Sangam Lit

In this episode, we listen to the consoling words of the confidante, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 150, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and portrays trust in the goodness and compassion of a person. அயம் திகழ் நறுங் கொன்றை அலங்கல் அம் தெரியலான்இயங்கு எயில் எயப் பிறந்த எரி போல, எவ்வாயும்,கனை கதிர் தெறுதலின், கடுத்து எழுந்த காம்புத் தீமலை பரந்து தலைக் கொண்டு முழங்கிய முழங்கு அழல்மயங்கு அதர் மறுகலின், மலை தலைக் கொண்டென,விசும்பு உற நிவந்து அழலும், விலங்கு அரு, வெஞ் சுரம் இறந்து தாம் எண்ணிய எய்துதல் வேட்கையால்,அறம் துறந்து ஆயிழாய்! ஆக்கத்தில் பிரிந்தவர்பிறங்கு நீர் சடைக் கரந்தான் அணி அன்ன நின் நிறம்பசந்து, நீ இனையையாய், நீத்தலும் நீப்பவோ? கரி காய்ந்த கவலைத்தாய், கல் காய்ந்த காட்டகம்,‘வெரு வந்த ஆறு’ என்னார், விழுப் பொருட்கு அகன்றவர்,உருவ ஏற்று ஊர்தியான் ஒள் அணி நக்கன்ன, நின்உரு இழந்து இனையையாய், உள்ளலும் உள்ளுபவோ? கொதித்து உராய்க் குன்று இவர்ந்து, கொடிக் கொண்ட கோடையால்,‘ஒதுக்கு அரிய நெறி’ என்னார், ஒண் பொருட்கு அகன்றவர்,புதுத் திங்கட் கண்ணியான் பொன் பூண் ஞான்று அன்ன, நின்கதுப்பு உலறும் கவினையாய், காண்டலும் காண்பவோ? ஆங்குஅரும் பெறல் ஆதிரையான் அணி பெற மலர்ந்தபெருந் தண் சண்பகம் போல, ஒருங்கு அவர்பொய்யார் ஆகுதல் தெளிந்தனம்மை ஈர் ஓதி மட மொழியோயே! It’s the confidante’s voice we hear again, but this time, she works her charm on the lady. The words can be translated as follows: “Akin to the flame that was shot to burn the hanging forts by the One, wearing a beautiful garland, woven with the flowers of the golden shower, blooming near the waters, as the thick rays of the sun tormented all the time, a wild fire shot up with fury in the bamboos, and spread across the mountains. The roaring heat in the bewildering jungle paths, rose from the mountains and soared till the skies, scattering the animals in that harsh and scorching drylands! Leaving thither with the desire of attaining what he wanted, he seems to have let go of righteousness, O maiden wearing well-etched jewels, so as to go in search of wealth. But would he want to forsake you utterly, making you suffer and causing pallor to spread on your radiant hue, akin to the One, who holds the abundant river in the locks of his hair? In those burnt and scorched forking paths amidst the dry jungles in the mountain, without considering ‘This is a fearsome path’, he parted away to gain wealth. But would he want to think that you would suffer so much, losing your form, in the glowing complexion of the One, who rides a handsome bull? To those peaks, where the scorching summer sun has planted its flag, without considering, ‘This is a path to be avoided’, he parted away to earn wealth. But would he want to see the withering of your lush, dark tresses, hanging low, akin to the golden ornaments worn by the One, who wears a head garland of the crescent moon? And so, akin to how the huge and cool golden champak flowers, which adorn the First One, who rules over the precious Aathirai star, blooms without fail in the right time, he too would never fail in his words. Know this and be at peace, O maiden with thick, moist tresses and naive, sweet words!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting from his lady, after marriage, to seek wealth. Here, the confidante comforts her friend, as the lady wallows because of the separation. Curiously, the confidante begins her words not by describing the man’s domain by the sea or even the time of the day, as has been the custom in these past songs, but instead focuses on the place, to which the man has left, which is the drylands. She sketches the scorching heat of this region, where bamboos burst aflame and wild fires spread throughout, dispersing animals and confusing the wayfarers. To etch the heat of this land, the confidante presents the mythological reference of a God, who aims a flaming arrow at the hanging forts of the demons. Looking back to the very first Kalithogai verse, after the God’s praise, Kalithogai 2, we would find the same reference to God Siva, burning the three forts of the demons. Returning back to the reality of the drylands, the confidante connects how the man had left to such a place, seemingly without a sense of justice, just following his own ambition, without thinking how fearsome those scorched paths would be, without deciding to avoid those paths where the burning summer sun reigned with terror, all because the man wanted to earn wealth. At the same time, the confidante asks her friend whether the lady thought the man would utterly abandon her, making pallor spread on her form, lose her health and glow and wither her thick tresses. In each of these sentences, the confidante elevates the beauty of the lady by comparing it with references to God Siva, placing in parallel with the lady’s qualities, his radiant hue, his glowing complexion and the golden ornaments that hang low on his chest. Although the God is n

In this episode, we perceive abstractions on ethics in human behaviour, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 149, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and puts forth a well-thought-out plea! நிரை திமில் களிறாக, திரை ஒலி பறையாக,கரை சேர் புள்ளினத்து அம் சிறை படையாக,அரைசு கால் கிளர்ந்தன்ன உரவு நீர்ச் சேர்ப்ப! கேள்: கற்பித்தான் நெஞ்சு அழுங்கப் பகர்ந்து உண்ணான் விச்சைக்கண்தப்பித்தான் பொருளேபோல், தமியவே தேயுமால்,ஒற்கத்துள் உதவியார்க்கு உதவாதான்; மற்று அவன்எச்சத்துள் ஆயினும், அஃது எறியாது விடாதே காண் கேளிர்கள் நெஞ்சு அழுங்கக் கெழுவுற்ற செல்வங்கள்தாள் இலான் குடியே போல், தமியவே தேயுமால்,சூள் வாய்த்த மனத்தவன் வினை பொய்ப்பின்; மற்று அவன்வாள் வாய் நன்று ஆயினும், அஃது எறியாது விடாதே காண் ஆங்குஅனைத்து, இனி பெரும! அதன் நிலை நினைத்துக் காண்:சினைஇய வேந்தன் எயிற்புறத்து இறுத்தவினை வரு பருவரல் போல,துனை வரு நெஞ்சமொடு வருந்தினள் பெரிதே. After a long time, we get to hear the wise voice of the lady’s confidante in this one! The words can be translated as follows: “With rows of ships as elephants, roar of waves as drums, rout of birds with exquisite wings, gathering on the shore, as soldiers, akin to a king readying for a battle, appears the sea in your domain, O lord! Listen: Akin to the wealth of one, who has missed learning in life, the one who leaves the heart of his teacher to suffer, by not sharing his food with him, will be ruined inevitably; When a man does not help the one, who helped him when in suffering, that act will not spare him, even after his death! Akin to the livelihood of one, who does not make any effort, even prosperous wealth gathered by making the heart of kin suffer, will be ruined inevitably; When a man who swore an oath from his heart fails in his action, that act will not spare him, even if he wields a formidable sword! Such is the truth now, O lord! Consider the consequences! Akin to the suffering that soars by the act of a furious king, who has laid siege to their fort, with an angst-filled heart, she languishes greatly!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s love relationship with a lady, prior to marriage, and here the confidante speaks to the man on behalf of the lady. Returning to the old custom of describing the man’s land, the confidante sketches the ships there as elephants, the birds adorning the shores with their bright wings as soldiers and the thundering roar of the waves as the sound of drums and connects how the seas around the man’s domain appear like a king preparing for war. Then, she talks about certain elements that are doomed to be ruined and these are the wealth of a person, who is uneducated, and the livelihood of a person, who takes no effort, and these are placed in parallel to the inevitable ruin of the man, who does not share his food with his teacher, and the one, who has gathered wealth by making the heart of his relatives suffer. Then, the confidante connects these abstractions to the situation wherein a man does not return the help rendered to him and when a man fails to fulfil his oath, and describes how even if this man bears a fierce sword, and even after his death, that act will not spare him ever. With those words, the confidante reminds the man of how the lady had saved him from suffering in the early days of their courtship and how the man had sworn oaths many to win the lady over. Through this, the confidante subtly warns that the same fate awaits the man, if he forgets the help rendered and the oaths sworn. Changing tracks, the confidante concludes by talking about how the lady suffers greatly, like the people in a fort, which has been laid siege to, by a furious enemy king. Intriguing to observe the flow of thought in this verse, which starts with praise for the man’s land, and then enters the domain of explaining what’s right and wrong, appealing to the man’s sense of justice, and finally, ends knocking on the door of the man’s compassion, by painting a portrait of that pining lady. Such situations may not be relevant in our lives, but the art of negotiation in these ancient words sure glows with a timeless truth!

In this episode, we listen to a lady’s conversation with an evening, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 148, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and echoes the emotions of a parted maiden. தொல் இயல் ஞாலத்துத் தொழில் ஆற்றி, ஞாயிறு,வல்லவன் கூறிய வினை தலை வைத்தான்போல்,கல் அடைபு, கதிர் ஊன்றி, கண் பயம் கெடப் பெயர;அல்லது கெடுப்பவன் அருள் கொண்ட முகம் போல,மல்லல் நீர்த் திரை ஊர்பு, மால் இருள் மதி சீப்ப;இல்லவர் ஒழுக்கம் போல், இருங் கழி மலர் கூம்ப;செல்லும் என் உயிர்ப் புறத்து இறுத்தந்த மருள் மாலை! மாலை நீஇன்புற்றார்க்கு இறைச்சியாய் இயைவதோ செய்தாய்மன்;அன்புற்றார் அழ, நீத்த அல்லலுள், கலங்கியதுன்புற்றார்த் துயர் செய்தல் தக்கதோ, நினக்கு? மாலை நீகலந்தவர் காமத்தைக் கனற்றலோ செய்தாய்மன்;நலம் கொண்டு நல்காதார் நனி நீத்த புலம்பின்கண்அலந்தவர்க்கு அணங்கு ஆதல் தக்கதோ, நினக்கு? மாலை நீஎம் கேள்வற் தருதலும் தருகல்லாய்; துணை அல்லை;பிரிந்தவர்க்கு நோய் ஆகி, புணர்ந்தவர்க்குப் புணை ஆகி,திருந்தாத செயின் அல்லால் இல்லையோ, நினக்கு? என ஆங்குஆய் இழை மடவரல் அவலம் அகல,பாய் இருட் பரப்பினைப் பகல் களைந்தது போல,போய் அவர் மண் வௌவி வந்தனர்சேய் உறை காதலர் செய் வினை முடித்தே. Those long songs of lament have ended finally and here’s a crisp comment to the time of the day. The words can be translated as follows: “After performing its ancient mission for the land, the sun, as if getting ready for the task assigned by the Skilled One, retreats to the mountains, folding its rays and making the eyes lose the boon of sight. Akin to the gracious face of one, who ends evil, traversing the brimming waves of the ocean, arrived the moon, dispelling darkness. Akin to the attitude of those, who do not have wealth to give, the flowers in the dark backwaters closed their buds; Thus, the bewildering evening too has come to assail my life that’s fading away! O evening! You do all the right things to those, who are happily united; Is it right on your part to shower sorrow on those who are in distress, when their beloved has parted away and left them in tears? O evening! You add to the heat of passion in those, who are together; Is it right on your part to shower terror on those who are in angst, when the one who savoured their beauty, has parted away and left them with loneliness? O evening! You don’t fulfil the task of bringing back my beloved; You are no companion to me; You become the affliction in those, who are parted, but the raft for those sailing together in love. Is it right on your part to act so unfairly? And so, to end the suffering of the naive maiden, wearing beautiful jewels, akin to how the day arrives to scatter the spreading darkness, the one who had gone to capture the land of his enemies, her beloved, who had been far away, after completing his mission, returned to her!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady, prior to marriage, and here, the lady and the onlookers express the emotions herein. The lady starts by commenting on the sun’s forever task of creating the day. Then, she talks about how as if the god of love asked the sun to get going, the orb was parting away to the mountains. Just then, with the face of a person, who wants to right a wrong thing, the moon arrived there, she says. Adding another simile, the lady points to how the flowers are closing their buds, like the behaviour of those, who have no wealth to give unto those, who come seeking. Such is the nature of the evening, which has come there to take her life, says the lady. Then, in the old three-step Kalithogai format, the lady remarks on the nature of the evening to add joy, to raise the passion and become a raft to those who are in the state of being united with their beloved but at the same time, it torments, tortures and terrifies those, who are away from their beloved, and she ends by questioning why the evening was so unfair in this manner. Summarising these laments of the lady, the onlookers conclude talking about how the man who had gone away on a mission of war, succeeded in it, and came back to the lady, like the day and dispelled the darkness of sorrow in the lady. Interesting how the verse starts with the day ending and the sun parting away, and ends with the day beginning and the sun of the lady’s life, shining bright on her face!

In this episode, we listen to a lady’s pleas to the world around, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 147, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and narrates the torment of a lady and the resolution of her travails. கண்டோர்:ஆறு அல்ல மொழி தோற்றி, அற வினை கலக்கிய,தேறு கள் நறவு உண்டார் மயக்கம்போல், காமம்வேறு ஒரு பாற்று ஆனதுகொல்லோ? சீறடிச்சிலம்பு ஆர்ப்ப, இயலியாள் இவள் மன்னோ, இனி மன்னும்புலம்பு ஊரப் புல்லென்ற வனப்பினாள் விலங்கு ஆக,வேல் நுதி உற நோக்கி, வெயில் உற, உருகும் தன்தோள் நலம் உண்டானைக் கெடுத்தாள் போல், தெருவில் பட்டு,ஊண் யாதும் இலள் ஆகி, உயிரினும் சிறந்த தன்நாண் யாதும் இலள் ஆகி, நகுதலும் நகூஉம்; ஆங்கேபெண்மையும் இலள் ஆகி அழுதலும் அழூஉம்: தோழி! ஓர்ஒண்ணுதல் உற்றது உழைச் சென்று கேளாமோ? தலைவி:இவர் யாவர் ஏமுற்றார் கண்டீரோ? ஓஒ!அமையும் தவறிலீர் மற்கொலோ நகையின்மிக்கதன் காமமும் ஒன்று என்ப; அம் மாபுது நலம் பூ வாடியற்று, தாம் வீழ்வார்மதி மருள நீத்தக்கடை என்னையே மூசி, கதுமென நோக்கன்மின் வந்துகலைஇய கண், புருவம், தோள், நுசுப்பு, ஏஎர்சில மழைபோல் தாழ்ந்து இருண்ட கூந்தல், அவற்றைவிலை வளம் மாற அறியாது, ஒருவன்வலை அகப்பட்டது என் நெஞ்சுவாழிய, கேளிர்! பலவும் சூள் தேற்றித் தெளித்தவன் என்னைமுலையிடை வாங்கி முயங்கினன், நீத்தகொலைவனைக் காணேன்கொல், யான்?காணினும், என்னை அறிதிர்; கதிர் பற்றி,ஆங்கு எதிர் நோக்குவன் ஞாயிறே! எம் கேள்வன்யாங்கு உளன் ஆயினும் காட்டீமோ? காட்டாயேல்,வானத்து எவன் செய்தி, நீ?ஆர் இருள் நீக்கும் விசும்பின் மதி போல,நீருள்ளும் தோன்றுதி, ஞாயிறே! அவ் வழித்தேரை தினப்படல் ஓம்புநல்கா ஒருவனை நாடி யான் கொள்வனை,பல் கதிர் சாம்பிப் பகல் ஒழிய, பட்டீமோசெல் கதிர் ஞாயிறே! நீ அறாஅல் இன்று அரி முன்கைக் கொட்கும்பறாஅப் பருந்தின்கண் பற்றிப் புணர்ந்தான்கறாஅ எருமைய காடு இறந்தான்கொல்லோ?உறாஅத் தகை செய்து, இவ் ஊர் உள்ளான்கொல்லோ?செறாஅது உளனாயின், கொள்வேன்; அவனைப்பெறாஅது யான் நோவேன்; அவனை எற் காட்டிச்சுறாஅக் கொடியான் கொடுமையை, நீயும்,உறாஅ அரைச! நின் ஓலைக்கண் கொண்டீ,மறாஅ அரைச! நின் மாலையும் வந்தன்று;அறாஅ தணிக, இந் நோய்தன் நெஞ்சு ஒருவற்கு இனைவித்தல், யாவர்க்கும்அன்னவோ காம! நின் அம்பு? கையாறு செய்தானைக் காணின், கலுழ் கண்ணால்பையென நோக்குவேன்; தாழ் தானை பற்றுவேன்;ஐயம் கொண்டு, என்னை அறியான் விடுவானேல்ஒய்யெனப் பூசல் இடுவேன்மன், யான் அவனைமெய்யாகக் கள்வனோ என்று வினவன்மின் ஊரவிர்! என்னை, எஞ்ஞான்றும்மடாஅ நறவு உண்டார் போல, மருளவிடாஅது உயிரொடு கூடிற்று என் உண்கண்படாஅமை செய்தான் தொடர்பு கனவினான் காணிய, கண் படாஆயின்,நனவினான், ஞாயிறே! காட்டாய் நீஆயின்,பனை ஈன்ற மா ஊர்ந்து, அவன் வர, காமன்கணை இரப்பேன், கால் புல்லிக்கொண்டு கண்டோர்:என ஆங்கு,கண் இனைபு, கலுழ்பு ஏங்கினள்;தோள் ஞெகிழ்பு, வளை நெகிழ்ந்தனள்;அன்னையோ! எல்லீரும் காண்மின்; மடவரல்மெல் நடைப் பேடை துனைதர, தற் சேர்ந்தஅன்ன வான் சேவல் புணர்ச்சிபோல், ஒண்ணுதல்காதலன் மன்ற அவனை வரக் கண்டு, ஆங்குஆழ் துயரம் எல்லாம் மறந்தனள், பேதைநகை ஒழிந்து, நாணு மெய் நிற்ப, இறைஞ்சி,தகை ஆகத் தையலாள் சேர்ந்தாள் நகை ஆக,நல் எழில் மார்பனகத்து. Yet another long song of pining and pleading! The words can be translated as follows: “Onlookers: Akin to the intoxication of those, who have savoured clear toddy that makes them speak unsuitable words and impedes them from doing righteous acts, has love taken on a different nature now? Wasn’t she one, who used to move about, making anklets on her small feet resound? But now, filled with loneliness, she has lost her beauty. She, who arrested her man with her eyes, akin to spear tips, now melts in the scorching sun. Looks like she has lost the one, who savoured the beauty of her arms, for she roves in the streets, forgoing food, forgoing the sense of modesty greater than her life, and laughs out aloud; Forgoing her femininity, she cries too! My friend, shall we go and listen to what has happened to the maiden with the shining forehead? Lady: Have you come here asking, ‘Who is this? Has she lost her senses?’ Don’t you know that there is nothing wrong in excessive laughter and that is also an expression of love? Akin to how bees seek a new flower and then part away, leaving the bloom to fade, when the beloved leaves, the one in love is left in bewilderment. Don’t swarm around and look piercingly at me! Without knowing how to seek something in return for my eyes that fused with his, my eyebrows, waist and tresses that descend, akin to rain clouds, my heart too got caught in his net! Long may my beloved live! Swearing oaths many, he rendered clarity and won me over; Will I get to see that murderer, who embraced my bosom close, and then vanished away? If I were to see him, then you will understand my state! Holding on to your rays, I will look, O sun! Won’t you show me where my lover is? If you can’t, what is the use of you being in the sky? Akin to the moon in the sky that dispels the deep darkness, you appear on the surface of water! Run away and protect yourself, for otherwise the toad in the water may feed on you! Before I can seek and capture the one, who has left me, without rendering his grace, do not fold your many rays and end the day, O moving sun! Unceasingly, holding on to my forearm covered in fine hair, akin to an eagle that flies away not, he stayed and united with me. Has he now left to the drylan

In this episode, we perceive the soaring suffering in a lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 146, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and echoes the state of a pining woman. கண்டோர்:உரை செல உயர்ந்து ஓங்கி, சேர்ந்தாரை ஒரு நிலையேவரை நில்லா விழுமம் உறீஇ, நடுக்கு உரைத்து, தெறல் மாலைஅரைசினும் அன்பு இன்றாம், காமம்; புரை தீர,அன்ன மென் சேக்கையுள் ஆராது, அளித்தவன்துன்னி அகல, துறந்த அணியளாய்,நாணும் நிறையும் உணர்கல்லாள், தோள் ஞெகிழ்பு,பேர் அமர் உண்கண் நிறை மல்க, அந் நீர் தன்,கூர் எயிறு ஆடி, குவிமுலைமேல் வார்தர,தேர் வழி நின்று தெருமரும்; ஆயிழைகூறுப கேளாமோ, சென்று? தலைவி:‘எல்லிழாய்! எற்றி வரைந்தானை, நாணும் மறந்தாள்’ என்று,உற்றனிர் போல வினவுதிர்! மற்று இதுகேட்டீமின், எல்லீரும் வந்து வறம் தெற மாற்றிய வானமும் போலும்;நிறைந்து என்னை மாய்ப்பது ஓர் வெள்ளமும் போலும்சிறந்தவன் தூ அற நீப்ப, பிறங்கி வந்து,என்மேல் நிலைஇய நோய்‘நக்கு நலனும் இழந்தாள், இவள்’ என்னும்தக்கவிர் போலும்! இழந்திலேன்மன்னோமிக்க என் நாணும், நலனும், என் உள்ளமும்,அக் கால் அவனுழை ஆங்கே ஒழிந்தன! உக் காண் இஃதோ உடம்பு உயிர்க்கு ஊற்றாக,செக்கர் அம் புள்ளித் திகிரி அலவனொடு, யான்நக்கது, பல் மாண் நினைந்துகரை காணா நோயுள் அழுந்தாதவனைப்புரை தவக் கூறி, கொடுமை நுவல்வீர்! வரைபவன் என்னின் அகலான் அவனை,திரை தரும் முந்நீர் வளாஅகம் எல்லாம்,நிரை கதிர் ஞாயிற்றை, நாடு என்றேன்; யானும்உரை கேட்புழி எல்லாம் செல்வேன்; புரை தீர்ந்தான்யாண்டு ஒளிப்பான்கொல்லோ மற்று? மருள் கூர் பிணை போல் மயங்க, வெந் நோய் செய்யும்மாலையும் வந்து, மயங்கி, எரி நுதியாமம் தலை வந்தன்றுஆயின், அதற்கு என் நோய்பாடுவேன், பல்லாருள் சென்றுயான் உற்ற எவ்வம் உரைப்பின், பலர்த் துயிற்றும்யாமம்! நீ துஞ்சலைமன்எதிர்கொள்ளும் ஞாலம், துயில் ஆராது ஆங்கண்முதிர்பு என்மேல் முற்றிய வெந் நோய் உரைப்பின்,கதிர்கள் மழுங்கி, மதியும் அதிர்வது போல்ஓடிச் சுழல்வதுமன் பேர் ஊர் மறுகில் பெருந் துயிற் சான்றீரே!நீரைச் செறுத்து, நிறைவுற ஓம்புமின்கார் தலைக்கொண்டு பொழியினும், தீர்வதுபோலாது, என் மெய்க் கனலும் நோய்இருப்பினும் நெஞ்சம் கனலும்; செலினே,வருத்துறும் யாக்கை; வருந்துதல் ஆற்றேன்;அருப்பம் உடைத்து, என்னுள் எவ்வம் பொருத்தி,பொறி செய் புனை பாவை போல, வறிது உயங்கிச்செல்வேன், விழுமம் உழந்து கண்டோர்:என ஆங்குப் பாட, அருள் உற்று,வறம் கூர் வானத்து வள் உறைக்கு அலமரும்புள்ளிற்கு அது பொழிந்தாஅங்கு, மற்றுத் தன்நல் எழில் மார்பன் முயங்கலின்,அல்லல் தீர்ந்தன்று, ஆயிழை பண்பே. The story of the lady’s sorrow and salvation continues. The words can be translated as follows: “Onlookers:Even more loveless than a king, who causes limitless suffering to the very people, who have been the reason for his rise to fame, and makes them tremble with his harsh words and even ends their life, is this affliction of love! As the one, who rendered his grace flawlessly upon a bed filled with swan feathers, parted away, giving up her adornments, without feeling any shyness or satisfaction, with her arms thinning away, with her huge and beautiful eyes filling with tears, which drop down upon her sharp teeth and then pour down on the mounds of her bosom, she stands sighing in the chariot way! Shall we go and listen to what the maiden wearing well-etched jewels has to say? Lady:Saying ‘O maiden wearing radiant jewels, you have forgotten your shyness, pining for the one, who parted away’, as if with concern, you question me! All of you come here and listen to this: Akin to the skies that have deserted the land and made it parched and akin to a flood that soars and drowns me within, appears this disease that has laid siege on me, after the esteemed man had parted away. You declare, ‘She has utterly lost her beauty and health’, speaking as if you are wise! I have not lost it! My fine modesty, beauty and my heart have only left, at that time to that place, along with him. Look here! Seeing me smile thinking about the one, who has submerged me in this shoreless suffering, as I look at the spotted crabs and am reminded of his chariot wheels, you say a lot of terrible things about the man and rebuke his cruelty! Whatever you say, the one who was one with me will not abandon me, for I have asked the sun, brimming with rays to search for him in all the shores, around which the wave-filled oceans soar! I will go to all the places that they say he’s been to. So tell me, where can that flawless one hide? To turn me into a bewildered doe, the evening that causes this burning disease has arrived and the night that scorches like the tip of the flame is about to arrive too. If I speak of my sorrow to the night that makes many sleep, the night would lose its sleep! Standing upon this land, if I talk about this severe disease that lets me sleep not, dimming its rays, the moon would tremble, swirl and run away! In the streets of the big town, O wise elders, who sleep with peace! You should protect me, by blocking water and filling it all around me, for even if the rains pour down heavily, this disease that burns my form abates not! When he’s here, the heart’s on fire and when he parts, suffers my form; I have no way to bear my suffering; The surging pain breaks the fort of my defences and m

In this episode, we perceive the fire in a lady’s heart, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 145, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and depicts the conversations of a pining woman in love. கண்டோர்:‘துனையுநர் விழை தக்க சிறப்புப்போல், கண்டார்க்குநனவினுள் உதவாது நள்ளிருள் வேறாகும்கனவின் நிலையின்றால், காமம்; ஒருத்திஉயிர்க்கும்; உசாஅம்; உலம்வரும்; ஓவாள்,கயல் புரை உண்கண் அரிப்ப அரி வார,பெயல் சேர் மதி போல, வாள் முகம் தோன்ற,பல ஒலி கூந்தலாள், பண்பு எல்லாம் துய்த்துத்துறந்தானை உள்ளி, அழூஉம்; அவனைமறந்தாள்போல் ஆலி நகூஉம்; மருளும்; தலைவி:‘சிறந்த தன் நாணும் நலனும் நினையாது,காமம் முனைஇயாள், அலந்தாள்’ என்று, எனைக் காண,நகான்மின்; கூறுவேன், மாக்காள்! மிகாஅது,மகளிர் தோள் சேர்ந்த மாந்தர் துயர் கூர நீத்தலும்,நீள் சுரம் போகியார் வல்லை வந்து அளித்தலும்,ஊழ் செய்து, இரவும் பகலும்போல், வேறாகி,வீழ்வார்கண் தோன்றும்; தடுமாற்றம் ஞாலத்துள்வாழ்வார்கட்கு எல்லாம் வரும் தாழ்பு, துறந்து, தொடி நெகிழ்த்தான் போகிய கானம்இறந்து எரி நையாமல், பாஅய் முழங்கிவறந்து என்னை செய்தியோ, வானம்? சிறந்த என்கண்ணீர்க் கடலால், கனை துளி வீசாயோ,கொண்மூக் குழீஇ முகந்து? நுமக்கு எவன் போலுமோ? ஊரீர்! எமக்கும் எம்கண்பாயல் கொண்டு, உள்ளாக் காதலவன் செய்தபண்பு தர வந்த என் தொடர் நோய் வேதுகொள்வது போலும், கடும் பகல்? ……………………………..ஞாயிறே!எல்லாக் கதிரும் பரப்பி, பகலொடுசெல்லாது நின்றீயல் வேண்டுவல்; நீ செல்லின்,புல்லென் மருள் மாலைப் போழ்து இன்று வந்து என்னைக்கொல்லாது போதல் அரிதால்; அதனொடு யான்செல்லாது நிற்றல் இலேன் ஒல்லை எம் காதலர்க் கொண்டு, கடல் ஊர்ந்து, காலைநாள்,போதரின் காண்குவேன்மன்னோ பனியொடுமாலைப் பகை தாங்கி, யான்?இனியன் என்று ஓம்படுப்பல், ஞாயிறு! இனி ஒள் வளை ஓடத் துறந்து, துயர் செய்தகள்வன்பால் பட்டன்று, ஒளித்து என்னை, உள்ளிபெருங் கடல் புல்லென, கானல் புலம்ப,இருங் கழி நெய்தல் இதழ் பொதிந்து தோன்ற,விரிந்து இலங்கு வெண் நிலா வீசும் பொழுதினான்,யான் வேண்டு ஒருவன், என் அல்லல் உறீஇயான்;தான் வேண்டுபவரோடு துஞ்சும்கொல், துஞ்சாது?வானும், நிலனும், திசையும், துழாவும் என்ஆனாப் படர் மிக்க நெஞ்சு ஊரவர்க்கு எல்லாம் பெரு நகை ஆகி, என்ஆர் உயிர் எஞ்சும்மன்; அங்கு நீ சென்றீநிலவு உமிழ் வான் திங்காள்! ஆய் தொடி கொட்ப,அளி புறம் மாறி, அருளான் துறந்த அக்காதலன் செய்த கலக்குறு நோய்க்கு ஏதிலார்எல்லாரும் தேற்றர், மருந்து வினைக் கொண்டு என் காம நோய் நீக்கிய ஊரீர்!எனைத்தானும் எள்ளினும், எள்ளலன், கேள்வன்;நினைப்பினும், கண்ணுள்ளே தோன்றும்; அனைத்தற்கேஏமராது, ஏமரா ஆறு கனை இருள் வானம்! கடல் முகந்து, என்மேல்உறையொடு நின்றீயல் வேண்டும், ஒருங்கேநிறை வளை கொட்பித்தான் செய்த துயரால்இறை இறை பொத்திற்றுத் தீ கண்டோர்:எனப் பாடி,நோயுடை நெஞ்சத்து எறியா, இனைபு ஏங்கி,‘யாவிரும் எம் கேள்வற் காணீரோ?’ என்பவட்கு,ஆர்வுற்ற பூசற்கு அறம்போல, ஏய்தந்தார்;பாயல் கொண்டு உள்ளாதவரை வரக் கண்டு,மாயவன் மார்பில் திருப்போல் அவள் சேர,ஞாயிற்று முன்னர் இருள்போல மாய்ந்தது என்ஆயிழை உற்ற துயர். The lament of the lady continues on. The words can be translated as follows: “Onlookers:Akin to the state of those, who suffer wanting esteem immediately, is the state of those in passion, who seek their beloved in dreams, which dissipate in the dead darkness of the night and serve not in reality. Here is a woman, who sighs, who inquires and who roves around listlessly. Unceasingly, her fish-like, kohl-streaked eyes, shed tears, akin to a cascade, and her shining face appears, akin to the moon in a downpour. That maiden with thick, luxuriant tresses, letting go of all her good qualities, thinks about the one, who abandoned her, and cries with sorrow; And then, as if she forgot all about him, she laughs out aloud! In such a state of utter confusion, is she! Lady:Saying, ‘Without heeding her excellent sense of modesty and beauty, filled with love affliction, she wallows and suffers’, do not laugh seeing my state. I will tell you a little truth, O people! For men, who united with the arms of their women, to leave them with suffering and part away, and for those, who parted away to those vast drylands to return and grace their women, akin to night and day, has been happening forever and ever, and even so, this would torment those in love. This confusion and bewilderment will come for sure to all those who live upon this earth! O skies, how can you be in this dried-up state? Why don’t you ask your herd of clouds to gather from the sea of my tears, and shed a heavy downpour, resounding with thunder, so that the drylands jungle, through which the one, who made me fall and then went away, forsaking me, doesn’t burn like fire? O people of this town! I don’t how it appears to you! But to me, one shivering because I’m away from my beloved, the one, who has stolen away my sleep, and rendered unto me an unceasing affliction, this scorching day is like a heat balm! O sun, don’t spend all your rays in the day and part away, please stay! If you are to leave, that listless, confusing evening is sure to come and seize my life. It would be hard for me not to part away with it! But if you tell me that you will surely make me see my beloved, when you come crossing the seas, in the morning, then I can try to bear the cold evening’s enmity! I shall praise you as ‘The Sw

