிது என்னைச்செய்யா மொழிவது எவன்? தலைவி:மெய்யதை மல்கு மலர் வேய்ந்த மாயப் புதுப் புனல்பல் காலும் ஆடிய செல்வுழி, ஒல்கிக்களைஞரும் இல்வழிக் கால் ஆழ்ந்து தேரோடுஇள மணலுள் படல் ஓம்பு, முளை நேர்முறுவலார்க்கு ஓர் நகை செய்து. Another imaginative comparison in this verse! The words can be translated as follows: “Lady:O man stepping into my home! Who are you? Akin to a bee that keeps searching ceaselessly for new flowers, you exude your wedding-like, festive adornments every day and run around hither and thither, to attain more and more women. In all the streets, where your sturdy chariot tied with horses strides through, the talk is all about you! I see how you have come here, proclaiming your famous betrayal of seeking courtesans. Even though I heard all about it previously, I didn’t understand then! Man:O maiden as beautiful as a garland of well-chosen flowers, know this well! I was delayed because I stayed back to bathe in the flower-filled, fresh waters of the Vaigai river, which surrounds and lays siege to its shores. Why do you keep talking about things I have not done? Lady:Is that so? I did hear about your bathing in the stream! There, in that stream, long and wavy tresses were heaped black sand, esteemed and exquisite eyes were leaping fish, well-tied flowers worn on the head were blooms gushing down the stream in the rainy season. Breaking the barriers of shame, came that prosperous fresh stream in the middle of the day, and of course, you bathed in it, with the bard as your raft in those early evening hours! I also heard of how showering your endless grace, you bathed in that stream with much love, and then fearing that I would come to know of the spreading slander, how you tried to hide it too. When you did that, with rage rising, raising eyebrows like waves, anklets resounding ceaselessly, that new stream roared and blocked you from turning onto the right path, and pulled you within, say those who have seen this. That which pulled you within captured your esteemed heart, and still, it has not risen from the flawless fresh flood of that stream and reached the shore! Man:O maiden wearing well-etched bangles! In the domain of the Southern King, wearing well-etched warrior anklets and having an undefeated army of swords, flows the Vaigai, and I was delayed as I was bathing in the river’s fresh waters. I will swear this upon God to make you understand. Why do you keep talking about things I have not done? Lady:Indeed, it is true! But do take care when you journey on that path again and again to bathe in the bewitching fresh new stream, brimming with woven flowers, for there might be no one to save you, when your chariot wheels get stuck in the slushy mud, making those with bud-like smiles burst out laughing!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here the man and lady are in conversation, with the lady acting as the primary speaker. The lady starts by asking the man in anger who was he to enter her home, and describes how he runs around like a bee seeking maiden day after day and it’s all talk about his behaviour in the streets that his chariot strides upon. The man, as expected, denies everything and says that he was delayed for all this while only because he was bathing in the fresh waters of the River Vaigai. Now, the lady talks about how she knows all about that river the man was bat

In this episode, we perceive a scoffing retort, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 97, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and connects the characteristics of a woman and an elephant. தலைவிஅன்னை கடுஞ் சொல் அறியாதாய் போல, நீஎன்னைப் புலப்பது ஒறுக்குவென்மன் யான்சிறுகாலை இற் கடை வந்து, ‘குறி செய்தஅவ் வழி என்றும் யான் காணேன் திரிதர,எவ் வழிப் பட்டாய்?’ சமனாக இவ் எள்ளல் தலைவன்முத்து ஏர் முறுவலாய்! நம் வலைப் பட்டது ஓர்புத்தியானை வந்தது; காண்பான் யான் தங்கினேன் தலைவிஒக்கும்அவ் யானை வனப்பு உடைத்தாகலும் கேட்டேன்:அவ் யானை தான் சுண்ண நீறு ஆடி, நறு நறா நீர் உண்டுஒள் நுதல் யாத்த திலக அவிர் ஓடை,தொய்யில் பொறித்த வன முலை வான் கோட்டு,தொய்யகத் தோட்டி, குழை தாழ் வடி மணி,உத்தி பொறித்த புனை பூண் பருமத்துமுத்து ஏய்க்கும் வெண் பல் நகை திறந்து,நல் நகர் வாயில் கதவ வெளில் சார்ந்து,தன் நலம் காட்டி, தகையினால், கால் தட்டி வீழ்க்கும்,தொடர் தொடராக வலந்து; படர் செய்யும்மென் தோள் தடக் கையின் வாங்கி, தற் கண்டார்நலம் கவளம் கொள்ளும்; நகை முக வேழத்தைஇன்று கண்டாய் போல் எவன் எம்மைப் பொய்ப்பது, நீ? எல்லா! கெழீஇ, தொடி செறித்த தோள் இணை, தத்தித்தழீஇக் கொண்டு, ஊர்ந்தாயும் நீ குழீஇ அவாவினால், தேம்புவார் இற் கடை ஆறா,உவா அணி ஊர்ந்தாயும் நீ மிகாஅது சீர்ப்பட உண்ட சிறு களி ஏர் உண்கண்நீர்க்கு விட்டு, ஊர்ந்தாயும் நீ சார்ச்சார் நெறி தாழ் இருங் கூந்தல் நின் பெண்டிர் எல்லாம்சிறு பாகராகச் சிரற்றாது, மெல்ல,விடாஅது நீ எம் இல் வந்தாய்; அவ் யானைகடாஅம் படும்; இடத்து ஓம்பு. The comparison series continues! The words can be translated as follows: “Lady:In the early hours of dawn, she came here and said, ‘I did not see him anywhere near the trysting spot. I have roamed everywhere, where is he?’. Acting as if you know not these harsh words spoken to me, you mock and disrespect me. I lament this state! Man:O maiden with a pearl-like smile! Hearing that a new elephant has been caught in our net, to see that, I stayed back! Lady:That sounds about right! I too heard that it was an elephant brimming with beauty. That elephant was playing in the heap of aromatic powder, drinking fragrant toddy, wearing a radiant ornament that adorned its shining forehead, having the beautiful tusks of ‘thoyyil’ painted bosoms, and on it, was the ‘thoyakkam’ ornament as its goad, bells hanging low as its ears, and a well-carved golden ornament with a imprinted pendant. That elephant supposedly opened its white teeth, akin to pearls, and leaning on the doors of its fine mansion, displaying its fine beauty, with its esteemed quality, had the ability of making others stumble before it. Continuously swirling around, spreading suffering, bending its trunk of soft arms, it feeds on the ‘rice ball’ beauty of those who behold it. So, why do you lie to me saying you saw that bright-faced elephant just today? My dear! Holding on to her bangle-clad arms and embracing her, didn’t you ride her aplenty? Spreading ceaseless distress in those who are filled with love for you, in front of their doors, didn’t you parade her aplenty? Making the kohl-streaked eyes of maiden, who have drunk just a little toddy within limits, cry a little, didn’t you ride her aplenty? Without enraging the maiden with low-hanging, dark tresses in many, many abodes, for whom you are the little mahout, you have come silently to my home. That elephant of yours may start rutting in rage. So, go on and appease it!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the man and lady converse with each other, with the lady’s emotions taking the forefront. The lady talks about how a courtesan had visited the lady’s home and declared that the man had not appeared at the marked trysting spot and had asked the lady where he was, speaking harsh words. The lady accuses the man of not caring about the distressing situation the lady was in. To these angry words, the man says that he had been away, tending to a new elephant that had been caught. Hearing this, the lady launches into a tirade, mentioning how she knows all about that beautiful elephant, and goes on to place in parallel, the features of an elephant and the adornments of a courtesan. An excellent exercise in imagination where the lady rethinks the ears of the elephant as the hanging earrings on the courtesan, tusk as the bosom, trunk as the arms and so on. She extends the metaphor saying the elephant had the prowess to make people stumble before it, and equates the ‘rice ball’ food of the elephant to the beauty and joy of those who behold its beauty. She asks the man not to fool her saying he had just met with the elephant, for she knows that the man had been with her for a while, and that he has caused pain in others by parading her, made the eyes of others who cry, not because of their excess toddy, but because of the pain the man inflicted by his courting with this courtesan. The lady concludes by saying how he has sneaked off to the lady’s home silently

In this episode, we listen to an imaginative response to a dishonest explanation, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 96, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and renders a comparative study of women and horses. தலைவி‘ஏந்து எழில் மார்ப! எதிர் அல்ல, நின் வாய்ச் சொல்;பாய்ந்து ஆய்ந்த தானைப் பரிந்து ஆனா மைந்தினை;சாந்து அழி வேரை; சுவல் தாழ்ந்த கண்ணியை;யாங்குச் சென்று, ஈங்கு வந்தீத்தந்தாய்?’ தலைவன்‘கேள் இனி:ஏந்தி எதிர் இதழ் நீலம் பிணைந்தன்ன கண்ணாய்!குதிரை வழங்கி வருவல்’ தலைவிஅறிந்தேன், குதிரைதான்;பால் பிரியா ஐங்கூந்தற் பல் மயிர்க் கொய் சுவல்,மேல் விரித்து யாத்த சிகழிகைச் செவ் உளை,நீல மணிக் கடிகை வல்லிகை யாப்பின் கீழ்ஞால் இயல் மென் காதின் புல்லிகைச் சாமரை,மத்திகைக் கண்ணுறையாகக் கவின் பெற்றஉத்தி ஒரு காழ், நூல் உத்தரியத் திண் பிடி,நேர் மணி நேர் முக்காழ்ப் பல்பல கண்டிகை,தார் மணி பூண்ட தமனிய மேகலை,நூபுரப் புட்டில், அடியொடு அமைத்து யாத்தவார் பொலம் கிண்கிணி ஆர்ப்ப இயற்றி, நீகாதலித்து ஊர்ந்த நின் காமக் குதிரையை,ஆய் சுதை மாடத்து அணி நிலா முற்றத்துள்ஆதிக் கொளீஇ, அசையினை ஆகுவை,வாதுவன்; வாழிய, நீ! சேகா! கதிர் விரி வைகலில், கை வாரூஉக் கொண்டமதுரைப் பெரு முற்றம் போல, நின் மெய்க்கண்குதிரையோ வீறியது?கூர் உகிர் மாண்ட குளம்பினது; நன்றேகோரமே வாழி! குதிரை வெதிர் உழக்கு நாழியால் சேதிகைக் குத்திக்குதிரை உடல் அணி போல, நின் மெய்க்கண்குதிரையோ கவ்வியது?சீத்தை! பயம் இன்றி ஈங்குக் கடித்தது; நன்றேவியமமே வாழி! குதிரை மிக நன்று, இனி அறிந்தேன், இன்று நீ ஊர்ந்த குதிரை;பெரு மணம் பண்ணி, அறத்தினில் கொண்டபருமக் குதிரையோ அன்று; பெரும! நின்ஏதில் பெரும் பாணன் தூது ஆட, ஆங்கே ஓர்வாதத்தான் வந்த வளிக் குதிரை; ஆதிஉரு அழிக்கும், அக் குதிரை; ஊரல், நீ; ஊரின், பரத்தைபரியாக, வாதுவனாய் என்றும் மற்று அச் சார்த்திரி; குதிரை ஏறிய செல். The ire and fire of the lady continues! The words can be translated as follows: “Lady:O man with an upraised handsome chest! Your words don’t seem to fit the situation; O man with unceasing strength, your clothes are crumpled and torn, your sandalwood is smudged by your sweat, your head garland is hanging low by your shoulders. Where did you go, before coming here? Man:Listen to me now. O maiden with eyes, akin to two perfectly similar blue-lilies woven together, I was out riding a horse. Lady:I know well about that horse! It has unseparated, five layered braids of thick tresses falling low on the neck’s nape, and these are gathered in a tight bun upon its red mane, a necklace of blue sapphires as its halter, swaying below, ear ornaments as tassels around its gentle ears, and it wears a beautiful ornament as its eye-protector, a cloth with a sturdy grip above, perfect gems stitched together in a three strand garland around its neck, and around its hooves, a golden tinkling anklet, well-fitted. Making these many jewels resound, you rode that desirable horse of yours with love, in that well-plastered mansion on the night of the beautiful moon, making it trot in the ‘Aadhi’ horse routine. Such a talented horseman, you are! May you live long! O warrior! In the early morning, when the sun spreads its rays, akin to how the great streets of Madurai are cleaned with hand brooms, did the horse leave these lines on your form? Its hooves seem to have sharp nails. What a fine horse! May it live long! Akin to the colourful adornments made on the horse’s form with a bamboo measure, did the horse bite you and leave these marks on your form? Deplorable one! How could it bite in all those places without any fear? Unbelievable! Long may that horse live! Excellent this is! Now, I know the horse that you rode! It’s not the one you married with great celebration and the one hold rightfully, O lord! As the bard who fulfils your every command went as a messenger, believing your words, akin to the wind, came that horse! It’s one that will ruin your old handsome form! So, ride it not! If you want to ride it still, then leave from here and let that courtesan be your horse and you, as the horse-rider, and may you carry on with this horse-riding of yours forever and ever!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. This is a conversation between the lady and the man, with the lady’s words and emotion in the spotlight. The lady starts by remarking on the torn clothes and the low-hanging garland of the man and asks him where he has been. In response, the man says he had been out, riding a horse. The lady retorts that she sure knows the horse he’s talking about and goes on to list all the jewels worn by a courtesan as the adornments and accessories on a horse, talking about the woman’s tresses as the horse’s mane, a necklace of blue sapphires as the halter, ear ornaments as tassels around the horse’s ear, a beautiful ornament as the eye protector, a well-stitched attire as its saddle and so on. She talks about how the man rode the horse not out in the open, but at night, in a mansion, making it perform a hor