In this episode, we listen to a lady’s outpouring to the elements of the world around, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 144, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and paints a portrait of a parted woman’s pain. கண்டோர்:நன்னுதாஅல்! காண்டை: நினையா, நெடிது உயிரா,என் உற்றாள்கொல்லோ? இஃது ஒத்தி பல் மாண்நகுதரும் தன் நாணுக் கைவிட்டு, இகுதரும்கண்ணீர் துடையா, கவிழ்ந்து, நிலன் நோக்கி,அன்ன இடும்பை பல செய்து, தன்னைவினவுவார்க்கு ஏதில சொல்லி, கனவுபோல்:தெருளும் மருளும் மயங்கி வருபவள்கூறுப கேளாமோ, சென்று? தலைவி:‘எல்லா! நீ என் அணங்கு உற்றனை? யார் நின் இது செய்தார்?நின் உற்ற அல்லல் உரை’ என, என்னைவினவுவீர்! தெற்றெனக் கேண்மின்: ஒருவன்,‘குரற்கூந்தால்! என் உற்ற எவ்வம் நினக்கு யான்உரைப்பனைத் தங்கிற்று, என் இன் உயிர்’ என்று,மருவு ஊட்டி, மாறியதற்கொண்டு, எனக்குமருவு உழிப் பட்டது, என் நெஞ்சுஎங்கும் தெரிந்து, அது கொள்வேன், அவன் உள்வழி ‘பொங்கு இரு முந்நீர் அகம் எல்லாம் நோக்கினைதிங்களுள் தோன்றி இருந்த குறு முயால்!எம் கேள் இதன் அகத்து உள்வழிக் காட்டீமோ?காட்டீயாய்ஆயின், கத நாய் கொளுவுவேன்;வேட்டுவர் உள்வழிச் செப்புவேன்; ஆட்டிமதியொடு பாம்பு மடுப்பேன் மதி திரிந்தஎன் அல்லல் தீராய் எனின்’என்று, ஆங்கே, உள் நின்ற எவ்வம் உரைப்ப, மதியொடுவெண் மழை ஓடிப் புகுதி; சிறிது என்னைக்கண்ணோடினாய் போறி, நீ! நீடு இலைத் தாழைத் துவர் மணற் கானலுள்ஓடுவேன்; ஓடி ஒளிப்பேன்; பொழில்தொறும்நாடுவேன்; கள்வன் கரந்திருக்கற்பாலன்கொல்?ஆய் பூ அடும்பின் அலர்கொண்டு, உதுக் காண், எம்கோதை புனைந்த வழிஉதுக் காண் சாஅய் மலர் காட்டி, சால்பிலான், யாம் ஆடும்பாவை கொண்டு ஓடியுழிஉதுக் காண் தொய்யில் பொறித்த வழிஉதுக் காண் ‘தையால்! தேறு’ எனத் தேற்றி, அறனில்லான்பைய முயங்கியுழி அளிய என் உள்ளத்து, உயவுத் தேர் ஊர்ந்து,விளியா நோய் செய்து, இறந்த அன்பிலவனைத்தெளிய விசும்பினும் ஞாலத்தகத்தும்வளியே! எதிர்போம் பல கதிர் ஞாயிற்றுஒளி உள்வழி எல்லாம் சென்று; முனிபு எம்மைஉண்மை நலன் உண்டு ஒளித்தானைக் காட்டீமோ;காட்டாயேல், மண்ணகம் எல்லாம் ஒருங்கு சுடுவேன், என்கண்ணீர் அழலால் தெளித்து பேணான் துறந்தானை நாடும் இடம் விடாயாயின்பிறங்கு இரு முந்நீர்! வெறு மணலாகப்புறங்காலின் போக இறைப்பேன்; முயலின்,அறம் புணையாகலும் உண்டுதுறந்தானை நாடித் தருகிற்பாய்ஆயின், நினக்கு ஒன்றுபாடுவேன், என் நோய் உரைத்து புல்லிய கேளிர் புணரும் பொழுது உணரேன்எல்லி ஆக, ‘எல்லை’ என்று, ஆங்கே, பகல் முனிவேன்;எல்லிய காலை இரா, முனிவேன்; யான் உற்றஅல்லல் களைவார் இலேன் ஓஒ! கடலே! தெற்றெனக் கண்ணுள்ளே தோன்ற இமை எடுத்து,‘பற்றுவேன்’ என்று, யான் விழிக்குங்கால், மற்றும் என்நெஞ்சத்துள் ஓடி ஒளித்து, ஆங்கே, துஞ்சா நோய்செய்யும், அறனில்லவன் ஓஒ! கடலே! ஊர் தலைக்கொண்டு கனலும் கடுந் தீயுள்நீர் பெய்தக்காலே சினம் தணியும்; மற்று இஃதோஈரம் இல் கேள்வன் உறீஇய காமத் தீநீருள் புகினும், சுடும் ஓஒ! கடலே! ‘எற்றமிலாட்டி என் ஏமுற்றாள்?’ என்று, இந் நோய்உற்று அறியாதாரோ நகுக! நயந்தாங்கேஇற்றா அறியின், முயங்கலேன், மற்று என்னைஅற்றத்து இட்டு ஆற்று அறுத்தான் மார்பு கண்டோர்:ஆங்குகடலொடு புலம்புவோள் கலங்கு அஞர் தீர,கெடல் அருங் காதலர் துனைதர, பிணி நீங்கி,அறன் அறிந்து ஒழுகும் அங்கணாளனைத்திறன் இலார் எடுத்த தீ மொழி எல்லாம்நல் அவையுள் படக் கெட்டாங்கு,இல்லாகின்று, அவள் ஆய் நுதல் பசப்பே. Another flood of emotions from the lady’s perspective! The words can be translated as follows: “Onlookers:O maiden with a fine forehead! Look at this! What has happened to make her think so deep and sigh for long? She has become a woman, who has let go of her modesty, to the ridicule of others around, as she sits there, without wiping away her pouring tears, her head bent, looking down at the ground, tormented by such pain within, and gives strange answers to those who question her. As if in a dream, she sometimes appears with clarity, and at other times, with confusion. Shall we go listen to what she has to say? Lady:You say to me, ‘Hey dear! Why are you filled with affliction? Who did this to you? Tell us what your suffering is!’ Listen intently! A man said, ‘O maiden with thick tresses! I’m happy that my sweet life decided to remain with me, until I could come and tell about my suffering to you’. He thus came close to me, entranced me, and then went away. Since the day it got entranced thus, my heart keeps seeking him. I shall go everywhere, following it, and find the place where he is! ‘O little rabbit in the moon! You can see the length and breadth of this land, surrounded by the leaping, wide oceans! Can you show me the place where my beloved is? If you don’t, I shall incite wild dogs to hunt you down! I shall tell hunters where you are! And also, to make you suffer some more, I shall let out a snake to eat the moon, if you do not end my suffering that makes me lose my senses!’ – And so, as I express the sorrow within to you, taking the moon along, you run and hide within those white clouds! Don’t you even care a little to look at my state, before you leave? I too shall run within groves filled with long-leaved pandanus, standing on the salty sands; I shall run and hide; I shall go search in all the orchards to see if that thief is waiting therein.Will I see him in that place, where he took the beautiful flowers of the beach morning gl

In this episode, we listen to a lady’s heartfelt wish, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 143, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and paints the sorrow and smile of a woman. தலைவி:‘அகல் ஆங்கண், இருள் நீங்கி, அணி நிலாத் திகழ்ந்த பின்,பகல் ஆங்கண் பையென்ற மதியம் போல், நகல் இன்றுநல் நுதல் நீத்த திலகத்தள், “மின்னிமணி பொரு பசும் பொன்கொல்? மா ஈன்ற தளிரின்மேல்கணிகாரம் கொட்கும்கொல்?” என்றாங்கு அணி செலமேனி மறைத்த பசலையள், ஆனாதுநெஞ்சம் வெறியா நினையா, நிலன் நோக்கா,அஞ்சா, அழாஅ, அரற்றா, இஃது ஒத்திஎன் செய்தாள்கொல்?’ என்பீர்! கேட்டீமின் பொன் செய்தேன் மறையின் தன் யாழ் கேட்ட மானை அருளாது,அறை கொன்று, மற்று அதன் ஆர் உயிர் எஞ்ச,பறை அறைந்தாங்கு, ஒருவன் நீத்தான் அவனைஅறை நவ நாட்டில் நீர் கொண்டு தரின், யானும்நிறை உடையேன் ஆகுவேன்மன்ற மறையின் என்மென் தோள் நெகிழ்த்தானை மேஎய், அவன் ஆங்கண்சென்று, சேட்பட்டது, என் நெஞ்சு ‘ஒன்றி முயங்கும்’ என்று, என் பின் வருதிர்; மற்று ஆங்கே,‘உயங்கினாள்’ என்று, ஆங்கு உசாதிர்; ‘மற்று அந்தோமயங்கினாள்!’ என்று மருடிர்; கலங்கன்மின்இன் உயிர் அன்னார்க்கு எனைத்து ஒன்றும் தீது இன்மைஎன் உயிர் காட்டாதோ மற்று? பழி தபு ஞாயிறே! பாடு அறியாதார்கண்கழியக் கதழ்வை எனக் கேட்டு, நின்னைவழிபட்டு இரக்குவேன் வந்தேன் என் நெஞ்சம்அழியத் துறந்தானைச் சீறுங்கால், என்னைஒழிய விடாதீமோ என்று அழிதக மாஅந் தளிர் கொண்ட போழ்தினான், இவ் ஊரார்தாஅம் தளிர் சூடித் தம் நலம் பாடுப;ஆஅம் தளிர்க்கும் இடைச் சென்றார் மீள்தரின்,யாஅம் தளிர்க்குவேம்மன் நெய்தல் நெறிக்கவும் வல்லன்; நெடு மென் தோள்பெய் கரும்பு ஈர்க்கவும் வல்லன்; இள முலைமேல்தொய்யில் எழுதவும் வல்லன்; தன் கையில்சிலை வல்லான் போலும் செறிவினான்; நல்லபல வல்லன் தோள் ஆள்பவன் நினையும் என் உள்ளம்போல், நெடுங் கழி மலர் கூம்ப;இனையும் என் நெஞ்சம்போல், இனம் காப்பார் குழல் தோன்ற;சாய என் கிளவிபோல், செவ்வழி யாழ் இசை நிற்ப;போய என் ஒளியேபோல், ஒரு நிலையே பகல் மாய;காலன்போல் வந்த கலக்கத்தோடு என்தலைமாலையும் வந்தன்று, இனி இருளொடு யான் ஈங்கு உழப்ப, என் இன்றிப் பட்டாய்;அருள் இலை; வாழி! சுடர்!ஈண்டு நீர் ஞாலத்துள் எம் கேள்வர் இல்லாயின்,மாண்ட மனம் பெற்றார் மாசு இல் துறக்கத்துவேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்துதல் வாயெனின்,யாண்டும், உடையேன் இசை, ஊர் அலர் தூற்றும்; இவ் உய்யா விழுமத்துப்பீர் அலர் போலப் பெரிய பசந்தனநீர் அலர் நீலம் என, அவர்க்கு, அஞ்ஞான்று,பேர் அஞர் செய்த என் கண் தன் உயிர் போலத் தழீஇ, உலகத்துமன் உயிர் காக்கும் இம் மன்னனும் என் கொலோஇன் உயிர் அன்னானைக் காட்டி, எனைத்து ஒன்றும்என் உயிர் காவாதது? கண்டோர்:என ஆங்கு,மன்னிய நோயொடு மருள் கொண்ட மனத்தவள்பல் மலை இறந்தவன் பணிந்து வந்து அடி சேர,தென்னவற் தெளித்த தேஎம் போல,இன் நகை எய்தினள், இழந்த தன் நலனே. The long songs, featuring the lament of the lady, continue on. The words can be translated as follows: “Lady: Saying, ‘Akin to the moon that dispels darkness in the wide spaces and shines with beauty and brightness, and then appears dull and listless as day arrives, her fine forehead has lost its radiance. Has gold won over in the battle with shining sapphires? Has the yellow pollen of the buttercup shed upon the tender mango shoot?’, you declare that the maiden has lost her beauty and pallor shrouds her form, and with a ceaseless emptiness, she stares at the ground below, filled with fears, tears and laments, and wonder, ‘What has she done?’. If you ask me that, I can only say, ‘Nought, have I done!’ Akin to how a hunter would play a hidden lute to lure a creature, and then without grace, full of betrayal, would seize its life, by beating the drum, a man graced me and then parted away. If you can search for him in the nation of nine and bring him back to me, I will be filled with joy. Secretly searching for the one, who has made my soft arms thin away, wanting to bring him back, my heart has left. You come behind me saying, ‘He will return and embrace you’. I say to you, ‘Do not worry that she’s heartbroken’ and ‘Do not be anxious that she’s confused’. Fear not, for he is like my very life, and if something bad had happened to him, won’t my life reveal it to me? O sun, who destroys all evil! Hearing that you shower your enmity on those, who tread not on the righteous path, I have come pleading to you, requesting you to not show your fury on the one, who parted from me, ruining my heart, for if you do, it’s me that you will destroy! Devastating me, in this time of the day when the sun appears, akin to tender mango shoots, the people of this town wear those shoots and relish their good health and beauty. Those shoots will sprout on me too, if the one who went to the drylands, where sal trees sprout, returns back to me! He is one, who is an expert in extracting blue lotuses; He is also one, who can etch those sugarcanes on my long and soft arms; He can paint thoyyil art on my young bosoms; Like the god of love, he can aim his bow at others and stay back with restraint; He’s a man of many skills, the one who rules over my arms! Akin to my heart that thinks of him, the flowers in the backwaters close their buds; Like my suffering heart, resounds the flutes of those who guard the herd; Like my confused words, the music of the ‘sevvazh

In this episode, we hear the long lament of a lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 142, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and intricately etches the state of mind of a pining woman. கண்டோர்:புரிவுண்ட புணர்ச்சியுள் புல் ஆரா மாத்திரை,அருகுவித்து ஒருவரை அகற்றலின், தெரிவார்கண்,செய நின்ற பண்ணினுள் செவி சுவை கொள்ளாது,நயம் நின்ற பொருள் கெடப் புரி அறு நரம்பினும்பயன் இன்று மன்றம்ம, காமம் இவள் மன்னும்ஒள் நுதல் ஆயத்தார் ஓராங்குத் திளைப்பினும்,முள் நுனை தோன்றாமை முறுவல் கொண்டு அடக்கி, தன்கண்ணினும் முகத்தினும் நகுபவள்; பெண் இன்றியாவரும் தண் குரல் கேட்ப, நிரை வெண் பல்மீ உயர் தோன்ற, நகாஅ, நக்காங்கே,பூ உயிர்த்தன்ன புகழ் சால் எழில் உண்கண்ஆய் இதழ் மல்க அழும் தலைவி:ஓஒ! அழிதகப் பாராதே, அல்லல் குறுகினம்;காண்பாம் கனங்குழை பண்புஎன்று, எல்லீரும் என் செய்தீர்? என்னை நகுதிரோ?நல்ல நகாஅலிர் மற்கொலோ யான் உற்றஅல்லல் உறீஇயான் மாய மலர் மார்புபுல்லிப் புணரப் பெறின் ‘எல்லா! நீ உற்றது எவனோ மற்று?’ என்றீரேல், ‘எற் சிதைசெய்தான் இவன்’ என, ‘உற்றது இது’ என,எய்த உரைக்கும் உரன் அகத்து உண்டாயின்,பைதல ஆகிப் பசக்குவமன்னோ என்நெய்தல் மலர் அன்ன கண்? கோடு வாய் கூடாப் பிறையை, பிறிது ஒன்றுநாடுவேன், கண்டனென்; சிற்றிலுள் கண்டு, ஆங்கே,ஆடையான் மூஉய் அகப்படுப்பேன்; சூடிய,காணான் திரிதரும்கொல்லோ மணி மிடற்றுமாண் மலர்க் கொன்றையவன்?‘தெள்ளியேம்’ என்று உரைத்து, தேராது, ஒரு நிலையே,‘வள்ளியை ஆக!’ என நெஞ்சை வலியுறீஇ உள்ளி வருகுவர்கொல்லோ? வளைந்து யான்எள்ளி இருக்குவேன் மற்கொலோ? நள்ளிருள்மாந்தர் கடி கொண்ட கங்குல், கனவினால்,தோன்றினனாக, தொடுத்தேன்மன், யான்; தன்னைப்பையெனக் காண்கு விழிப்ப, யான் பற்றியகையுளே, மாய்ந்தான், கரந்து கதிர் பகா ஞாயிறே! கல் சேர்திஆயின்,அவரை நினைத்து, நிறுத்து என் கை நீட்டித்தருகுவைஆயின், தவிரும் என் நெஞ்சத்துஉயிர் திரியா மாட்டிய தீ மை இல் சுடரே! மலை சேர்தி நீ ஆயின்,பௌவ நீர்த் தோன்றிப் பகல் செய்யும் மாத்திரை,கைவிளக்காகக் கதிர் சில தாராய்! என்தொய்யில் சிதைத்தானைத் தேர்கு சிதைத்தானைச் செய்வது எவன்கொலோ? எம்மைநயந்து, நலம் சிதைத்தான்மன்றப் பனைமேல் மலை மாந் தளிரே! நீதொன்று இவ் உலகத்துக் கேட்டும் அறிதியோ?மென் தோள் ஞெகிழ்த்தான் தகை அல்லால், யான் காணேன்நன்று தீது என்று பிற நோய் எரியாகச் சுடினும், சுழற்றி, என்ஆய் இதழ் உள்ளே கரப்பன் கரந்தாங்கேநோய் உறு வெந் நீர்: தெளிப்பின், தலைக் கொண்டுவேவது, அளித்து இவ் உலகு மெலியப் பொறுத்தேன்; களைந்தீமின் சான்றீர்!நலிதரும் காமமும் கௌவையும் என்று, இவ்வலிதின் உயிர் காவாத் தூங்கி, ஆங்கு, என்னைநலியும் விழுமம் இரண்டு கண்டோர்:எனப் பாடி,இனைந்து நொந்து அழுதனள்; நினைந்து நீடு உயிர்த்தனள்;எல்லையும் இரவும் கழிந்தன என்று எண்ணி, எல்லிராநல்கிய கேள்வன் இவன் மன்ற, மெல்லமணியுள் பரந்த நீர் போலத் துணிவாம்கலம் சிதை இல்லத்துக் காழ் கொண்டு தேற்றக்கலங்கிய நீர்போல் தெளிந்து, நலம் பெற்றாள்,நல் எழில் மார்பனைச் சார்ந்து. A new series of songs on the lady’s suffering in the midst of parting and the onlookers’ perspective unfolds here. The words can be translated as follows: “Onlookers:When embraces in a desirable union are disrupted as one person is called away, making the meeting together rare, it’s akin to how without attaining the joy of savouring the song, crafted by skilled artisans, shattering the instrument, the strings of a lute break apart. Even more than those broken strings, her love lies shattered, without a purpose. She, the one, who, even when her playmates with shining foreheads got around and laughed joyously, she would restrain herself in such a way that the edges of her teeth show not, and smile only with her eyes and face. But now, lacking femininity, making everyone around hear her moist voice, showing her neat row of white teeth, she laughs aloud deliriously, even as her esteemed and beautiful kohl-streaked eyes, looking like flowers that have come to life, shed tears from their etched petals! Lady:Alas! Thinking, ‘Without minding that it will hurt, let’s go near her and see the nature of the maiden wearing heavy earrings’, all of you have come here! To do what? Is it to laugh at me? You won’t be laughing at me if I get to embrace the deceptive, flowerlike chest of the one, who created this suffering in me! If you ask me, ‘Dear, what is that which happened to you? How did he bring ruin to you?’, and if at all I had the strength of will to say, ‘This is what happened’, do you think my eyes, akin to blue lotus flowers, will be filled with suffering and spread with pallor? When searching for signs in the little sand house, I caught a glimpse of the crescent moon, whose curved mouth doesn’t come together, when I wished for some other sign. So, immediately, I detained the moon within my attire. Then, I asked myself, ‘Won’t the one, with the sapphire-hued neck, adorned with a garland of exquisite golden shower flowers, who wears the moon on his head, search for it everywhere?’. Turning to my heart, I said, ‘Let’s see this clearly’ and even though my heart was not appeased, I gave strength to it and stressed, saying, ‘May you have the grace to do this!’ and sent away that moon! Will he come thinking about me? Will this state change and will I get to laugh with him again? In

In this episode, we perceive the transformation in a man, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 141, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and sketches the success story of a man’s mission. அரிதினின் தோன்றிய யாக்கை புரிபு தாம்வேட்டவை செய்து, ஆங்கு, காட்டி மற்று ஆங்கே,அறம் பொருள் இன்பம் என்று அம் மூன்றின் ஒன்றன்திறம் சேரார் செய்யும் தொழில்கள் அறைந்தன்றுஅணி நிலைப் பெண்ணை மடல் ஊர்ந்து, ஒருத்திஅணி நலம் பாடி வரற்கு ஓரொருகால் உள்வழியள் ஆகி, நிறை மதிநீருள் நிழல் போல், கொளற்கு அரியள் போருள்அடல் மாமேல் ஆற்றுவேன் என்னை மடல்மாமேல்மன்றம் படர்வித்தவள் வாழி, சான்றீர்! பொய் தீர் உலகம் எடுத்த கொடிமிசைமை அறு மண்டிலம் வேட்டனள் வையம்புரவு ஊக்கும் உள்ளத்தேன் என்னை இரவு ஊக்கும்இன்னா இடும்பை செய்தாள் அம்ம, சான்றீர்! கரந்தாங்கே இன்னா நோய் செய்யும்; மற்று இஃதோபரந்த சுணங்கின் பணைத் தோளாள் பண்பு? இடி உமிழ் வானத்து, இரவு இருள் போழும்கொடி மின்னுக் கொள்வேன் என்றன்னள் வடி நாவின்வல்லார் முன் சொல் வல்லேன் என்னைப் பிறர் முன்னர்க்கல்லாமை காட்டியவள் வாழி, சான்றீர்! என்று, ஆங்கே,வருந்த மா ஊர்ந்து, மறுகின்கண் பாட,திருந்திழைக்கு ஒத்த கிளவி கேட்டு, ஆங்கே,பொருந்தாதார் போர் வல் வழுதிக்கு அருந் திறைபோல, கொடுத்தார் தமர். One more in the series of songs about the man pleading for the lady! The words can be translated as follows: “Man:In this rare to attain human life, people live on, doing whatever pleases them. Of the three virtues, namely justice, wealth and pleasure, when one is not attained by a person, there are certain tasks they resort to. And, primary among them, is climbing onto a decorated palmyra horse and singing about the fine beauty of a maiden. Just once she entered within me, and now, akin to the shadow of the full moon on water, she has become hard to attain. That maiden has made me, the one who has fought in wars many, mounted on a victorious horse, to now climb on a mere palmyra horse and ride it to the town centre. May she live long, O wise elders! Hard to attain like the flawless orb that soars above this faultless world is the maiden I love. Behold that maiden, who has now rendered to me, the one wants to protect the world entire, the terrible suffering of pleading before others, O wise elders! By abstaining from me, she has inflicted me with an unbearable affliction. Is this fitting the good nature of this town’s maiden, with spreading pallor spots and bamboo-like arms? Akin to saying that I can capture the flash of lightning that splits the darkness in the skies that resound with thunder, she has become impossible to reach. That maiden has made me, one who is capable of holding my own before those who speak with perfect tongues, to now show my foolishness before others. May she live long, O wise elders! Onlookers:And so, as he rode the horse with angst, and sang in the streets about the maiden, wearing well-etched jewels, hearing these words, akin to how enemies rendered copious tributes, fearing the battle-worthy Vazhuthi, the kin of that maiden offered her in marriage to the man!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s love relationship with the lady, prior to marriage, and here, the man tells his side of the story, followed by the conclusion of the onlookers. The man starts by talking about human lives and how there are certain specific actions that people undertake when they are denied even one of the three facets of life, such as justice, wealth or pleasure. Then, he talks about how one such desperate action is the act of climbing on to a palmyra horse to sing about the beauty of a maiden. Then, he goes on to say how the lady has become rare to attain like the shadow of the moon in water, like the sun that soars above the world, and a flash of lightning in the dark, echoing skies. He mentions how he used to be someone who fought in wars riding a fiery horse, who wished to render with generosity to the world around, and one who shone with intelligence and skill even in the company of great men with perfect tongues. But now, after meeting the lady, he was reduced to one, who had to climb on an illusory symbol of failure – a palmyra horse and had to beg to others, exposing his foolishness before the townspeople. Now, the onlookers take the centre stage and say that when the man went about singing so, in the streets, the lady’s kin heard about it, and just the way, the enemies of the Pandya King would rush to surrender, and offer gifts and tributes to the king, when he lays siege to them, they too immediately rendered the hand of their girl in marriage to the man. Looks like the man got what he wanted. But is that something the lady too wanted? Is anyone asking that question in that age? Isn’t it interesting how something we would dismiss today as a mad man’s outpouring has been taken so seriously by the people around? And this tells us, without a doubt that what seems so important to the people of an era is rarely seen the same way in the eyes of

In this episode, we listen to the man’s angst-ridden words, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 140, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and portrays an instance of passionate persuasion. கண்டவிர் எல்லாம் கதுமென வந்து, ஆங்கே,பண்டு அறியாதீர் போல நோக்குவீர்; கொண்டதுமா என்று உணர்மின்; மடல் அன்று: மற்று இவைபூ அல்ல; பூளை, உழிஞையோடு, யாத்தபுன வரை இட்ட வயங்கு தார்ப் பீலி,பிடி அமை நூலொடு பெய்ம் மணி கட்டி,அடர் பொன் அவிர் ஏய்க்கும் ஆவிரங் கண்ணி: நெடியோன் மகன் நயந்து தந்து, ஆங்கு அனையவடிய வடிந்த வனப்பின், என் நெஞ்சம்இடிய இடைக் கொள்ளும் சாயல், ஒருத்திக்குஅடியுறை காட்டிய செல்வேன்; மடியன்மின்;அன்னேன் ஒருவனேன், யான்என்னானும், ‘பாடு’ எனில், பாடவும் வல்லேன், சிறிது; ஆங்கே,‘ஆடு’ எனில், ஆடலும் ஆற்றுகேன்; பாடுகோஎன் உள் இடும்பை தணிக்கும் மருந்தாக,நன்னுதல் ஈத்த இம் மா? திங்கள் அரவு உறின், தீர்க்கலார் ஆயினும்,தம் காதல் காட்டுவர், சான்றவர் இன் சாயல்ஒண்டொடி நோய் நோக்கில் பட்ட என் நெஞ்ச நோய்கண்டும், கண்ணோடாது, இவ் ஊர் தாங்காச் சினத்தொடு காட்டி உயிர் செகுக்கும்பாம்பும் அவைப் படில், உய்யுமாம் பூங் கண்வணர்ந்து ஒலி ஐம்பாலாள் செய்த இக் காமம்உணர்ந்தும், உணராது, இவ் ஊர் வெஞ் சுழிப் பட்ட மகற்குக் கரை நின்றார்அஞ்சல் என்றாலும் உயிர்ப்பு உண்டாம் அம் சீர்ச்செறிந்த ஏர் முறுவலாள் செய்த இக் காமம்அறிந்தும், அறியாது, இவ் ஊர் ஆங்கஎன் கண் இடும்பை அறீஇயினென்; நும்கண்தெருளுற நோக்கித் தெரியுங்கால், இன்னமருளுறு நோயொடு மம்மர் அகல,இருளுறு கூந்தலாள் என்னைஅருளுறச் செயின், நுமக்கு அறனுமார் அதுவே. Another case of a man pleading to the townsfolk! The words can be translated as follows: “Those of you, who have arrived here promptly, seem to be looking at this, as if you have never seen this before. Please understand that this is a horse before you, not just palm fronds, and these are not flowers, but a garland, made of strands of mountain knot grass and love vines tied together, with swaying peacock feathers shed in the mountain forests, on a long string, adorned with bells, and thick golden flowers of the matura tea tree. With the beauty of a statue, etched by a sculptor, who has been graced by the blessing of the Tall One’s son, was her appearance that laid siege to my heart. I wish to tell you that I have become a slave to this maiden. Do not feel sorry that I have become one such person. If you ask me to sing, I shall sing. If you ask me to dance a little, I can dance too. Let me go on to render a song about this horse, rendered by the maiden with a fine forehead, as the cure for my inner affliction. If the snake swallows the moon, even though they cannot remedy the situation, the nature of wise people is to show their concern. Even after seeing the affliction of my heart, which has been attacked by the look of the maiden wearing shining bangles, pretending not to see, remains this town! If a snake that expresses uncontrollable rage and takes a life is captured, wise people may even let it live, owing to their compassion. Even after knowing about this love disease caused by the maiden with flower-like eyes and curving, luxuriant, five-layered tresses, pretending not to know, remains this town! If a man is caught in a wild whirlpool, those who stand on the shore, even though they cannot do anything, if they say ‘Don’t fear’, it’s possible that he would be saved. Even after understanding this love disease, caused by that maiden with beautiful teeth and perfect smile, pretending not to understand, remains this town! And so, I have made you understand the suffering in me; If you look at this with clarity, you would make the maiden with tresses, akin to darkness, render her grace, and make this bewildering affliction scatter away. That would be the righteous thing for you to do too!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s love relationship with a lady, prior to marriage, and here, he appeals to the people of the lady’s town. The man starts by addressing the group, who have gathered before him, and tells them that he stands there, not on a bunch of palm leaves, but on a horse, wearing flowers shunned by normal people. Why because he is smitten by a maiden with such beauty that stole away his heart. He declares he has become a slave to that maiden and tells them he wishes to sing a song about that palmyra horse rendered by that maiden. He goes on to depict a certain belief in those times about the moon being swallowed by a snake, possibly referring to a lunar eclipse or some such celestial event. In that situation, the man says even though the people below can’t do anything, they express concern for the moon. Likewise, wise people might let a snake that killed others live, because of their kindness. In the third instance, he mentions a man caught in a whirlpool at sea, and those at shore, who might not be able to save him, but even if they shout out, ‘Don’t fear’, somehow that person might be redeemed. The man connects that he has mentioned these three instance

In this episode, we perceive a man’s plea to the wise, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 139, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and depicts the suffering of a man, smitten by love. சான்றவிர், வாழியோ! சான்றவிர்! என்றும்பிறர் நோயும் தம் நோய் போல் போற்றி, அறன் அறிதல்சான்றவர்க்கு எல்லாம் கடன் ஆனால், இவ் இருந்தசான்றீர்! உமக்கு ஒன்று அறிவுறுப்பேன்: மான்றதுளி இடை மின்னுப் போல் தோன்றி, ஒருத்தி,ஒளியோடு உரு என்னைக் காட்டி, அளியள், என்நெஞ்சு ஆறு கொண்டாள்; அதற்கொண்டும் துஞ்சேன்,அணி அலங்கு ஆவிரைப் பூவோடு எருக்கின்பிணையல் அம் கண்ணி மிலைந்து, மணி ஆர்ப்ப,ஓங்கு இரும் பெண்ணை மடல் ஊர்ந்து, என் எவ்வ நோய்தாங்குதல் தேற்றா இடும்பைக்கு உயிர்ப்பாகவீங்கு இழை மாதர் திறத்து ஒன்று, நீங்காது,பாடுவேன், பாய் மா நிறுத்து யாமத்தும் எல்லையும் எவ்வத் திரை அலைப்ப,‘மா மேலேன்’ என்று, மடல் புணையா நீந்துவேன்தே மொழி மாதர் உறாஅது உறீஇயகாமக் கடல் அகப்பட்டுஉய்யா அரு நோய்க்கு உயவாகும் மையல்உறீஇயாள் ஈத்த இம் மா காணுநர் எள்ளக் கலங்கி, தலை வந்து, என்ஆண் எழில் முற்றி உடைத்து உள் அழித்தரும்‘மாண் இழை மாதராள் ஏஎர்’ என, காமனதுஆணையால் வந்த படைகாமக் கடும் பகையின் தோன்றினேற்கு ஏமம்எழிநுதல் ஈத்த இம் மா அகை எரி ஆனாது, என் ஆர் உயிர் எஞ்சும்வகையினால், உள்ளம் சுடுதரும் மன்னோமுகை ஏர் இலங்கு எயிற்று இன் நகை மாதர்தகையால் தலைக்கொண்ட நெஞ்சு!அழல் மன்ற, காம அரு நோய்; நிழல் மன்ற,நேரிழை ஈத்த இம் மா ஆங்கு அதை,அறிந்தனிர் ஆயின், சான்றவிர்! தான் தவம்ஒரீஇ, துறக்கத்தின் வழீஇ, ஆன்றோர்உள் இடப்பட்ட அரசனைப் பெயர்த்து, அவர்உயர்நிலை உலகம் உறீஇயாங்கு, என்துயர் நிலை தீர்த்தல் நும்தலைக் கடனே. It’s again the theme of trying to win over a maiden by seeking the help of the townsfolk as the last resort! The words can be translated as follows: “O wise elders, may you live long, O wise elders! If it’s true that it’s the duty of wise people to see the adversity of others as one’s own and seek the path of justice, then I wish to say something to you, O wise elders, who are here! Akin to a dazzling lightning, amidst a downpour, a maiden appeared and revealed her radiant form to me, and then, that precious one stole away my heart. I haven’t slept since! Wearing this beautiful garland of swaying matura tea tree flowers, tied together with strands of milkweed flowers, as bells resound, crawling on a horse, made from the fronds of a huge and soaring palmyra tree, ceasing the trot of my leaping horse, I shall sing a song, without missing anything, as an exhalation of this suffering-filled disease, beyond my ability to bear, caused by the maiden wearing heavy ornaments! As I wallow amidst the waves of sorrow, by day and night, hoping that I will rise above, I swim with this palmyra horse as my raft, caught in this ocean of love affliction, rendered by that maiden with honey-sweet words, who does not accept me. In this ceaseless, terrible disease, my only aid is this horse, offered to me by the maiden, who has made me bewitched. As I’m left confused, much to the amusement and laughter of others, coming before me and destroying the fort walls of my manly beauty in its entirety, proceeding to create havoc within, that maiden wearing fine jewels and shining with resplendent beauty, arrived in the form of an army that comes to attack on the command of the love god. For me facing the fire of this passion’s enmity, the only protection is this horse, rendered to me by the maiden with a graceful forehead. Burning endlessly, making my precious life quiver and burn, suffers my heart, stolen by the esteem of the maiden with a sweet smile and bud-like, shining teeth! Amidst the heat of this terrible love affliction, as my only shade stands this horse, rendered to me by the maiden with perfect jewels! And so, if you have understood all about this, O wise elders, akin to how when seeing a king give up his penances and move away from his path to heaven, great elders around him would rescue him and set him on the right path to ensure he attains that higher world, it is your foremost duty to end my state of sorrow!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s love relationship with the lady, prior to marriage, and here, the man makes an appeal to the town elders. He starts by invoking the sense of duty in the wise people to see others’ distress as their own and then goes on to talk about how a maiden appeared like a lightning, and stole away his heart in a flash, and then left him wallowing. He tells them how he has decided to sing about his state, wearing those flowers others avoid, stepping off from his proud horse and climbing on to this palmyra horse, declaring this is the only outlet for the deep suffering in him caused by the love affliction for the lady. He then goes on to describe himself as struggling in the sea of affliction, destroyed from within in the attack of that maiden on the command from the god of love and also burnt by the scorching rays of the love disease. In each of these scenarios, that palmyra horse, which the

In this episode, we listen to a man’s story of winning over his love, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 138, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and portrays a public ritual, undertaken as the last resort by young men in love. எழில் மருப்பு எழில் வேழம் இகுதரு கடாத்தால்தொழில் மாறித் தலை வைத்த தோட்டி கை நிமிர்ந்தாங்கு,அறிவும், நம் அறிவு ஆய்ந்த அடக்கமும், நாணொடு,வறிதாக பிறர் என்னை நகுபவும், நகுபு உடன்,மின் அவிர் நுடக்கமும் கனவும் போல், மெய் காட்டிஎன் நெஞ்சம் என்னோடு நில்லாமை நனி வௌவி,தன் நலம் கரந்தாளைத் தலைப்படும் ஆறு எவன்கொலோ? மணிப் பீலி சூட்டிய நூலொடு, மற்றைஅணிப் பூளை, ஆவிரை, எருக்கொடு, பிணித்து யாத்து,மல்லல் ஊர் மறுகின்கண் இவட் பாடும், இஃது ஒத்தன்எல்லீரும் கேட்டீமின் என்று படரும் பனை ஈன்ற மாவும் சுடர் இழை,நல்கியாள் நல்கியவைபொறை என் வரைத்து அன்றி, பூநுதல் ஈத்தநிறை அழி காம நோய் நீந்தி, அறை உற்றஉப்பு இயல் பாவை உறை உற்றது போலஉக்குவிடும் என் உயிர் பூளை, பொல மலர் ஆவிரை வேய் வென்றதோளாள் எமக்கு ஈத்த பூஉரிது என் வரைத்து அன்றி, ஒள்ளிழை தந்தபரிசு அழி பைதல் நோய் மூழ்கி, எரி பரந்தநெய்யுள் மெழுகின் நிலையாது, பை பயத்தேயும் அளித்து என் உயிர் இளையாரும், ஏதிலவரும் உளைய, யான்உற்றது உசாவும் துணை என்று யான் பாடக் கேட்டுஅன்புறு கிளவியாள் அருளி வந்து அளித்தலின்‘துன்பத்தில் துணையாய மடல் இனி இவள் பெறஇன்பத்துள் இடம்படல்’ என்று, இரங்கினள் அன்புற்று,அடங்கு அருந் தோற்றத்து அருந் தவம் முயன்றோர் தம்உடம்பு ஒழித்து உயர் உலகு இனிது பெற்றாங்கே. A song which breaks the usual three-step Kalithogai format, and in a rare occurrence, makes us hear the man’s voice and his side of the story. The words can be translated as follows: “Owing to the flowing of musth, a handsome elephant with handsome tusks, changes track and refuses to heed the hand, which places the goad on its head. Like this, my sense, and modesty, guided by this sense, along with shame, heed not to me, making me the laughing stock of everyone. All this came about, when, with a smile, akin to the flash of lightning, akin to a dream, she appeared, and artfully captured my heart that refused to stay with me, and then she disappeared and hid her beauty from me. I wondered what could be the way for me to attain her? On a thread tied with sapphire-hued peacock feathers, stringing together the flowers of the mountain knotgrass, matura tea tree and milkweed, I went to the streets of the prosperous town and said, ‘Hear ye everyone! Listen to this man sing a song about her!’ ‘This horse made from the spreading fronds of the palmyra tree, has been rendered to me by that maiden wearing radiant jewels – a burden beyond my bearing ability. Now, I wallow in the gift of this debilitating love affliction, caused by the maiden, with a flower-like forehead, and akin to a doll made of salt, lying on a salt pan, that melts away, when touched by rain, my life fades. These flowers of the matura tea tree and milkweed are the flowers rendered to me, by the maiden with arms that wins over bamboos – a response beyond my bearing ability. Now, I drown in the gift of this suffering-filled disease, caused by the maiden, wearing shining jewels, and akin to a piece of wax dropped in an oil set on a flame, my life vanes. Youngsters and strangers of this town are my only considerate companions!’ As I sang so, that maiden, who speaks affectionate words, decided to shower her grace. As she rendered her concern with affection, I said, ‘O palm horse, you were my mate in sorrow, but now after attaining her, you are not needed in the joy that is to follow’, and became like those, with a wild, unkempt appearance, who undertake impossible penances, and then leave their form behind, to reach the higher world of happiness!”. Let’s delve into the nuances. The verse is situated in the context of the man’s love relationship with the lady, prior to marriage, and here, the man narrates to his friends, the story of how he won over the lady. He starts by talking about what happened when he caught a glimpse of the lady for the first time. Even as she appeared, she seems to have instantly stolen his heart, and at that moment, like how a mad elephant in musth refuses to heed to its mahout’s direction, his intelligence, modesty and shyness seem to have completely deserted him. This made him forget his honour and only wonder about how he could attain the lady, who seemed to have disappeared from his life. Then he decides that there’s no other go but to do the ritual of ‘Madal eruthal’ or ‘Madal ooruthal’, in which a man climbs on a horse made from palmyra fronds, wearing flowers that everyone shuns, and appeal to the townsfolk, expressing the love within for a maiden. So, this man seems to have gone to the town of that lady and sang about how the lady had gifted this palmyra horse and those flower strands and how he was swimming and drowning in the sea of this love affliction. The man brings forth two evocative similes to describe his state, talking about

In this episode, we perceive the burning angst of a lady, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 137, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and paints a picture of pain, born out of pleasure. அரிதே, தோழி! நாண் நிறுப்பாம் என்று உணர்தல்;பெரிதே காமம்; என் உயிர் தவச் சிறிதே;பலவே யாமம்; பையுளும் உடைய;சிலவே, நம்மோடு உசாவும் அன்றில்;அழல் அவிர் வயங்கு இழை ஒலிப்ப, உலமந்து,எழில் எஞ்சு மயிலின் நடுங்கி, சேக்கையின்அழல் ஆகின்று, அவர் நக்கதன் பயனே மெல்லிய நெஞ்சு பையுள் கூர, தம்சொல்லினான் எய்தமை அல்லது, அவர் நம்மைவல்லவன் தைஇய, வாக்கு அமை கடு விசைவில்லினான் எய்தலோ இலர்மன்; ஆயிழை!வில்லினும் கடிது, அவர் சொல்லினுள் பிறந்த நோய் நகை முதலாக, நட்பினுள் எழுந்ததகைமையின் நலிதல் அல்லது, அவர் நம்மைவகைமையின் எழுந்த தொல் முரண் முதலாக,பகைமையின் நலிதலோ இலர்மன்; ஆயிழை!பகைமையின் கடிது, அவர் தகைமையின் நலியும் நோய் ‘நீயலேன்’ என்று என்னை அன்பினால் பிணித்து, தம்சாயலின் சுடுதல் அல்லது, அவர் நம்மைப்பாய் இருள் அற நீக்கும் நோய் தபு நெடுஞ் சுடர்த்தீயினால் சுடுதலோ இலர்மன்; ஆயிழை!தீயினும் கடிது, அவர் சாயலின் கனலும் நோய் ஆங்குஅன்னர் காதலராக, அவர் நமக்குஇன் உயிர் போத்தரும் மருத்துவர் ஆயின்,யாங்கு ஆவதுகொல்? தோழி! எனையதூஉம்தாங்குதல் வலித்தன்று ஆயின்,நீங்கரிது உற்ற அன்று அவர் உறீஇய நோயே. For a change, it’s the lady’s voice that echoes in this verse. The words can be translated as follows: “It’s impossible, my friend, to hope that modesty will hold me back; This disease of love is huge; The ability of my life to bear that is too small; The nights are many; Filled with suffering too; In some, the red-naped ibis join together in my sorrow; The consequence of my relationship with him is to be filled with suffering, losing beauty and shivering like a peacock, to toss and turn on the bed that seems like a fire, making my flame-like, radiant jewels resound! Making suffering soar in my gentle heart, he aimed only with his words; He aimed not with a well-built bow, made by the hands of a skilled artisan, which sends arrows with much speed. O maiden wearing radiant jewels, the disease born from his words is more painful than the one caused by a bow! Starting with a smile, and extending into a relationship, because of his esteem, came this affliction. He made me afflicted not because of an enmity that arose from separation in the ancient past! O maiden wearing radiant jewels, the affliction born from his esteem is more painful than the one caused by his enmity! Saying, ‘Without you, I cannot be’, he tied me with his love, and with his gentle nature, he has burnt me; He burnt not with the fire from tall lamp, which completely routs pitch darkness and deep sorrow! O maiden wearing radiant jewels, the burning pain born from his gentle nature is more painful than the one caused by fire! And so, if such is the nature of my lover, and if he, the one who makes my sweet life part away, is the only doctor, who can cure me, what can I do, my friend? I see no way to bear this pain, as this disease he has rendered me, is indeed impossible to destroy!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of the man’s parting from a lady, prior to marriage, and the lady expresses her pain to her confidante, as the man listens nearby. The lady starts by declaring that it would be really hard to control her emotions, as the confidante advises, since her love brims over, and the man is not to be found, and all she can do is toss and turn on her bed that seems to have transformed into a fire, as she hopes for the consolation in the song of the red-naped ibis, which falls on her ears on a few nights. Then, she declares how the man had aimed his arrow of love, had fallen in love with her and attacked her with an affliction, owing to his esteemed nature, and how he had tied her up, and burnt her, because of his gentle character. She remarks to her friend that it’s not a sharp arrow, aimed from a well-made bow, or an attack because of an enmity that arose from the past, or a burning with a bright flame. And yet, his words aimed at her had caused more pain than that bow, his esteemed character had wrought more devastation than his enmity and his gentle, loving character had inflicted more pain than a raging fire. The lady then tells her friend that such is the nature of her beloved and if he is the cause and cure of her pain, what could she do, and concludes by declaring there’s no way to pear this pain of separation, ‘Impossible’ is the word that seems to ring through this verse. It’s ultimately an expression of angst in a heart, and perhaps sharing what’s within would bring peace therein, if not anything from anywhere else!

In this episode, we observe the changing stance of the lady’s joy, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 136, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and showcases the sport of gambling in the Sangam era. இவர் திமில் எறி திரை ஈண்டி வந்து அலைத்தக்கால்உவறுநீர் உயர் எக்கர் அலவன் ஆடு அளைவரித்தவல் இல் தண் கழகத்துத் தவிராது வட்டிப்பக்கவறுஉற்ற வடுவெய்க்கும் காமரு பூங்கடல் சேர்ப்ப! முத்துஉறழ் மணல் எக்கர் அளித்தக்கால், முன் ஆயம்பத்துருவம் பெற்றவன் மனம் போல நந்தியாள்அத்திறத்து நீ நீங்க அணிவாடி, அவ் ஆயம்வித்தத்தால் தோற்றான் போல், வெய்துயர் உழப்பவோ? முடத்தாழை முடுக்கருள் அளித்தக்கால் வித்தாயம்இடைத்தங்கக் கண்டவன் மனம் போல நந்தியாள்கொடைத் தக்காய் நீ ஆயின், நெறியில்லாக் கதி ஓடிஉடைப்பொதி இழந்தான் போல், உறுதுயர் உழப்பவோ? நறு வீ தாழ் புன்னைக்கீழ் நயந்து நீ அளித்தக்கால்மறு வித்தம் இட்டவன் மனம் போல நந்தியாள்அறிவித்து நீ நீங்கக் கருதியாய்க்கு, அப்பொருள்சிறு வித்தம் இட்டான் போல், செறி துயர் உழப்பவோ? ஆங்கு,கொண்டு பலர் தூற்றும் கௌவை அஞ்சாய்,தீண்டற்கு அருளித், திறன் அறிந்து, எழீஇப்பாண்டியம் செய்வான் பொருளினும்ஈண்டுக இவள் நலம், ஏறுக தேரே. The confidante is at it again, seeking the man’s grace. The words can be translated as follows: “As swaying boats ply, soaring waves dash against the sand dunes, and pour salty water in the nesting holes, where crabs play, making them run to and fro, marking lines that resemble imprints in the well-worn gambling floor, where dices are rolled repeatedly and unceasingly, in the shores of your alluring seas, O lord! Upon sand dunes that resemble pearl heaps, since you rendered your grace, akin to the mind of one, who sees a ten on the dice rolled in a game, she was filled with delight. But when you leave her, making her beauty fade, akin to one, who lost the game rolling lesser numbers, is she to suffer with a burning sorrow? In the small spaces near the curving pandanus, since you rendered your grace, akin to the mind of one, who sees the exact numbers he needs to win, she was filled with delight. But if you are generous no more, akin to one, who played with no restraint and lost his entire bundle of money, is she to suffer with a melting sorrow? Under the laurel wood tree, with low-hanging, fragrant flowers, since you rendered your grace, akin to the mind of one, who won multiple games, she was filled with delight. But if you intend to announce your parting away, akin to one, who rolled a small count and lost his very first game, is she to suffer with intense sorrow? And so, you seem not to worry about the slander being spread by many. By rendering your grace to unite with her, even beyond the wealth attained by one, who puts intense effort, knowing its value, you will render beauty and health unto her. Climb on your chariot right away!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady, prior to marriage, and here, the confidante speaks to the man. She starts with a unique description of the man’s shores by bringing forth the image of lines left behind by crabs running about on the sands and she places this in parallel to the scars and imprints on a much-used gambling floor. She then talks about how back then because the man united with her upon the sands, between the pandanus trees, and under the laurel wood trees, the lady was filled with so much joy like the mind of a gambler, who wins a ten, who sees the numbers he wants, and who wins game after game. But when the man parts away from the lady, she is filled with sorrow and becomes like the gambler, who rolls small numbers when he wants something big, like the one who loses all recklessly, and the one who is devastated by his very first gamble. After this vivid commentary on the lady’s changing state, the confidante bids the man to rush to the lady, and if he does so, he would shower beauty and health that surpasses in quantity to the wealth attained by one with their hard work. Interesting how the verse portrays so many examples from the world of gambling in the beginning but for the finishing touch, turns to the importance of working hard, stating that nothing can equal the wealth that this brings! A whisper from the past about the risk and loss in gambling, which humans seem to delight in, till this day, in the well-worn paths of casinos around the world!

In this episode, we listen to an appeal to a person’s sense of honour, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 135, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and portrays a lady’s state in the midst of parting. துணை புணர்ந்து எழுதரும் தூ நிற வலம்புரிஇணை திரள் மருப்பாக, எறி வளி பாகனாஅயில் திணி நெடுங் கதவு அமைத்து, அடைத்து, அணி கொண்டஎயில் இடு களிறே போல் இடு மணல் நெடுங் கோட்டைப்பயில்திரை, நடு நன்னாள், பாய்ந்து உறூஉம் துறைவ! கேள்: கடி மலர்ப் புன்னைக் கீழ்க் காரிகை தோற்றாளைத்தொடி நெகிழ்ந்த தோளளாத் துறப்பாயால்; மற்று நின்குடிமைக்கண் பெரியது ஓர் குற்றமாய்க் கிடவாதோ? ஆய் மலர்ப் புன்னைக் கீழ் அணி நலம் தோற்றாளைநோய் மலி நிலையளாத் துறப்பாயால்; மற்று நின்வாய்மைக்கண் பெரியது ஓர் வஞ்சமாய்க் கிடவாதோ? திகழ் மலர்ப் புன்னைக் கீழ்த் திரு நலம் தோற்றாளைஇகழ் மலர்க் கண்ணளாத் துறப்பாயால்; மற்று நின்புகழ்மைக்கண் பெரியது ஓர் புகராகிக் கிடவாதோ? என ஆங்கு,சொல்லக் கேட்டனை ஆயின், வல்லே,அணி கிளர் நெடு வரை அலைக்கும் நின் அகலத்து,மணி கிளர் ஆரம் தாரொடு துயல்வரஉயங்கினள் உயிர்க்கும் என் தோழிக்குஇயங்கு ஒலி நெடுந் திண் தேர் கடவுமதி விரைந்தே. Passionate words from the confidante! The words can be translated as follows: “With a pair of embracing, white-hued conches joined together as tusks, the furious wind as the mahout, akin to elephants that attack the closed, tall gates, fitted with spears, waves roar, leap and dash against the tall towers of sand dunes at midnight in your shores, O lord! Listen: If you forsake the one, who lost her beauty to you, under the laurel wood tree with fragrant flowers, and leave her with arms, from which bangles slip away, won’t that become a huge blemish on the honour of your family? If you forsake the one, who lost her fine beauty to you, under the laurel wood tree with exquisite flowers, and leave her in a state, wherein affliction brims over, won’t that become a huge stain of deception in your honesty? If you forsake the one, who lost her esteemed beauty to you, under the laurel wood tree with radiant flowers, and leave her with eyes that lose to the beauty of flowers, won’t that become a huge infamy in the tale of your fame? And so, you heard what I had to say! Now, making the sapphire-filled necklace and garland on your chest, which shames the picturesque, tall mountains, sway, to breathe life into my wallowing friend, ride your tall and sturdy chariots, resounding with bells, with much haste!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady, prior to marriage, and here, the confidante addresses the man for the sake of the lady. She starts with an exquisite metaphor, wherein the waves of the sea are portrayed as battle elephants, barging against fort doors, and the metaphor extends intricately to match the conch shells with the elephant’s tusks, the roaring wind as the mahout, who rides the elephant, and the sand dunes on the shore as the towering forts. Now, the confidante turns to the man and asks him if he abandons the lady after uniting with her under the laurel wood tree, in a state, where her bangles slip away, affliction brims over and her beauty fades, wouldn’t that be a blot, stain and mark on his family’s name, reputation of honesty, and the spread of his fame? With these sharp words, the confidante asks the man to head straight to the lady, hastening his tall chariot! While dwelling on the same core, the verse delighted with its imaginative depiction of the immediate elements of the land with a scene from a faraway battlefield and also with that subtle subtext of the confidante’s attack on the doors of the man’s heart, with her fiery plea!