In this episode, we perceive fighting over the truth, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 95, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and renders details about quail fights in ancient times. தலைவிநில், ஆங்கு; நில், ஆங்கு; இவர்தரல் எல்லா! நீநாறு இருங் கூந்தலார் இல் செல்வாய், இவ் வழி,ஆறு மயங்கினை போறி! நீ வந்தாங்கேமாறு இனி, நின் ஆங்கே நின் சேவடி சிவப்ப தலைவன்செறிந்து ஒளிர் வெண் பல்லாய்! யாம் வேறு இயைந்தகுறும்பூழ்ப் போர் கண்டேம்; அனைத்தல்லது, யாதும்அறிந்ததோ இல்லை, நீ வேறு ஓர்ப்பது தலைவிகுறும்பூழ்ப் போர் கண்டமை கேட்டேன், நீ என்றும்;புதுவன ஈகை வளம் பாடி, காலின்பிரியாக் கவி கைப் புலையன் தன் யாழின்இகுத்த செவி சாய்த்து, இனி இனிப் பட்டனஈகைப் போர் கண்டாயும் போறி; மெய் எண்ணின்,தபுத்த புலர்வில் புண் ஊரவர் கவ்வை உளைந்தீயாய், அல்கல் நின்தாரின்வாய்க் கொண்டு முயங்கி, பிடி மாண்டு,போர் வாய்ப்பக் காணினும் போகாது கொண்டு, ஆடும்பார்வைப் போர் கண்டாயும் போறி; நின் தோள் மேலாம்ஈரமாய்விட்டன புண் கொடிற்றுப் புண் செய்யாது, மெய்ம் முழுதும் கையின்துடைத்து, நீ வேண்டினும் வெல்லாது கொண்டு, ஆடும்ஒட்டிய போர் கண்டாயும் போறி; முகம்தானேகொட்டிக் கொடுக்கும் குறிப்பு தலைவன்ஆயின், ஆயிழாய்! அன்னவை யான் ஆங்கு அறியாமைபோற்றிய, நின் மெய் தொடுகு தலைவி‘அன்னையோ! மெய்யைப் பொய் என்று மயங்கிய, கை ஒன்றுஅறிகல்லாய் போறிகாண், நீ தலைவன்நல்லாய்! பொய் எல்லாம் ஏற்றி, தவறு தலைப்பெய்து,கையொடு கண்டாய்; பிழைத்தேன்; அருள், இனி’ தலைவிஅருளுகம் யாம் யாரேம், எல்லா! தெருளஅளித்து, நீ பண்ணிய பூழ் எல்லாம் இன்னும்விளித்து, நின் பாணனோடு ஆடி அளித்திவிடலை நீ நீத்தலின் நோய் பெரிது ஏய்க்கும்நடலைப்பட்டு, எல்லாம் நின் பூழ். Reverting from the striking exception in the previous verse, we are back to in-house fighting! The words can be translated as follows: “Lady:Stay there, stay right there! Do not come here! It looks like you lost your way when going to the home of those maiden with dark and fragrant tresses and came here instead! Go back the way you came from, reddening your fine feet! Man:O maiden with perfect, shining teeth! I was elsewhere watching a ‘quail fight’. Other than that, I know not what you are talking about! Lady:Indeed, I so heard about your watching the quail fight! I heard all about how as the one, who keeps singing new praises about your endless generosity, that inseparable bard of yours played on the lute, you, slanting your head, watched the fight of newly caught quails! Those wounds on the form are still not healed indeed! Without giving a thought about the slander in town, you held them close to your garland and embraced them, and watched the quail fight, and even that was not enough for you, for it appears as if you watched the fight of the decoys used to bait the quails as well; Behold how your arms are filled with moist wounds! Taking care to not wound your cheeks, caressing your entire form with the hands, even if you plead, not winning, as those quails fought so closely, it’s clear you were watching it intently; Your face reveals it without a doubt! Man:If you say so, O maiden wearing well-etched jewels. I will swear on your form that I know not of what things you speak of! Lady:Is that so? As if you are someone who doesn’t know how to confuse me saying a lie is the truth! Man:O beautiful maiden! You saw through my lies and found out the mistakes I made. Render me your grace! Lady:Who am I, to render my grace to you, O lord? The quails that you celebrated and offered generously to are calling out to you! Leave with that bard of yours and render your grace to them. If you were to forsake them, feeling betrayed, the affliction would soar in all those quails of yours!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the words are exchanged by the man and the lady. The lady starts by stopping the man in his tracks, asking him if he had lost his way when going to the house of the courtesans. The man declares that the lady was mistaken and he was just away watching a quail fight. The lady catches hold of his mention of a quail fight and says how she heard all about it, and about how the man watched his quails fight over him, as he listened to the bard’s praises, and how those quails seem to have left their wounds on his form. She continues talking about how he held those quails close and watched the endless fight of the quails and the decoys, and adds that those quails would not win and end the fight even if he begged them to. All this was evident from the scars on his arms, chest and cheek, the lady says. By now, it’s clear that the lady is not talking about quails but those women the man has been with. Still, the man pretends innocence and says he’ll swear on her. The lady replies saying he is someone adept at presenting a lie as the truth. Now, it’s total surrender on the part of the man saying, yes indeed, he was doing what she says and asks her to forgive and render her love. To which, the lady angrily replies that she is

In this episode, we perceive a unique love story, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 94, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the coming together journey of two striking personalities. குறளன்என் நோற்றனைகொல்லோநீருள் நிழல் போல் நுடங்கிய மென் சாயல்ஈங்கு உருச் சுருங்கிஇயலுவாய்! நின்னோடு உசாவுவேன்; நின்றீத்தை கூனிஅன்னையோ! காண் தகை இல்லாக் குறள் நாழிப் போழ்தினான்,ஆண்தலைக்கு ஈன்ற பறழ் மகனே நீ! எம்மை,‘வேண்டுவல்’ என்று விலக்கினை; நின் போல்வார்தீண்டப் பெறுபவோ மற்று? குறளன்மாண்ட எறித்த படை போல் முடங்கி மடங்கி,நெறித்துவிட்டன்ன நிறை ஏரால் என்னைப்பொறுக்கல்லா நோய் செய்தாய்; பொறீஇ நிறுக்கல்லேன்;நீ நல்கின் உண்டு, என் உயிர் கூனிகுறிப்புக் காண் வல்லுப் பலகை எடுத்து நிறுத்தன்னகல்லாக் குறள! கடும் பகல் வந்து எம்மை,‘இல்லத்து வா’ என, மெய் கொளீஇ, எல்லா! நின்பெண்டிர் உளர்மன்னோ? கூறு குறளன்நல்லாய்! கேள்: உக்கத்து மேலும் நடு உயர்ந்து வாள் வாயகொக்கு உரித்தன்ன கொடு மடாய்! நின்னை யான்புக்கு அகலம் புல்லின், நெஞ்சு ஊன்றும்; புறம் புல்லின்,அக்குளுத்து; புல்லலும் ஆற்றேன்; அருளீமோ,பக்கத்துப் புல்லச் சிறிது கூனி‘போ, சீத்தை! மக்கள் முரியே! நீ மாறு, இனி; தொக்கமரக் கோட்டம் சேர்ந்து எழுந்த பூங் கொடி போல,நிரப்பம் இல் யாக்கை தழீஇயினர், எம்மைப்புரப்பேம் என்பாரும் பலரால்; பரத்தை என்பக்கத்துப் புல்லீயாய் என்னுமால்; தொக்கஉழுந்தினும் துவ்வா, குறு வட்டா! நின்னின்இழிந்ததோ, கூனின் பிறப்பு?’ குறளன்கழிந்து ஆங்கே,“யாம் வீழ்தும்” என்று தன் பின் செலவும், உற்றீயாக்கூனி குழையும் குழைவு காண் கூனியாமை எடுத்து நிறுத்தற்றால், தோள் இரண்டும் வீசி,யாம் வேண்டேம் என்று விலக்கவும், எம் வீழும்காமர் நடக்கும் நடை காண் குறளன்கவர் கணைச்சாமனார் தம்முன் செலவு காண் கூனிஓஒ! காண் குறளன்நம்முள் நகுதல் தொடீஇயர், நம்முள் நாம்உசாவுவம்; கோன் அடி தொட்டேன் கூனிஆங்கு ஆக! சாயல் இன் மார்ப! அடங்கினேன்; ‘ஏஎ!பேயும் பேயும் துள்ளல் உறும்’ எனக்கோயிலுள் கண்டார் நகாமை வேண்டுவல்;தண்டாத் தகடு உருவ! வேறாகக் காவின் கீழ்ப்போதர்; அகடு ஆரப் புல்லி முயங்குவேம்துகள் தபு காட்சி அவையத்தார் ஓலைமுகடு காப்பு யாத்துவிட்டாங்கு. A verse which introduces characters we have never before seen in Sangam Literature. The words can be translated as follows: “Dwarf:What penance did you do, for me to see you here, O maiden, who appears with a shrunken form, akin to a shadow fluttering within the water? Wait and heed my words! Hunchback:Oh, is that so? You, who appears short and unfit for the eyes and seems like the little one of an ‘Aandalai’ owl, born at an inauspicious time! And you have stopped me saying that you desire me. Can someone like you even touch me? Dwarf:Akin to the blade of a tiller plough, bent, deformed and twisted, with your brimming beauty, you inflicted in me a terrible affliction; I can’t bear it any longer. If you render your grace, my life will go on! Hunchback:Look at him talk! You naive dwarf, who appears as if a gambling board was placed upright! In this harsh time of noon, you come here and pull my hand, asking me to come to your home. Don’t you have any other women? Tell me! Dwarf:O good maiden, listen! Above your waist, with your back upraised, you appear bent like a skinned stork! If I were to embrace you from the front, my chest would hurt; If I were to embrace you from the back, I would feel tickled. It’s no easy task to embrace you. But still, why don’t you let me embrace you a little on your side? Hunchback:Be gone! You lowly half-man! Give up this thought of yours! Akin to a flower-filled vine that reaches out and spreads on the branch of a tree, there are many, who love my form and yearn to embrace me, and you want to embrace me on the side, O deplorable one! You, who is not even higher than a ‘ulunthu’ crop, O stubby cretin! Is my hunchback shape worse than your form? Dwarf to his heart:Even though I go near her and tell her that I have fallen for her, look at the way the hunchback moves away and stands shrunken there! Hunchback:Even though I say no and push him away, as if a tortoise was held upright, swaying his arms, look at the way the one who desires me strides like the god of love! Dwarf:Indeed, see the stride of Saman, the younger brother of the god, who wields those arrows of love. Hunchback:What a sight! Dwarf:Let’s find the right place for us to unite together. I will not laugh at you. I swear by the king’s feet! Hunchback:Let it be so, O man with a handsome chest! I’m appeased! All I ask is that those in the temple should not laugh at us saying, ‘Hey! Look at those two ghosts frolicking together’! O man with an undiminished golden form! Let’s go down to the grove, and akin to how a minister with flawless wisdom would place a protective seal upon the palm letters, let’s embrace tightly till our desires are fulfilled!” Time to delve into the nuances. All the verses we have seen thus far talk about the relationship between the man and the lady, the principal, nameless protagonists of Sangam ‘Aham’ literature. For the first time, we get to see the love between the supporting characters, the people who work for the