In this episode, we perceive the pain of a parted lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 134, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and depicts the empathy, shown by the elements of the land. மல்லரை மறம் சாய்த்த மலர்த் தண் தார் அகலத்தோன்,ஒல்லாதார் உடன்று ஓட, உருத்து, உடன் எறிதலின்,கொல் யானை அணி நுதல் அழுத்திய ஆழி போல்,கல் சேர்பு ஞாயிறு கதிர் வாங்கி மறைதலின்,இருங் கடல் ஒலித்து ஆங்கே இரவுக் காண்பது போல,பெருங் கடல் ஓத நீர் வீங்குபு கரை சேர,போஒய வண்டினால் புல்லென்ற துறையவாய்,பாயல் கொள்பவை போல, கய மலர் வாய் கூம்ப,ஒருநிலையே நடுக்குற்று, இவ் உலகெலாம் அச்சுற,இரு நிலம் பெயர்ப்பு அன்ன, எவ்வம் கூர் மருள் மாலை தவல் இல் நோய் செய்தவர்க் காணாமை நினைத்தலின்,இகல் இடும் பனி தின, எவ்வத்துள் ஆழ்ந்து, ஆங்கே,கவலை கொள் நெஞ்சினேன் கலுழ் தர, கடல் நோக்கி,அவலம் மெய்க் கொண்டது போலும் அஃது எவன்கொலோ? நடுங்கு நோய் செய்தவர் நல்காமை நினைத்தலின்,கடும் பனி கைம்மிக, கையாற்றுள் ஆழ்ந்து, ஆங்கே,நடுங்கு நோய் உழந்த என் நலன் அழிய, மணல் நோக்கி,இடும்பை நோய்க்கு இகுவன போலும் அஃது எவன்கொலோ? வையினர் நலன் உண்டார் வாராமை நினைத்தலின்,கையறு நெஞ்சினேன் கலக்கத்துள் ஆழ்ந்து, ஆங்கே,மையல் கொள் நெஞ்சொடு மயக்கத்தால், மரன் நோக்கி,எவ்வத்தால் இயன்ற போல், இலை கூம்பல் எவன் கொலோ? என ஆங்குகரை காணாப் பௌவத்து, கலம் சிதைந்து ஆழ்பவன்திரை தரப் புணை பெற்று, தீது இன்றி உய்ந்தாங்கு,விரைவனர் காதலர் புகுதர,நிரை தொடி துயரம் நீங்கின்றால் விரைந்தே. Here, the lady and the onlookers are rendering these thoughts! The words can be translated as follows: “The One, wearing a moist flower garland, who destroyed the strength of enemy warriors, making his enemies scuttle away in fear, with rage, threw a discus that tore the fine forehead of a killer elephant. Akin to that, the sun settled in the mountains, retracting its rays, making the huge sea resound, sensing the arrival of night. As the flood of the huge seas swells and reaches the sands, forsaken by the parting bees, the shores look listless; As if about to attain sleep, the flowers in the pond close their buds. Akin to how the balance is disturbed when lands are torn apart at the end of time, making the world entire shiver in fear, arrives the suffering-filled evening of terror! Thinking about how the one, who rendered this ceaseless disease, does not see me, as this cold season, which spews enmity eats me away, sinking in suffering, as my worried heart sheds tears, the sea looks at me and appears as if it has embraced my state of sorrow. Why is that so? Thinking about how the one, who rendered this terrible disease, does not render his grace, as this intense cold season crosses its bounds, sinking in helplessness, as my beauty fades because of this terrible disease, the sands look at me and appear as if they are melting away, seeing my disease of despair. Why is that so? Thinking about how the one, who relished my beauty and then stayed away, does not come to me, as I became one with a helpless heart, sinking in worry, as my heart that desires him becomes bewildered, the tree looks at me and appears as if it is moved by my suffering and closes its leaves. Why is that so? And so, akin to how one, caught in a flood, unable to see the shores, thrashing after his ship is ruined, catches hold of a raft, brought by the waves, and is saved in the nick of time, as her lover, who came hurrying entered thither, the sorrow of the maiden, wearing rows of bangles, parted away in haste!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s parting away from the lady, prior to marriage, and here, the lady expresses her emotions followed by an observation of the onlookers. The lady begins by describing the arrival of the evening with a mythological reference of a god, making his enemy warriors scatter, and throwing a discus that lands on the forehead of a battle elephant, possibly referring to God Thirumaal. The act of the discus, vanishing into an elephant’s head, is placed in parallel to the setting of the sun in the mountain, which then makes the sea swell, the bees to leave the shores, and flowers to close their buds. The lady concludes this description by comparing the arrival of the evening to the end of the world. Then, she talks about how the seas, sands and trees seem to understand her pain of parting from the man in this terrible season of cold, and seem to shed tears on the shore, erode away because of the waves, and close their buds. She wonders at the compassion of these elements in the outer world and the apathy of her beloved. The onlookers conclude this narration of the lady’s pain by describing the scene where a shipwrecked sailor, thrashing in the ocean, with no shore in sight, finally catches glimpse of a plank and holds on to it for dear life, and they compares this to the way the lady’s sorrow vanished, when the man hurried and returned to her. Yet again, the man is portrayed as the saviour of the lady, who is lost at sea in her very home, without him. Heartening to see how

In this episode, we hear words of advice rendered, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 133, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and lists the meaning of virtuous qualities. மா மலர் முண்டகம் தில்லையோடு ஒருங்கு உடன்கானல் அணிந்த உயர் மணல் எக்கர்மேல்,சீர் மிகு சிறப்பினோன் மரமுதல் கை சேர்த்தநீர் மலி கரகம் போல் பழம் தூங்கு முடத் தாழைப்பூ மலர்ந்தவை போல, புள் அல்கும் துறைவ! கேள்: ‘ஆற்றுதல்’ என்பது ஒன்று அலந்தவர்க்கு உதவுதல்;‘போற்றுதல்’ என்பது புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை;‘பண்பு’ எனப்படுவது பாடு அறிந்து ஒழுகுதல்;‘அன்பு’ எனப்படுவது தன் கிளை செறாஅமை;‘அறிவு’ எனப்படுவது பேதையார் சொல் நோன்றல்;‘செறிவு’ எனப்படுவது கூறியது மறாஅமை;‘நிறை’ எனப்படுவது மறை பிறர் அறியாமை;‘முறை’ எனப்படுவது கண்ணோடாது உயிர் வௌவல்;‘பொறை’ எனப்படுவது போற்றாரைப் பொறுத்தல்; ஆங்கு அதை அறிந்தனிர் ஆயின், என் தோழிநல் நுதல் நலன் உண்டு துறத்தல், கொண்க!தீம் பால் உண்பவர் கொள் கலம் வரைதல்நின்தலை வருந்தியாள் துயரம்சென்றனை களைமோ; பூண்க, நின் தேரே! A crisp verse containing a plea from the confidante! The words can be translated as follows: “The water-thorn with dark-hued flowers and the milky mangrove join hands to adorn the tall sand dunes of the seashore grove. Here, akin to the water-brimming pots tied by hand to trees by the Famous One, hang the fruits of the pandanus, and upon these, akin to flowers blooming, birds perch in your domain, O lord. Listen: ‘Generosity’ is helping one who is suffering;‘Integrity’ is not forsaking the one who was embraced;‘Dignity’ is understanding what’s right and acting in accordance;‘Affinity’ is not disliking one’s kin;‘Perception’ is bearing with the words of the ignorant;‘Perfection’ is not forgetting what one promised;‘Confidentiality’ is hiding what others shouldn’t know;‘Impartiality’ is not hesitating to seize the life of the known wrong-doer;‘Tranquility’ is bearing with those who show no care or respect; And so, if you understand all these, O lord, you should know that after savouring the beauty of my friend’s fine forehead, forsaking her, is akin to the act of the person, who after drinking up sweet milk casts away the vessel it came in. To destroy the despair of the she who is depressed about your actions, ready your chariot now!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady before marriage, and here, the confidante says these words to the man, on the lady’s behalf. The confidante starts by describing the man’s land, and to do that, she talks about how the flowers of the water-thorn and milky mangrove adorn the seashore sands, and in this spread, stands a pandanus tree, whose fruits she connects to the mythical reference of water pots being brought by a celebrated god and tied to the trees. Then, she talks about how, as if flowers have bloomed, birds have come to rest upon these fruits. Concluding this narration about the land, the confidante goes on to list the meaning of being generous, true, virtuous, caring, intelligent, careful, just and patient, in crisp one-liners. Then, she turns to the man and says he is sure to know all this, and likewise, he should one that after being with the lady, leaving her is like the careless, thoughtless act of a person, who gulps down sweet milk and throws away the vessel it came in with disdain. The confidante concludes by urging the man to rush to the lady in his chariot and end the worry of that maiden! Yet again, the confidante seeks the man’s return to the lady and his seeking of her hand. At the same time, she leaves us with a clear picture of abstract values upheld in Sangam times, which ring with relevance even today.

In this episode, we listen to an argument put forth to persuade a person, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 132, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and presents insightful images from an ancient seashore. உரவு நீர்த் திரை பொர ஓங்கிய எக்கர்மேல்,விரவுப் பல் உருவின வீழ் பெடை துணையாக,இரை தேர்ந்து உண்டு, அசாவிடூஉம் புள்ளினம் இறை கொளமுரைசு மூன்று ஆள்பவர் முரணியோர் முரண் தப,நிரை களிறு இடை பட, நெறி யாத்த இருக்கை போல்சிதைவு இன்றிச் சென்றுழிச் சிறப்பு எய்தி, வினை வாய்த்து,துறைய கலம் வாய் சூழும் துணி கடல் தண் சேர்ப்ப! புன்னைய நறும் பொழில் புணர்ந்தனை இருந்தக்கால்,‘நன்னுதால்! அஞ்சல் ஓம்பு’ என்றதன் பயன் அன்றோபாயின பசலையால், பகல் கொண்ட சுடர் போன்றாள்மாவின தளிர் போலும் மாண் நலம் இழந்ததை? பல் மலர் நறும் பொழில் பழி இன்றிப் புணர்ந்தக்கால்,‘சின்மொழி! தெளி’ எனத் தேற்றிய சிறப்பு அன்றோவாடுபு வனப்பு ஓடி வயக்கு உறா மணி போன்றாள்நீடு இறை நெடு மென் தோள் நிரை வளை நெகிழ்ந்ததை? அடும்பு இவர் அணி எக்கர் ஆடி நீ மணந்தக்கால்,‘கொடுங் குழாய்! தெளி’ எனக் கொண்டதன் கொளை அன்றோபொறை ஆற்றா நுசுப்பினால், பூ வீந்த கொடி போன்றாள்மறை பிறர் அறியாமை மாணா நோய் உழந்ததை? என ஆங்குவழிபட்ட தெய்வம்தான் வலி எனச் சார்ந்தார்கண்கழியும் நோய் கைம்மிக அணங்குஆகியது போல,பழி பரந்து அலர் தூற்ற, என் தோழிஅழி படர் அலைப்ப, அகறலோ கொடிதே. Yet again, a plea on behalf of a friend. The words can be translated as follows: “Upon the soaring sand dunes, assailed by waves of the spreading sea, after choosing and feeding upon their prey, with their loving mates, rest herds of birds in many different forms. Akin to rows of battle elephants, belonging to the one, who rules over the drums three, and who utterly ruins the strength of his enemies, placed in perfect intervals, are the ships, which have completed their missions, without any ruin whatsoever, and won over fame wherever they went, adorning the cool shores of your domain, O lord of the shining seas! After you embraced her in the shade of the laurel wood tree, you promised to her saying ‘O maiden with a fine forehead! Fear not!’. Isn’t that what has caused the maiden to lose her esteemed beauty, akin to a tender mango shoot, and be covered in pallor, appearing like the glow of a lamp during the day? After you flawlessly embraced her in the many-flowered, fragrant grove, you cheered her saying, ‘O maiden of few words! Understand and be clear’. Isn’t that what has endowed the state, wherein the rows of bangles slip away from the slender, curving, soft arms of that maiden, whose beauty has faded and ruined, akin to an unpolished sapphire? After playing in the fine sands covered with beach morning glory vines, you hugged her and said, ‘O maiden wearing curving earrings! Understand and be clear’. Isn’t that because she accepted that as your pledge that has now made her suffer with this unceasing disease, which she hides from the knowledge of others, making that maiden, whose has a slender waist, unable to bear the burden of her jewels, now become like a vine, bereft of flowers? And so, akin to how a god worshipped as one’s strength, transforms to become the attacking spirit, making the affliction of the worshipper get out of hand, causing slander and blame to spread around, it’s terrible of you to part away, leaving my friend in this deep despair!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady, prior to marriage, and here, the confidante renders these words to the man. She begins by describing his shores, where on one side, seabirds are resting with their mates on sand dunes, after choosing from the bounty of prey and feeding to their full. To depict the scene on the other side of the shore, an image of neat rows of battle elephants of a king, who is said to extended his dominion over drums three, possibly referring to a Pandya King, who had extended his power in the Chera and Chozha countries as well, is put forth. This simile of rows of elephants, separated by intervals, has been employed to talk about the ships that have returned from their missions, without even a scratch, fully intact, after sailing in faraway seas, and earning esteem and praise wherever their sails fluttered. Returning, we find the confidante moving towards the crux of the matter by reminding the man about the promises and clarifications he gave the lady as he united with her in the shade of the laurel wood tree, in the seashore grove and in the spreading sands filled with morning glory vines. The lady accepted and trusted in all these words and now because the man seems to have forgotten those promises and parted away, she finds herself in a state, where pallor covers her, her bangles slip away and the disease of affliction soars so much, even as the lady tries to hide it from all others, intending to protect her man. Her beauty, which was exquisite before, has now become a lamp lit during the day, an unpolished sapphire and a vine, whose flowers have abandoned it. A

In this episode, we perceive stunning images from an ancient seashore, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 131, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and sketches the dynamics in the relationship between the man and the lady. தோழி:பெருங்கடல் தெய்வம் நீர் நோக்கித் தெளித்து, என்திருந்திழை மென்தோள் மணந்தவன் செய்தஅருந்துயர் நீக்குவேன் போல் மன், பொருந்துபுபூக்கவின் கொண்ட புகழ் சால் எழில் உண்கண்,நோக்குங்கால் நோக்கின் அணங்காக்கும் சாயலாய்! தாக்கிஇனமீன் இகல் மாற வென்ற சினமீன்எறிசுறா வான் மருப்பு கோத்து நெறி செய்தநெய்தல் நெடு நார்ப் பிணித்து யாத்துக் கை உளர்வின்யாழசை கொண்ட இன வண்டு இமிர்ந்து ஆர்ப்பத்தாழாது உறைக்கும் தடமலர்த் தண்தாழைவீழ் ஊசல் தூங்க பெறின். மாழை மட மான் பிணை இயல் வென்றாய்! நின் ஊசல்கடைஇ யான் இகுப்ப, நீடு ஊங்காய் தட மென்தோள்நீத்தான் திறங்கள் பகர்ந்து. தலைவி:நாணினகொல் தோழி? நாணினகொல் தோழி?இரவெலாம் நல்தோழி நாணின, என்பவைவாள் நிலா ஏய்க்கும் வயங்களி எக்கர் மேல்,ஆனாப் பரிய அலவன் அளை புகூஉம்,கானல் கமழ் ஞாழல் வீ ஏய்ப்பத் தோழி, என்மேனி சிதைத்தான் துறை. தோழி:மாரி வீழ் இருங்கூந்தல் மதைஇய நோக்கு எழில் உண்கண்தாழ்நீர முத்தின் தகை ஏய்க்கும் முறுவலாய்!தேயா நோய் செய்தான் திறம் கிளந்து நாம் பாடும்சேய் உயர் ஊசல் சீர் நீ ஒன்று பாடித்தை. தலைவி:பார்த்துற்றன தோழி! பார்த்துற்றன தோழி!இரவெலாம் நல் தோழி! பார்த்துற்றன என்பவைதன் துணை இல்லாள் வருந்தினாள் கொல்? எனஇன்துணை அன்றில் இரவின் அகவாவே,அன்று, தான் ஈர்த்த கரும்பு அணி வாட, என்மென்தோள் ஞெகிழ்த்தான் துறை. தோழி:கரைகவர் கொடுங்கழிக் கண்கவர் புள் இனம்,திரை உறப் பொன்றிய புலவு மீன் அல்லதை,இரை உயிர் செகுத்து உண்ணாத் துறைவனை யாம் பாடும்அசைவரல் ஊசல் சீர் அழித்து, ஒன்று பாடித்தை. தலைவி:அருளினகொல் தோழி? அருளினகொல் தோழி?இரவெலாம் தோழி! அருளின என்பவைகணங்கொள் இடு மணல் காவி வருந்தப்பிணங்கு இரு மோட்ட திரை வந்து அளிக்கும்,மணம்கமழ் ஐம்பாலார் ஊடலை ஆங்கேவணங்கி உணர்ப்பான் துறை. தோழி:என நாம்,பாட மறை நின்று கேட்டனன் நீடியவால் நீர்க் கிடக்கை வயங்கு நீர்ச் சேர்ப்பனையான் என உணர்ந்து நீ நனி மருளத்தேன் இமிர் புன்னை பொருந்தித்தான் ஊக்கினன் அவ் ஊசலை வந்தே. We encounter our first long song in this series on the coastal landscape, comprising of an animated conversation. The words can be translated as follows: “Confidante:Splashing its water on you, the great god of the sea seems to bless you saying, ‘I will remove the deep suffering caused by the one, who embraced your soft arms clad with perfect jewels’, O maiden having flower-like, esteemed, beautiful, kohl-streaked eyes, and an appearance that bewitches those who behold you! Tying together the white bills of many swordfish, which have attacked and won over many other kinds of fish, in neat rows, a plank has been tied together with the long stems of the blue lotus, and to make a swaying swing, this has been placed on the aerial roots of the cool pandanus trees with huge flowers, around which unceasingly bees of many kinds buzz around, akin to a hand-held lute. O maiden, with a gaze, akin to a young, naive deer, as you sit upon this swing and I rock you up and down for a long time, share about the qualities of the one, who abandoned your curving, gentle arms! Lady:Didn’t they felt ashamed, my friend? Didn’t they feel ashamed? All night, they felt ashamed, my friend, those crabs that ceaselessly skip about the radiant sands, akin to the white moon, as they rushed into their holes, in the shores of the one, who ruined my form, and turned it into the hue of the falling flowers of the fragrant screw-pine! Confidante:O maiden with rain-like, thick tresses, beautiful, kohl-streaked eyes, with an exquisite gaze, and a smile, akin to the glow of pearls in the deep waters! Matching the rhythm of this swing that flies afar, why don’t you render a stanza in this song we are singing together about the qualities of the one, who rendered this unending affliction in you? Lady:They saw and felt sorrowful, my friend! They saw and felt sorrowful! All night, they felt sorrowful, my friend! Did they think, I was worrying without my companion, that those red-naped ibises with sweet mates refrained from singing all night, in the shores of the one, who painted sugarcane patterns on my soft arms, and then made their beauty fade away. Confidante:O maiden! Matching the rhythm of this swaying swing, render one more thought in this song we are singing about the lord of the shore, where the picturesque sea birds, which adorn the shores of the curving backwaters, feed only on the fish that are battered by the waves and brought to the shore, and would never prey upon the living! Lady:Didn’t they grace and protect, my friend? Didn’t they grace and protect? All night, they rendered their grace, my friend, as the thick sand that flew in with the wind troubled the red lilies, the waves rushed to flatten the rising levels of mud and protected with grace, in the shore of the one, who bows low and resolves the sulking of the maiden, having fragrant, five-layered tresses therein. Confidante:And so, once before, the lord of the shores. brimming with white waves, stood there hiding, listening to such a song o

In this episode, we observe the transformation in a person, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 130, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and sketches the effect of an evening on a maiden. ‘நயனும், வாய்மையும், நன்னர் நடுவும்,இவனின் தோன்றிய, இவை’ என இரங்க,புரை தவ நாடி, பொய் தபுத்து, இனிது ஆண்டஅரைசனோடு உடன் மாய்ந்த நல் ஊழிச் செல்வம் போல்,நிரை கதிர்க் கனலி பாடொடு பகல் செல,கல்லாது முதிர்ந்தவன் கண் இல்லா நெஞ்சம் போல்,பல் இருள் பரத்தரூஉம் புலம்பு கொள் மருள் மாலை இம் மாலை,ஐயர் அவிர் அழல் எடுப்ப, அரோ, என்கையறு நெஞ்சம் கனன்று தீ மடுக்கும்! இம் மாலை,இருங் கழி மா மலர் கூம்ப, அரோ, என்அரும் படர் நெஞ்சம் அழிவொடு கூம்பும்! இம் மாலை,கோவலர் தீம் குழல் இனைய, அரோ, என்பூ எழில் உண்கண் புலம்பு கொண்டு இனையும்! என ஆங்கு,படு சுடர் மாலையொடு பைதல் நோய் உழப்பாளை,குடி புறங்காத்து ஓம்பும் செங்கோலான் வியன் தானைவிடுவழி விடுவழிச் சென்றாங்கு, அவர்தொடுவழித் தொடுவழி நீங்கின்றால் பசப்பே. For a change, it’s the onlookers who are rendering these words, which can be translated as follows: “Making people say with tenderness, ‘Surely, grace, truth and fairness must have been born only because of him’, analysing the right ways of uplifting, avoiding lies entirely, with goodness, ruled a great king. Akin to the wealth of good times that vanishes away with him, the sun, brimming with rays, decides to part away and end the day. Akin to the visionless heart of an uneducated old man, darkness then spreads in this lonely and confusing evening. At this evening hour, when priests light the flame, alas! my helpless heart burns with the fire of desire; At this evening hour, when the huge flowers in the backwaters close their buds, alas! my suffering-filled heart closes with despair; At this evening hour, when the cowherds play on their sweet flutes, alas! my flower-like, kohl streaked eyes join in unison with loneliness; And so, in that evening, when the sun sets, with a sorrowful disease, she suffered. Akin to a king with a red sceptre, who protects his people, by wielding his wide army, wherever, wherever he wishes, whenever, whenever her beloved touches her, fades away that pallor of hers!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady, prior to marriage, and here, the onlookers talk about the lady’s state. First, they describe the time of the day with the simile about the passing away of a great king, who ruled with justice and goodness, and the vanishing away of all good times with his passing, to talk about the setting of the sun. Then, another philosophical simile about the mind of an uneducated person, which cannot see far, when old age arrives, and thus is filled with confusion, is brought forth to highlight the darkness of the night to come. Then, the effect of the evening on the lady is detailed, mentioning how as priests light flames, it’s the lady’s heart that burns; as flowers close, the lady’s heart too closes with sorrow; as cowherds send out the music of their flutes, the lady’s heart seems to join that song of melancholy. The same onlookers, most probably, the friends of the lady, conclude by talking about how the lady who was so ruined by an evening, without her beloved, was transformed, when he arrived. Like how a just king protects his people with his powerful army wherever he goes, whenever the man touches the lady, her pallor seemed to retreat, conclude those onlookers. The words that spoke to me in this verse were the ones that highlighted the importance of education, by detailing how without learning, a person cannot see far and triumph over the travails of old age. This learning need not be only from the books, but it can also be from a life filled with rich experience. I was stunned by the truth and relevance of this thought after two thousand years, when studies have shown that a mentally active lifestyle, is of prime importance to put up a fight with dementia and other illnesses that attack one in the twilight years. Here’s to keeping those brain cells active and the mind’s eyes seeing far, even after the sun of youth sets in the horizon of our lives!

In this episode, we perceive the arrival of the evening with striking similes, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 129, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and sketches heartrending conversations with elements in the environment. தொல் ஊழி தடுமாறி, தொகல் வேண்டும் பருவத்தால்,பல் வயின் உயிர் எல்லாம் படைத்தான்கண் பெயர்ப்பான் போல்,எல் உறு தெறு கதிர் மடங்கி, தன் கதிர் மாய;நல் அற நெறி நிறீஇ உலகு ஆண்ட அரசன் பின்,அல்லது மலைந்திருந்து அற நெறி நிறுக்கல்லாமெல்லியான் பருவம் போல், மயங்கு இருள் தலை வர;எல்லைக்கு வரம்பு ஆய, இடும்பை கூர், மருள் மாலை பாய் திரைப் பாடு ஓவாப் பரப்பு நீர்ப் பனிக் கடல்!‘தூ அறத் துறந்தனன் துறைவன்’ என்று, அவன் திறம்நோய் தெற உழப்பார்கண் இமிழ்தியோ? எம் போலக்காதல் செய்து அகன்றாரை உடையையோ? நீ மன்று இரும் பெண்ணை மடல் சேர் அன்றில்!‘நன்று அறை கொன்றனர், அவர்’ எனக் கலங்கியஎன் துயர் அறிந்தனை நரறியோ? எம் போலஇன் துணைப் பிரிந்தாரை உடையையோ? நீ பனி இருள் சூழ்தர பைதல் அம் சிறு குழல்!‘இனி வரின், உயரும்மன் பழி’ எனக் கலங்கியதனியவர் இடும்பை கண்டு இனைதியோ? எம் போலஇனிய செய்து அகன்றாரை உடையையோ? நீ என ஆங்கு,அழிந்து, அயல் அறிந்த எவ்வம் மேற்பட,பெரும் பேதுறுதல் களைமதி, பெரும!வருந்திய செல்லல் தீர்த்த திறன் அறி ஒருவன்மருந்து அறைகோடலின் கொடிதே, யாழ நின்அருந்தியோர் நெஞ்சம் அழிந்து உக விடினே. The confidante takes the spotlight again, in this verse. The words can be translated as follows: “In the past, at a moment, which appeared to be the end of time, beings of many kinds were together assembled and dispatched to the Creator by the Destroyer. Akin to this time, the radiant flame that lit up the day dimmed and made its rays fade; After the death of a king, who ruled his land, reinstating justice with righteousness, came the rule of a weak king, unable to establish justice, making evil reign. Akin to this time, when confusing darkness raises its head, establishing the limit to the day, arrived the suffering-filled, tormenting evening. O cool and wide seas, filled with roar of the soaring waves that cease not! Saying, ‘The lord of the shores has parted away, destroying your strength’, are you singing about those, who are suffering with affliction because of him? Or do you too have someone, who has loved you and then abandoned you, just like me? O red-naped ibis, perched on the leaf of the palmyra tree in the town centre! Saying, ‘The lord has killed all that is good’, are you screeching, understanding the sorrow that rocks me? Or do you too have someone, who has parted away from their sweet companion, just like me? O pretty little flute that surrounds with the music of melancholy! Saying, ‘If he comes now, the slander will be routed’, are you crooning after seeing the lonely pain that rocks me? Or do you too have someone, who has done good and then parted away, just like me? And so, ruined, with a sorrow that everyone around knows, she is greatly tormented. You must end this angst of hers, O lord! Even more terrible than knowing the cure to a deep pain and withholding that medicine, would be your act of letting the heart of someone you love ruin away!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady prior to marriage and here the confidante expresses her views to the man. Instead of talking about the land, as custom, the confidante chooses to talk about the time of the day. To describe that, she brings in two similes: One, a time when lives many are assembled together to be destroyed, making space for the new to be born again; Two, a time after the rule of a good and just king, when a weak king, takes up the mantle and is unable to subdue evil in the land. Just like how these times would be filled with darkness, the sun was dimming its rays, marking the end of the day, and setting the stage for the tormenting evening. The confidante describes how, at this time of the day, the lady turns to the roaring seas, the crying ibis and the crooning flute, and asks each of them whether they were singing knowing her plight or whether they too were loved and abandoned by someone, just the way she has been. The confidante relays this angst-ridden questions, put forth to elements of the world around by the lady, to the man, conveying her pain and affliction, declaring he must end this. She concludes with the words that if he doesn’t, his actions would be even more cruel than a doctor, who knows the cure of a pain but withholds it from those who are suffering. Though the core thought is the same plea to the man to save the life of the suffering lady, there are some interesting similes hidden herein. The medicine connection struck me as something so relevant even today, when money seems to dictate the availability of cures to the needy. As if they are aware of the Hippocratic oath taken by the students of Medicine, the Sangam folks talk about the ethics of a physician, who is expected to offer all the help they can! Reversing to the very first simile

In this episode, we listen to the events that unfolded in a dream, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 128, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and reveals the subtle reasons for a transformation. ‘தோள் துறந்து அருளாதவர் போல் நின்று,வாடை தூக்க வணங்கிய தாழைஆடு கோட்டு இருந்த அசை நடை நாரை,நளி இருங் கங்குல், நம் துயர் அறியாது,அளி இன்று, பிணி இன்று, விளியாது நரலும்கானல் அம் சேர்ப்பனைக் கண்டாய் போல,புதுவது கவினினை’ என்றியாயின்,நனவின் வாரா நயனிலாளனைக்கனவில் கண்டு, யான் செய்தது கேள், இனி: ‘அலந்தாங்கு அமையலென்’ என்றானைப் பற்றி, ‘என்நலம் தாராயோ?’ என, தொடுப்பேன் போலவும்,கலந்து ஆங்கே என் கவின் பெற முயங்கி,‘புலம்பல் ஓம்பு’ என, அளிப்பான் போலவும் ‘முலையிடைத் துயிலும் மறந்தீத்தோய்’ என,நிலை அழி நெஞ்சத்தேன் அழுவேன் போலவும்,‘வலை உறு மயிலின் வருந்தினை, பெரிது’ என,தலையுற முன் அடிப் பணிவான் போலவும் கோதை கோலா, இறைஞ்சி நின்றஊதைஅம் சேர்ப்பனை, அலைப்பேன் போலவும்,‘யாது என் பிழைப்பு?’ என நடுங்கி, ஆங்கே,‘பேதையைப் பெரிது’ எனத் தெளிப்பான் போலவும் ஆங்குகனவினால் கண்டேன் தோழி! ‘காண் தகக்கனவின் வந்த கானல் அம் சேர்ப்பன்நனவின் வருதலும் உண்டு’ எனஅனை வரை நின்றது, என் அரும் பெறல் உயிரே. After a while, we get to hear the voice of the lady in this one. The words can be translated as follows: “Akin to one, who has abandoned the arms of a beloved and renders not his grace, stands the stiff pandanus, now bent by the cold northern winds. The stork with a swaying gait that rests upon the dancing branches, in the pitch dark hour of midnight, without knowing of our sorrow, without grace, without care, cries out unceasingly in the groves of the lord. You ask me, ‘Why do you glow with new beauty, as if you have seen the lord of the seas?’. Listen now to what I did to the loveless one, who does not come here in real, when I saw him in a dream: To the one who said, ‘I shan’t live apart from you’, I demanded, ‘Give me back my beauty!’ Just then, he embraced me, making my beauty return, and said ‘Let your lamenting cease!’. Then, I cried to him with a ruined heart, asking, ‘Have you forgotten the sweet sleep between my bosom’?, and he responded saying, ‘You suffer so much, akin to a peacock caught in a net’, and bent his head before my feet. With a garland as a rod, I hit that lord of the shores, wafting with cold winds, as he stood there pleading. He responded asking with a shiver, ‘What is my mistake?’ and then spoke to me, removing my fears, and declaring, ‘You don’t seem to understand because of your great ignorance!’ And so, all this I saw in a dream, my friend. Thinking, ‘The lord of the shores, who appeared in that beautiful dream, will come in reality too’, waiting for his arrival, remains my precious life!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady, prior to marriage, and here, the lady renders these words to her confidante. The lady begins by talking about the land of the lord, where a pandanus tree, which was standing stiff and straight like a person who had abandoned their beloved, was bent by the swaying winds, and upon this tree, a stork rested and cried out aloud, causing pain in the hearts of the parted. After describing the man’s land so, the lady repeats the question her confidante just asked her, wondering why there seemed to be a glow on the lady’s face when the man had not come by at all. To this, the lady replies saying that she saw the man in the dream and demanded that he give back her beauty and he hugged the lady and tried to calm her. When she persisted and questioned him about why he came no more and savoured sweet sleep with her, he understood her state, likening it to that of a peacock caught in a net, and bent low before her. When the lady pretended to be angry and hit him with a garland as a rod, the man asked with a quiver, ‘What is my mistake?’, and tried to make her understand his love and her ignorance. Repeating all this to her friend, the lady tells her friend that her life believes that all this that happened in a dream will happen for real too and that’s why it seemed to be holding on, with hope. The verse relays the power of these incomprehensible but integral part of human life called dreams, that has fascinated poets and scientists for centuries many! Do we dream what we want in life, or do dreams reflect what has happened in life, or is it all nothing but random sparks in a sleeping organ? The mystery goes on…

In this episode, we hear piercing words rendered to persuade a person, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 127, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and attempts to change the man’s heart. தெரி இணர் ஞாழலும், தேம் கமழ் புன்னையும்,புரி அவிழ் பூவின கைதையும், செருந்தியும்,வரி ஞிமிறு இமிர்ந்து ஆர்ப்ப, இருந் தும்பி இயைபு ஊதசெரு மிகு நேமியான் தார் போல, பெருங் கடல்வரி மணல்வாய் சூழும் வயங்கு நீர்த் தண் சேர்ப்ப! கொடுங் கழி வளைஇய குன்று போல், வால் எக்கர்,நடுங்கு நோய் தீர, நின் குறி வாய்த்தாள் என்பதோகடும் பனி அறல் இகு கயல் ஏர் கண் பனி மல்க,இடும்பையோடு இனைபு ஏங்க, இவளை நீ துறந்ததை? குறி இன்றிப் பல் நாள், நின் கடுந் திண் தேர் வரு பதம் கண்டு,எறி திரை இமிழ் கானல், எதிர்கொண்டாள் என்பதோஅறிவு அஞர் உழந்து ஏங்கி, ஆய் நலம் வறிதாக,செறி வளை தோள் ஊர, இவளை நீ துறந்ததை? காண் வர இயன்ற இக் கவின் பெறு பனித் துறை,யாமத்து வந்து, நின் குறி வாய்த்தாள் என்பதோவேய் நலம் இழந்த தோள் விளங்குஇழை பொறை ஆற்றாள்,வாள் நுதல் பசப்பு ஊர, இவளை நீ துறந்ததை? அதனால்,இறை வளை நெகிழ்ந்த எவ்வ நோய் இவள் தீர,‘உரவுக் கதிர் தெறும்’ என ஓங்கு திரை விரைபு, தன்கரை அமல் அடும்பு அளித்தாஅங்குஉரவு நீர்ச் சேர்ப்ப! அருளினை அளிமே. The confidante’s voice resounds among the waves of this shore again! The words can be translated as follows: “The tigerclaw with radiant clusters, the laurel wood wafting with the fragrance of honey, the pandanus with flowers breaking open and blossoming, and the golden champak makes the striped bees buzz aloud and the black bees to join in unison, in the grove upon the striped sands around which the great ocean surrounds, akin to the garland of the Battle-worthy One with a discus, in your domain, O lord of the cool and bright seas! Is it because she answered your call to tryst, so as to end your tormenting affliction, upon the white sands that are heaped like peaks on the curving backwaters, that you have abandoned her, making her yearn with sorrow and suffering, even as her eyes brim over with tears, appearing akin to fish swimming in a cold, wild stream? Is it because she welcomed you, hearing your fast and sturdy chariot arrive, even though many days had passed by without trysting, in the groves resounding with leaping waves, that you have abandoned her, making her tight bangles slip away from her arms, even as she yearns and suffers in limitless sorrow that scorches her fine beauty? Is it because she answered your call to tryst, in these pleasing, picturesque, cool shores, at night, that you have abandoned her, making pallor spread on her shining forehead, even as her arms which have lost their bamboo-like beauty struggle, unable to bear the burden of her radiant jewels? And so, to end her suffering-filled disease that makes her bangles slip away, akin to how the roaring seas rush in, thinking that the fierce rays of the sun will scorch the beach morning glory vines on the shore and renders their grace, O lord of the resounding waves, render your grace to her!” Let’s delve into the nuances. The verse is situated in the context of the man’s parting from the lady prior to marriage, and here, the confidante pleads to the man on behalf of the lady. As custom, the confidante starts with a description of the man’s land, where the sea surrounds the white sands, filled with groves of trees with fragrant flowers such as the tigerclaw, laurel wood, pandanus and the golden champak. To etch this image, the confidante brings in a mythical reference to the garland that surrounds the God, who was called upon in battles many, the One who has a discus in hand, possibly referring to God Vishnu. After this description, the confidante asks the man whether he has abandoned the lady so easily because she always answered his call to tryst upon the white sands, always welcomed him even when many days had passed without meeting and was always ready to tryst with him even at night. After the lady had been so receptive to his requests, now she has been left in a state of pining, with bangles slipping and tears brimming, the confidante accuses the man. She concludes by asking him to have the thoughtfulness of the sea waves that rush to cool the beach morning glory vines thinking these would be scorched by the sun otherwise, and likewise asking him grace the lady and end her deep suffering. In the image of waves rushing to the aid of the vines, we see the literary device of personification on the natural actions of an element of the land. Also, in the repeated questions the confidante asks the man, she seems to be asking him indirectly how he could be so thankless and thoughtless, in the face of the lady’s love, employing the core of the idiom, ‘Familiarity breeds contempt’, and intends to bring shame and regret in the man’s mind! Yet another ‘marry her, marry her’, that we are able to relate to a relevant thought in another language, in another culture, echoing the universality of human emotions!

In this episode, we perceive picturesque images from the sea, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 126, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and presents the assumptions and revelations in the mind of a parted maiden. பொன் மலை சுடர் சேர, புலம்பிய இடன் நோக்கி,தன் மலைந்து உலகு ஏத்த, தகை மதி ஏர்தர,செக்கர் கொள் பொழுதினான் ஒலி நீவி, இன நாரைமுக்கோல் கொள் அந்தணர் முது மொழி நினைவார் போல்,எக்கர் மேல் இறைகொள்ளும், இலங்கு நீர்த் தண் சேர்ப்ப! அணிச் சிறை இனக் குருகு ஒலிக்குங்கால், நின் திண் தேர்மணிக் குரல் என இவள் மதிக்கும்மன்; மதித்தாங்கே,உள் ஆன்ற ஒலியவாய் இருப்பக் கண்டு, அவை கானற்புள் என உணர்ந்து, பின் புலம்பு கொண்டு, இனையுமே நீர் நீவிக் கஞன்ற பூக் கமழுங்கால், நின் மார்பில்தார் நாற்றம் என இவள் மதிக்கும்மன்; மதித்தாங்கே,அலர் பதத்து அசைவளி வந்து ஒல்க, கழி பூத்தமலர் என உணர்ந்து, பின் மம்மர் கொண்டு, இனையுமே நீள் நகர் நிறை ஆற்றாள், நினையுநள் வதிந்தக்கால்,தோள் மேலாய் என நின்னை மதிக்கும்மன்; மதித்தாங்கே,நனவு எனப் புல்லுங்கால், காணாளாய், கண்டதுகனவு என உணர்ந்து, பின் கையற்று, கலங்குமே என ஆங்கு,பல நினைந்து, இனையும் பைதல் நெஞ்சின்,அலமரல் நோயுள் உழக்கும் என் தோழிமதி மருள் வாள் முகம் விளங்க,புது நலம் ஏர்தர, பூண்க, நின் தேரே! The confidante is at it again, speaking up for her friend! The words can be translated as follows: “The flame has retired to the golden mountain, leaving the land around in loneliness. Seeing this, to brighten the dull world, the esteemed moon rises up in that red-rayed time of the day. At this time, noiselessly, a flock of sea birds rest upon the sand dunes, akin to priests, with tridents, meditating on wise words, O lord of shores brimming with cool and radiant waters! When flocks of birds with beautiful feathers call out, she would assume that it’s the sound of bells on your sturdy chariot; When she assumes so, seeing that the sounds recede and fade, she would realise that those are the seabirds, and filled with loneliness, she would feel sorrowful. When flowers soar above the waters and send out their fragrance, she would assume that it’s the scent of the garland on your chest; When she assumes so, as the swaying wind then brings the scent of flowers to her, she would realise these are blooms of the backwaters, and filled with melancholy, she would feel sorrowful. When she feels unable to restrain her heart within her huge mansion and lives in her thoughts, she would assume that you caressed her arms. When she assumes so and hugs you, thinking this is real, then not seeing you, she would realise that it was a dream and filled with helplessness, she would feel sorrowful. And so, with many such thoughts, a heart filled with sorrow, my friend laments with this suffering-filled affliction. To make her moon-like face bloom, to brighten her fresh beauty, you have to ready your horses, O lord!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting prior to marriage, and here, the confidante renders these words to the man. She starts with the serene image of dusk falling upon the land and a flock of sea birds resting on the sands, and she likens this image to that of priests meditating on the wisdom of the past. After this description of the man’s land, the confidante goes on to present three different scenes, wherein we see the lady mistaking the sound of birds as the bells on the man’s chariot, the fragrance of new flowers as the scent of the man’s garland, and the image of her embracing the man in her thoughts as something real. When she realises that what she heard, smelled and sensed are just the birds, blooms and a dream, she is filled with sorrow, the confidante tells the man, conveying to him, the state of the lady he loves, with these vivid images. She ends by persuading him to tie-up his horses and race towards the lady’s home, to make the lady’s face glow once again. The sights, sounds and scents and the way they are intertwined with the emotions makes this verse a delight for the senses!

In this episode, we listen to a philosophical thought about the heart, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 125, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and puts forth a heartfelt plea. ‘கண்டவர் இல்’ என, உலகத்துள் உணராதார்,தங்காது தகைவு இன்றித் தாம் செய்யும் வினைகளுள்,நெஞ்சு அறிந்த கொடியவை மறைப்பினும், ‘அறிபவர்நெஞ்சத்துக் குறுகிய கரி இல்லை ஆகலின்,’வண் பரி நவின்ற வய மான் செல்வ!நன்கு அதை அறியினும், நயன் இல்லா நாட்டத்தால்,‘அன்பு இலை’ என வந்து கழறுவல்; ஐய! கேள்: மகிழ் செய் தேமொழித் தொய்யில் சூழ் இள முலைமுகிழ் செய முள்கிய தொடர்பு, அவள் உண்கண்அவிழ் பனி உறைப்பவும், நல்காது விடுவாய்!இமிழ் திரைக் கொண்க! கொடியைகாண் நீ இலங்கு ஏர் எல் வளை ஏர் தழை தைஇ,நலம் செல நல்கிய தொடர்பு, அவள் சாஅய்ப்புலந்து அழ, புல்லாது விடுவாய்!இலங்கு நீர்ச் சேர்ப்ப! கொடியைகாண் நீ இன் மணிச் சிலம்பின் சில் மொழி ஐம்பால்பின்னொடு கெழீஇய தட அரவு அல்குல்நுண் வரி வாட, வாராது விடுவாய்!தண்ணந் துறைவ! தகாஅய்காண் நீ என ஆங்குஅனையள் என்று, அளிமதி, பெரும! நின் இன்றுஇறை வரை நில்லா வளையள் இவட்கு, இனிப்பிறை ஏர் சுடர் நுதற் பசலைமறையச் செல்லும், நீ மணந்தனை விடினே. On behalf of a friend again! The words can be translated as follows: “Thinking, ‘there’s no one to see what we are doing’, some ignorant people in the world may do certain things, without remaining in the right path and without having anyone to stop them. They would then try to hide the evil they have done. They should know that there can be no greater witness than their heart, which knows everything, O man who owns many strong and skilled horses! Even though I know this very well, because of your actions, which lack grace, I have come here to rebuke you, saying ‘You have no love!’ O lord, listen: Back then, your bond with her made the young bosoms of that maiden, with joyous words, akin to honey, bloom. But now making her kohl-streaked eyes blossom with tears, you have forsaken her, without rendering your grace, O lord of the resounding waves! Terrible, you are! Back then, your bond with her made the beauty of the maiden wearing radiant, glowing fine bangles, flourish, when you adorned her with a leaf attire. But now making her lament and cry, you have forsaken her, without rendering your embrace, O lord of the shining waters! Terrible, you are! Back then, your bond with her made you hold close the maiden of few words, having thick tresses and wearing anklets with sweet-sounding bells. But now making the fine lines on her snake-hooded loins fade, you have forsaken her, without rendering your presence, O lord of the cool shores! Terrible, you are! And so, understanding that she is in such a state, you render your grace, O lord! Without you, her bangles stay not on her wrists. The pallor that hides her glowing, crescent-moon forehead now, would vanish away forever, if only you would marry her!” Time to delve into the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady, prior to marriage, and here, the confidante presents her case to the man. She starts in an abstract fashion, talking about how even though people may do certain things thinking that nobody is watching them, their hearts know it and can bear the best witness. Even though she knows this truth, the confidante says she has come to state the man’s mistake openly to him. She goes on to talk about how the man made the beauty of the lady glow by being with her, by giving her the gift of leaf attires and by embracing her. But later, he left her, and because of that, the same beauty he had endowed had now waned, making the lady shed tears. The confidante calls the man a heartless person. After scolding him so, the confidante concludes by saying how the lady’s bangles never stay on her wrists, when the man is away, and if only he graces her by marrying her, the pallor on her fine forehead would be banished forever! Felt somewhat disheartened by yet another portrayal of the Sangam woman as a person, utterly dependant on her man. Looking at the past with these modern eyes, I can’t help wishing that the women then were presented as individuals, who could stand and flourish on their own. What could be the purpose in projecting women in this frail manner? At the same time, seeing from a different angle, I feel so much joy and pride about women, who have risen from such notions about them in many, many parts of the world, to conquer the world and beyond!

In this episode, we listen to the confidante’s thoughtful request, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 124, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and relates the consequences of a man’s parting. ஞாலம் மூன்று அடித் தாய முதல்வற்கு முது முறைப்பால் அன்ன மேனியான் அணி பெறத் தைஇயநீல நீர் உடை போல, தகை பெற்ற வெண் திரைவால் எக்கர்வாய் சூழும் வயங்கு நீர்த் தண் சேர்ப்ப! ஊர் அலர் எடுத்து அரற்ற, உள்ளாய், நீ துறத்தலின்,கூரும் தன் எவ்வ நோய் என்னையும் மறைத்தாள்மன்காரிகை பெற்ற தன் கவின் வாடக் கலுழ்பு, ஆங்கே,பீர் அலர் அணி கொண்ட பிறை நுதல் அல்லாக்கால் இணைபு இவ் ஊர் அலர் தூற்ற, எய்யாய், நீ துறத்தலின்,புணை இல்லா எவ்வ நோய் என்னையும் மறைத்தாள்மன்துணையாருள் தகை பெற்ற தொல் நலம் இழந்து, இனி,அணி வனப்பு இழந்த தன் அணை மென் தோள் அல்லாக்கால் இன்று இவ் ஊர் அலர் தூற்ற, எய்யாய், நீ துறத்தலின்,நின்ற தன் எவ்வ நோய் என்னையும் மறைத்தாள்மன்வென்ற வேல் நுதி ஏய்க்கும் விறல் நலன் இழந்து, இனி,நின்று நீர் உகக் கலுழும் நெடும் பெருங் கண் அல்லாக்கால் அதனால்,பிரிவு இல்லாய் போல, நீ தெய்வத்தின் தெளித்தக்கால்,அரிது என்னாள், துணிந்தவள் ஆய் நலம் பெயர்தர,புரி உளைக் கலிமான் தேர் கடவுபுவிரி தண் தார் வியல் மார்ப! விரைக நின் செலவே. Another plea in the voice of a friend! The words can be translated as follows: “The Elder of the First One, who measured the world in three paces, is the Milk-complexioned One. Akin to the beautiful, blue-hued attire that adorns him, the exquisite white-waved blue sea surrounds the light sands, O lord of the radiant waters! When you abandoned her, thoughtlessly, and the town spread slander with raised voices, the piercing suffering of her affliction, she hid from me. I would have known nothing of it, had not her crescent moon forehead turned into the hue of ridge gourd flowers, as she cried making her esteemed beauty fade! When you abandoned her, inconsiderately, and the town spread slander joining together, her affliction that was drowning without a raft, she hid from me. I would have known nothing of it, had not her soft arms thinned away, as her beauty, much-celebrated among companions, began to fade! When you abandoned her, inconsiderately, and the town spread slander day after day, her affliction that stood relentlessly with her, she hid from me. I would have known nothing of it, had not her huge and wide eyes shed tears that were welling within, as her beauty, similar to the edge of a victorious spear, began to fade! And so, when you swore an oath before God saying, ‘There is never ever going to be a separation’, without considering that it’s impossible, she trusted you. To return to her that excellent beauty of hers, wield your chariot, tied with thick-maned, proud horses, O man with a wide chest, wearing a blooming, cool garland, and hasten your journey!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting prior to marriage and here the confidante says these words to the man. She starts by bringing in a mythical reference to a personality, who has measured the world entire in three paces, interpreted by scholars, as referring to the avatar of God Vishnu. Although this figure is referenced, it’s the brother of this figure the verse focuses on, saying he has a skin in the hue of milk. Apparently, the favourite colour of this mythical figure was blue and that’s the attire he wore often. The white skin of this personality hemmed at the edges of that blue attire is placed in parallel to the waves of the blue sea surrounding the white sands, in the man’s domain! After that reference to the man’s land, the confidante goes on to talk about how the man had forsaken the lady, leaving her to be ripped apart by the slander in town. Even so, the lady seems to have carefully hid her suffering from her, the confidante says, and adds that if not for the changing hue on the lady’s forehead, her waning arms, and the falling tears from her exquisite eyes, the confidante would never have known about the pain within. She continues by reminding how the man swore an oath saying he would never, ever part from his maiden, and the lady too, without realising that that’s something that can never be fulfilled, believed the man and lost her beauty now. She concludes to the man that the only way to return to the lady, her past health and beauty, was to wield his chariot and horses, with much haste, to the lady’s abode! Here, we can note the nuanced negotiation skills of the confidante, who starts by saying what a worthy candidate the lady is, for she never gave up the man before others, hiding her own suffering and pain. Next, prior promises made are brought to the fore, and finally, the positive outcome expected and the only way to achieve that are presented clearly, making us hear the trotting of the horses, and see their manes flying in the air, as the man moved by these words, takes action to end the suffering of his beloved!

In this episode, we perceive the actions of a troubled heart, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 123, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and presents a portrait of a maiden, parted from her beloved. கருங் கோட்டு நறும் புன்னை மலர் சினை மிசைதொறும்சுரும்பு ஆர்க்கும் குரலினோடு, இருந் தும்பி இயைபு ஊத,ஒருங்குடன் இம்மென இமிர்தலின், பாடலோடுஅரும் பொருள் மரபின் மால் யாழ் கேளாக் கிடந்தான் போல்,பெருங் கடல் துயில் கொள்ளும் வண்டு இமிர் நறுங் கானல் காணாமை இருள் பரப்பி, கையற்ற கங்குலான்,மாணா நோய் செய்தான்கண் சென்றாய்; மற்று அவனை நீகாணவும் பெற்றாயோ? காணாயோ? மட நெஞ்சே! கொல் ஏற்றுச் சுறவினம் கடி கொண்ட மருள் மாலை,அல்லல் நோய் செய்தான்கண் சென்றாய்; மற்று அவனை நீபுல்லவும் பெற்றாயோ? புல்லாயோ? மட நெஞ்சே! வெறி கொண்ட புள்ளினம் வதி சேரும் பொழுதினான்,செறி வளை நெகிழ்த்தான்கண் சென்றாய்; மற்று அவனை நீஅறியவும் பெற்றாயோ? அறியாயோ? மட நெஞ்சே! என ஆங்குஎல்லையும் இரவும் துயில் துறந்து, பல் ஊழ்அரும் படர் அவல நோய் செய்தான்கண் பெறல் நசைஇ,இருங் கழி ஓதம் போல் தடுமாறி,வருந்தினை அளிய என் மடம் கெழு நெஞ்சே! The voice of a lady missing her man echoes aloud! The words can be translated as follows: “On all the branches of the fragrant, black-trunked laurel wood tree, along with the voice of humming honeybees, black bees buzz together in a resounding rhythm, near the huge ocean, which appears asleep, akin to God Thirumal, who lies down listening to the song of a lute that comes from a glorious tradition, in those bee buzzing fragrant backwaters! In a time of utter despair when the unseeing darkness spreads, you left to be with the one who gave me this relentless affliction. Did you get to see him? Or did you not see him? O foolish heart! In an evening filled with confusion, when killer male sharks rove around fiercely, you left to be with the one who gave me this sorrowful affliction. Did you get to embrace him? Or did you not embrace him? O foolish heart! In an hour when birds flying in neat rows retire to their nests, you left to be with the one who made my well-fitting bangles slip away. Did you get to perceive him? Or did you not perceive him? O foolish heart! And so, forgetting sleep both in the day and night, wishing to attain the man, who has endowed me with this affliction of utter suffering for many days, akin to the sea waves that ebbs and flows in the dark backwaters, you worry ceaselessly, O pitiable, naive heart of mine!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting from the lady, prior to marriage. Here, the lady speaks to her heart and conveys her inner state. She starts by sketching the characteristic tree of this landscape – The ‘Punnai’ or ‘Indian laurel wood tree’ known for its prolific uses. Here, the branches of the tree are highlighted with the sense of sound, making us hear the buzzing of honeybees and black bees in unison, thereby letting us infer the presence of the bright-hued and fragrant flowers therein. As this is happening near the sleeping seas, the lady connects that image to the image of God Thirumaal, sleeping to the sound of traditional song from a lute. Then, the lady addresses her heart and remarks about how it went in search of the man, in that pitch darkness, in that evening when sharks rove, in that hour when birds fly towards their nests, seeking him, who had left her, with an unceasing and sorrowful affliction that made her bangles slip away. She asks her heart whether it succeeded in seeing, embracing and being with the man. The lady concludes saying her heart, which keeps rushing to the man and returning to her, akin to a flood in the backwaters that recedes and soars, is a naive thing, much to be pitied! In this verse, we can observe the oft-repeated custom in Sangam poetry of separating the heart from oneself. We can understand how the ancients saw the heart as a separate being, with a mind of its own, not always under the control of whom it belongs to!

In this episode, we perceive the confused heart of a lady, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 122, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and reveals an impossible situation in a person’s life. ‘கோதை ஆயமும் அன்னையும் அறிவுற,போது எழில் உண்கண் புகழ் நலன் இழப்ப,காதல் செய்து அருளாது துறந்தார்மாட்டு, ஏது இன்றி,சிறிய துனித்தனை; துன்னா செய்து அமர்ந்தனை;பலவும் நூறு அடுக்கினை; இனைபு ஏங்கி அழுதனை;அலவலை உடையை’ என்றி தோழீ!கேள், இனி: மாண் எழில் மாதர் மகளிரோடு அமைந்து, அவன்காணும் பண்பு இலன் ஆதல் அறிவேன்மன்; அறியினும்,பேணி அவன் சிறிது அளித்தக்கால், என்நாண் இல் நெஞ்சம் நெகிழ்தலும் காண்பல் இருள் உறழ் இருங் கூந்தல் மகளிரோடு அமைந்து, அவன்தெருளும் பண்பு இலன் ஆதல் அறிவேன்மன்; அறியினும்,அருளி அவன் சிறிது அளித்தக்கால், என்மருளி நெஞ்சம் மகிழ்தலும் காண்பல் ஒள் இழை மாதர் மகளிரோடு அமைந்து, அவன்உள்ளும் பண்பு இலன் ஆதல் அறிவேன்மன்; அறியினும்,புல்லி அவன் சிறிது அளித்தக்கால், என்அல்லல் நெஞ்சம் மடங்கலும் காண்பல் அதனால்,யாம நடு நாள் துயில் கொண்டு ஒளித்தகாம நோயின் கழீஇய நெஞ்சம்தான் அவர்பால் பட்டதாயின்,நாம் உயிர் வாழ்தலோ நகை நனி உடைத்தே. The evening’s gone and the verse has turned abstract! The words can be translated as follows: “‘Revealing to your garlanded playmates and your mother by making your beautiful, flower-like, kohl-streaked eyes lose their beauty, after loving you, he had parted away without grace, unreasonably. So, you are a little angry; You sit and ponder upon his shortcomings, coming up with hundreds of flaws; And then with suffering and yearning, you shed tears. Such is your sorrow’, you declare to me, my friend! Listen to me now. Courting those maiden with esteemed beauty, he has no desire to come see me. I know this very well. Even though I do, whenever he happens to show a little care and affection, behold how my shameless heart melts for him! Courting those maiden with black tresses akin to darkness, he has no way of understanding me. I know this very well. Even though I do, whenever he happens to show a little grace and love, behold how my confused heart delights in him! Courting those maiden wearing radiant ornaments, he has no reason to think of me. I know this very well. Even though I do, whenever he happens to embrace me a little, behold how my tormented heart simmers down for him! And so, if my heart has utterly forsaken me and has parted away to him, leaving me in the clutches of a love affliction that lets me sleep not even in the dark hour of midnight, then the fact that I live on is something to be laughed at!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady prior to marriage and the lady expresses her emotions in this one. She starts by repeating the words said by her confidante, commenting on how the man had parted away, leaving the lady’s beauty to fade, and thereby revealing their relationship to her playmates and mother, adding how the lady was perpetually mulling over the man’s flaws and then crying about him. In response to this comment about her outer state, the lady talks about her inner state to her confidante, mentioning how the man seemed to be courting beautiful maiden with dark tresses and radiant ornaments, and how even though she knows of this, whenever he happens to come by and show a little love or grace, she forgets everything and melts in love. The lady blames her heart for this state, concluding with the words that if it has decided to take sides with the man in this manner, then one can only laugh at the fact that the lady was still alive! The dejection in the lady’s mind about conflicting feelings for the man is evident from this verse. Whether the man really was courting other women or whether these were the suspicions rising in the lady’s mind because he had parted away without saying anything is a moot point. In any case, the way the mind and heart seem to be at loggerheads when in love can be inferred from this timeless expression from the ancient past!

In this episode, we hear a passionate plea on behalf of a friend, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 121, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and depicts the state of a maiden with elements of nature. ஒண் சுடர் கல் சேர, உலகு ஊரும் தகையது,தெண் கடல் அழுவத்துத் திரை நீக்கா எழுதரூஉம்,தண் கதிர் மதியத்து அணி நிலா நிறைத்தர,புள்ளினம் இரை மாந்திப் புகல் சேர, ஒலி ஆன்று,வள் இதழ் கூம்பிய மணி மருள் இருங் கழிபள்ளி புக்கது போலும் பரப்பு நீர்த் தண் சேர்ப்ப! தாங்கருங் காமத்தைத் தணந்து நீ புறம் மாற,தூங்கு நீர் இமிழ் திரை துணையாகி ஒலிக்குமேஉறையொடு வைகிய போது போல், ஒய்யெனநிறை ஆனாது இழிதரூஉம், நீர் நீந்து கண்ணாட்கு வாராய் நீ புறம் மாற, வருந்திய மேனியாட்குஆர் இருள் துணையாகி அசைவளி அலைக்குமேகமழ் தண் தாது உதிர்ந்து உக, ஊழ் உற்ற கோடல் வீஇதழ் சோரும் குலை போல, இறை நீவு வளையாட்கு இன் துணை நீ நீப்ப, இரவினுள் துணையாகி,தன் துணைப் பிரிந்து அயாஅம் தனிக் குருகு உசாவுமேஒண் சுடர் ஞாயிற்று விளக்கத்தான், ஒளி சாம்பும்நண்பகல் மதியம் போல், நலம் சாய்ந்த அணியாட்கு என ஆங்குஎறி திரை தந்திட, இழிந்த மீன் இன் துறைமறி திரை வருந்தாமல் கொண்டாங்கு, நெறி தாழ்ந்து,சாயினள் வருந்தியாள் இடும்பைபாய் பரிக் கடுந் திண் தேர் களையினோ இடனே. The pain of a lady takes precedence in this one! The words can be translated as follows: “As the radiant flame reaches the mountain, the one with a quality of roving over the world entire, the cool-rayed, beautiful moon rises from the southern ocean, pushing aside the waves, and fills the sky. As bird flocks eat their food and retire to their nests, resounding around, and thick and luscious petals close their buds in the sapphire-hued darkness, it appears as if the dark coast has gone to sleep in your domain, O lord of the cool, spreading seas! As you stayed away leaving her with an unbearable desire, the waves, brimming over the dancing waters resound as the only companion of the maiden, with eyes that flow down with tears, incapable of stopping, akin to a flower filled with dewdrops! As you visited not and stayed away, the pitch black darkness, even as it tormented her faded beauty, became the only companion of the maiden, whose bangles slip away from her wrist, akin to flowers of the flame lily, when the end is near, as their clusters droop down, shedding cool and fragrant pollen. As you abandoned your sweet companion, the song of the solitary bird, parted away from its mate at night, became the only companion of the maiden, whose beauty has faded, akin to the moon in the middle of the day, shorn of its light, owing to the brightness of the radiant rays of the sun! And so, akin to how a thrashing fish, thrown onto the sands of the shore by the waves, is quickly recovered without much pain by a returning wave, this is the time and place to end the suffering of the one, who worries and fades because of your actions, by wielding towards her, your sturdy chariot with leaping horses!” Let’s explore the nuances. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady prior to marriage, and here, the confidante speaks to the man on behalf of the lady. She begins in the customary way of describing an evening, when the sun is down and the moon is up, birds are in their nests and flowers are closing their buds, giving an appearance of an entire land mass in deep slumber. The confidante then addresses the man and tells him how because he abandoned her and stayed away in his town, without trysting with her, the lady suffered with only the roaring waves, the spreading darkness and a singing bird, keeping her company, even as her eyes brimmed over with tears like a flower dripping with dew, her bangles slipped away like the pollen shedding from a drooping flame-lily and her beauty fading like the colour of the moon in the middle of a day, bright with the sun’s rays. Now, she comes to the core of her message and tells the man just the way a fish that was thrown by a wave, and which is thrashing about, fighting for its life, is quickly saved by that returning wave, the man too must direct his chariot and horses to the lady’s abode, and save her that very moment. Finally, it’s good to see actual elements of the sea in this series on the coastal domain. Especially, the last simile about a thrashing fish on the sands of the shore vividly illustrates the pain of the lady through piercing words!