In this episode, we perceive a sarcastic response to a dubious explanation, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 93, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches an animated conversation. தலைவிவண்டு ஊது சாந்தம் வடுக் கொள நீவிய,தண்டாத் தீம் சாயற் பரத்தை வியல் மார்ப!பண்டு, இன்னை அல்லைமன்; ஈங்கு எல்லி வந்தீய,கண்டது எவன்? மற்று உரை தலைவன்நன்றும் தடைஇய மென் தோளாய்! கேட்டீவாயாயின்உடன் உறை வாழ்க்கைக்கு உதவி உறையும்கடவுளர்கண் தங்கினேன் தலைவிசோலை மலர் வேய்ந்த மான் பிணை அன்னார் பலர், நீகடவுண்மை கொண்டு ஒழுகுவார்அவருள், எக் கடவுள்? மற்று அக் கடவுளைச் செப்பீமன் தலைவன்முத்து ஏர் முறுவலாய்! நாம் மணம் புக்கக்கால்,“இப் போழ்து போழ்து” என்று அது வாய்ப்பக் கூறியஅக் கடவுள், மற்று அக் கடவுள் தலைவிஅது ஒக்கும்நா உள் அழுந்து தலை சாய்த்து நீ கூறும்மாயமோ; கைப்படுக்கப்பட்டாய் நீ; கண்டாரைவாயாக யாம் கூற வேட்டீவாய்! கேள், இனி: பெறல் நசை வேட்கையின் நின் குறி வாய்ப்ப,பறி முறை நேர்ந்த நகாராக, கண்டார்க்குஇறு முறை செய்யும் உருவொடு, நும் இல்,செறி முறை வந்த கடவுளைக் கண்டாயோ? நறுந் தண் தகரமும் நானமும் நாறும்நெறிந்த குரற் கூந்தல் நாள் அணிக்கு ஒப்ப,நோக்கின் பிணி கொள்ளும் கண்ணொடு, மேல் நாள், நீபூப் பலி விட்ட கடவுளைக் கண்டாயோ? ஈர் அணிக்கு ஏற்ற ஒடியாப் படிவத்துச்சூர் கொன்ற செவ்வேலாற் பாடி, பல நாளும்,ஆராக் கனை காமம் குன்றத்து நின்னொடுமாரி இறுத்த கடவுளைக் கண்டாயோ? கண்ட கடவுளர் தம்முளும், நின்னைவெறி கொள் வியல் மார்பு வேறாகச் செய்து,குறி கொளச் செய்தார் யார்? செப்பு: மற்று யாரும்சிறு வரைத் தங்கின் வெகுள்வர், செறு தக்காய்! தேறினேன்; சென்றீ நீ செல்லா விடுவாயேல்,நல் தார் அகலத்துக்கு ஓர் சார மேவியநெட்டிருங் கூந்தற் கடவுளர் எல்லார்க்கும்முட்டுப்பாடு ஆகலும் உண்டு. Yet again, we hear the lady and the man in conversation about events that transpired. The words can be translated as follows: “Lady: O man with a wide chest,  streaked with the lines of bee-buzzing sandalwood, desiring courtesans with an unceasing sweet nature! You were not like this previously! You have come here late at night. Where have you been and what did you see? Pray tell me! Man: O maiden with soft and curving arms! It’s good that you ask! I was staying in the company of gods, who render counsel for our marital life. Lady: Those many others, akin to female deers, wearing garlands of flowers from groves, you seem to see as gods! Of them, which god did you see? Tell me about that god of yours! Man: O maiden with a smile of pearls! The god I was with was the god who said, ‘This is the perfect time’, when we wanted to get married. Lady: That seems totally believable! The way you pressed your tongue within and bent your head tells me that I have caught you red-handed with your lies! You wish to hear about those whom you really saw from me. So listen now: With desire brimming over, to be there for the marked tryst, the one with mature and straight teeth, with a beauty that could devour those who see, the one, who so rightfully came to your home – Is that the god you saw? Having thick and straight tresses, wafting with the scent of the fragrant and cool ‘milkwood’ along with musk, adorned fresh every day, who could tie you down with one look of her eyes, the one whom you showered with flowers as your offerings the previous day – Is that the god you saw? Celebrating the red-speared god, who conquered the demon with a formidable dual form, they stayed for many days with a profound passion in ‘Kundram’ along with you, in the rainy season – Is that the god you saw? Among the gods you saw, who is the one who made those marks on your fragrant, wide chest? Tell me. Also, if you were to stay elsewhere for a little while, won’t they be angry, you who incites my fury! I’m clear now! Please leave. If you don’t,  that would be an encumbrance for all those gods with long tresses, who together desire to embrace your garlanded wide chest!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the lady and man are in conversation. The lady starts by remarking on the sandalwood streaked on the man’s chest, full of signs of his courting of courtesans. She mentions how he has arrived late at night to their home and asks him where he has been. To this question, the man says he was with people of god, who are known to render wise counsel for a happy, married life. The irony of it! The lady immediately gets the drift and says, you seem to think beautiful maiden are people of god, and asks him pointedly which of them he saw. The man tries to mollify her by reminding her of that ascetic who had marked the auspicious time for their wedding and tells her that’s whom he was with. The lady replies, ‘Yes, absolutely. I totally believe you’, noting the micro expressions on the man’s face, such as pressing his tongue and bending his head to one side. Knowing him so well, the lady comes to the conclusion that he’s just lying, and then she goes on to sketch

In this episode, we listen to the narration of a dream, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 92, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and presents a fused portrait of dream and reality. தலைவன்புன வளர் பூங் கொடி அன்னாய்! கழியக்கனவு எனப்பட்டது ஓர் காரிகை நீர்த்தே:முயங்கிய நல்லார் முலை இடை மூழ்கி,மயங்கி, மற்று ஆண்டு ஆண்டுச் சேறலும் செல்லாது,உயங்கி இருந்தார்க்கு உயர்ந்த பொருளும்;அரிதின் அறம் செய்யா ஆன்றோர் உலகும்உரிதின் ஒருதலை எய்தலும் வீழ்வார்ப்பிரிதலும் ஆங்கே புணர்தலும் தம்மில்தருதல் தகையாதால் மற்றுநனவினால் போலும், நறுநுதால்! அல்கல்கனவினால் சென்றேன் கலி கெழு கூடல்வரை உறழ் நீள் மதில் வாய் சூழ்ந்த வையைக்கரை அணி காவினகத்து தலைவிஉரை இனி தண்டாத் தீம் சாயல் நெடுந்தகாய்! அவ் வழிக்கண்டது எவன் மற்று நீ? தலைவன்கண்டது உடன் அமர் ஆயமொடு அவ் விசும்பு ஆயும்மட நடை மா இனம், அந்தி அமையத்து,இடன் விட்டு இயங்கா இமையத்து ஒரு பால்,இறை கொண்டு இருந்தன்ன நல்லாரைக் கண்டேன்,துறை கொண்டு உயர் மணல்மேல் ஒன்றி நிறைவதை தலைவிஓர்த்தது இசைக்கும் பறை போல், நின் நெஞ்சத்துவேட்டதே கண்டாய் கனா தலைவன்கேட்டை விரையல் நீ; மற்று வெகுள்வாய்! தலைவிஉரை தலைவன்ஆண்டு இதுவாகும், இன் நகை நல்லாய்! பொதுவாகதாம் கொடி அன்ன தகையார் எழுந்தது ஓர்பூங் கொடி வாங்கி, இணர் கொய்ய, ஆங்கேசினை அலர் வேம்பின் பொருப்பன் பொருதமுனை அரண் போல உடைந்தன்று, அக் காவில்துனை வரி வண்டின் இனம்மற்று ஆங்கே நேர் இணர் மூசிய வண்டு எல்லாம் அவ் வழிக்காரிகை நல்லார் நலம் கவர்ந்து உண்ப போல் ஓராங்கு மூச,அவருள்,ஒருத்தி, செயல் அமை கோதை நகைஒருத்தி, இயல் ஆர் செருவில் தொடியொடு தட்ப;ஒருத்தி, தெரி முத்தம் சேர்ந்த திலகம்ஒருத்தி, அரி மாண் அவிர் குழை ஆய் காது வாங்க;ஒருத்தி, வரி ஆர் அகல் அல்குல் காழகம்ஒருத்தி, அரி ஆர் ஞெகிழத்து அணி சுறாத் தட்ப: ஒருத்தி, புலவியால் புல்லாதிருந்தாள், அலவுற்றுவண்டினம் ஆர்ப்ப, இடை விட்டுக் காதலன்தண் தார் அகலம் புகும் ஒருத்தி, அடி தாழ் கலிங்கம் தழீஇ, ஒரு கைமுடி தாழ் இருங் கூந்தல் பற்றி, பூ வேய்ந்தகடி கயம் பாயும், அலந்து ஒருத்தி, கணம் கொண்டு அவை மூச, கை ஆற்றாள், பூண்டமணம் கமழ் கோதை பரிபு கொண்டு, ஓச்சி,வணங்கு காழ் வங்கம் புகும் ஒருத்தி, இறந்த களியான் இதழ் மறைந்த கண்ணள்,பறந்தவை மூசக் கடிவாள், கடியும்இடம் தேற்றாள் சோர்ந்தனள் கை ஆங்க, கடி காவில் கால் ஒற்ற, ஒல்கி ஒசியாக்கொடி கொடி தம்மில் பிணங்கியவை போல்,தெரியிழை ஆர்ப்ப மயங்கி இரிவுற்றார், வண்டிற்குவண்டலவர்; கண்டேன் யான் தலைவிநின்னை நின் பெண்டிர் புலந்தனவும், நீ அவர்முன் அடி ஒல்கி உணர்த்தினவும், பல் மாண்கனவின் தலையிட்டு உரையல்; சினைஇ யான்செய்வது இல் என்பதோ? கூறு தலைவன்பொய் கூறேன் அன்ன வகையால் யான் கண்ட கனவு தான்நல் வாயாக் காண்டை நறுநுதால்! ‘பல் மாணும்கூடிப் புணர்ந்தீர்! பிரியன்மின்; நீடிப்பிரிந்தீர்! புணர் தம்மின்’ என்பன போல,அரும்பு அவிழ் பூஞ் சினைதோறும் இருங் குயில்ஆனாது அகவும் பொழுதினான், மேவர,நான்மாடக்கூடல் மகளிரும் மைந்தரும்தேன் இமிர் காவில் புணர்ந்திருந்து ஆடுமார்,ஆனா விருப்போடு அணி அயர்ப, காமற்குவேனில் விருந்து எதிர்கொண்டு. A long, long song! Possibly the longest, we’ve seen thus far in Sangam Lit! The words can be translated as follows: “Man: O maiden, akin to a flower-filled vine in a forest! A fleeting dream is a thing of beauty! After burying oneself in between the bosoms of those beautiful women embraced, wanting to reunite again and again, attaining wealth for those, who stay without effort in one place, and rightfully reaching the higher world for those, who rarely do acts of righteousness, are dreams, whose nature is to make one part away from their beloved, unite with someone else, and then bring them back to their beloved! As if it were real, O maiden with a fragrant forehead! I travelled to the uproarious Koodal in a dream, enclosed by mountain-like long walls, and went to a beautiful grove on the shores of the River Vaigai. Lady: So tell me, O esteemed lord, with an unceasingly sweet countenance! What did you see there? Man: What I saw was this: Along with their beautiful playmates, akin to swans, with a naive gait that roves the high skies, and then at twilight, comes to settle down, without moving, on one side of the Himalayas, there were beautiful maiden filling the high sand dunes by the shores! Lady: Akin to a drum that resounds with what is thought within, whatever your heart desired you have seen as a dream, it seems like! Man: Do not be hasty to judge. First listen, then you can get angry! Lady: Speak! Man: This is what happened there, O maiden with a sweet smile! Women, who were like vines themselves, stood up, bent a vine and plucked flowers. Just then, akin to a fort, attacked by a furious Pandya king, clad in neem flowers, the striped bees in the grove, which were feeding nectar from the flowers, scattered, and started buzzing around the women there, as if wanting to feed on their beauty. Among those women, the garland ornament of one woman got caught in the swaying bangles, fighting with the bees, on the hands of another woman; the radiant pearl in the forehead ornament of one woman was pulled by the shining, heavy earrings on the beautiful ears of another woman; the attire worn around the lined, wide loins of one woman got caught in the well-etched, exquisite, shark-shaped anklets of another woman; One woman, who was s

In this episode, we listen to a conflict-ridden conversation, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 91, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and traces how the lady’s words turn from scoffing to submission. தலைவிஅரி நீர் அவிழ் நீலம், அல்லி, அனிச்சம்,புரி நெகிழ் முல்லை, நறவோடு அமைந்ததெரி மலர்க் கண்ணியும் தாரும் நயந்தார்பொரு முரண் சீறச் சிதைந்து, நெருநையின்இன்று நன்று என்னை அணி தலைவன்அணை மென் தோளாய்! செய்யாத சொல்லிச் சினவுவது ஈங்கு எவன்,ஐயத்தால் என்னைக் கதியாதி; தீது இன்மைதெய்வத்தான் கண்டீ தெளிக்கு தலைவிமற்றது, அறிவல், யான் நின் சூள்; அனைத்தாக நல்லார்செறி தொடி உற்ற வடுவும், குறி பொய்த்தார்கூர் உகிர் சாடிய மார்பும், குழைந்த நின்தாரும், ததர் பட்ட சாந்தமும், சேரிஅரி மதர் உண் கண்ணார் ஆராக் கவவின்,பரிசு அழிந்து யாழ நின் மேனி கண்டு, யானும்செரு ஒழிந்தேன்; சென்றீ, இனி தலைவன்தெரியிழாய்! தேற்றாய் சிவந்தனை காண்பாய், நீ தீது இன்மைஆற்றின் நிறுப்பல் பணிந்து தலைவிஅன்னதேல், ஆற்றல் காண்:வேறுபட்டாங்கே கலுழ்தி; அகப்படின்,மாறுபட்டாங்கே மயங்குதி; யாது ஒன்றும்கூறி உணர்த்தலும் வேண்டாது; மற்று நீமாணா செயினும், மறுத்து, ஆங்கே நின்வயின்காணின் நெகிழும் என் நெஞ்சு ஆயின், என் உற்றாய்,பேணாய் நீ பெட்பச் செயல்? Another verse depicting the lady’s fury and the man’s denial. The words can be translated as follows: “Lady: With blue lotuses that had bloomed in the beautiful pond, lilies, red pimpernels, fully blossomed wild jasmines and lavanga flowers, the strands of your garlands, which were woven in striking hues, after encountering the great fury of those who desire you has now become ruined, and yet, adorns you so much better than yesterday! Man: O maiden with soft arms! Why do you say things I’ve not done and then get furious with me? Do not vent your anger because of your suspicions! I will show you that I’m faultless by swearing before God. Lady: I know very well about your oaths! I can see clearly the marks made by the bangles of those beautiful women, the scratches of sharp nails, made in anger, by those with whom you missed your trysts, your crumpled garlands and smeared sandalwood, because of the endless embraces of those maiden, with flower-like, kohl-streaked eyes in the neighbourhood. When I take in your form that has lost its previous state, I too lose my anger utterly. Go on then! Man: O maiden with well-etched ornaments! You are reddened with fury, not understanding. Until you believe, I will show you that I’m faultless with absolute humility. Lady: If you can do that, you are talented indeed! When I oppose you, you cry; When I believe you, you immediately hanker after those others; You don’t have to say anything to make me understand. For even when you do wrong unto me, ignoring it, my heart melts the moment it sees you. So, what is the need for you to act with so humility to appease me?” Time to delve into the details. The verse is situated in the category of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. The words here are rendered by the lady and the man to each other. The lady starts by listing flowers such as blue lotuses, lilies, red pimpernels, wild jasmines and lavanga flowers to talk about the constituents of the man’s garland. Then she says that exquisite garland has become ruined by the fury of those, who desired the man, and was jilted by him. Still, it was making him look so handsome, the lady adds sarcastically. To this, the man replies that the lady seemed to be getting angry with him for no reason. He asks her not to vent her anger because of mere doubts, and declares he would swear an oath before God to prove his innocence. The lady replies with scorn that she knows all about his great oaths. When she can clearly see the marks of the bangles of other maiden, the scratches of their nails in anger, when he missed trysting with them, the tattered garland and smudged sandalwood, right way, her anger was put off and she was all at ease, she adds, and asks him to leave to where he came from. To this, the man says the lady simply doesn’t understand and now he has no other go but to beg and plead with her to prove that he has done nothing wrong. The lady responds saying when she opposes him, he starts pleading, but the moment she accepts him, the man’s heart seems to forget her and go seeking after other women. She concludes with a sigh that no matter what wrong things the man does to her, the moment her heart sees him, it seems to melt away and run to his side, and if that’s the case, why should the man ever beg to her! In this verse, the sarcastic words of the lady are full of fire in the beginning, but then in the end, yet again, we see an instance of the lady’s aversion to the man debasing himself before her. No matter what wrong he does, she doesn’t seem to want to see him lowered before her! As for the man, his weapons to appease his lady are swearing oaths and saying that he would fall at her feet. Beyond these inferences in the dynami