In this episode, we infer emotions from intricate similes about human nature, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 120, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and brings forth the transformation at the cusp of an event. அருள் தீர்ந்த காட்சியான், அறன் நோக்கான், நயம் செய்யான்,வெருவுற உய்த்தவன் நெஞ்சம் போல், பைபயஇருள் தூர்பு, புலம்பு ஊர, கனை சுடர் கல் சேரஉரவுத் தகை மழுங்கித் தன் இடும்பையால் ஒருவனைஇரப்பவன் நெஞ்சம் போல், புல்லென்று, புறம் மாறிக்கரப்பவன் நெஞ்சம் போல், மரம் எல்லாம், இலை கூம்பதோற்றம் சால் செக்கருள் பிறை நுதி எயிறாக,நால் திசையும் நடுக்குறூஉம் மடங்கல் காலை,கூற்று நக்கது போலும், உட்குவரு கடு மாலை! மாலை நீ உள்ளம் கொண்டு அகன்றவர் துணை தாராப் பொழுதின்கண்,வெள்ள மான் நிறம் நோக்கிக் கணை தொடுக்கும் கொடியான் போல்,அல்லற்பட்டு இருந்தாரை அயர்ப்பிய வந்தாயோ? மாலை நீ ஈரம் இல் காதலர் இகந்து அருளா இடன் நோக்கி,போர் தொலைந்து இருந்தாரைப் பாடு எள்ளி நகுவார் போல்,ஆர் அஞர் உற்றாரை அணங்கிய வந்தாயோ? மாலை நீ கந்து ஆதல் சான்றவர் களைதாராப் பொழுதின்கண்,வெந்தது ஓர் புண்ணின்கண் வேல் கொண்டு நுழைப்பான் போல்,காய்ந்த நோய் உழப்பாரைக் கலக்கிய வந்தாயோ? என ஆங்கு,இடன் இன்று அலைத்தரும் இன்னா செய் மாலை,துனி கொள் துயர் தீரக் காதலர் துனைதரமெல்லியான் பருவத்து மேல் நின்ற கடும் பகைஒல்லென நீக்கி, ஒருவாது காத்து ஆற்றும்நல் இறை தோன்ற, கெட்டாங்குஇல்லாகின்றால் இருளகத்து ஒளித்தே. Descriptions of an evening and its impact on parting continue in this series of ‘coastal’ domain songs. The verse can be translated as follows: “A person who has an appearance utterly lacking in compassion; One who does not abide by justice; One who does not do good by others; One who causes fear in the heart of others; Akin to the heart of this person, darkness envelopes slowly. Making the town brim with loneliness, the thick-rayed sun reaches the mountain. Akin to the heart of one, who has lost his old greatness, and because of his suffering, pleads to another, the trees have turn listless. Then, akin to the heart of a miser, who hides his wealth, the trees appear with closed and drooping leaves. As the crescent moon climbs looking like the teeth of the impressive red sky, appearing as if Death was having a good laugh, making all four directions tremble, like the end of time, arrives the fear-inducing, stern evening! “O evening, in a time, when my companion, who has parted away with my heart, has not yet returned, akin to a cruel man, who aims an arrow at a deer caught in the floods, have you come to torment the tortured? O evening, seeing that my lover lacking kindness has parted away, without rendering his grace, akin to those who mock and laugh at others defeated in a war, have you come to agonise the anguished? O evening, in a time when the wise one, who is my pillar, has not yet ended my suffering, akin to one, who stabs a fire-burn wound with a spear, have you come to overwhelm the oppressed?” And so, without finding elsewhere to go, the evening brought great distress to the lady. But the moment her strong and determined lover arrived as her companion and ended her sorrow, akin to how the fierce enemies of a weak king, who had laid siege, thinking it’s the right time, are scattered away, when a strong king appears and supports the other king, utterly ruined turns the evening, which scuttles and hides in fear in the heart of the darkness!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting prior to marriage and here, a narrator remarks on the effect of an evening on a lady. The narrator starts by describing the arrival of an evening. To do that, the natures of individuals are brought to the fore. The first description is about the heart of a compassion-less, unjust, unkind, fear-evoking person, and this is placed in parallel to darkness that spreads in that time of the day. Then, the heart of a person, who is reduced to a state of begging to another, is placed in parallel to how the trees start looking dull, without their life-giving sun. One more heart simile appears and now it’s the heart of a miser, who hides the plenty he has, and this is placed in parallel to the drooping trees with closed leaves in that dark hour. To add another simile, the crest moon is presented as the teeth on the red sky’s face and this image is connected to the laughing face of Death that seems raise its head, as the evening enters the scene. Seeing the arrival of the evening, the lady describes how like a hunter aiming his arrow at a deer thrashing in the floods, like people who mock and laugh at those others, who have lost in a battle, like one who takes a spear and pierces it through a burn wound, the evening seems to assail and assault her agony that is brimming over, because her man is not beside her. After rendering these words of the lady, the narrator brings forth yet another simile of the way the enemies of a weak king, who had gathered around, thinking this is the right time to attack, are routed and ruined utterly, w

In this episode, we perceive a lady’s pain, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 119, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and highlights the happenings of an evening. அகன் ஞாலம் விளக்கும் தன் பல் கதிர் வாயாகப்பகல் நுங்கியது போலப் படு சுடர் கல் சேர,இகல் மிகு நேமியான் நிறம் போல இருள் இவர,நிலவுக் காண்பது போல அணி மதி ஏர்தர,கண் பாயல் பெற்ற போல் கணைக் கால மலர் கூம்ப,தம் புகழ் கேட்டார் போல் தலை சாய்த்து மரம் துஞ்ச,முறுவல் கொள்பவை போல முகை அவிழ்பு புதல் நந்த,சிறு வெதிர்ங் குழல் போலச் சுரும்பு இமிர்ந்து இம்மென,பறவை தம் பார்ப்பு உள்ள, கறவை தம் பதிவயின்கன்று அமர் விருப்பொடு மன்று நிறை புகுதர,மா வதி சேர, மாலை வாள் கொள,அந்தி அந்தணர் எதிர்கொள, அயர்ந்துசெந் தீச் செவ்அழல் தொடங்க வந்ததைவால் இழை மகளிர் உயிர் பொதி அவிழ்க்கும்காலை ஆவது அறியார்,மாலை என்மனார் மயங்கியோரே. A crisp little song after a long time! The words can be translated as follows: “The sun, which illuminates the wide world with the many rays spelt out from its mouth, then swallows that very day it made and retires to the mountains; Akin to the hue of the war-worthy one with a discus, darkness shrouds; To shed some light and make the world see, the beautiful moon soars in the skies. Akin to eyes that have attained sleep, the thick-stemmed flowers close their buds; Akin to those, who have heard their praise fall on their ears, bending their heads, trees sleep; Akin to spreading smiles, buds bloom lusciously on the bushes; Akin to music from small bamboo flutes, bees resound around; Birds count their young ones; Cows rush towards their hamlets, to attend to their calves with love; Animals return to their lairs; Dusk spreads with light, bearing a sword; Priests welcome the twilight; Red lamps are lit up with red flames; Not realising this is a time that has come to end the lives of maiden wearing radiant jewels, those confused people seem to say it’s just an evening!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady, prior to marriage. These words are rendered by a lady revealing the state of her mind. The lady starts by listing the changes in the outer world unfolding before her eyes. First, she talks about the sun, which was showering rays and lighting up the world all day, now taking up the task of swallowing those very rays and hitting the bed in the mountain. As a consequence, darkness starts spreading and the colour of this darkness is etched with a simile of a dark-skinned god holding a discus in hand, possibly referring to God Thirumaal. Seeing darkness raise its head, the moon decides to do its bit and shows its face in the high skies. From the skies, the lady then flies to the earth beneath and talks about how flowers are closing their buds like eyes that have found sweet sleep. She also mentions trees bending their heads and resting, in the manner of people who have heard themselves praised. A moment to pause and note this subtle comment about a reaction to appreciation. This highlights how the ancients would exhibit humility when they receive a praise. In the West, in societies where individualism is prized, an appreciation is expected to be met and received with confidence. However, in many eastern cultures, there’s a refusal to accept praise, wherein often the recipient would deflect the same outwardly, saying, ‘Oh, it’s nothing. I cannot accept your praise’ and so on. It’s this subtle difference we can observe in this simile between trees at night and people receiving praise. Returning, the lady then turns to the flowers blooming like smiles on the bushes and bees buzzing like bamboo flutes around them. She points to birds that have returned to their nests and are checking on their chicks, and cows, rushing homeward to be with their dear calves. That time of twilight seems to her as holding a sword. She then goes to also talk about priests welcoming this time of the day, with verses, and red lamps being lit up. Both are traditions followed till this day in temples and homes in Tamilnadu, a practice to welcome the twilight hour. Now, after listing all the events around here, the lady declares that this is not just a time of the day, this is something that has come to claim the life of maiden, who are parted away from their beloved. She concludes with scorn about people who call this sword-bearing, killing entity as just a harmless ‘evening’. Through these words, we realise the pain of separation that pierces the heart of the lady. At the same time, we have been transported to another time and place to perceive something so well-known to us, the setting of the sun, through the eyes of another!

In this episode, we listen to a lady’s lament, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 118, penned by Nallanthuvanaar. The verse is situated in the ‘Neythal’ or ‘Coastal Landscape’ and sketches the words rendered to an evening. வெல் புகழ் மன்னவன், விளங்கிய ஒழுக்கத்தால்நல் ஆற்றின் உயிர் காத்து, நடுக்கு அற, தான் செய்ததொல் வினைப் பயன் துய்ப்ப, துறக்கம் வேட்டு எழுந்தாற்போல்பல் கதிர் ஞாயிறு பகல் ஆற்றி மலை சேர,ஆனாது கலுழ் கொண்ட உலகத்து, மற்று அவன்ஏனையான் அளிப்பான் போல், இகல் இருள் மதி சீப்ப,குடை நிழல் ஆண்டாற்கும் ஆளிய வருவாற்கும்இடை நின்ற காலம் போல், இறுத்தந்த மருள் மாலை! மாலை நீ தூ அறத் துறந்தாரை நினைத்தலின், கயம் பூத்தபோது போல் குவிந்த என் எழில் நலம் எள்ளுவாய்;ஆய் சிறை வண்டு ஆர்ப்ப, சினைப் பூப் போல் தளை விட்டகாதலர்ப் புணர்ந்தவர் காரிகை கடிகல்லாய் மாலை நீ தையெனக் கோவலர் தனிக் குழல் இசை கேட்டுபையென்ற நெஞ்சத்தேம் பக்கம் பாராட்டுவாய்;செவ்வழி யாழ் நரம்பு அன்ன கிளவியார் பாராட்டும்பொய் தீர்ந்த புணர்ச்சியுள் புது நலம் கடிகல்லாய் மாலை நீ தகை மிக்க தாழ் சினைப் பதி சேர்ந்து புள் ஆர்ப்ப,பகை மிக்க நெஞ்சத்தேம் புன்மை பாராட்டுவாய்;தகை மிக்க புணர்ச்சியார், தாழ் கொடி நறு முல்லைமுகை முகம் திறந்தன்ன, முறுவலும் கடிகல்லாய் என ஆங்குமாலையும் அலரும் நோனாது, எம்வயின்நெஞ்சமும் எஞ்சும்மன் தில்ல எஞ்சி,உள்ளாது அமைந்தோர் உள்ளும்,உள் இல் உள்ளம், உள்உள் உவந்தே. The familiar three-step format of Kalithogai greets us in this verse that echoes a lady’s pain. The words can be translated as follows: “Akin to how a king, renowned for his victory and his protecting of lives, with righteousness and virtue, without any regrets, nudged by the good deeds he has done in his life, rises with intention to the heavens, the many-rayed sun, after fulfilling its duties of the day reaches the mountain. Akin to how another one guides the world that is now deeply distressed by the king’s parting, the spreading darkness is dispersed by the rising moon. Akin to that period of time that stands between the one, who ruled in the shade of his glorious royal umbrella, and the one who follows him, is this confusing hour of evening, which brings much agony! O evening! You mock at my exquisite beauty that has now vanished, akin to a flower in a pond that has closed its buds, owing to the ceaseless memory of the one, who parted away, ruining me entirely! But you never seem to disturb the beauty of others, akin to a wide-open flower on a leafy branch, around which bees with beautiful wings buzz around, when they are united with their lovers! O evening! You relish the sorrow that soars in the hearts of those who listen to the resounding music of the solitary flute in the hands of a cowherd! But you never seem to disturb the fresh beauty of maiden with words, akin to the strings of a lute’s ‘chevvazhi’ melody, when they are relishing a faultless, perfect union with their beloved! O evening! You relish the emptiness that envelopes the hearts of those who are filled with agony, when birds call out aloud, uniting with their pairs on the fine, low hanging branches. But you never seem to disturb the smiles of those, akin to the blooming of wild jasmines on low hanging vines, when they are in a blessed union with those they love! And so, my heart seems to find its joy by thinking about the one who thinks not about me. Will my thoughtless heart continue to remain so within, bearing the assault of the evening hour and the spreading slander?” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a man’s parting from a lady prior to marriage and the lady expresses her emotions at this juncture. The lady begins by talking about a famous and much respected king, who has won many battles and has guarded the people of his land in all the right ways. There will come a moment when his life would end and he would naturally rise to the heavens because of all the good deeds he has done in his life. The lady connects this moment to the sun setting in the mountains after accomplishing all its duties of the day, filling the world with life and energy. An insightful parallel that talks about the importance of the sun to life as we know it! Returning, next the lady connects the moon, which disperses the soaring darkness a little, to the king who will succeed that famous ruler, and do what he can, to end the tears of the mourning subjects. There is a sliver of time filled with bewilderment between the first ruler and the next, between the setting of the sun and the rising of the moon, and that is the evening hour, the lady connects. She directs her words to this evening hour, and talks about how it seems to mock and ruin her beauty, as she keeps thinking about the man who parted away, which seems to delight in her sorrow that heightens listening to the music of a cowherd’s flute, and also, seems to feel happy about the emptiness in her heart, when she hears birds around uniting merrily with their mates. She compares how the evening seems to have no power whatsoever on those who are happily united with their belov

In this episode, we listen to the words of a lovelorn man, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 117, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and portrays an expression of interest in a conversation between a couple. தலைவன்மாண உருக்கிய நன் பொன் மணி உறீஇ,பேணித் துடைத்தன்ன மேனியாய்! கோங்கின்முதிரா இள முகை ஒப்ப, எதிரியதொய்யில் பொறித்த வன முலையாய்! மற்று, நின்கையது எவன்? மற்று உரை தலைவிகையதை சேரிக் கிழவன் மகளேன் யான்; மற்று இஃது ஓர்மாதர்ப் புலைத்தி விலையாகச் செய்தது ஓர்போழின் புனைந்த வரிப் புட்டில்….. தலைவன்……..புட்டிலுள் என் உள?காண் தக்காய்! எற் காட்டிக் காண் தலைவிகாண், இனி: தோட்டார் கதுப்பின் என் தோழி அவரொடுகாட்டுச் சார்க் கொய்த சிறு முல்லை மற்று இவை தலைவன்முல்லை இவை ஆயின் முற்றிய கூழையாய்!எல்லிற்று போழ்து ஆயின், ஈதோளிக் கண்டேனால்;‘செல்’ என்று நின்னை விடுவேன், யான்; மற்று எனக்குமெல்லியது ஓராது அறிவு. A short and simple song in the conversational format. The words can be translated as follows: “ManAs if highly valuable fine gold and sapphires have been melted and fused together with much care, glows your skin, O maiden! Akin to the immature, young buds of the buttercup, are your bosoms, etched with ‘thoyyil’ paintings! What is that you are holding in your hand? Tell me. LadyI’m the daughter of this village’s headman. What I hold in my hand is a lined basket, made from palm fronds, by a weaver woman, to be sold, but one she gave me as a gift! ManO maiden, pleasing to the eyes! What is there within the basket? Show it to me! LadySee now! These are little wild jasmines that were spreading in the forest that I plucked along with my friend having flower-filled tresses. ManO maiden with thick tresses! I can see these are wild jasmines and that the night is here. When I look around at this place, I should say, ‘go’, and let you leave. But what can I do when my mind is weak and frail and refuses to let me to?” Time to explore the nuances. The verse is situated in the category of excessive love expressed by a person. These words are exchanged by the man and the lady. The man opens the scene by approaching the lady and praising her for her exquisite complexion which seems to him, as if pure gold and dazzling sapphires have been blended and polished to perfection. Then, he equates her bosom on which ‘thoyyil’ paintings have been drawn to the buds of a buttercup flower. After these high praises, he asks the lady what she is holding in her hand. The lady replies that she is holding a little basket, woven from palmyra leaves. This was actually made for sale by a weaver woman, but because the lady happened to the village chief’s daughter, that worker had given it to the lady, with much affection, she adds. The man questions her further asking what is inside that basket. The lady responds by opening the basket and showing him that those were the wild jasmine flowers that she had plucked along with her friends. Seeing those jasmine flowers, the man decides to show the lady, the blooms of love in his heart, and he concludes by saying, ‘Yes, what’s there are jasmines, the time now is night and this place is so dark and dense. I should let you go. That would be the right thing. However, my mind doesn’t want to let you go. Please tell me what should I do!’. The words are intended to express the man’s brimming love for the lady and win her heart. Whether the lady accepted the man or not is left to the imagination of the reader, like an open-ended movie with varying interpretations! With this verse that speaks the truth of a heart, we come to the end of verses situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest landscape. In most of these few songs in this domain, the focus was on bull taming by young men of this domain and the celebration of that courage by young maiden through their ‘Kuravai’ dances. The facets about love among workers, rather than a man and a woman, who had nothing else to do, but be a lord and lady of a domain, was a refreshing break in perspective. Now, it’s time to bid bye to these men, battling the bulls, and maiden, looking starry-eyed at them, and journey on to our next and last landscape in Kalithogai!

In this episode, we perceive a conflict between a lady and a man, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 116, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and portrays the relentlessness of a man’s pursuit. தலைவிபாங்கரும் பாட்டங்கால் கன்றொடு செல்வேம்; எம்தாம்பின் ஒரு தலை பற்றினை, ஈங்கு எம்மைமுன்னை நின்றாங்கே விலக்கிய எல்லா! நீஎன்னை ஏமுற்றாய்! விடு! தலைவன்விடேஎன்! தொடீஇய செல்வார்த் துமித்து, எதிர் மண்டும்கடு வய நாகு போல் நோக்கித் தொழு வாயில்நீங்கிச் சினவுவாய் மற்று. தலைவிநீ நீங்கு! கன்று சேர்ந்தார்கண் கத ஈற்று ஆ சென்றாங்குவன்கண்ணள் ஆய்வரல் ஓம்பு. தலைவன்யாய் வருக, ஒன்றோ பிறர் வருக, மற்று நின்கோ வரினும், இங்கே வருக, தளரேன் யான்நீ அருளி நல்க பெறின். தலைவிநின்னை யான் சொல்லினவும் பேணாய்; நினைஇககனைபெயல் ஏற்றின் தலை சாய்த்து, எனையதூஉம்மாறு எதிர்கூறி மயக்குப் படுகுவாய்!கலத்தொடு யாம் செல்வுழி நாடிப் புலத்தும்வருவையால் நாணிலி நீ! A song depicting a conversation between a couple! The words can be translated as follows: “LadyWhen I’m going to the dense grove nearby, with the calf, you catch hold of one end of the cattle tether, and standing in front, you block me! Are you crazy? Let me go! ManI won’t let you go! You are free to be furious with me, akin to a strong and fast young bull that shakes away those who come near to touch it, as it leaps out of the barn’s entrance! LadyYou should leave! Akin to how a cow that has just birthed a calf would go menacingly towards those who come near its young one, my harsh-eyed mother is on her way! Save yourself! ManLet mother come! Let any other come! Even if your king wants, let him come! I shall remain steadfast, until you render your grace! LadyWhatever I say, you don’t listen to me! Standing there, akin to a buffalo that stands in the midst of a downpour, slanting its head, you have something to say in response to what I say. You confuse me no end! O Shameless one, when I go with the milking vessel to the field, seeking me, will you come there too?” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of love among workers and these words are spoken between a herder man and a herder lady. The lady starts by stating that the man was standing there, blocking her path, and pulling the rope of the calf, she was taking to graze in the grove nearby, she asks him if he had gone mad, and demands that he let her go. The man refuses and says he gives her permission to be as mad as a young bull in a barn, one which won’t let anyone come near it, and runs out of the barn with much fury. Catching on to his ‘young bull’ simile, the lady decides to repay him in kind by talking about how her mother was coming there, in the stance of a young cow, which has just delivered a calf, when it pounces towards someone, who decided to go near her young one. A furious mother is a force of nature, the lady seems to tell the man! But the man is unperturbed, for he says, ‘Let your mother come, let anyone else who wants to come come here, why even if your king wants to come here with his army, let him, I won’t budge from here!’. The lady responds by bringing forth yet another simile, where she paints a picture of a buffalo standing in a downpour, without moving, simply slanting its head. This is one of those similes that had me cracking up, for it reminded me of an oft-used, familiar phrase in contemporary Tamil, which goes, ‘எருமை மாட்டு மேல மழை பெஞ்சமாதிரி’, meaning ‘akin to rain that pours on a buffalo’ to talk about how there’s no effect of one’s words on the person listening in front. A favourite line of Tamil parents, when talking to their teenagers! It’s fascinating to see such a phrase used in light conversations in Tamil land be a part of a classical verse two thousand years ago! Returning, our lady is mad that the man is acting like that buffalo not responding to the downpour of her refusals. Finally, she ends with a question, asking the man whether he will shamelessly come following her when she goes to the fields with a milking vessel later! The last line is also meant to be a cryptic way of inviting the man to another, more favourable trysting spot. Yet again, the similes from this land talking about the animals and the life therein, delight us, and make us perceive the love that blooms in these wild spaces of the past!

In this episode, we perceive the fearful stance of the lady, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 115, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches a domestic scene and its consequences in the life of the lady. தலைவிதோழி! நாம் காணாமை உண்ட கடுஙகள்ளை, மெய்கூரநாணாது சென்று நடுங்க உரைத்தாங்குக்,கரந்ததூஉம் கையொடு கோட்பட்டாம் கண்டாய், நம்புல்லினத்து ஆயர் மகன்சூடி வந்ததோர்முல்லை ஒரு காழும் கண்ணியும், மெல்லியால்!கூந்தலுள் பெய்து முடித்தேன் மன் தோழி! யாய்வெண்ணெய் உரைஇ விரித்த கதுப்போடே,அன்னையும் அத்தனும் இல்லரா யாய் நாண,அன்னை முன் வீழ்ந்தன்று அப் பூ;அதனை வினவலும் செய்யாள், சினவலும் செய்யாள்,நெருப்புக் கை தொட்டவர் போல விதிர்த்திட்டு,நீங்கிப் புறங்கடை போயினாள்; யானும் என்சாந்து உளர் கூழை முடியா நிலம் தாழ்ந்தபூங்கரை நீலம் தழீஇத் தளர்பு ஒல்கிப்பாங்கரும் கானத்து ஒளித்தேன்; தோழி…………………… அதற்கு எல்லா!ஈங்கு எவன் அஞ்சுவது?அஞ்சல் – அவன் கண்ணி நீ புனைந்தாய் ஆயின் நமரும்அவன்கண் அடைசூழ்ந்தார் நின்னை; அகல்கண்வரைப்பில் மணல் தாழப் பெய்து, திரைப்பில்வதுவையும் ஈங்கே அயர்ப; அதுவேயாம்அல்கலும் சூழ்ந்த வினை. A simple verse relaying a problem and its solution as well! The words can be translated as follows: “LadyMy dear friend, akin to how someone, after drinking strong toddy without others knowing, starts shivering, and then, without shame, owns up their act before others, I have been caught redhanded with that which I was hiding! This is how it happened: Taking a jasmine strand from the head garland worn by the son of the goatherds, I tied that within my tresses. When I came home, foster mother untied my hair to rub it with ghee. At this time, both mother and father were at home too. Making foster mother confused, before her, fell a flower from that strand. Neither did she query me about it nor did she get angry about it. Akin to someone who has touched fire, she stood up, shaking her hands, and left from there to step into the backyard. As for me, without tying up my tresses, covered with dried-up sandalwood paste, pulling up my blue attire, with a floral border hanging low, taking unsteady steps, I ran to hide in the dense grove nearby! ConfidanteHey dear! Why do you fear? Fear not! Knowing that you tied his garland in your tresses, our kin have decided to offer you to him; In the wide open spaces of the front yard, spreading sands and covering with a canopy, they are making arrangements for your wedding; That’s the thing we wished they would do, every single day!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of revealing a lady’s relationship with the man to her kin. Though the theme comes from the young love phase of the mountain landscape, elements of life from the herder’s community places the same in this forest domain. These words are spoken by the lady and her confidante. The lady starts the conversation with an interesting simile. She paints the portrait of a person who has gone and secretly drunk up some strong liquor. Later, when they start shivering because of its side effects, they will be pushed to a state of shamelessly owning up their act of getting sloshed. That’s what happened to her, she says, and then elaborates by relating to her friend, an incident at home. Apparently, the lady had tied a jasmine flower strand from the head garland of her beloved, the son of goatherds. Later, when she was at home, her foster mother, wanting to do some hair grooming, had opened out the tresses of the lady, and that jasmine strand fell down just then. Without getting angry, without incessant questioning, the foster mother seemed to have simply got up, shaking her hand as if she had touched fire and moved out into the backyard. On top of this, the lady’s mother and father were also at home, just then, the lady says. Shocked by the incident, the lady seems to have run out, tresses loose, holding her favourite attire of a blue skirt with a floral pattern, and hidden in the grove nearby. Hearing all this, the confidante tells her not to fear at all, for the lady’s parents, understanding their girl’s heart, had decided to wed her to that young man, and at the moment, they were making preparations to spread the sand and tie the tent to conduct the wedding- the very thing the lady and confidante had dreamt about, for long. The joy we feel, when those around us understand and fulfil our heart’s desires, even before we ask for the same, is evident in the verse. Incidentally, it’s also a feeling, which can be felt in equal measure, when we do something like that for someone we love!

In this episode, we perceive a lady’s anxious state, portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 114, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches the agony of a lady, as momentous events unfold before her. தலைவிவாரி, நெறிப்பட்டு, இரும்புறம் தாஅழ்ந்தஓரிப் புதல்வன் அழுதனன் என்பவோ,புதுவமலர் தைஇ, எமர் என் பெயரால்,வதுவை அயர்வாரை கண்டு? “மதி அறியாஏழையை” என்று அகல நக்கு வந்தீயாய்! நீதோழி அவன் உழைச் சென்று. தோழிசென்று யான் அறிவேன்; கூறுக மற்று இனி. தலைவி‘சொல் அறியாப் பேதை! மடவை! மற்று எல்லா!நினக்கு ஒரூஉம்; மற்று, என்று அகல் அகலும்; நீடு இன்றுநினக்கு வருவதாக் காண்பாய்’, அனைத்து ஆகச்சொல்லிய சொல்லும் வியங்கொளக் கூறு. தருமணல் தாழப் பெய்து இல் பூவல் ஊட்டி,எருமைப் பெடையோடு, எமர் ஈங்கு அயரும்பெரு மணம் எல்லாம் தனித்தே ஒழிய,வரி மணல் முன்துறைச் சிற்றில் புனைந்ததிரு நுதல் ஆயத்தார் தம்முள் புணர்ந்தஒரு மணம் தான் அறியும் ஆயின் எனைத்தும்தெருமரல் கைவிட்டு இருக்கோ, அலர்ந்தவிரிநீர் உடுக்கை உலகம் பெறினும்,அருநெறி ஆயர் மகளிர்க்குஇரு மணம் கூடுதல் இல் இயல்பு அன்றே? Time to explore the nuances. The words can be translated as follows: “LadyEven after seeing that my kin are preparing for my wedding by stringing fresh and new flowers, after combing and straightening tresses, hanging low on both sides, will they simply say, ‘Our little boy is crying!’? Please go to his home, my friend, and scorn him saying, ‘You are a pitiable one, who knows nothing!’ ConfidanteI will go thither and find out! What else should I tell him, tell me now. LadyTell him, “You are an ignorant one, who does not know to speak up! A fool and everything else! It will slip away from you. It will slip far from you. You will see this happen to you’ – Say all this and much more to make him understand! It appears as if this great wedding that my kin are about to hold, spreading fresh sand in front of the house, adding red soil, and praying to the female buffalo, might happen without him. Those who have united with their beloved in the lined sands of the shore, filled with small sand houses, built by maiden with fine foreheads, know that their wedding is over. Won’t they be startled and bewildered? Isn’t it well known that even if they were to gain the entire world with the spreading seas, it’s not in the nature of herder women with virtue to accept to be part of two weddings!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of a lady’s attempt to persuade a man to marry her. Though this theme is most commonly found in the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’, it has been grouped under the ‘Mullai’ or ‘Forest landscape’, owing to the presence of elements from the herder community. These words are said by the lady to her confidante. The lady starts in an agitated tone talking about how her family is preparing for her wedding and asks whether the man’s relatives will say, ‘Our little boy is crying!’, indirectly asking if the man she loves is but a child! She asks her confidante to go there and tell him what a fool he is. The confidante asks what more should she tell him and the lady replies saying the confidante must make him understand that he should speak up, otherwise he is going to lose the lady for sure. Then, she talks about the wedding preparations her family is carrying on with, by spreading fresh sand in front of her house, adding red soil there and then praying to the female buffalo, perhaps a fertility ritual. She talks about another place filled with sands, the river shore, where she united with her man, and declares her wedding with the man was already over, at that moment, She insists to the confidante to ask him, how will a virtuous herder woman let herself be married twice, even if the entire world is offered on a platter! The verse in addition to throwing bright light on the sky-soaring virtue of Sangam women of being true to their beloved, also subtly conveys the culture of a herder community by sketching its wedding customs!

In this episode, we listen to a intriguing conversation, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 113, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and presents hidden layers in the relationship between a man and his lady. தலைவன்நலமிக நந்திய நயவரு தட மென்தோள்,அலமரல் அமர் உண்கண், அம் நல்லாய்! நீ உறீஇஉலமரல் உயவு நோய்க்கு உய்யும் ஆறு உரைத்துச் செல். தலைவிபேர் ஏமுற்றார் போல முன் நின்று விலக்குவாய்யார்? எல்லா! நின்னை அறிந்ததூஉம் இல்வழி? தலைவன்தளிர் இயால்! என் அறிதல் வேண்டின், பகை அஞ்சாப்புல்லினத்து ஆயர் மகனேன், மற்று யான். தலைவிஒக்கும் மன்.புல்லினத்து ஆயனை நீ ஆயின், குடம் சுட்டுநல் இனத்து ஆயர் எமர். தலைவன்எல்லா!நின்னொடு சொல்லின் ஏதமோ இல்லை மன். தலைவிஏதம் அன்று எல்லை வருவான் விடு. தலைவன்விடேன்.உடம்பட்டு நீப்பார் கிளவி மடம் பட்டு,மெல்லிய ஆதல் அறியினும், மெல்லியால்!நின் மொழி கொண்டு யானோ விடுவேன், மற்று என் மொழி கொண்டுஎன் நெஞ்சம் ஏவல் செயின்? தலைவிநெஞ்சு ஏவல் செய்யாது என நின்றாய்க்கு, எஞ்சியகாதல் கொள் காமம் கலக்குற ஏதிலார்பொய்ம் மொழி தேறுவது என்? தலைவன்தெளிந்தேன், தெரி இழாய் யான்!பல்கால் யாம் கான் யாற்று அவிர் மணல் தண் பொழில்அல்கல் அகல் அறை ஆயமொடு ஆடி,முல்லை குருந்தொடு முச்சி வேய்ந்து எல்லைஇரவுற்றது; இன்னும் கழிப்பி; அரவுற்றுஉருமின் அதிரும் குரல் போல் பொருமுரண்நல் ஏறு நாகுடன் நின்றன,பல் ஆன் இனநிரை நாம் உடன் செலற்கே. Like the previous verse, this too is another tryst between a determined man and a reluctant lady! The words can be translated as follows: “ManO beautiful maiden, glowing with allure, are your soft and curved arms, and those huge and fighting kohl-streaked eyes! Tell me the way to abate this suffering-filled disease you have caused in me. LadyLike a crazed person, you stand before me and block me! Who are you? I have never seen you before! ManO maiden, akin to a tender sprout! If you have to know who I am, I’m the son of goat herders, who are fearless of foes! LadyThat sounds right. If you are the son of goat herders, my kin are cattle herders, who gather pots of milk! ManI hope there’s nothing wrong in conversing with you. LadyNothing wrong. I will come tomorrow. Let go of me. ManI won’t! O gentle maiden, although I know the words of those who seem to agree but wish to part away are shallow, with naivety, I want to accept your words and let you go, but what can I do, when my heart commands me not to listen to my own words? LadySaying my heart does not let me, you stand there, then why do you accept those falsehoods of those, who confuse you with remnants of their love and desire? ManI’m clear now, O maiden wearing well-etched jewels! Many a time, on the spreading sands by the wild river, in the cool shade of the grove, on the wide boulders, we have played together with your playmates, wearing woven garlands of wild jasmine and wild lime on our heads, until it became dark. When we delayed further, akin to the roar of thunder that startles snakes, the fighting bulls that stood with the cows bellowed, waiting for us to leave together!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of forbidden love between a man and a lady. The words are exchanged between a herder girl and a herder man. The man opens the scene by asking a maiden to show the way to cure his love affliction. The lady responds by asking who he is, for she has never seen him before and why is he blocking her path. The man replies by saying to her, ‘If you really want to know, I’m the son of goat herds’. As if introducing her, in response, she says, ‘I’m the daughter of cowherds’. The man queries innocently asking if there was anything wrong in talking to her, to which the lady says, ‘Nothing wrong. Let me go. I will come tomorrow’. But the man persists saying although he believes her words, which are most probably lies, and let her go, his heart is not letting him to. The lady asks why he believes in those so-called lies. The man responds by recollecting a time they both spent together in the groves, until it became dark, and all the fighting bulls that they had brought to graze, had started roaring like thunder, as if telling them, ‘Come on. Let’s get going home’. Through this last account by the man, we understand that the lady already knows the man and is simply pretending not to know him, perhaps because her kin have forbidden their union. The man tries to regain her love by reminiscing about the good times they had spent together. Nostalgia is indeed the stream of water that makes the seed of love sprout with gusto!

In this episode, we perceive a lady’s change of stance, portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 112, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and etches the determined pursuit of a man. தலைவியார் இவன், என்னை விலக்குவான்? ‘நீர்உளர்பூந்தாமரைப் போது தந்த விரவுத் தார்க்கல்லாப் பொதுவனை நீ மாறு நின்னொடுசொல்லல் ஓம்பு’ என்றார் எமர். தலைவன்எல்லா! ‘கடாஅய கண்ணால் கலைஇய நோய் செய்யும்நடாஅக் கரும்பு அமன்ற தோளாரைக் காணின்விடாஅல் ஓம்பு’ என்றார் எமர். தலைவிகடாஅயார் நல்லாரைக் காணின் விலக்கி நயந்து அவர்பல்லிதழ் உண்கண்ணும் தோளும் புகழ் பாடநல்லது கற்பித்தார் மன்ற நுமர், பெரிதும்வல்லர் எமர் கண் செயல். தலைவன்ஓஒ வழங்காப் பொழுது நீ கன்று மேய்ப்பாய் போல்வழங்கல் அறிவார் உரையாரேல் எம்மைஇகழ்ந்தாரே அன்றோ எமர்? தலைவிஒக்கும் அறிவல் யான் எல்லா, விடு; தலைவன்விடேன் யான்; என் நீ குறித்தது இருங்கூந்தால்நின்னை என் முன் நின்றுசொல்லல் ஓம்பு என்றமை அன்றி அவனை நீபுல்லல் ஓம்பு என்றது உடையரோ, மெல்லமுயங்கு நின் முள் எயிறு உண்கும் தலைவி (தன் நெஞ்சிடம்)எவன் கொலோ?மாயப் பொதுவன் உரைத்த உரை எல்லாம்வாயாவது ஆயின், தலைப்பட்டாம்; பொய்யாயின்,சாயல் இன் மார்பில் கமழ்தார் குழைத்த நின்ஆயிதழ் உண்கண் பசப்பத் தட மென்தோள்சாயினும் ஏஎர் உடைத்து. Another one in the light conversational format! The words can be translated as follows: “LadyWho is he, the one stopping me? ‘Do not talk to that unwise herder man wearing a garland of mixed flowers, the one, who gave those lotus flowers blooming in the water!’ – So said, my kin! ManHey dear! ‘Do not let go if you see the one with bewitching eyes, she who disturbs and renders an affliction, the one with sugarcane painted, beautiful arms!’ – So said, my kin! LadyThe kin of yours have taught you well indeed, saying if you see those with bewitching eyes, stop them, and flatter their many-petalled, kohl-streaked eyes with songs many! If they are so capable, why don’t they approach my kin? ManOh! If my kin know that you will take the calves grazing in this place at a time when no-one is about and then don’t tell me about that, wouldn’t that mean they don’t care about me? LadyThat sounds about right. I know all about it! Let me go now! ManI won’t! O maiden with thick tresses, what did you just tell me now? Your kin said ‘Do not stand before him and talk to him’. Did they say, ‘Do not embrace him!’? So, hug me gently so that I can savour the nectar of your sharp teeth! Lady (To her heart)What shall I do? If the words rendered by this deceptive herder becomes true, I will be saved; But if it were to become false, the beautiful petaled, kohl-streaked eyes that has now decided to crush the garland worn on the sweet chest, would become coated with pallor, and these curving soft arms would thin away. Even so, they would remain beautiful!” Let’s delve into the details. The verse is situated in the context of forbidden love between a man and a lady. The words are exchanged between a herder girl and a herder man. The lady opens the scene by wondering who was this chap, who was blocking her path, and then she says, ‘Isn’t he the one my folks have asked me not to talk to?’. Hearing this, the man says, ‘Is that what your folks have said to you? Do you know what mine have said to me? Never let go if I see someone as beautiful as you are, cross my path’. To this, she responds with scorn, ‘Oh! They have taught you well to sing and praise the beautiful maiden who cross your path. They seem very wise. Why don’t they come and talk to my kin?’. The man answers this tangentially saying, ‘Only if they don’t advise me so, I’d think they care not about me at all!’ The lady dismisses his words and prepares to leave but the man refuses to let her go saying, ‘Hey listen! All your folks said was don’t talk to me. Did they say don’t embrace me? Come on then, what’s stopping you from coming close to me?’. The lady is now resigned to her fate and concludes saying to her heart, ‘If the love and promise the chap gives me is to come true, then I’ll be saved. If he’s going to deceive me and vanish away, then my eyes will be filled with pallor and my arms will thin away. But even then, they will still be beautiful!’. This last line reveals to us that the lady is ready to take the risk of furthering her relationship with this man, who has relentlessly pursued her. A verse which reveals to us how the perceptions and opinions of a family in Sangam times, affect two people in love!

In this episode, we listen to a lady’s plea to a friend, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 111, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches the petition and dismissal of a man’s requests. தீம்பால் கறந்த கலம் மாற்றிக், கன்றெல்லாம்தாம்பின் பிணித்து, மனைநிறீஇ, யாய் தந்தபூங்கரை நீலம் புடைதாழ மெய்அசைஇ, பாங்கரும்முல்லையும் தாய பாட்டங்கால் – தோழி! நம்புல்லினத்து ஆயர் மகளிரோடு எல்லாம்ஒருங்கு விளையாட, அவ்வழி வந்தகுருந்தம்பூங் கண்ணிப் பொதுவன் மற்று என்னை“முற்றிழை ஏஎர் மட நல்லாய்! நீ ஆடும்சிற்றில் புனைகோ சிறிது?” என்றான்; “எல்லா! நீ‘பெற்றேம் யாம்’ என்று பிறர் செய்த இல் இருப்பாய்,கற்றது இலை மன்ற காண்” என்றேன்; “முற்றிழாய்!தாதுசூழ் கூந்தல் தகைபெறத் தைஇயகோதை புனைகோ நினக்கு?” என்றான்; “எல்லா! நீஏதிலார் தந்த பூக்கொள்வாய் நனி மிகப்பேதையை மன்ற பெரிது” என்றேன்; “மாதராய்!ஐய பிதிர்ந்த சுணங்குஅணி மென்முலை மேல்தொய்யில் எழுதுகோ மற்று?” என்றான்; “யாம் பிறர்செய்யுறம் நோக்கி இருத்துமோ? நீ பெரிதுமையலை மாதோ விடுக” என்றேன்; தையலாய்!சொல்லிய ஆறு எல்லாம் மாறுமாறு யான் பெயர்ப்ப,அல்லாந்தான் போலப் பெயர்ந்தான், அவனை நீஆயர் மகளிர் இயல்பு உரைத்து, எந்தையும்யாயும் அறிய உரைத்தீயின் யான் உற்றநோயும் களைகுவை மன். An account of a past conversation! The words can be translated as follows: “After placing vessels with sweet milk within, I tied the calves with ropes. Leaving them in the house, wearing a blue attire with a floral border, hanging low, swaying my form, I went to the grove filled with toothbrush trees and wild jasmine vines. My friend, I was playing together with the daughters of goatherds there. Just then, a herder man came that way, wearing a garland of wild lime flowers. He said, “O beautiful maiden, wearing radiant jewels, shall I carve a little sand home for you to play with?”. I replied, “Hey you! Only you will live in the homes of others, thinking ‘I’ve got it. What more do I want? You know not what’s right!”. He said, “O beautiful maiden wearing flawless jewels, shall I weave a garland to adorn with much beauty, your pollen-filled, fine tresses?”. I replied, “Hey you! Only you will accept the flowers given by a stranger. Your foolishness is great indeed!” He said, “O pretty maiden, on your soft bosom, on which beauty spots spread so alluringly, shall I etch ‘thoyyil’ paintings?. I replied, “Do you think I’m waiting for someone to come do this for me? You are in some delusion. Leave me alone!” O young maiden! Whatever he said, I rejected repeatedly, and he parted away with much disappointment. If you will go to him and talk about the true nature of herder maiden, and let my father and mother know about this, you will vanquish my affliction too!” Let’s explore the details. The verse is situated in the context of revealing a lady’s relationship with a man to the lady’s kin. Although this theme is mostly found in the ‘Kurinji’ or ‘Mountain landscape’, the setting of a herder community situates it in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’. The words are said by a lady to her confidante. The lady begins by talking about her activities on the day before. She presents the scene of how she milked the cows, brought those brimming vessels, and placed them within her home. Next, she ties up the calves, making sure they don’t scoot off, and then she mentions that she wore a blue attire with a floral design in the border, hanging low. This mention of an attire with varying patterns tells us the weaving industry was thriving well in that time and place. Returning to the lady, she says after that, with a little hop and dance, she went out to the grove filled with toothbrush trees and jasmine vines, to play with other young girls, daughters of goatherds. As she was playing there, a young man seems to have approached her and put forth three requests: First, he asks whether he could build a little sand home for her to play with; Next, whether he could weave a garland to adorn her tresses; And last, whether he could draw ‘thoyyil’ paintings on the lady’s beautiful bosom. To each of these requests, the lady replies with, ‘Only you will be content with a home that someone else builds for them, not me; only you will accept flowers from a stranger, not me; and finally, about the ‘thoyyil’ question, she asks him whether he thought she was waiting for someone to come and paint her bosom’. She scolds the man for his delusion and asks him to leave. This series of exchanges the lady shares with her confidante and tells her, ‘That day, I cheekily retorted to him and made him leave so disappointed. But now, my heart has changed. So, please go to him and tell him this is how herder girls will talk, rejecting at first, and also wishing to accept their men only after they tame the bulls. You also please reveal my love for him to my father and mother. Only this will resolve the love affliction in my heart’! Qu

In this episode, we perceive a conversation between a lovelorn man and his beloved, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 110, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and presents elements that echo the soul of this land. தலைவிகடி கொள் இருங் காப்பில் புல்லினத்து ஆயர்குடிதொறும் நல்லாரை வேண்டுதி எல்லா!இடு தேள் மருந்தோ, நின் வேட்கை? தொடுதரத்துன்னி, தந்தாங்கே, நகை குறித்து, எம்மைத்திளைத்தற்கு எளியமாக் கண்டை; “அளைக்கு எளியாள்வெண்ணெய்க்கும் அன்னள்” எனக் கொண்டாய் தலைவன்ஒண்ணுதால்!ஆங்கு நீ கூறின், அனைத்தாக; நீங்குகஅச்சத்தான் மாறி, அசைவினான் போத்தந்து,நிச்சம் தடுமாறும், மெல் இயல் ஆய்மகள்!மத்தம் பிணித்த கயிறு போல், நின் நலம்சுற்றிச் சுழலும் என் நெஞ்சு விடிந்த பொழுதினும் இல்வயின் போகாது,கொடுந் தொழுவினுள் பட்ட கன்றிற்குச் சூழும்கடுஞ்சூல் ஆ நாகு போல், நிற் கண்டு, நாளும்,நடுங்கு அஞர் உற்றது என் நெஞ்சு எவ்வம் மிகுதர, எம் திறத்து, எஞ்ஞான்றும்,நெய் கடை பாலின் பயன் யாதும் இன்றாகி,கை தோயல் மாத்திரை அல்லது செய்திஅறியாது அளித்து என் உயிர் தலைவிஅன்னையோ? மன்றத்துக் கண்டாங்கே, ‘சான்றார் மகளிரைஇன்றி அமையேன்’ என்று இன்னவும் சொல்லுவாய்;நின்றாய்; நீ சென்றீ; எமர் காண்பர்; நாளையும்கன்றொடு சேறும் புலத்து. Another short conversational verse! The words can be translated as follows: “LadyHey you! In all the houses upon the fresh and fragrant vast spaces, where goatherds live, you seek beautiful women! Is your desire like a scorpion’s sting that must be cured immediately? Just because I came close and let you touch me, seeing my smile, you have decided I’m easy to get together with, thinking ‘She readily offers the buttermilk, why won’t she do the same with butter?’! ManO maiden with a radiant forehead! If that’s what you think about me, let it be so! I will leave. O soft-natured herder girl, with fear, it moves away, but then overcome with desire, it comes near, and akin to rope around a churning rod, around your beauty, twists and turns, this heart of mine! Even when it’s daybreak, instead of stepping out, a cow that has delivered its first calf, will remain within, close to its young one in the barn. Akin to that, seeing you, day after day, trembles in torment, this heart of mine! As suffering brims over beyond my ability to bear every day, akin to milk that is of no use when it has been used to make butter, without anything else, but the memory of touching you with my hands, pitifully laments this life of mine! LadyIs that so? Right at the moment you see someone, you declare you cannot be without that woman from a good family, saying all this and stand here waiting. Please go away! My kin will see us. Tomorrow, I will come with the calf to the fields!” Time to explore the nuances. The verse is situated in the context of love among workers and these words are exchanged by a herder man and a herder lady. The lady starts the scene by remarking on the man’s desire to be with women, asking if it is a scorpion’s sting that requires immediate attention. She describes how she just came close to him and let him touch her but he seems to have taken it as a license to get together with her. To explain his thought process, she talks about how the man thinks just because he’s got buttermilk easily from her, he’ll get butter too. In their own way, the ancients are talking about the critical concept of consent in intimate relationships. Returning, we find the man replying that if that’s how the lady feels, he would leave. But then goes on to pen his state of suffering with three parallels: One, a rope around a churning rod that moves this way and that way, around this herder girl; Two, how a cow that has delivered its first calf won’t leave the side of its young one, even when it’s daybreak and time to go grazing; Three, the useless state of milk after butter has been taken from it, the man connects to his life that pines to be with the lady. Hearing all this, the lady asks incredulously how he can want to be with someone the moment he sees them, and that too in the town centre. She tells him one of her kin might see her and leaves with the cryptic message that she would be in the fields the following day with her calf, hinting to the man he may find success in his prospects to be with her if he comes the next day. Beyond the brimming romance in these lines, what’s striking is the stack of similes that etch the various elements of this land. It’s fascinating how the poets root their poems so strongly in a particular domain and create art that is the perfect fusion of love and life in a land!

In this episode, we listen to a heart’s outpouring, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 109, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and etches the mesmerising beauty of a maiden. கார் ஆரப் பெய்த கடி கொள் வியன் புலத்துப்பேராது சென்று, பெரும் பதவப் புல் மாந்தி,நீர் ஆர் நிழல குடம்சுட்டு இனத்துள்ளும்,போர் ஆரா ஏற்றின் பொரு நாகு இளம் பாண்டிதேர் ஊர செம்மாந்தது போல் மதைஇனள் பேர் ஊரும் சிற்றூரும் கௌவை எடுப்பவள் போல்,மோரோடு வந்தாள் தகை கண்டை; யாரோடும்சொல்லியாள் அன்றே வனப்பு பண்ணித் தமர் தந்து, ஒரு புறம் தைஇயகண்ணி எடுக்கல்லாக் கோடு ஏந்து அகல் அல்குல்புண் இல்லார் புண்ணாக நோக்கும்; முழு மெய்யும்கண்ணளோ? ஆயர் மகள் இவள்தான் திருத்தாச் சுமட்டினள், ஏனைத் தோள் வீசி,வரிக் கூழ வட்டி தழீஇ, அரிக் குழைஆடல் தகையள்; கழுத்தினும் வாலிதுநுண்ணிதாத் தோன்றும் நுசுப்புஇடை தெரியா ஏஎர் இருவரும் தத்தம்உடை வனப்பு எல்லாம் இவட்கு ஈத்தார்கொல்லோ?படை இடுவான்மன் கண்டீர், காமன் மடை அடும்பாலொடு கோட்டம் புகின் இவள் தான், வருந்த நோய் செய்து இறப்பின் அல்லால், மருந்து அல்லள்‘யார்க்கும் அணங்காதல் சான்றாள்’ என்று, ஊர்ப் பெண்டிர்,‘மாங்காய் நறுங் காடி கூட்டுவேம்; யாங்கும்எழு நின் கிளையொடு போக’ என்று தத்தம்கொழுநரைப் போகாமல் காத்து, முழு நாளும்,வாயில் அடைப்ப வரும். After the downpour of long, long songs in this Mullai landscape, a gentle drizzle in this one! The words can be translated as follows: “Without leaving the fresh and fragrant wide spaces, where the rains had poured copiously, feeding on the thick and tall scutch grass in the moist shade, along with the herd of cows that yield pots of milk, grazes the war-like, young one of a bull that never ceases fighting. Akin to how this young bull would stride with pride when tied for the first time to a chariot, walks on this young maiden. Making all the great towns and little hamlets spread rumours, see how she comes walking, selling buttermilk. It is said that her beauty has no equal! On one side, she wears a garland, woven and presented to her by her kin, around her lined and lifted wide hips, destroying even those without desire. It’s not just her eyes that captivate one, her entire form seems to be a collection of eyes, in that herder’s daughter! As for her, she places a huge head pad that does not fit, and swaying her arms, holding a basket full of rice, she comes walking, with her dangling earrings dancing. Even more alluring and slender than her neck, appears her slim waist. Have those two heavenly maiden given away all their exquisite beauty to her? If she enters the temple of Kama, the God of love, with a pot of milk as offering, seeing her, he is sure to drop down his bow, stunned! She is one who is sure to part away, condemning me with a fatal affliction, but she won’t become the cure! The womenfolk of the town thinking, ‘What a terror she is!’, will decide, ‘Let’s choose tender mango pickle as our side dish’ and tell the maiden, ‘Please leave elsewhere with your kin to sell your wares’ and will prevent their husbands from stepping out, the entire day, by shutting their gates!” Let’s delve into the details. The verse is situated, like the previous one, in the context of love between workers, and these words are said by a herder man about a buttermilk-selling young maiden. The man first talks about the gait of this lady, equating it to an element of that land – a young bull, born to a fighter bull, in the moment this bull is tied to a cart and sent out on its first mission. The pride many young people feel when they start to work and the assurance it renders to them is captured in this simile. This young girl too is out on the streets, selling buttermilk, creating an uproar in towns, big and small, the man tell us, adding ‘Oh! That beauty of hers has no equal!’. He describes how a garland she wears around her waist seems to devastate even ascetics who have no desire. As one of the things she carries, he talks about a load pad, called as ‘summaadu’, which I have seen women in rural parts of Tamilnadu use till this day. It’s a rolled piece of cloth, used to carry heavy pots and vessels on the head. The man remarks how that doesn’t fit the lady at all, perhaps it’s too big for her, or maybe not fashionable enough! The other thing she’s holding is a basket of rice and this simple object echoes the economics of that era, depicting a barter system of exchanging buttermilk and rice, a transfer of products between the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and the ‘Marutham’ or ‘Farmlands Landscape’. The man continues describing the lady’s dangling earrings and then goes on to talk about her slim waist. He mentions two heavenly maiden, whom he names not, but possibly referring to the mythological Urvasi and Ramba, goddesses known for their divine beauty, wondering if they have decided to donate all their beauty to this maiden! In the same vein, he says when this lady enters

In this episode, we see sparks fly in a couple’s conversation, as conveyed in Sangam Literary work, Kalithogai 108, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and reveals interesting perspectives about work in ancient times. தலைவன்இகல் வேந்தன் சேனை இறுத்த வாய் போலஅகல் அல்குல், தோள், கண், என மூவழிப் பெருகி,நுதல், அடி, நுசுப்பு, என மூவழிச் சிறுகி,கவலையால் காமனும் படை விடு வனப்பினோடு,அகலாங்கண் அளை மாறி, அலமந்து, பெயருங்கால்,‘நகை வல்லேன் யான்’ என்று என் உயிரோடு படை தொட்டஇகலாட்டி! நின்னை எவன் பிழைத்தேன், எல்லா! யான்? தலைவிஅஃது அவலம் அன்று மனஆயர் எமர் ஆனால், ஆய்த்தியேம் யாம் மிககாயாம்பூங் கண்ணிக் கருந் துவர் ஆடையைமேயும் நிரை முன்னர்க் கோல் ஊன்றி நின்றாய், ஓர்ஆயனை அல்லை; பிறவோ அமரருள்ஞாயிற்றுப் புத்தேள் மகன்? தலைவன்அதனால் வாய்வாளேன்:‘முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்னபல்லும் பணைத் தோளும், பேர் அமர் உண்கண்ணும்,நல்லேன் யான்’ என்று, நலத்தகை நம்பியசொல்லாட்டி! நின்னொடு சொல் ஆற்றுகிற்பார் யார்? தலைவிசொல்லாதி! தலைவன்நின்னைத் தகைத்தனென்! தலைவி………………………….. அல்லல் காண்மன்!மண்டாத கூறி, மழ குழக்கு ஆகின்றே,கண்ட பொழுதே கடவரைப் போல, நீபண்டம் வினாய படிற்றால் தொடீஇய, நிற்கொண்டது எவன் எல்லா! யான்? தலைவன்கொண்டது:அளை மாறிப் பெயர்தருவாய், அறிதியோ? அஞ் ஞான்று,தளவ மலர் ததைந்தது ஓர் கானச் சிற்றாற்று அயல்,இள மாங்காய் போழ்ந்தன்ன கண்ணினால், என் நெஞ்சம்களமாக் கொண்டு ஆண்டாய்; ஓர் கள்வியை அல்லையோ? தலைவிநின் நெஞ்சம் களமாக்கொண்டு யாம் ஆள, எமக்கு எவன் எளிதாகும்?புனத்துளான் என்னைக்குப் புகா உய்த்துக் கொடுப்பதோ?இனத்துளான் எந்தைக்குக் கலத்தொடு செல்வதோ?தினைக் காலுள் யாய் விட்ட கன்று மேய்க்கிற்பதோ? தலைவன்அனைத்து ஆகவெண்ணெய்த் தெழி கேட்கும் அண்மையால், சேய்த்து அன்றி,அண்ணணித்து ஊர் ஆயின், நண்பகல் போழ்து ஆயின்,கண் நோக்கு ஒழிக்கும் கவின் பெறு பெண் நீர்மைமயில் எருத்து வண்ணத்து மாயோய்! மற்று இன்னவெயிலொடு எவன் விரைந்து சேறி? உதுக்காண்:பிடி துஞ்சு அன்ன அறை மேல, நுங்கின்தடி கண் புரையும் குறுஞ் சுனை ஆடி,பனிப் பூந் தளவொடு முல்லை பறித்து,தனி காயாந் தண் பொழில், எம்மொடு வைகி,பனிப் படச் செல்வாய், நும் ஊர்க்கு தலைவிஇனிச் செல்வேம் யாம்மா மருண்டன்ன மழைக் கண் சிற்றாய்த்தியர்நீ மருட்டும் சொற்கண் மருள்வார்க்கு உரை அவை:ஆ முனியா ஏறு போல், வைகல் பதின்மரைக்காமுற்றுச் செல்வாய்; ஓர் கட்குத்திக் கள்வனை;நீ எவன் செய்தி பிறர்க்கு?யாம் எவன் செய்தும் நினக்கு? தலைவன்கொலை உண்கண், கூர் எயிற்று, கொய் தளிர் மேனி,இனை வனப்பின் மாயோய்! நின்னின் சிறந்தார்நில உலகத்து இன்மை தெளி; நீ வருதி;மலையொடு மார்பு அமைந்த செல்வன் அடியைத்தலையினால் தொட்டு உற்றேன் சூள் தலைவிஆங்கு உணரார் நேர்ப; அது பொய்ப்பாய் நீ; ஆயின்தேம் கொள் பொருப்பன் சிறுகுடி எம் ஆயர்வேந்து ஊட்டு அரவத்து, நின் பெண்டிர் காணாமை,காஞ்சித் தாது உக்கன்ன தாது எரு மன்றத்துத்தூங்கும் குரவையுள் நின் பெண்டிர் கேளாமை,ஆம்பற் குழலால் பயிர் பயிர் எம் படப்பைக்காஞ்சிக்கீழ்ச் செய்தேம் குறி Finally, we have bid farewell to the bull taming arena, and now, find ourselves taking in the lush spaces of the forest domain. The words can be translated as follows: “ManAkin to a great king’s army that has laid siege, with your wide loins, arms and eyes that are expansive and forehead, feet and waist that are slender, possessing a beauty that makes even the God of love aim his arrows at you, after selling curd in those far away places, as you move bewitchingly, when you walk on, as if saying, ‘I can kill with my smile’, you seem to shower weapons on my very life, O hostile maiden! What wrong did I do to you, my dear? LadyWhat’s wrong in selling curd? My people are herders and I’m a herder woman; As for you, you stand there, leaning on a stick in front of a grazing herd, wearing a dark red attire and a garland of ironwood flowers. But I don’t think you are a herder man! Could you be the godly son of the sun from the heavens? ManThat is why I stand speechless! O maiden, who believes in the greatness of her beauty saying, ‘Having teeth like jasmine buds and palm sprouts neatly placed, bamboo-like arms, wide kohl-streaked eyes, beautiful, I am!’, you are so skilled in words, who can even talk to you? LadySo, don’t talk! ManI shall block you from leaving! LadyBehold my sorry state! Blabbering words like a child, you are throwing a tantrum, and akin to a creditor, who sees one of the debtors and asks questions about all the things they are carrying, so that they can seize them, you are speaking to me. What is that I have taken from you? Tell me please. ManDon’t you know what you have taken? One day, when returning after selling curd, near a small, wild stream, surrounded by pink jasmine flowers, with your eyes, akin to split tender mangoes, you stole away my heart! Aren’t you that thieving maiden? LadyWhat would I gain by stealing your heart and reigning over it? Will it carry food to my brother working in the field? Will it carry a vessel to my father who’s herding? Or will it hold the calf that mother let out amidst the millet stubble and take it grazing? ManYes! It can do it all that! O dark-skinned maiden, in the hue of a peacock’s neck, with an arresting feminine nature that prevents others from looking at anything else! You live in a village not far but