In this episode, we observe the trajectory of a conflict, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 90, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and etches a tale of denial and acceptance. தலைவிகண்டேன், நின் மாயம் களவு ஆதல்; பொய்ந் நகா,மண்டாத சொல்லித் தொடாஅல்; தொடீஇய நின்பெண்டிர் உளர்மன்னோ ஈங்கு? தலைவன்ஒண்தொடி! நீ கண்டது எவனோ தவறு? தலைவிகண்டது நோயும் வடுவும் கரந்து, மகிழ் செருக்கி,பாடு பெயல் நின்ற பானாள் இரவில்தொடி பொலி தோளும், முலையும், கதுப்பும்,வடிவு ஆர் குழையும், இழையும், பொறையாஒடிவது போலும் நுசுப்போடு, அடி தளரா,ஆராக் கவவின் ஒருத்தி வந்து அல்கல் தன்சீர் ஆர் ஞெகிழம் சிலம்ப, சிவந்து, நின்போர் ஆர் கதவம் மிதித்தது அமையுமோ?ஆயிழை ஆர்க்கும் ஒலி கேளா, அவ் எதிர்தாழாது எழுந்து நீ சென்றது அமையுமோ?மாறாள் சினைஇ, அவள் ஆங்கே, நின் மார்பில்நாறு இணர்ப் பைந் தார் பரிந்தது அமையுமோ?‘தேறு நீ; தீயேன் அலேன்’ என்று மற்று அவள்சீறடி தோயா இறுத்தது அமையுமோ?கூறு இனி; காயேமோ யாம்? தலைவன்தேறின், பிறவும் தவறு இலேன் யான்;அல்கல் கனவுகொல் நீ கண்டது? தலைவி‘கனை பெயல் தண் துளி வீசும் பொழுதில் குறி வந்தாள்கண்ட கனவு’ என, காணாது, மாறு உற்றுபண்டைய அல்ல, நின் பொய்ச் சூள், நினக்கு; எல்லா!நின்றாய்; நின் புக்கில் பல தலைவன்மென் தோளாய்! நல்கு, நின் நல் எழில் உண்கு தலைவிஏடா! குறை உற்று நீ எம் உரையல்! நின் தீமைபொறை ஆற்றேம் என்றல் பெறுதுமோ, யாழநிறை ஆற்றா நெஞ்சு உடையேம்? Another conversation between the man and the lady with added elements in this one! The words can be translated as follows: “LadyI have seen the secret relationship that you have been trying to hide! So, do not speak lies and do not touch me, saying odious words! Don’t you have many other women to embrace? Man:O maiden wearing shining bangles! What fault do you see in me? Lady:What I saw was this: Hiding the affliction within and the slander that arose, outwardly pretending to be happy, one night, when it was pouring heavily, bangles shining on her hands, as her bosom, tresses, and beautiful heavy earrings and many other jewels weighed her down, and a thin waist that appeared as if might break, with a delicate walk, desiring your endless embraces, a woman came here. With her exquisite anklets resounding and her feet reddening, didn’t she stand there, kicking your sturdy doors? Isn’t that enough? Hearing the sounds made by that maiden wearing well-etched jewels, didn’t you immediately rise and go to her, without any delay? Isn’t that enough? Just then, didn’t that strange woman, with much fury, tear apart the fragrant clusters of the fresh garland on your chest? Isn’t that enough? Didn’t you say to her ‘Don’t be angry. I have done no wrong’, clasping her small feet so tightly? Isn’t that enough? Pray tell whether I should be angry about all this or not! Man:If you think well, I have done no wrong. Perhaps, it was a dream that you saw that night! Lady:Saying, ‘In that time when there was a heavy down pour as cool drops scattered, the scene of the woman arriving here was a dream you had’, you hide what happened in the past and swear false oaths to me. Do not stand here. There are many houses that you can go to! Man:O maiden with soft arms! Please render me your grace for me to relish! Lady:Hey! Do not try to beseech me with such a plea! How can I ever remain firmly saying, ‘I cannot accept your wrongdoing’, when my heart refuses to stand strong with me?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words depict a conversation between the man and the lady. As what has become custom in these past few verses, the lady opens by asking the man not to touch her, speaking lies for she knows all about his secret relationship. The man questions so innocently asking what fault she found in him. Then the lady goes into a long tale of how one night, during a heavy downpour that too, a courtesan, adorned with many jewels and filled with desire, came to the man’s home and kicked his door, and how the man rushed to her side hearing the noise, and how that woman tore his garland in anger, and then, how the man fell down and hugging her feet, declaring he had done no wrong. Quite a drama, the lady narrates, and she asks the man if she shouldn’t be angry about such a thing. To this, the man replies, ‘You should consider it carefully. Maybe what you think you saw was a dream!’. The lady replies in anger that he was trying to hide the past saying it was a dream and asks him to leave to the houses of those courtesans. Then the man humbles himself so and with much pleading asks the lady to forget all this and render her love. Maybe it’s time for the curtain to fall or maybe the lady realises the futility of the situation that she tells him, ‘Don’t look at me with such sadness and beg to me’ and concludes saying that no matter how much she wants to say no to him and keep away, the cursed heart of hers wouldn’t let her be so! The highlight of t

In this episode, we perceive sparks fly in a domestic quarrel, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 89, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and relates a heated exchange between a couple. தலைவியார் இவன்? எம் கூந்தல் கொள்வான்? இதுவும் ஓர்ஊராண்மைக்கு ஒத்த படிறு உடைத்து; எம் மனைவாரல்; நீ வந்தாங்கே மாறு தலைவன்என் இவை, ஓர் உயிர்ப் புள்ளின் இரு தலையுள் ஒன்றுபோர் எதிர்ந்தற்றாப் புலவல்? நீ கூறின், என்ஆர் உயிர் நிற்கும் ஆறு யாது? தலைவிஏஎ! தெளிந்தேம் யாம் காயாதி, எல்லாம் வல் எல்லாபெருங் காட்டுக் கொற்றிக்குப் பேய் நொடித்தாங்கு,வருந்தல் நின் வஞ்சம் உரைத்து தலைவன்மருந்து இன்று மன்னவன் சீறின், தவறு உண்டோ? நீ நயந்த,இன்னகை! தீதோ இலேன் தலைவிமாண மறந்து உள்ளா நாணிலிக்கு இப் போர்புறம் சாய்ந்து காண்டைப்பாய் நெஞ்சே! உறழ்ந்து இவனைப்பொய்ப்ப விடேஎம் என நெருங்கின், தப்பினேன்என்று அடி சேர்தலும் உண்டு! We continue hearing the same comic-book style ‘Wham-bham’ within a home! The words can be translated as follows: “Lady: Who is he? Why does he touch my tresses? It has the deceit of a great performance! Come not to my house! Return the way you came from! Man: What is this? Akin to how, in a bird with two heads, when one head fights with the other, you quarrel with me? If you speak so, there can be no way for my precious life to remain! Lady: Hey! I know everything! Do not make me angry! Akin to how a ghost maiden puts forth riddles to the all-knowing Goddess Kottri in the huge forest, do not tire yourself, speaking lies to me! Man: Can you blame anyone, if a king gets furious for no reason? O maiden with a sweet smile, I have done no wrong you accuse me of! Lady: O heart, if we corner him with more rebuke, wanting to pierce through all his lies, he might fall at the feet saying, ‘I have done a mistake’! So, please consider forgetting everything and surrendering to this thoughtless and shameless man in this fight!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are an exchange between the man and the lady. The lady starts by exclaiming who could be this person, who was touching her tresses, and she declares that this seems like a big performance, full of deceit on the part of the man and asks him to leave to where he came from, meaning the courtesan’s house. The man asks her how is it even possible for her to fight with him, with an interesting example of a two-headed bird, in which one head fights with the other. He adds that if she continues speaking so, he can’t go on. To this, the lady replies angrily that she knows everything and the man needn’t play with words the way a ghost maiden would try to put riddles to the omniscient forest goddess! The man sighs at this point and says who is at fault if the king flares up for no reason and continues to insist that he has done nothing wrong. The lady then talks to her heart and tells it that if they were to keep pressing the man and pushing him to a corner, to reveal his lies, he might fall at the feet and own that he made a mistake, and concludes saying, that it’s better to forgive and accept this man, thoughtless and shameless though he is! The final line indicates some aversion in the lady to see the man in the state, where he falls at her feet. Rather than seeing him so bent and broken, the lady feels it’s better to forgive him! Not the best of reasoning, however these past verses reveal how the man and the lady come to a point of closure at the end of their quarrelling!

In this episode, we observe the inferences of a lady’s perceptive eyes, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 88, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and etches the quarrelling and conflict in a household. தலைவிஒரூஉ; கொடி இயல் நல்லார் குரல் நாற்றத்து உற்றமுடி உதிர் பூந் தாது மொய்ம்பின ஆக,தொடிய, எமக்கு நீ யாரை? பெரியார்க்குஅடியரோ ஆற்றாதவர்? தலைவன்கடியர் தமக்கு யார் சொல்லத் தக்கார் மாற்று? தலைவிவினைக்கெட்டு, வாய் அல்லா வெண்மை உரையாது. கூறு நின்மாயம் மருள்வாரகத்து தலைவன்ஆயிழாய்! நின் கண் பெறின் அல்லால், இன் உயிர் வாழ்கல்லாஎன்கண் எவனோ, தவறு? தலைவிஇஃது ஒத்தன்! புள்ளிக் களவன் புனல் சேர் பொதுக்கம் போல்,வள் உகிர் போழ்ந்தனவும், வாள் எயிறு உற்றனவும்,ஒள் இதழ் சோர்ந்த நின் கண்ணியும், நல்லார்சிரறுபு சீறச் சிவந்த நின் மார்பும்,தவறாதல் சாலாவோ? கூறு தலைவன்‘அது தக்கது; வேற்றுமை என்கண்ணோ ஓராதி; தீது இன்மைதேற்றக் கண்டீயாய் தெளிக்கு தலைவிஇனித் தேற்றேம் யாம்தேர் மயங்கி வந்த தெரி கோதை அம் நல்லார்தார் மயங்கி வந்த தவறு அஞ்சி, போர் மயங்கி,நீ உறும் பொய்ச் சூள் அணங்கு ஆகின், மற்று இனியார் மேல் விளியுமோ கூறு. In the same style as the previous verse, continues this one too, in a conversational style. The words can be translated as follows: “Lady:Step aside! With pollen from flowers that have dropped from the luxuriant tresses of maiden, who are akin to vines, covering your shoulders, you have come here. Why do you touch me? Who are you to me? Is it the fate of those who are weak to be slaves to the strong? Man:Who can even answer the words of those who are so harsh? Lady:Leaving aside your work, you don’t have to come here and say lies, full of nothing. Go say that to those who will fall for your falsehoods! Man:O maiden wearing well-etched ornaments! Unless I attain the grace of your eyes, I cannot live. What could be the fault in me? Lady:Some man he is! Those marks of sharp nails and shining teeth, akin to the imprints of a spotted crab on the sands of a river shore, and your garland with those once-glowing petals now faded, on your chest, reddened, as those beautiful maiden hit you with fury, all stand testimony to your wrong-doing! Man:Do not see me differently. I will make it clear to you that I have done nothing wrong. Lady:I seek no clarity anymore. As you hurried here on your chariot, you have come wearing the garland of those women. Fearing the mistake of misplaced garlands and the quarrel that will follow, you might swear a false oath and if that angers the spirits, upon whom will ruin befall? Tell me now!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love-quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are spoken by the lady and the man to each other. The lady starts by asking the man to move away, describing how he has come there, covered in pollen, which, she infers, has come from the flowers on the tresses of courtesans. She angrily asks him to avoid touching her, and laments whether she has no other go but to bow low before the strength of this man. The man replies saying no one can answer to those who are so harshly set in their thoughts, and the lady responds saying he need not try saying any words of untruth. That will not work with her. To this, the man takes a humble stance and says, unless he gets the grace of the lady’s eyes, he cannot live. When I’m such a person, how can you think I’m at fault, he asks. ‘How dare he?’, fumes the lady! ‘Can’t I see the marks of those maiden’s nails and teeth on his reddened chest, akin to the claw prints of a crab on a river shore? Aren’t these enough to shout out all the wrong he’s done?’, she adds. The man asks her not to look at him in that manner and he calls her close saying he can explain everything. Just then, the lady declares that she needs no explanations, for if in the course of that, the man happens to swear a false oath to hide his mistake of wearing the courtesan’s garland, then ruin would fall on her head. With those final words, the lady actually gives in and accepts the man, fearing the effect of a false oath. The importance given to speaking the truth when swearing an oath and how its consequences in angering the heavenly spirits not only affect the speaker but also the listener are some of the inferences we can make of perceptions in Sangam society. It’s interesting how this belief in being true to an oath and the consequences of heavenly fury continues even in this twenty-first century too, as can be witnessed in a court of law, during a testimony, when a person swears upon a holy book of their choice, promising to speak ‘the truth, the whole truth, and nothing but the truth!’

In this episode, we encounter an animated exchange between the lady and the man, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 87, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches a situation of domestic conflict. தலைவிஒரூஉ நீ; எம் கூந்தல் கொள்ளல் யாம் நின்னைவெரூஉதும் காணுங்கடை தலைவன்தெரியிழாய்! செய் தவறு இல்வழி, யாங்குச் சினவுவாய்,மெய் பிரிந்து, அன்னவர்மாட்டு? தலைவிஏடா! நினக்குத் தவறு உண்டோ? நீ வீடு பெற்றாய்இமைப்பின் இதழ் மறைபு ஆங்கே கெடுதி;நிலைப் பால் அறியினும், நின் நொந்து நின்னைப்புலப்பார் உடையர் தவறு தலைவன்அணைத் தோளாய்! தீயாரைப் போல, திறன் இன்று உடற்றுதி;காயும் தவறு இலேன் யான் தோழிமான் நோக்கி! நீ அழ நீத்தவன் ஆனாதுநாணிலன்ஆயின், நலிதந்து அவன்வயின்ஊடுதல் என்னோ, இனி? தலைவி நெஞ்சொடு கூறல்‘இனி யாதும் மீக்கூற்றம் யாம் இலம்’ என்னும்தகையது காண்டைப்பாய், நெஞ்சே! பனி ஆனாப்பாடு இல் கண் பாயல் கொள. A rare short song amidst the Kalithogai verses. The words can be translated as follows: “Lady:You step aside! Do not caress my tresses. I’m scared when I see you! Man:O maiden wearing well-etched ornaments! Why are you angry with me when I have done nothing wrong in the manner of parting away for the sake of those others? Lady:Hey you! Is there anything that would appear a fault in your eyes? You abandoned me in the blink of an eye and parted away thither. Even after knowing your true nature, those who lament about you and sulk with you are the ones at fault! Man:O maiden with soft arms! As if I were a bad person, you get so furious with me when I have done nothing wrong. Confidante:O maiden with a deer’s gaze! If he, who parted away, leaving you in tears, is someone who is shameless, what is the point of suffering and sulking on account of his behaviour now? Lady to her heart:Heed, o heart! ‘There is nothing more to be said’ is the worthy conclusion now! Why don’t you let my sleepless eyes, pouring with endless tears, sleep a little?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of a love-quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are a series of exchanges between the lady and the man with an intervention by the lady’s confidante. The lady starts by asking the man to move aside and not touch her tresses, and the man asks her why she was so angry when he had not gone to the courtesans or done anything wrong. The lady scornfully replies that nothing would be wrong in the man’s eyes. The only wrong would be in those, who attempt to sulk and quarrel with him, knowing his true nature. The man continues pretending that he has done nothing wrong. Seeing these back and forth exchanges, the confidante tells the lady if the man is so shameless, what is the use of sulking with him. Hearing this, the lady turns to her heart and says that a conclusion has been reached that there is no point in saying anything more, and she begs her heart to find a way to bring sleep to her tear-filled, sleepless eyes! In short, the verse echoes the common occurrence of accusations, denials and eventual acceptance!

In this episode, we listen to advice offered by a mother to her young son, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 86, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and contrasts the positive and negative qualities of a man. தலைவிமை படு சென்னி மழ களிற்று ஓடை போல்,கை புனை முக்காழ் கயந் தலைத் தாழ,பொலம் செய் மழுவொடு வாள் அணி கொண்டநலம் கிளர் ஒண் பூண் நனைத்தரும் அவ் வாய்கலந்து கண் நோக்கு ஆர, காண்பு இன் துகிர்மேல்பொலம் புனை செம்பாகம் போர் கொண்டு இமைப்ப,கடி அரணம் பாயா நின் கை புனை வேழம்,தொடியோர் மணலின் உழக்கி, அடி ஆர்ந்ததேரை வாய்க் கிண்கிணி ஆர்ப்ப, இயலும் என்போர் யானை, வந்தீக, ஈங்கு! செம்மால்! வனப்பு எலாம் நுந்தையை ஒப்பினும், நுந்தைநிலைப் பாலுள் ஒத்த குறி என் வாய்க் கேட்டு ஒத்தி; கன்றிய தெவ்வர்க் கடந்து களம் கொள்ளும்வென்றிமாட்டு ஒத்தி, பெரும! மற்று ஒவ்வாதி,‘ஒன்றினேம் யாம்’ என்று உணர்ந்தாரை, நுந்தை போல்,மென் தோள் நெகிழ விடல் பால் கொளல் இன்றி, பகல் போல், முறைக்கு ஒல்காக்கோல் செம்மை ஒத்தி, பெரும! மற்று ஒவ்வாதி,கால் பொரு பூவின் கவின் வாட, நுந்தைபோல்,சால்பு ஆய்ந்தார் சாய விடல் வீதல் அறியா விழுப் பொருள் நச்சியார்க்குஈதல்மாட்டு ஒத்தி, பெரும! மற்று ஒவ்வாதி,மாதர் மென் நோக்கின் மகளிரை, நுந்தைபோல்,நோய் கூர நோக்காய் விடல் ஆங்கதிறன் அல்ல யாம் கழற, யாரை நகும், இம்மகன் அல்லான் பெற்ற மகன்?மறை நின்று, தாம் மன்ற வந்தீத்தனர் தலைவன் :‘ஆயிழாய்! தாவாத எற்குத் தவறு உண்டோ? காவாது ஈங்குஈத்தை, இவனை யாம் கோடற்கு’ தலைவி……………………………………..சீத்தை; யாம்கன்றி அதனைக் கடியவும், கை நீவி,குன்ற இறு வரைக் கோண்மா இவர்ந்தாங்கு,தந்தை வியல் மார்பில் பாய்ந்தான் அறன் இல்லாஅன்பிலி பெற்ற மகன். The lady’s voice continues to ring aloud and the words can be translated as follows: “Akin to the ornament hanging on the black head of a bull elephant, the well-etched, three-stranded chain dangles on your tender head. Along with the axe made of gold, a sword too hangs on that exquisite, shining jewel, moistened by your sweet mouth, a sight that is an insatiable delight for my eyes to behold! On an alluring coral platform, in the stance of an attack but never actually pouncing on a guarded fort, partly made of gold, stands the elephant, handmade for you. As you pull it along, you muddle the sand houses made by maiden wearing bangles, and move, as anklets in the shape of a toad’s mouth resound. My dear battle elephant, come to me! My little lord! In your handsome appearance, though you are like your father, when it comes to lasting qualities, please listen to my words and follow course. In overcoming furious enemies, seizing the battlefield and claiming victory, be like your father; However, don’t be like your father, in making the soft arms of those who believe they are one with him, thin away! In rendering justice, without favouring any one side, akin to the swivel in a yoke, which slants not, be like your father! However, don’t be like your father, in bringing sorrow to those, who believe in his greatness, akin to how a flower’s beauty fades, when plucked by the wind! In offering with generosity to all those, who come seeking wealth to him, without ever refusing, be like your father! However, don’t be like your father, in abandoning and bringing suffering to women, who have a gentle and beautiful gaze! As I chide mentioning all these wrong qualities, who are you smiling at, O son, the offshoot of the wrong-doer? Oh! All this time he was hiding away, and now he has come before us! Man:O maiden wearing well-etched ornaments! Why these accusations on me, who has done no wrong? Give him to me, for me to hold and rejoice! Lady:O unworthy one! Even as I stop him in anger, pushing away my hand, akin to a tiger cub that leaps at the base of a mountain, he has pounced on his father’s wide chest, the unjust son of this loveless man!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans, and in this verse, the lady expresses her thoughts to her young son, as the man listens by. As in the previous verse, the lady starts by talking about the adornments on the little boy, a three-stranded gold chain on his head like the face ornament of an elephant, and then about the necklace he wears, made of gold, with pendants in the shape of an axe and a sword. She talks about how the little boy’s drool drenches these golden ornaments and how that’s such a sweet sight for her to see. Then, she mentions how the boy is pulling a golden elephant on a coral platform and messing up the sand houses made by little girls. She also sketches for us, the tinkling sound of the boy’s anklets. The striking aspect of this description is in how the lady calls her son as ‘a battle elephant’! Mothers are known to cuddle with their little ones, referring to them by different animal names and it makes me smile to see this timeless quality reflecting in this Sangam mother. Returning, we find the mother telling her boy, that indeed he looks as handsome as his father. However, the boy

In this episode, we listen to a mother’s words to her child, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 85, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and paints a portrait of the adornments on a child, in an affluent household. காலவை, சுடு பொன் வளைஇய ஈர் அமை சுற்றொடுபொடி அழற் புறம் தந்த செய்வுறு கிண்கிணிஉடுத்தவை, கைவினைப் பொலிந்த காசு அமை பொல்ங் காழ்; மேல்மை இல் செந் துகிர்க் கோவை; அவற்றின் மேல்தைஇய, பூந் துகில், ஐது கழல் ஒரு திரைகையதை, அலவன் கண் பெற அடங்கச் சுற்றியபல உறு கண்ணுள் சில கோல் அவிர் தொடிபூண்டவை, எறியா வாளும் எற்றா மழுவும்செறியக் கட்டி, ஈர்இடைத் தாழ்ந்த,பெய் புல மூதாய்ப் புகர் நிறத் துகிரின்மை அற விளங்கிய ஆன் ஏற்று அவிர் பூண்சூடின, இருங் கடல் முத்தமும், பல் மணி, பிறவும், ஆங்குஒருங்கு உடன் கோத்த உருள் அமை முக் காழ்; மேல்சுரும்பு ஆர் கண்ணிக்குச் சூழ் நூலாக,அரும்பு அவிழ் நீலத்து ஆய் இதழ் நாண,சுரும்பு ஆற்றுப்படுத்த மணி மருள் மாலை ஆங்க அவ்வும் பிறவும் அணிக்கு அணியாக, நின்செல்வுறு திண் தேர்க் கொடுஞ் சினைக் கைப்பற்றிப்பைபயத் தூங்கும் நின் மெல் விரற் சீறடிநோதலும் உண்டு; ஈங்கு என் கை வந்தீ,செம்மால்! நின் பால் உண்ணிய பொய் போர்த்துப் பாண் தலை இட்ட பல வல் புலையனைத்தூண்டிலா விட்டுத் துடக்கி, தான் வேண்டியார்நெஞ்சம் பிணித்தல் தொழிலாத் திரிதரும்நுந்தைபால் உண்டி சிலநுந்தை வாய் மாயச் சூள் தேறி, மயங்கு நோய் கைமிக,பூ எழில் உண்கண் பனி பரப்ப, கண் படாஞாயர்பால் உண்டி சில அன்னையோ! யாம் எம் மகனைப் பாராட்ட, கதுமெனத்தாம் வந்தார், தம் பாலவரோடு; தம்மைவருக என்றார் யார்கொலோ ஈங்கு? என் பால் அல் பாராட்டு உவந்தோய்! குடி உண்டீத்தை; என்பாராட்டைப்பாலோ சிலசெருக் குறித்தாரை உவகைக் கூத்தாட்டும்வரிசைப் பெரும் பாட்டொடு எல்லாம் பருகீத்தைதண்டுவென் ஞாயர் மாட்டைப் பால். A mother’s words to her son are presented here and can be translated as follows: “On the feet, you wear well-etched, tinkling anklets, made from fine gold powder, rendered by the flames, with hot gold, stringed into a two-stranded chain. Around your neck, you wear a hand-crafted chain of gold coins, and a flawless, red coral necklace. Upon that, is an exquisite garment that is delicate and loose-fitting, full of creases. On your hands, you wear many bangles with intricate patterns containing the design of crab’s eyes. You also wear jewels, tightly fitted with swords that do not attack, and axes that do not fell, and dangling between, is a perfect pendant in the shape of a bull, in the hue of the red velvet bugs that appear in the rainy season. Shining bright are the pearls of the huge sea and many sapphires, all stringed together with a rounded three-stranded chain. Putting the budding blue lotus that makes the bees swarm around to shame, is the sapphire garland, calling out to bees! And so, as all these adornments add beauty to your beauty, you walk on, holding on to the curving handles of your sturdy, rolling chariot. As you move slowly, you gentle-toed feet might hurt; Come to my hands, little lord, and drink up your milk! In the company of bards shrouded in lies, he extends crafty baits and attains the hearts of those he desires. This seems to be the primary occupation of your father. For his sake, drink a little milk; Believing the false oaths of your father, with the disease of affliction soaring, tears flow from the flower-like, kohl-streaked eyes of your other mothers; For their sake, drink a little milk; Goodness! As I’m praising my son, suddenly he has come here, with his entourage. Who has invited him here now? You have drunk a little milk with delight, hearing my praises. Why don’t you drink a little for my sake? You always make those who are angry with you, dance with delight. As I sing your praises so, drink up all the milk, for the sake of your other mothers, and render me my peace.” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, the lady renders these words to her son. The lady starts by making a detailed description of all the jewels her young son is wearing. Gold anklets, chain of gold coins, a coral necklace, bangles with many intricate patterns, containing crabs-eyes designs, pendants in the shape of a sword, an axe and an ox, that too in the colour of red velvet bugs are all to be found. Then, there are pearls and sapphires stranded in a gold chain, with sapphires looking like a blue lotus and inviting bees around. Then, the lady talks about how the boy pushes his chariot as he learns to walk with his tiny feet. This reference made me wonder, ‘Isn’t that too much jewels for a little child to bear?’! If these Sangam folks are adorning their tender children with so much, imagine how much of excess wealth must have rolled about in these farmlands. With all that money flowing around, no wonder the man goes courting whoever he desires. And this is the exact thought the lady brings forth next, even as she invites her son to drink some milk for the sake of his roving father; Then, she asks the boy to drink some milk for the sake of courtesa

In this episode, we perceive the lady’s ire, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 84, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the inferences in the lady’s mind about the intentions of courtesans. தலைவி தோழியை வினாவுதல்உறு வளி தூக்கும் உயர் சினை மாவின்நறு வடி ஆர் இற்றவை போல் அழிய,கரந்து யான் அரக்கவும், கை நில்லா வீங்கிச்சுரந்த என் மெல் முலைப் பால் பழுதாக நீநல் வாயில் போத்தந்த பொழுதினான், ‘எல்லா!கடவுட் கடி நகர்தோறும் இவனைவலம் கொளீஇ வா’ என, சென்றாய் விலங்கினைஈரம் இலாத இவன் தந்தை பெண்டிருள்யார் இல் தவிர்ந்தனை? கூறு தோழிநீருள் அடை மறை ஆய் இதழ்ப் போதுபோல் கொண்டகுடைநிழல் தோன்றும் நின் செம்மலைக் காணூஉ,‘இவன் மன்ற யான் நோவ உள்ளம் கொண்டு, உள்ளாமகன் அல்லான் பெற்ற மகன்’ என்று அகல்நகர்வாயில் வரை இறந்து போத்தந்து, தாயர்தெருவில் தவிர்ப்பத் தவிர்ந்தனன்; மற்று, அவர்தம்தம் கலங்களுள், ‘கையுறை’ என்று இவற்கு,ஒத்தவை ஆராய்ந்து, அணிந்தார்….. தலைவி…………………………………………. ‘பிறன் பெண்டிர்ஈத்தவை கொள்வானாம், இஃது ஒத்தன்; சீத்தை,செறு தக்கான் மன்ற பெரிது’ தலைவி புதல்வனொடு புலந்து உரைத்தல்சிறு பட்டி; ஏதிலார் கை, எம்மை எள்ளுபு நீ தொட்ட,மோதிரம் யாவோ? யாம் காண்குஅவற்றுள் நறா இதழ் கண்டன்ன செவ் விரற்கு ஏற்பச்சுறா ஏறு எழுதிய மோதிரம் தொட்டாள்குறி அறிந்தேன்; ‘காமன் கொடி எழுதி, என்றும்செறியாப் பரத்தை இவன் தந்தை மார்பில்பொறி ஒற்றிக்கொண்டு ஆள்வல்’ என்பது தன்னைஅறீஇய செய்த வினை அன்னையோ? இஃது ஒன்றுமுந்தைய கண்டும், எழுகல்லாத என் முன்னர்,வெந்த புண் வேல் எறிந்தற்றா, இஃது ஒன்றுதந்தை இறைத் தொடி மற்று இவன் தன் கைக்கண்தந்தார் யார், எல்லாஅ! இது?‘இஃது ஒன்று என் ஒத்துக் காண்க, பிறரும் இவற்கு’ என்னும்தன் நலம் பாடுவி, தந்தாளா நின்னை,‘இது தொடுக’ என்றவர் யார் தலைவி தன் நெஞ்சு அழிந்து கூறுதல்அஞ்சாதி; நீயும் தவறிலை; நின் கை இது தந்தபூ எழில் உண்கண் அவளும் தவறிலள்;வேனிற் புனல் அன்ன நுந்தையை நோவார் யார்?மேல் நின்றும் எள்ளி, இது இவன் கைத் தந்தாள்தான் யாரோ? என்று வினவிய நோய்ப்பாலேன்யானே தவறுடையேன்! Yet another song in the same scenario of the lady waiting for her son to return home. The words can be translated as follows: “Lady to her Confidante:When a strong wind attacks a fragrant tender green mango on a high branch, straining its twig, the fruit’s milk spills over. Akin to that, even when I tried to rub it away and hide it, beyond the control of my hands, my breasts swelled up and the milk flowed down in waste. That’s the state you had left me in. When you parted away from our gates, I told you, ‘Dear! Take him for a round around the temples of gods and be back’. But you failed to do just that! Among the women that his compassionless father courts, whose house did you stay back in, for so long? Please tell me. Confidante’s Response:Akin to a pretty flower filled with pollen that is hidden by leaves in the water, under the shade of an umbrella, walked your esteemed son. Seeing him, saying ‘He is the son borne by the thoughtless man, who stole away our hearts and cares not about us anymore’, they came out of the gates of their huge houses. As these mothers stopped him, he was unable to walk away, and they too, selecting the right ornament, made him wear it, saying it was their gift to him! Lady’s exclamation:How can he accept the offerings of those other women? What thoughtlessness! He deserves my anger greatly! Lady’s words to her son:You little devil! Where is the ring that a stranger’s hand gave, so as to mock me? Show me! Suiting those red fingers, appearing akin to the petals of the lavanga flowers, is this ring in the shape of a shark that she has given you. I understand the message that she has sent through this! She means to say, ’Through this symbol etched on the flag of the God of love, I declare that it’s me who will reside in the heart of the lord and reign there forever’. This is the thought that she wants me to know! Are you such a person to bring this to me? After seeing this and when I haven’t still recovered, akin to throwing a spear on a sore wound, I see the bangle that usually dangles on father’s wrist, now on his arm. Who gave it, my dear? Saying, ‘Let’s see if the desire the man feels for me, he could ever see in others’, singing the praises of her own beauty, did she give it to you, asking you to take it? Lady’s lament:Don’t be scared. You are not at fault! She, with kohl-streaked, flower-like eyes, who gave it in your hands, is not at fault either! As for your father, who is akin to a stream in spring, who can even blame him? The only one at fault, is the one who asked ‘Who is the one who stood above mocking and then gave this in the boy’s hands?’ – That would be me!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. These words are a conversation between the lady and confidante, predominantly in the voice of the lady. She starts as in the case of these previous verses talking about how the confidante had delayed returning home, after leaving with t

In this episode, we perceive the angst of the lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 83, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and reveals the consequences of the man’s actions on the lady. தலைவிபெருந் திரு நிலைஇய வீங்கு சோற்று அகல் மனை,பொருந்து நோன் கதவு ஒற்றிப் புலம்பி யாம் உலமர,இளையவர் தழூஉ ஆடும் எக்கர் வாய் வியன் தெருவின்விளையாட்டிக்கொண்டு வரற்கு எனச் சென்றாய்,உளைவு இலை; ஊட்டலென் தீம் பால் பெருகும் அளவெல்லாம்நீட்டித்த காரணம் என்? தோழிகேட்டீபெரு மடற் பெண்ணைப் பிணர்த் தோட்டுப் பைங் குரும்பைக்குட வாய்க் கொடிப் பின்னல் வாங்கி, தளரும்பெரு மணித் திண் தேர்க் குறுமக்கள் நாப்பண்,அகல் நகர் மீள்தருவானாக, புரி ஞெகிழ்புநீல நிரைப் போது உறு காற்கு உலைவன போல்,சாலகத்து ஒல்கிய கண்ணர், ‘உயர் சீர்த்திஆல் அமர் செல்வன் அணி சால் மகன் விழாக்கால்கோள்’ என்று ஊக்கி, கதுமென நோக்கி,திருந்துஅடி நூபுரம் ஆர்ப்ப இயலி, விருப்பினால்,கண்ணும், நுதலும், கவுளும், கவவியார்க்குஒண்மை எதிரிய அம் கையும், தண் எனச்செய்வன சிறப்பின் சிறப்புச் செய்து, ‘இவ் இராஎம்மொடு சேர்ந்து சென்றீவாயால், செம்மால்!நலம் புதிது உண்டு உள்ளா நாணிலி செய்தபுலம்பு எலாம் தீர்க்குவேம் மன்’ என்று இரங்குபு,வேற்று ஆனாத் தாயர் எதிர்கொள்ள, மாற்றாதகள்வனால் தங்கியது அல்லால், கதியாதி,ஒள்ளிழாய்! யான் தீது இலேன் தலைவிஎள்ளலான், அம் மென் பணைத் தோள் நுமர் வேய்ந்த கண்ணியோடுஎம் இல் வருதியோ? எல்லா! நீ தன் மெய்க்கண்அம் தீம் சொல் நல்லார் அணிந்த கலம் காட்டி,முந்தை இருந்து மகன் செய்த நோய்த்தலைவெந்த புண் வேல் எறிந்தற்றால், வடுவொடுதந்தையும் வந்து நிலை. Another conversation between the lady and the confidante around the man’s courting of courtesans. The words can be translated as follows: “Lady: In this wide mansion, where the abundant rice cooking within echoes its great state of wealth, leaving me to hold on to the well-fitted, sturdy door and lament with angst, what was the reason that made you delay returning with my son, to the extent of making my breasts swell with the sweet milk that I wanted to feed him with? You had said that you would just take him out through the arena with sands spread out for youngsters, to embrace and dance, to the street for some play! Confidante: Listen to me! In the street, where little children had become tired playing by pulling the matted, green, pot-like fruits of the palmyra tree with long fronds, with tight ropes, riding in a strong chariot, resounding with clear bells, strode your son to come back to the wide mansion. At this time, women, who had eyes, akin to blue lilies with loosened petals, swaying in the wind, stood by their windows looking outside. Thinking, ’This must be the statue of the esteemed and adorned son of the god, who abode by a banyan, coming on a ritual round during the festival time’, suddenly they rushed out, making the anklets on their well-etched feet resound. Seeing the boy instead, with affection, they caressed his eyes, forehead and cheeks and holding his beautiful hand, they made him feel special with their cool grace. Then they asked him to stay with them, and if at all, he did that, they would let go of their lament over the shameless man, the boy’s father, who had devoured their fresh beauty, and then abandoned them, without a thought. As they pleaded so, seeing these other mothers, because of this little thief, who couldn’t say no, I had to stay there. So, do not be furious with me, O maiden wearing radiant jewels. I did nothing wrong! Lady: Showing much disrespect to me, how can you come to our home wearing the garlands woven by those maiden with beautiful, soft and bamboo-like arms?  My dear! Amidst the pain that the son inflicts on me, previously by wearing jewels rendered by those women, who speak sweet and beautiful words, akin to a spear piercing a sore wound, the father’s state of arriving here with scars of embrace inflicts even more!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing the man’s seeking of courtesans. These words are said by the lady to her confidante and son, while the man arrives at the end of the conversation, and listens nearby. Seeing the events in the previous verse, we had inferred this must be an affluent society. In this verse, we get evidence for our conclusion, in the lady’s description of her home as a place, where wealth overflowed, and there was always copious rice being made to distribute to guests who arrived. Then, turning to the matter at hand, the lady questions her friend asking why the confidante had delayed bringing back the lady’s son home, making the lady lament and wait by the door, when the confidante had said that she was only going to take the boy to play in the streets for a short while. The delay had made the lady’s breasts swell with milk she wanted to feed the boy, and it was flowing in waste, the lady details. To this question, the confidante relates how the boy was going in his chariot through the streets, where little children were playing ro

In this episode, we listen to a lady’s admonition to her son, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 82, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the man’s infidelity. தலைவிஞாலம் வறம் தீரப் பெய்ய, குணக்கு ஏர்பு,காலத்தில் தோன்றிய கொண்மூப் போல், எம் முலைபாலொடு வீங்கத் தவ நெடிதாயினை;புத்தேளிர் கோட்டம் வலம் செய்து இவனொடுபுக்க வழி எல்லாம் கூறு தோழிகூறுவேன்; மேயாயே போல வினவி, வழிமுறைக்காயாமை வேண்டுவல் யான் தலைவிகாயேம். தோழிமடக் குறு மாக்களோடு ஓரை அயரும்அடக்கம் இல் போழ்தின்கண், தந்தை காமுற்றதொடக்கத்துத் தாயுழைப் புக்காற்கு, அவளும்மருப்புப் பூண் கையுறையாக அணிந்து,‘பெருமான், நகைமுகம் காட்டு!’ என்பாள் கண்ணீர்சொரி முத்தம் காழ் சோர்வ போன்றன; மற்றும்,வழிமுறைத் தாயுழைப் புக்காற்கு, அவளும்மயங்கு நோய் தாங்கி, மகன் எதிர் வந்து,முயங்கினள் முத்தினள் நோக்கி, நினைந்தே,‘நினக்கு யாம் யாரேம் ஆகுதும்?’ என்று,வனப்பு உறக் கொள்வன நாடி அணிந்தனள்,ஆங்கே, ‘அரி மதர் உண்கண் பசப்ப நோய் செய்யும்பெருமான் பரத்தைமை ஒவ்வாதி’ என்றாள்;அவட்கு இனிதாகி விடுத்தனன் போகித்தலைக் கொண்டு நம்மொடு காயும் மற்று ஈது ஓர்புலத் தகைப் புத்தேள் இல் புக்கான்….. தலைவி…… அலைக்கு ஒருகோல் தா; நினக்கு அவள் யார் ஆகும்? எல்லா!வருந்தி யாம் நோய் கூர, நுந்தையை என்றும்பருந்து எறிந்தற்றாகக் கொள்ளும்; கொண்டாங்கே,தொடியும் உகிரும் படையாக நுந்தைகடியுடை மார்பின் சிறு கண்ணும் உட்காள்,வடுவும் குறித்தாங்கே செய்யும். விடு, இனி;அன்ன பிறவும், பெருமான் அவள்வயின்துன்னுதல் ஓம்பி, திறவது இல் முன்னி, நீஐயம் இல்லாதவர் இல் ஒழிய, எம் போலக்கையாறு உடையவர் இல் அல்லால் செல்லல்;அமைந்தது இனி நின் தொழில். Yet again, this is a conversation revealing aspects of the ‘farmlands’ lifestyle. The words can be translated as follows: “Lady:Akin to the seasonal cloud that rises from the east, wanting to pour down, so as to end the thirst of the world, making my breasts swollen with milk, you have delayed in returning. After taking a round in the temple of the gods, tell me all the places that you went with him! Confidante:I shall tell you. All I request is that after asking with so much interest, you shouldn’t get angry with me! Lady:I shan’t! Confidante:During those unrestrained times, when he used to play with young and foolish people, games of ‘orai’, there was a woman his father desired initially. To her home, your son went, and she offered the boy, an ornament, made of ivory as a gift, and made him wear it, saying, ‘O lord, show me your smiling face’, with tears dropping down, akin to pearls, scattering from a broken strand. After that, he went to the home of the other mother. She too, concealing her suffering, came before your son, embraced and kissed him, asking ‘Who could I be to you?’. Then, wanting to see him adorned, she dressed him with more ornaments, saying to him, ‘Making kohl-streaked eyes with red lines fill with pallor, do not seek courtesans like your father’. Saying sweet things to her, he took leave, and after that, he went to the house of a new woman, who is full of ire towards us! Lady:Bring me a rod to strike him right now! Who is she to you, my dear son? Making me filled with sorrow and affliction, like an eagle, she pounces and flies away with your father. With her bangles and nails as her weapons, she wounds and leaves scars on his chest. Don’t do this anymore! My dear, do not go to the homes of these women, wondering if your father is there. It’s better not to go to any other home other than ours with a worrying woman like me. Let this be the last time you do such things!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans. Here, a conversation between the lady and her confidante unfolds, around the activities of the lady’s son, while the man listens nearby. The lady first asks the confidante, where she had taken her son after a temple visit, leaving her breasts to ache, swollen with milk, like a rain cloud that arrives to quench the thirst of the arid land. She asks her friend to relate to her all the places that she took her son to. The confidante agrees with a forewarning that the lady should not get mad. The lady too promises that and then the confidante goes on to say, how the lady’s son visited the house of a woman that the man had courted in his young and unrestrained days, and there, the woman seems to have given gifts of ivory ornaments to the child, with tears dropping down like pearls from her eyes, as she invited the boy to smile. Next, the boy seems to have gone to the house of the other woman the man married and she too, was filled with suffering. This woman asks the boy about their relationship, and like the other woman, she too gives jewels to the boy and advises him not to be like his promiscuous father. Finally, the boy seems to have gone to the house of a new woman, who was known to have much malice towards the lady. Hearing this, the lady’s anger soars and she asks for a rod to strike

In this episode, we listen to a striking interaction between the man and the lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 81, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and reveals the man’s attempts at allaying the lady’s ire. புதல்வனை நோக்கித் தலைவி கூறுதல்மை அற விளங்கிய மணி மருள் அவ் வாய் தன்மெய் பெறா மழலையின் விளங்கு பூண் நனைத்தர,பொலம் பிறையுள் தாழ்ந்த புனை வினை உருள் கலன்,நலம் பெறு கமழ் சென்னி, நகையொடு துயல்வர,உரு எஞ்சாது இடை காட்டும் உடை கழல் அம் துகில்அரி பொலி கிண்கிணி ஆர்ப்பு ஓவா அடி தட்ப,பாலோடு அலர்ந்த முலை மறந்து, முற்றத்துக்கால் வல் தேர் கையின் இயக்கி, நடை பயிற்றா,ஆல் அமர் செல்வன் அணி சால் பெரு விறல்போல, வரும் என் உயிர்! பெரும! விருந்தொடு கைதூவா எம்மையும் உள்ளாய்,பெருந் தெருவில் கொண்டாடி ஞாயர் பயிற்ற,திருந்துபு நீ கற்ற சொற்கள் யாம் கேட்ப,மருந்து ஓவா நெஞ்சிற்கு அமிழ்தம் அயின்றற்றா,பெருந்தகாய்! கூறு, சில தோழியை நோக்கித் தலைவி கூறிய செய்திஎல்லிழாய்! சேய் நின்று நாம் கொணர்ந்த பாணன் சிதைந்து, ஆங்கேவாய் ஓடி, ‘ஏனாதிப்பாடியம்’ என்றற்றா,‘நோய் நாம் தணிக்கும் மருந்து’ எனப் பாராட்ட,ஓவாது அடுத்து அடுத்து, ‘அத்தத்தா!’ என்பான் மாணவேய் மென் தோள் வேய்த்திறம் சேர்த்தலும், மற்று, இவன்வாயுள்ளின் போகான்அரோ தலைவன் கேட்ப, தோழியை நோக்கித் தலைவி உரைத்தல்உள்ளி உழையே ஒருங்கு படை விடக்கள்ளர் படர்தந்தது போல, தாம் எம்மைஎள்ளுமார் வந்தாரே ஈங்கு தலைவன்ஏதப்பாடு எண்ணி, புரிசை வியல் உள்ளோர்கள்வரைக் காணாது, ‘கண்டேம்’ என்பார் போல,சேய் நின்று, செய்யாத சொல்லிச் சினவல்; நின்ஆணை கடக்கிற்பார் யார்? தலைவிஅதிர்வு இல் படிறு எருக்கி, வந்து என் மகன்மேல்,முதிர் பூண் முலை பொருத ஏதிலாள் முச்சிஉதிர் துகள் உக்க நின் ஆடை ஒலிப்பஎதிர் வளி நின்றாய்; நீ செல் தலைவன்இனி, ‘எல்லா! யாம் தீதிலேம்’ என்று தெளிப்பவும், கைந்நீவியாதொன்றும் எம்கண் மறுத்தரவு இல்லாயின்,மேதக்க எந்தை பெயரனை யாம் கொள்வேம்,தாவா விருப்பொடு கன்று யாத்துழிச் செல்லும்ஆ போல் படர் தக, நாம். We are back to the conversational style of Kalithogai verses. The words can be translated as follows: “Lady to her son:With his beautiful mouth, akin to a flawless gem, he babbles with a lisp, words without any meaning. As he does so, his radiant jewels become moistened. The golden crescent hanging from a well-etched round jewel upon his fragrant and handsome head dangles down. Extending beyond his form, showing his hip, the loose attire he wears block his feet that resound ceaselessly with his anklets filled with pebble-like stones. Forgetting the swelling breast filled with milk, pulling the well-made toy chariot, learning to walk, comes my life, akin to the great one, who sits under the banyan, the son of the strong and decorated lord! My dear! Without leaving you to think about me ,who was held up with making a feast for the guests, in the huge street, your foster mothers taught you. When I hear those words that you learnt so well from them, that would be like ambrosia to my heart, the cure to my relentlessly worrying heart, O esteemed one! Why don’t you say a few? Lady to her confidante:O maiden wearing radiant jewels, the bard, who was brought here from a great distance, ran away with his mouth, and said the word ‘Enaathi Paadiyam’. As I praised my son saying that ‘He was the cure for my disease’, unceasingly he kept saying ‘Athatha’. Even as I buried him in my soft, bamboo-like shoulders, no other words seemed to come out of the little one’s mouth! Lady saying to her confidante, when the man was in earshot:Strategising how to destroy an entire army, the band of thieves surround. Akin to that, to make me the laughing stock, he has come here now. Man:As means of protection, those within the fort, even when they don’t see the thieves, shout out ‘We have seen them’. Like that, standing far away, you talk about things I never did and become furious. Who can even disobey your orders? Lady:Without any hesitation, with cunning, you have come to see my son. But I can see the pollen, fallen from the head of those strange women, scattered all over your attire, as you stand before me amidst the breeze. Please leave! Man:Even though I have said, ‘Dear one, there’s no wrong I have done’, caressing your hands, if you do not respond in the right manner, all I can do is to rush towards the little one, who bears the glorious name of my father, and hold our son, akin to a cow, returning from its grazing, rushing towards its calf tied up, with boundless love.” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking courtesans. The words here are said initially by the lady, who talks to her son and her confidante, and then the conversation takes a turn and dwells between the man and the lady. As we have been seeing in the past few verses, the lady happens to celebrate the beauty and adornments of her infant son, in the beginning, talking about his jewel-like mouth, adorable prattle, the jewels on his head dangling and the anklets on his feet resounding. She mentions how the boy seeme

In this episode, we perceive the lady’s affection for her son, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 80, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and conveys a hidden message. நயம் தலை மாறுவார் மாறுக; மாறா,கயந் தலை மின்னும் கதிர் விடு முக் காழ்,பயந்த எம் கண் ஆர யாம் காண நல்கிதிகழ் ஒளி முத்து அங்கு அரும்பாகத் தைஇப்பவழம் புனைந்த பருதி சுமப்ப,கவழம் அறியா நின் கை புனை வேழம்புரி புனை பூங் கயிற்றின் பைபய வாங்கி,அரி புனை புட்டிலின் ஆங்கண் ஈர்த்து, ஈங்கேவருக! எம் பாக மகன்! கிளர் மணி ஆர்ப்ப ஆர்ப்பச் சாஅய்ச் சாஅய்ச் செல்லும்தளர் நடை காண்டல் இனிது; மற்று, இன்னாதே,‘உளம்’ என்னா நுந்தைமாட்டு எவ்வம் உழப்பார்வளை நெகிழ்பு யாம் காணுங்கால் ஐய! காமரு நோக்கினை, ‘அத்தத்தா’ என்னும் நின்தே மொழி கேட்டல் இனிது; மற்று, இன்னாதே,உய்வு இன்றி நுந்தை நலன் உணச் சாஅய்ச் சாஅய்மார்எவ்வ நோய் யாம் காணுங்கால் ஐய! ‘திங்கட் குழவி, வருக!’ என, யான் நின்னைஅம்புலி காட்டல் இனிது; மற்று, இன்னாதே,நல்காது நுந்தை புறம் மாறப்பட்டவர்அல்குல் வரி யாம் காணுங்கால் ஐய! எம் காதில் கனங் குழை வாங்கி, பெயர்தொறும்,போது இல் வறுங் கூந்தல், கொள்வதை, நின்னை யாம்ஏதிலார் கண் சாய நுந்தை வியல் மார்பில்தாது தேர் வண்டின் கிளை பட, தைஇயகோதை பரிபு ஆட காண்கும். Here, the verse flows in a slightly different format from the usual three-step Kalithogai that we have become familiar with! The words can be translated as follows: “Let those whose affection has changed remain away! But for these unchanging eyes of mine to see and delight, come here, with the three-stranded, bright and shining ornament upon your soft head, pulling gently your handmade elephant that has never eaten a ball of rice, placed on a coral-studded platform with radiant pearls attached, akin to buds, with a well-etched, soft rope, making the pebbles in your anklets resound, my elephant-tamer son! Making clear bells resound again and again, your stumbling, faltering toddler walk is sweet to see. But what is unpleasant is to see how another declares that ‘I alone remain in his heart’ and yearns for your father, letting her bangles slip away! My dear! Seeing me with loving eyes, you mumble words with a lisp. Hearing those honey-sweet words is pleasant! But what is unpleasant is to see the pain of affliction in those, who pretend to suffer, so as to delight in the beauty of your father, without any respite! My dear! When I show you the moon upon the sky, calling you with love as my moon-child, that is pleasant! But what is unpleasant is to see the fading lines on the loins of those, who have been forsaken without grace by your father! My dear! I let you take the heavy earrings on my ears and part away, and to hold on to my flowerless, dry tresses, so as to see you pluck and tear the garland, around which bees which seek pollen buzz, upon your father’s wide chest, so that his eyes seek not those strangers!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans. In an unusual rendition, the lady says these words to her toddler son, while the man remains listening nearby. The lady starts by calling her toddler son, who is wearing a bright ornament on his forehead and playing with a toy elephant on a coral and pearl-studded platform. She mentions how the anklets on his baby legs resound aloud as he pulls the soft rope and walks to her. She tells her son that those whose love is changed can remain away but the love in her is unwavering. This is said to take a dig at the listening man, who has been away courting courtesans and just now, enters his home. The lady then tells her son that his toddling walk, his honey-sweet words with a lisp, and showing that moon-child the moon, are all such sweet things to her, but what is unpleasant is to hear the talk of women who declare they alone inhabit the man’s heart, see the pain of affliction in courtesans who seek her husband without respite and to take in the fading beauty of those who have been abandoned by the boy’s father. Good thing the child can’t understand these words! Any case, these are meant to pierce like arrows in the ears of the listening man. The lady says to the child that she never minds the little one, plucking away her earrings or pulling her dry, flowerless hair. These are unadorned because the man is not at home. It’s not as if he’s away on a mission to gain wealth or fight a war, but perhaps the lady is simply following the Sangam tradition of not adorning herself, when her man is away, no matter the reason. Returning, we find the lady concluding with the words that she hopes her son would pluck away the garland on his father’s chest as he plays with him, and thereby making the man forget his other women and remain there delighting in the joy of the bliss at home. Yet again, we see the powerful impact of the presence of a little child in the life of this Sangam couple!

In this episode, we listen to a lady’s words of rebuke to her man, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 79, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and spotlights moments of affection. புள் இமிழ் அகல் வயல் ஒலி செந்நெல் இடைப் பூத்தமுள் அரைத் தாமரை முழு முதல் சாய்த்து, அதன்வள் இதழ் உற நீடி, வயங்கிய ஒரு கதிர்,அவை புகழ் அரங்கின்மேல் ஆடுவாள் அணி நுதல்வகை பெறச் செரீஇய வயந்தகம் போல், தோன்றும்தகை பெறு கழனி அம் தண் துறை ஊர! கேள்: அணியொடு வந்து ஈங்கு எம் புதல்வனைக் கொள்ளாதி;மணி புரை செவ் வாய் நின் மார்பு அகலம் நனைப்பதால்;‘தோய்ந்தாரை அறிகுவேன், யான்’ என, கமழும் நின்சாந்தினால் குறி கொண்டாள் சாய்குவள் அல்லளோ? புல்லல் எம் புதல்வனை; புகல் அகல் நின் மார்பில்பல் காழ் முத்து அணி ஆரம் பற்றினன் பரிவானால்;மாண் இழை மட நல்லார் முயக்கத்தை நின் மார்பில்பூணினால் குறி கொண்டாள் புலக்குவள் அல்லளோ? கண்டே எம் புதல்வனைக் கொள்ளாதி; நின் சென்னிவண்டு இமிர் வகை இணர் வாங்கினன் பரிவானால்;‘நண்ணியார்க் காட்டுவது இது’ என, கமழும் நின்கண்ணியால் குறி கொண்டாள் காய்குவள் அல்லளோ? என ஆங்குபூங் கண் புதல்வனைப் பொய் பல பாராட்டி,நீங்காய் இகவாய் நெடுங் கடை நில்லாதி;ஆங்கே அவர் வயின் சென்றீ அணி சிதைப்பான்ஈங்கு எம் புதல்வனைத் தந்து. An adorable player enters this oft-repeated scene! The words can be translated as follows: “In the wide fields, resounding with bird sounds, amidst the luxuriant red paddy, blooms a lotus upon a spiny stem. Bending its entire stem, a paddy stalk touches the thick petals of the lotus, appearing akin to a head-ornament well-set on the beautiful forehead of one, who dances on a famous stage, lauded by many, in the esteemed fields of your beautiful and moist shore, O lord. Listen: Do not come here, wearing radiant ornaments, to embrace our son! If his red mouth, akin to a precious jewel, moistens your chest, won’t the one, who has declared ‘I will know if someone embraces you’, seeing the imprint upon the fragrant sandalwood on your chest, worry because of that? Do not hold my son close to you. If he catches hold of the many-stranded pearl necklace on your much-celebrated chest and breaks it, won’t the one, seeing the imprint of an embrace by a beautiful woman wearing well-etched jewels, upon your ornaments, sulk because of that? Do not carry my son, even if he comes to you with love! If he gets hold of the many flowered clusters upon your head, buzzing with bees, and tears it, won’t the one, who will think ’this shows who has been with him’, seeing the imprint on your head-garland, burn because of that? And so, saying falsehoods many, do not stand there parting not from my son with flower-like eyes. Our son is sure to mess up your beauty. Go there and be with them, giving my son back to me!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love quarrel between a man and the lady, owing to the man’s seeking courtesans, and these words are said by the lady to the man. The lady, as tradition dictates, begins with a description of the man’s town, and the image she chooses for this one, is of a paddy stalk bending low and touching a lotus that has bloomed in the fields. This makes her think of a dangling head ornament called as ‘vayanthagam’ on the forehead of a dancer on a celebrated stage. After praising the man’s cool river shores, the lady turns to the matter at hand, which is asking the man not to carry their son, hold him or embrace him. She says this because the little fellow might moisten the man’s chest with his drool, pluck and break the man’s pearl necklace, and tear the man’s head garland. What’s the big deal if that happens? The lady answers that saying the courtesan, from whose house the man has arrived, might see the imprints of the little boy’s handiwork and mistake the smudged sandalwood, broken pearls and torn flowers, as caused by the embrace of other maiden wearing radiant jewels! She concludes asking the man not to keep standing there, hugging their little son, but instead hand over that bundle of joy back to her, and asks him to get back to his pretty maiden to continue his adventures with them! A Sangam lady’s ire at her man’s amorous actions with other women are revealed in this scene, but leaving aside the usual quarrelling between them, we can delight in the scenes of bonding between a man and his son!

In this episode, we listen to the lady’s perspective on the man’s thoughts, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 78, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and reflects the lady’s clarity and perception. பல் மலர்ப் பழனத்த பாசடைத் தாமரைஇன்மலர் இமிர்பு ஊதும் துணை புணர் இருந்தும்பி,உண்துறை உடைந்த பூப் புனல் சாய்ப்பப் புலந்து ஊடிப்,பண்பு உடை நல் நாட்டுப் பகை தலைவந்தென,அது கைவிட்டு அகன்று ஒரீஇக் காக்கிற்பான் குடை நீழல்பதி படர்ந்து இறைகொள்ளும் குடி போலப், பிறிதும் ஒருபொய்கை தேர்ந்து அலமரும் பொழுதினான், மொய் தபஇறை பகை தணிப்ப அக் குடி பதிப் பெயர்ந்தாங்குநிறை புனல் நீங்க வந்து அத்தும்பி அம் மலர்ப்பறை தவிர்பு அசைவிடூஉம் பாய் புனல் நல் ஊர! நீக்குங்கால் நிறம் சாய்ந்து புணருங்கால் புகழ் பூத்து,நாம் கொண்ட குறிப்பு இவள் நலம் என்னும் தகையோ தான்,எரி இதழ் சோர்ந்து உக ஏதிலார்ப் புணர்ந்தமைகரி கூறும் கண்ணியை ஈங்கு எம் இல் வருவதை? சுடர் நோக்கி மலர்ந்து ஆங்கே படின் கூம்பும் மலர் போல் என்தொடர் நீப்பின் தொகும் இவள் நலம் என்னும் தகையோ தான்,அலர் நாணிக் கரந்த நோய் கைம்மிகப் பிறர் கூந்தல்மலர் நாறும் மார்பினை ஈங்கு எம் இல் வருவதை? பெயின் நந்தி வறப்பின் சாம் புலத்திற்குப் பெயல் போல் யான்செலின் நந்திச் செறின் சாம்பும் இவள் என்னும் தகையோ தான்,முடி உற்ற கோதை போல் யாம் வாட, ஏதிலார்தொடி உற்ற வடுக் காட்டி ஈங்கு எம் இல் வருவதை? ஆங்க,ஐய அமைந்தன்று அனைத்து ஆகப் புக்கீமோ,வெய்யாரும் வீழ்வாரும் வேறு ஆகக் கையின்முகை மலர்ந்தன்ன முயக்கில் தகை இன்றே,தண் பனி வைகல் எமக்கு. It’s the lady’s voice that resounds again in these words, which can be translated as follows: “A black bee that has happily mated with its companion, buzzes around the sweet flower of the lotus, having thick green leaves in the field, filled with many flowers. When there’s a breach in the river banks and waters gush in to ruin the flower-filled pond, leaving that behind, akin to the people of a country, who leave their cultured and good land, owing to an enemy attack, and traverse to live under the protective shade of a king, the bee searches for yet another pond with much suffering. And akin to those people who return to their old country, when their king destroys those enemies, as flood waters recede, that black bee returns to its old lotus flower and rests there, without flying away, in your town with flowing streams, O lord! Do you come back here to our home, wearing a garland with worn-out petals, bearing testimony to your being with strangers, because you think, ‘When I part away, her radiance is gone, and when I return, it blooms again. Her beauty is mine to command!’? Do you come here to our home, with your chest, wafting with the fragrance of flowers worn in the tresses of others, as this disease brims over in me, owing to the shame of slander, because you think, ‘Akin to a flower that blooms when the sun rises, and closes its buds when the sun sets, when I part away, I transform that beauty of hers!’? Do you come here to our home, showing the imprints of the bangles worn by strangers, as I fade akin to a garland removed from the tresses, because you think, ‘Akin to the rain that makes the arid land flourish when it pours down, if I go to her, she will thrive and prosper!’? And so, let it all remain so. Please don’t stay here, causing distress to whom you love and who love you. Akin to a flower bud that’s pried open with the hands, for me, who has lived apart from you, day after day, in this cold and moist season, there’s no joy in your embraces now!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love-quarrel between a man and a lady, owing to the man’s seeking of courtesans and these words are rendered by the lady to the man. Although it’s the same lotus and bee scenario to depict the town, the lady layers it with an apt and unique simile. She talks about how the bee, which was happily playing on that lotus flower in the pond, seeing it ruined because of the arrival of the flood waters, owing to a breach in the river shore, leaves that pond and goes in search of another pond. To sketch this journey, the lady talks about the people of a country forsaking it, when enemies arrive and migrating to live under the shade of another king. Like those people who return to their old land, with much joy, when those enemies have been vanquished by their king, the bee too returns to its old pond to seek its old flower, when the flood waters recede, the lady connects. Such is the beautiful town of the man, she details. Then, she asks the man whether he comes home bearing signs of being with other maiden, wearing a garland of faded petals, wafting with the scent of flowers worn by them and bearing the imprints of their bangles, because he thinks with much arrogance that the lady’s beauty is under his command, for it fades when he leaves, and flourishes when he returns. To explain his mind, the lady asks him whether he considers their situation similar to how a flower opens its buds when the sun rises and closes it when it sets, as well

In this episode, we perceive the lady’s loss owing to the man’s actions, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 77, penned by Maruthan Ilanaakanaar. The verse is situated in the ‘Marutham’ or ‘Farmlands landscape’ and sketches the lady’s state of despair. இணை இரண்டு இயைந்து ஒத்த முகை நாப்பண், பிறிது யாதும்துணை இன்றித் தளை விட்ட தாமரை தனி மலர்;திரு முகம் இறைஞ்சினள், வீழ்பவற்கு இனைபவள்அரி மதர் மழைக் கண் நீர் அலர் முலை மேல் தெறிப்ப போல்,தகை மலர்ப் பழனத்த புள் ஒற்ற ஒசிந்து ஒல்கிமிக நனி சேர்ந்த அம் முகை மிசை அம் மலர்அக இதழ்த் தண் பனி உறைத்தரும் ஊர! கேள்! தண் தளிர்த் தகை பூத்த தாது எழில் நலம் செலக்கொண்டு நீ மாறிய கவின் பெறல் வேண்டேன் மன்உண்டாதல் சாலா என் உயிர் சாதல் உணர்ந்து நின்பெண்டு எனப் பிறர் கூறும் பழி மாறப் பெறுகற்பின்; பொன் எனப் பசந்த கண் போது எழில் நலம் செலத்தொல் நலம் இழந்த கண் துயில் பெறல் வேண்டேன் மன்நின் அணங்கு உற்றவர் நீ செய்யும் கொடுமைகள்என் உழை வந்து நொந்து உரையாமை பெறுகற்பின்; மாசு அற மண்ணுற்ற மணி ஏசும் இருங்கூந்தல்வீ சேர்ந்து வண்டு ஆர்க்கும் கவின் பெறல் வேண்டேன் மன்நோய் சேர்ந்த திறம் பண்ணி நின் பாணன் எம் மனைநீ சேர்ந்த இல் வினாய் வாராமை பெறுகற்பின்; ஆங்க,கடைஇய நின் மார்பு தோயலம் என்னும்,இடையும் நிறையும் எளிதோ, நின் காணின்கடவுபு கை தங்கா நெஞ்சு என்னும் தம்மோடுஉடன் வாழ் பகை உடையார்க்கு? We are back to the farmlands without any confusion to listen to these words of the lady, which can be translated as follows: “In between two similar flowers, without any other support, a single lotus flower bud sprouts. Attacked by birds in the flower-filled field, it bends down and sheds water drops on those lotus flowers close to it, akin to how the tears from the beautiful, rain-like eyes of a maiden, her pretty face bent down, worrying about her beloved, would splash on her wide breasts. Such are the beautiful flowers with wide petals coated with dew in your town, O lord! Listen to me now: If only others don’t censure me saying ‘She’s his woman’, a time when I feel my life slipping away, I wouldn’t wish to regain the old beauty of mine, akin to the beauty of pollen on moist leaves, that you stole away! If only others don’t speak about the atrocities you do to those who are bewitched by you, I wouldn’t wish to attain the lost sweet sleep in my eyes that have taken on a golden pallor, losing its old beauty! If only your bard does not come to my home and question about the house that you have left to, singing sorrowful tunes many, I wouldn’t wish to attain the old, bee-buzzing beauty of my flower-clad black tresses, shining like a flawless sapphire! And so, is it easy to stay away from embracing your chest by quarrelling with you, when one has an enemy that lives within them – The one called the heart that leaps to you, out of my control!” Let’s delve into the nuances. The verse is situated in the context of a love-quarrel between the man and the lady, owing to the man’s seeking of courtesans and these words are rendered by the lady to the man. The lady starts as usual with a description of the man’s town, and in this edition, we see a lush pond and there, specifically, a bent lotus bud shedding its dew on the nearby lotus flowers, which the lady connects to a maiden shedding tears on her bosom, saddened by the actions of her beloved. The lady talks about how the town mocks her calling her the wife of the man who doesn’t stay faithful, how the courtesans the man abandons come complaining to her, and how the man’s bard, wishing to attain the man’s graces, comes seeking to the lady’s home, inquiring to whose house the man has left to. All these make the beauty of her complexion, her eyes and her tresses fade away and the lady is left with no choice but to wish for this beauty to be regained. She concludes by capturing an enemy inside her called her heart, which seems not to let her quarrel and stay away from the man, in spite of all his actions against her. A verse which establishes the havoc the man’s escapades unleash to the health and beauty of the lady, and yet portrays her state of being unable to do anything about it. Helplessness as an emotion is etched clearly in these words from the past!