In this episode, we listen to an amusing conversation, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 107, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and paints both the confusion and the relief in the mind of a lady. தலைவிஎல்லா! இஃதொன்று கூறு – குறும்பு இவர்புல்லினத் தார்க்கும், குடம் சுட்டவர்க்கும், எம்கொல் ஏறு கோடல் குறை எனக் கோவினத்தார்பல் ஏறு பெய்தார் தொழூஉ தொழுவத்து,சில்லைச் செவி மறைக் கொண்டவன் சென்னிக் குவி முல்லைகோட்டம் காழ் கோட்டின் எடுத்துக்கொண்டு ஆட்டியஏழை இரும்புகர் பொங்க, அப் பூ வந்து என்கூழையுள் வீழ்ந்தன்று மன்அதனைக் கெடுத்தது பெற்றார் போல் கொண்டு யான் முடித்தது,கேட்டனள் என்பவோ யாய்?இஃதொன்று கூறு தோழிகேட்டால் எவன் செய்ய வேண்டுமோ? மற்றிகாஅவன் கண்ணி அன்றோ அது? தலைவிபெய் போது அறியாத் தன் கூழையுள் ஏதிலான்கை புனை கண்ணி முடித்தாள் என்று யாய் கேட்பின்செய்வது இல் ஆகுமோ மற்று?இஃதொன்று கூறு தோழிஎல்லாத் தவறும் அறும்; தலைவிஓஒ அஃது அறும் ஆறுமாறு? தோழிஆயர் மகன் ஆயின், ஆயமகள் நீ ஆயின்,நின் வெய்யன் ஆயின், அவன் வெய்யை நீ ஆயின்,அன்னை நோதக்கதோ இல்லை மன்; …….. தலைவி………………………………. நின் நெஞ்சம்அன்னை நெஞ்சு ஆகப் பெறின்! தோழிஅன்னையோ!ஆயர் மகனையும் காதலை கைம்மிக,ஞாயையும் அஞ்சுதி ஆயின், அரிது அரோ,நீ உற்ற நோய்க்கு மருந்து தலைவிமருந்து இன்று யான் உற்ற துயர் ஆயின், எல்லா!வருந்துவேன் அல்லனோ யான்? தோழிவருந்தாதி!மண்ணி மாசற்ற நின் கூழையுள் ஏறு அவன்,கண்ணி தந்திட்டது எனக் கேட்டுத் ‘திண்ணிதாத்தெய்வ மால் காட்டிற்று இவட்கு’ என, நின்னை அப்பொய் இல் பொதுவற்கு கொடை சூழ்ந்தார் தந்தையோடுஐயன்மார் எல்லாம் ஒருங்கு. After those long, long songs on bull taming, we witness one in a light, conversational style! The words can be translated as follows: “LadyHey dear! Wish to speak to you about something: To goatherds, who rove the mountain villages, and the cowherds, who gather pots of milk, the cattle owners announced, ‘Our killer bulls are ready for the fight’, and let in many bulls into the arena. In that arena, as a man captured a bull by its ears, marked with dots, the wild jasmine flowers on his curving head garland got caught in the horns of the bull. Shaking it, when the poor huge tawny bull leaped, those flowers flew and fell near my tresses! I picked it up instantly like one who had found a long lost thing, and tied it tightly. Won’t mother ask about it? Tell me what to do! ConfidanteIsn’t it his garland? What do think we should do? LadyIf mother sees my tresses, which had not any flowers, and notices that I have tied the well-etched garland of a stranger, won’t she be furious? Isn’t there anything we can do? Please tell me! ConfidanteAll that’s worrying you will soon end. LadyOh! In what way, will it end? ConfidanteHe’s a herder’s son and you are a herder’s daughter. You love him and he loves you. What is there for mother to lament about? LadyHow I wish your heart was mother’s heart! ConfidanteIs that so? Your love for that herder’s son brims over. At the same time, you fear mother. If that’s the case, isn’t it hard to find a cure for your affliction? LadyIf my sorrow has no cure, my dear friend, won’t I suffer so much? ConfidanteDon’t you worry! Hearing that the bull threw his garland on your flawless, perfect tresses, your father and brothers have together declared that it’s a crystal clear sign from the gods and have decided to offer you in marriage to that honest herder!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of bull taming and its significance in the married life of the man and lady and these words are exchanged between the lady and her confidante. The lady starts by narrating an incident that happened in the midst of the bull taming festivities. Without going into lengthy discussions on all the bulls and players, the lady zooms on to one particular herder, who’s holding a tawny bull by its ears, and just then, his wild jasmine garland gets caught in the horns of the said bull. The bull twists and turns to shake him off, and in the process, the garland flies and falls near her, says the lady. She describes how she grabbed it, like a person who had lost something long ago and has found it. She seems to have tied it tightly in her tresses. With much worry, the lady asks her confidante what will mother say if she sees this. The confidante decides to play with the lady and says, ‘Why what have you got to worry about?’. The lady replies that mother knows I went with no flowers in my tresses and now I return wearing the garland of a stranger, and won’t this make her mad. The confidante cryptically answers that whatever the lady is worrying about will be no consequence. Hearing this, the lady presses her, asking how will that happen. Quite logically, the confidante says you both belong to the tribe of herders and you both are in love. When that’s true, why should mother crib about this?, she asks. The lady replies, ‘Oh my goodness, I wish mother had your good heart!’. To this, the confidante laughingly remarks to the lady saying there’s so much love in you for your man

In this episode, we perceive the practical aspects of bull taming, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 106, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and reveals the value of courage in a man, as seen from the eyes of their beloved maiden. ஏறு கோடல்கழுவொடு சுடு படை சுருக்கிய தோற்கண்,இமிழ் இசை மண்டை உறியொடு, தூக்கி,ஒழுகிய கொன்றைத் தீம் குழல் முரற்சியர்,வழூஉச் சொற் கோவலர், தத்தம் இன நிரைபொழுதொடு தோன்றிய கார் நனை வியன் புலத்தார் அவ்வழி,நீறு எடுப்பவை, நிலம் சாடுபவை,மாறு ஏற்றுச் சிலைப்பவை, மண்டிப் பாய்பவையாய்துளங்கு இமில் நல் ஏற்றினம் பல களம் புகும்மள்ளர் வனப்பு ஒத்தன தாக்குபு தம்முள் பெயர்த்து ஒற்றி, எவ் வாயும்,வை வாய் மருப்பினான் மாறாது குத்தலின்,மெய் வார் குருதிய ஏறு எல்லாம் பெய் காலைக்கொண்டல் நிரை ஒத்தன அவ் ஏற்றை,பிரிவு கொண்டு, இடைப் போக்கி, இனத்தோடு புனத்து ஏற்றி,இரு திறனா நீக்கும் பொதுவர்உரு கெழு மா நிலம் இயற்றுவான்விரி திரை நீக்குவான் வியன் குறிப்பு ஒத்தனர் அவரை, கழல உழக்கி, எதிர் சென்று சாடி,அழல் வாய் மருப்பினால் குத்தி, உழலைமரத்தைப் போல் தொட்டன ஏறு தொட்ட தம் புண் வார் குருதியால் கை பிசைந்து, மெய் திமிரி,தங்கார் பொதுவர் கடலுள் பரதவர்அம்பி ஊர்ந்தாங்கு, ஊர்ந்தார் ஏறு ஏறு தம், கோலம் செய் மருப்பினால் தோண்டிய வரிக் குடர்ஞாலம் கொண்டு எழூஉம் பருந்தின் வாய் வழீஇ,ஆலும் கடம்பும் அணிமார் விலங்கிட்டமாலை போல் தூங்கும் சினை குரவை ஆடுதல்ஆங்கு,தம் புல ஏறு பரத்தர உய்த்த தம்அன்பு உறு காதலர் கை பிணைந்து, ஆய்ச்சியர்இன்புற்று அயர்வர் தழூஉ முயங்கிப் பொதிவேம்; முயங்கிப் பொதிவேம்;முலை வேதின் ஒற்றி, முயங்கிப் பொதிவேம்கொலை ஏறு சாடிய புண்ணை எம் கேளே! பல் ஊழ் தயிர் கடையத் தாஅய புள்ளி மேல்கொல் ஏறு கொண்டான் குருதி மயக்குறப்புல்லல் எம் தோளிற்கு அணியோ? எம் கேளே! ஆங்கு, போர் ஏற்று அருந் தலை அஞ்சலும், ஆய்ச்சியர்காரிகைத் தோள் காமுறுதலும், இவ் இரண்டும்ஓராங்குச் சேறல் இலவோ? எம் கேளே! ‘கொல் ஏறு கொண்டான், இவள் கேள்வன்’ என்று, ஊரார்சொல்லும் சொல் கேளா, அளை மாறி யாம் வரும்செல்வம் எம் கேள்வன் தருமோ? எம் கேளே தென்னன் வாழ்க பாடுதல்ஆங்க,அருந் தலை ஏற்றொடு காதலர்ப் பேணி,சுரும்பு இமிர் கானம் நாம் பாடினம் பரவுதும்ஏற்றவர் புலம் கெடத் திறை கொண்டு,மாற்றாரைக் கடக்க, எம் மறம் கெழு கோவே! A song that’s different from the previous series of bull taming verses in a significant way. The words can be translated as follows: “Bull TamingAlong with the cattle prod, a kindling stick is tied within a draw-string leather bag and food bowls that bang against each other hang on the hoops. Carrying all this and playing on the sweet flute, made from a long and dried-up pod of the golden shower tree, the herders known for their quirky diction, walked on to the wide forest spaces, moistened by the seasonal rains, along with their herds of cattle. In that place, some bulls that were used to stirring up the dust, muddied the moistened ground now, some bellowed with hostility and some crouched to pounce on their opponents. Those sturdy bulls with radiant humps appeared with the handsome quality of warriors entering the battlefield. They attacked each other and pushed them apart, and since sharp horns had pierced ceaselessly, the blood that poured from their bodies made the bulls resemble a gathering of clouds, pouring with rain. The herders there, who separated those bulls, created spaces in between, moved them to the meadows into two groups, appeared akin to the One, who created the vast and expansive land with immense thoughtfulness by separating the roaring waves. In that process, the bulls scattered the herders by pouncing from behind, attacking them from the front, stabbing them with their fire-like horns and made the herders appear like wooden doors with holes in them. Rubbing away the pouring blood from the wounds made by these piercing bulls, shaking their bodies, the herders keep moving, akin to fishermen riding their boats in the seas. The lined intestines pulled out by the well-adorned horns of the bulls are carried away by birds of prey in the sky. The image of those intestines hanging from the bird’s mouth appears akin to a branch on which hangs a glowing garland, left there to adorn the spirits residing in the banyan and the burflower! Kuravai Dancing:And so, holding the hands of their lovers after they have left the bulls to graze in the meadows, the maiden dance together with them, embracing with joy. “All those wounds on my beloved made by those killer bulls, with an embrace, let me bury; with an embrace, let me bury; Caressing with the warmth of my bosom, with an embrace, let me bury! My love’s wounds! On those spots that have spread on my arms when churning the curd, when the blood of the one who tamed the bull fuses together as we embrace, doesn’t that adorn my arms so? My love’s embrace! And so, fearing the frightening head of the battling bull and desiring the picturesque arms of a herder maiden never ever go together, would they? Oh my love! Won’t my love render me much more wealth than I earn by selling curd, when I hear the townsfolk praise him saying, ‘Her lover tamed a killer bull’? Oh my love! Praising the King:And so, guarding our beloved a

In this episode, we perceive conflict and triumph in a bull taming arena, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 105, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and reveals happy tidings in the lady’s life. தோழி‘அரைசுபடக் கடந்துஅட்டு ஆற்றின் தந்தமுரைசுகெழு முது குடி முரண்மிகு செல்வற்குச்சீர் மிகு சிறப்பினோன் தொல் குடிக்கு உரித்து எனப்பார் வளர் முத்தமொடு படு கடல் பயந்தஆர் கலி உவகையர் ஒருங்கு உடன் கூடித்தீது இன்று பொலிக என தெய்வக் கடி அயர்மார்,வீவு இல் குடிப் பின் இருங்குடி ஆயரும்,தா இல் உள்ளமொடு துவன்றி ஆய்பு உடன் வள் உருள் நேமியான் வாய் வைத்த வளை போலத்தெள்ளிதின் விளங்கும் சுரி நெற்றிக் காரியும்,ஒரு குழையவன் மார்பில் ஒள் தார் போல் ஒளி மிகப்பொரு அறப் பொருந்திய செம் மறு வெள்ளையும்,பெரும் பெயர் கணிச்சியோன் மணி மிடற்று அணி போலஇரும் பிணர் எருத்தின் ஏந்து இமில் குராலும்,அணங்கு உடை வச்சிரத்தோன் ஆயிரம் கண் ஏய்க்கும்கணம் கொள் பல் பொறிக் கடும் சினப் புகரும்,வேல்வலான் உடைத் தாழ்ந்த விளங்கு வெண்துகில் ஏய்ப்பவாலிது கிளர்ந்த வெண்கால் சேயும்,கால முன்பின் பிறவும் சாலமடங்கலும் கணிச்சியும் காலனும் கூற்றும்,தொடர்ந்து செல் அமையத்து துவன்று உயிர் உணீஇயஉடங்கு கொட்பன போல் புகுத்தனர் தொழூஉ அவ்வழி,கார் எதிர் கலி ஒலி கடி இடி உருமின் இயம் கறங்க,ஊர்பு எழு கிளர்பு உளர் புயல் மங்குலின் நறை பொங்க,நேர் இதழ் நிரை நிரை நெறி வெறிக் கோதையர் அணி நிற்பச்சீர் கெழு சிலை நிலைச் செயிர் இகல் மிகுதியின், சினப் பொதுவர்தூர்பு எழு துதை புதை துகள் விசும்பு உற எய்தஆர்பு உடன் பாய்ந்தார் அகத்து மருப்பில் கொண்டும், மார்பு உற தழீஇயும்,எருத்து இடை அடங்கியும், இமில் இறப் புல்லியும்,தோள் இடைப் புகுதந்தும், துதைந்து பாடு ஏற்றும்,நிரைபு மேல் சென்றாரை நீள் மருப்பு உறச் சாடிக்கொள இடம் கொள விடா நிறுத்தன ஏறு கொள்வாரைக் கொள்வாரைக் கோட்டுவாய் சாக் குத்திக்கொள்வார் பெறாஅக் குரூஉச் செகில் காணிகாசெயிரின் குறை நாளால் பின் சென்று சாடிஉயிர் உண்ணும் கூற்றமும் போன்ம் பாடு ஏற்றவரைப் படக் குத்திச் செங்காரிக்கோடு எழுந்து ஆடும் கண மணி காணிகாநகை சால் அவிழ்பதம் நோக்கி நறவின்முகை சூழும் தும்பியும் போன்ம் இடைப் பாய்ந்து எருத்தத்துக் கொண்டானோடு எய்திமிடைப் பாயும் வெள் ஏறு கண்டைகா,வாள் பொரு வானத்து அரவின் வாய் கோட்பட்டுப்போதரும் பால் மதியும் போன்ம் ஆங்க ஏறும் பொதுவரும் மாறுற்று மாறாஇரு பெரு வேந்தரும் இகலி கண்ணுற்றபொரு களம் போலும் தொழூஉ தோழி தன்னிடம்வெல் புகழ் உயர்நிலைத் தொல் இயல் துதை புதை துளங்கு இமில்நல் ஏறு கொண்ட பொதுவன் முகன் நோக்கிப்பாடு இல ஆயமகள் கண் தோழி தலைவியிடம்நறு நுதால்! என் கொல் ஐங்கூந்தல் உளரச்சிறு முல்லை நாறியதற்கு குறு மறுகி,ஒல்லாது உடன்று எமர் செய்தார் அவன் கொண்டகொல் ஏறு போலும் கதம்? நெட்டிரும் கூந்தலாய்! கண்டை, இஃது ஓர் சொல்கோட்டு இனத்து ஆயர் மகனொடு யாம் பட்டதற்குஎம் கண் எமரோ பொறுப்பர்; பொறாதார்தம் கண் பொடிவது எவன்? தலைவிஒண்ணுதால்!இன்ன உவகை பிறிது யாது யாய் என்னைக்கண் உடைக் கோலள் அலைத்ததற்கு, என்னைமலர் அணி கண்ணிப் பொதுவனோடு எண்ணி,அலர் செய்துவிட்டது இவ் ஊர்? ஒன்றிப் புகர் இனத்து ஆயமகற்கு, ஒள் இழாய்!இன்று எவன் என்னை எமர் கொடுப்பது, அன்று அவன்மிக்குத் தன் மேல் சென்ற செங்காரிக் கோட்டு இடைப்புக்கக்கால் புக்கது என் நெஞ்சு? தோழிஎன,பாடு இமிழ் பரப்பு அகத்து அரவணை அசைஇயஆடு கொள் நேமியான் பரவுதும், ‘நாடு கொண்டுஇன் இசை முரசின் பொருப்பன், மன்னிஅமைவரல் அருவி ஆர்க்கும்இமையத்து உம்பரும் விளங்குக’ எனவே. The march of the bulls and the herders continues on. The words can be translated as follows: “‘Winning over kings many and claiming their treasures as per tradition, with roaring drums, rules the prosperous and strong king from an ancient clan. Let the pearls that thrive in his land and all the riches endowed by the roaring seas come together with joy and flourish forever, without any adversity’ – Wishing so, those people from the huge tribe of herdsmen, descendants of that undying clan, pray and surrender to God, with flawless hearts, seeking with much fervour. Akin to the conch that the One with the powerful discus places on his mouth, glows the white whorl on the forehead of the black bull;Akin to the radiant and matchless garland on the One with a single earring, appears the red spot on the white bull;Akin to the beautiful, sapphire-hued neck of the Famous One with an axe, is the dark and coarse neck of the tawny bull with an uplifted hump;Akin to the thousand eyes of the furious One with a thunderbolt, appear the numerous spots on the brown bull with much fury;Akin to the white attire that hangs low on the One, skilled with the spear, are the white legs of the red bull;And many such bulls, with the strength of Death, were let inside the arena, appearing akin to Fire, Axe, Fate and Death that follow one after the other continuously, intending to devour lives at the end of time! In that place, as drums roared, akin to uproarious and resounding thunder in the downpour of the rainy season; as incense soared, akin to clouds that rise and rove on the high skies; as maiden stood beautifully, wearing fragrant garlands filled with perfect rows of flowers; the furious young herdsmen, filled with much courage, shouting uproariously, making the dust rise, hiding the close forms within, pounced inside the arena, with much gusto! Holding on to the horns, embracing with their chests, pressing against

In this episode, we listen to a detailed account of bull taming events, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 104, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and echoes a lady’s pride in her beloved’s conquest in the arena. மலி திரை ஊர்ந்து தன் மண் கடல் வௌவலின்,மெலிவு இன்றி, மேல் சென்று, மேவார் நாடு இடம்பட,புலியொடு வில் நீக்கி, புகழ் பொறித்த கிளர் கெண்டை,வலியினான் வணக்கிய, வாடாச் சீர்த் தென்னவன்தொல் இசை நட்ட குடியொடு தோன்றியநல் இனத்து ஆயர், ஒருங்கு தொக்கு எல்லாரும் வான் உற ஓங்கிய வயங்கு ஒளிர் பனைக்கொடிப்பால் நிற வண்ணன் போல் பழி தீர்ந்த வெள்ளையும்,பொரு முரண் மேம்பட்ட பொலம் புனை புகழ் நேமித்திரு மறு மார்பன் போல் திறல் சான்ற காரியும்,மிக்கு ஒளிர் தாழ் சடை மேவரும் பிறை நுதல்முக்கண்ணான் உருவே போல் முரண் மிகு குராலும்,மா கடல் கலக்குற மா கொன்ற மடங்காப் போர்வேல் வல்லான் நிறனே போல் வெரு வந்த சேயும், ஆங்கு அப்பொரு வரும் பண்பினவ்வையும், பிறவும்உருவப் பல் கொண்மூக் குழீஇயவை போலபுரிபு புரிபு புகுத்தனர், தொழூஉ அவ் வழி, ‘முள் எயிற்று ஏஎர் இவளைப் பெறும், இது ஓர்வெள் ஏற்று எருத்து அடங்குவான்ஒள்ளிழை வாருறு கூந்தல் துயில் பெறும், வை மருப்பின்காரி கதன் அஞ்சான் கொள்பவன் ஈர் அரிவெரூஉப் பிணை மான் நோக்கின் நல்லாட் பெறூஉம், இக்குரூஉக் கண் கொலை ஏறு கொள்வான். வரிக் குழைவேய் உறழ் மென் தோள் துயில் பெறும், வெந் துப்பின்சேஎய் சினன் அஞ்சான் சார்பவன்’ என்று ஆங்குஅறைவனர், நல்லாரை, ஆயர் முறையினால்நாள்மீன் வாய் சூழ்ந்த மதி போல், மிடைமிசைப்பேணி நிறுத்தார் அணி அவ் வழி, பறை எழுந்து இசைப்ப, பல்லவர் ஆர்ப்ப,குறையா மைந்தர் கோள் எதிர் எடுத்தநறை வலம் செய விடா இறுத்தன ஏறு அவ் ஏற்றின்மேல் நிலை மிகல் இகலின், மிடை கழிபு இழிபு, மேற்சென்று,வேல் நுதி புரை விறல் திறன் நுதி மருப்பின் மாறு அஞ்சான்,பால் நிற வெள்ளை எருத்தத்துப் பாய்ந்தானைநோனாது குத்தும் இளங் காரித் தோற்றம் காண்பால் மதி சேர்ந்த அரவினைக் கோள் விடுக்கும்நீல் நிற வண்ணனும் போன்ம் இரிபு எழுபு அதிர்பு அதிர்பு இகந்து உடன் பலர் நீங்க,வரி பரிபு இறுபு இறுபு குடர் சோரக் குத்தி, தன்கோடு அழியக் கொண்டானை ஆட்டித் திரிபு உழக்கும்வாடா வெகுளி எழில் ஏறு கண்டை, இஃது ஒன்றுவெரு வரு தூமம் எடுப்ப, வெகுண்டுதிரிதரும் கொல் களிறும் போன்ம் தாள் எழு துணி பிணி இசை தவிர்பு இன்றித் தலைச் சென்று,தோள் வலி துணி பிணி, துறந்து இறந்து எய்தி, மெய் சாய்ந்து,கோள் வழுக்கித் தன் முன்னர் வீழ்ந்தான்மேல் செல்லாது,மீளும் புகர் ஏற்றுத் தோற்றம் காண் மண்டு அமருள்வாள் அகப்பட்டானை, ‘ஒவ்வான்’ எனப் பெயரும்மீளி மறவனும் போன்ம் ஆங்க, செறுத்து அறுத்து உழக்கி ஏற்று எதிர் நிற்ப,மறுத்து மறுத்து மைந்தர் சார,தடி குறை இறுபு இறுபு தாயின கிடப்ப,இடி உறழ் இசையின் இயம் எழுந்து ஆர்ப்பபாடு ஏற்றுக் கொள்பவர், பாய்ந்து மேல் ஊர்பவர்,கோடு இடை நுழைபவர், கோள் சாற்றுபவரொடுபுரிபு மேல் சென்ற நூற்றுவர் மடங்க,வரி புனை வல்வில் ஐவர் அட்டபொரு களம் போலும் தொழூஉ தொழுவினுள் கொண்ட ஏறு எல்லாம் புலம் புக, தண்டாச் சீர்,வாங்கு எழில், நல்லாரும் மைந்தரும், மல்லல் ஊர்ஆங்கண் அயர்வர் தழூஉ தோழி அழைத்தல்பாடுகம், வம்மின் பொதுவன் கொலை ஏற்றுக்கோடு குறி செய்த மார்பு தலைவிநெற்றிச் சிவலை நிறை அழித்தான் நீள் மார்பில்,செற்றார் கண் சாய, யான் சாராது அமைகல்லேன்;பெற்றத்தார் கவ்வை எடுப்ப, அது பெரிதுஉற்றீயாள் ஆயர் மகள் தொழீஇஇ! ஒருக்கு நாம் ஆடும் குரவையுள், நம்மைஅருக்கினான் போல் நோக்கி, அல்லல் நோய் செய்தல்,‘குரூஉக் கண் கொலை ஏறு கொண்டேன் யான்’ என்னும்தருக்கு அன்றோ ஆயர் மகன்? தோழிநேரிழாய்! கோள் அரிதாக நிறுத்த கொலை ஏற்றுக்காரி கதன் அஞ்சான் பாய்ந்த பொதுவற்கே,ஆர்வுற்று, எமர் கொடை நேர்ந்தார் அலர் எடுத்தஊராரை உச்சி மிதித்து ஆங்கு,தொல் கதிர்த் திகிரியாற் பரவுதும் ஒல்காஉரும் உறழ் முரசின் தென்னவற்குஒரு மொழி கொள்க, இவ் உலகு உடன்! எனவே. We walk on in the series of long songs about bull taming! The words can be translated as follows: “As the brimming waves of the sea rose and stole away his land, without losing heart, moving north, laying siege to the enemy lands therein, removing the tiger and bow symbols, installing the famous sign of the fish, the Southern King, with ceaseless glory, conquered with his strength. From his ancient and famous heritage, came the good tribe of herders, who have all come together, with one mind now. A flawless, white bull, akin to the Milk-hued One with a sky-high, shining palmyra on his flag; A black bull known for its immense ability, akin to the One, who holds the Lady of Wealth in his chest, and wields famous, well-etched golden discus that has seen success in many a battlefield; A tawny bull, filled with much hostility, akin to the form of the Three-Eyed One, who has radiant, low-hanging tresses and carries atop a crescent moon; A fearless red bull, in the hue of the Speared One, who waged a raging war with the demon, who muddled the dark seas and took the form of a mango tree; And many more that are similar in nature to these bulls stood, as if many different-shaped clouds had assembled together, and these were let into the arena with much cheer. In that place, with drums beating, they declared:’The one who holds on to the neck of the white bull will get the beautiful maiden with thorn-like teeth;The one who captures the black bull, not fearing its fury, will attain sweet sleep in the flowing tresses of the maiden wearing shining jewels;The one who conq

In this episode, we perceive dynamic scenes from a bull taming arena, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 103, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and relays the importance accorded to courage and determination in an ancient culture. மெல் இணர்க் கொன்றையும், மென் மலர்க் காயாவும்,புல் இலை வெட்சியும், பிடவும், தளவும்,குல்லையும், குருந்தும், கோடலும், பாங்கரும்கல்லவும் கடத்தவும் கமழ் கண்ணி மலைந்தனர்பல ஆன் பொதுவர் கதழ் விடை கோள் காண்மார்முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்னபல்லர், பெரு மழைக் கண்ணர், மடம் சேர்ந்தசொல்லர், சுடரும் கனங் குழைக் காதினர்,நல்லவர் கொண்டார் மிடை அவர் மிடை கொளமணி வரை மருங்கின் அருவி போலஅணி வரம்பு அறுத்த வெண் காற் காரியும்,மீன் பூத்து அவிர் வரும் அந்தி வான் விசும்பு போல்வான் பொறி பரந்த புள்ளி வெள்ளையும்,கொலைவன் சூடிய குழவித் திங்கள் போல்வளையுபு மலிந்த கோடு அணி சேயும்,பொரு முரண் முன்பின் புகல் ஏறு பல பெய்துஅரிமாவும், பரிமாவும், களிறும், கராமும்,பெரு மலை விடரகத்து, ஒருங்கு உடன் குழீஇ,படு மழை ஆடும் வரையகம் போலும்கொடி நறை சூழ்ந்த தொழூஉ தொழுவினுள் புரிபு புரிபு புக்க பொதுவரைத்தெரிபு தெரிபு குத்தின ஏறுஏற்றின் அரி பரிபு அறுப்பன, சுற்றி,எரி திகழ் கணிச்சியோன் சூடிய பிறைக்கண்உருவ மாலை போல,குருதிக் கோட்டொடு குடர் வலந்தன தோழி தலைவிக்குக் காட்டல்கோட்டொடு சுற்றிக் குடர் வலந்த ஏற்றின் முன்,ஆடி நின்று, அக் குடர் வாங்குவான், பீடு காண்செந் நூற் கழி ஒருவன் கைப் பற்ற, அந் நூலைமுந் நூலாக் கொள்வானும் போன்ம் இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்:கோட்டினத்து ஆயர் மகன் அன்றே மீட்டு ஒரான்போர் புகல் ஏற்றுப் பிணர் எருத்தில் தத்துபு,தார் போல் தழீஇயவன்? இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்;கோவினத்து ஆயர் மகன் அன்றே ஓவான்மறை ஏற்றின் மேல் இருந்து ஆடி, துறை அம்பிஊர்வான் போல் தோன்றுமவன்? தொழீஇஇ! காற்றுப் போல வந்த கதழ் விடைக் காரியைஊற்றுக் களத்தே அடங்கக் கொண்டு, அட்டு, அதன்மேல் தோன்றி நின்ற பொதுவன் தகை கண்டைஏற்றெருமை நெஞ்சம் வடிம்பின் இடந்து இட்டு,சீற்றமொடு ஆர் உயிர் கொண்ட ஞான்று, இன்னன்கொல்கூற்று என உட்கிற்று, என் நெஞ்சு இகுளை! இஃது ஒன்று கண்டை; இஃது ஒத்தன்:புல்லினத்து ஆயர் மகன் அன்றே புள்ளிவெறுத்த வய வெள் ஏற்று அம் புடைத் திங்கள்மறுப் போல் பொருந்தியவன்? ஓவா வேகமோடு உருத்துத் தன்மேல் சென்றசேஎச் செவி முதற் கொண்டு, பெயர்த்து ஒற்றும்காயாம்பூங் கண்ணிப் பொதுவன் தகை கண்டைமேவார் விடுத்தந்த கூந்தற் குதிரையைவாய் பகுத்து இட்டு, புடைத்த ஞான்று, இன்னன்கொல்மாயோன் என்று உட்கிற்று என் நெஞ்சு ஆங்கு, இரும் புலித் தொழுதியும் பெருங் களிற்றினமும்மாறுமாறு உழக்கியாங்கு உழக்கி, பொதுவரும்ஏறு கொண்டு, ஒருங்கு தொழூஉ விட்டனர் விட்டாங்கேமயில் எருத்து உறழ் அணி மணி நிலத்துப் பிறழபயில் இதழ் மலர் உண்கண்மாதர் மகளிரும் மைந்தரும் மைந்து உற்றுத்தாது எரு மன்றத்து அயர்வர் தழூஉ கொல் ஏற்றுக் கோடு அஞ்சுவானை மறுமையும்புல்லாளே ஆய மகள் அஞ்சார் கொலை ஏறு கொள்பவர் அல்லதை,நெஞ்சிலார் தோய்தற்கு அரிய உயிர் துறந்துநைவாரா ஆய மகள் தோள் வளியர் அறியா உயிர், காவல் கொண்டு,நளிவாய் மருப்பு அஞ்சும் நெஞ்சினார் தோய்தற்குஎளியவோ ஆய மகள் தோள்? விலை வேண்டார், எம் இனத்து ஆயர் மகளிர்கொலை ஏற்றுக் கோட்டிடை, தாம் வீழ்வார் மார்பின்முலையிடைப் போல புகின் ஆங்கு,குரவை தழீஇ, யாம் மரபுளி பாடி,தேயா விழுப் புகழ்த் தெய்வம் பரவுதும்மாசு இல் வான் முந்நீர்ப் பரந்த தொல் நிலம்ஆளும் கிழமையொடு புணர்ந்தஎம் கோ வாழியர், இம் மலர் தலை உலகே! What a long, long song that takes us right in the middle of a fierce fight! The words can be translated as follows: “With soft clusters of the golden shower, delicate flowers of the Ironwood, small-leaved jungle flame, flowers of the wild jasmine, pink jasmine, wild basil, wild lime, flame-lily and the toothbrush tree, found in the mountains and in the forests, the herdsmen, owners of many oxen, wove and wore fragrant head garlands. To watch them seize the bulls, came those beautiful maiden with teeth, akin to jasmine buds and white palm sprouts, with eyes like the rain, words filled with naivety and ears dangling with shining, heavy earrings, and sat on the tall platforms. As they sat upon the platforms, in the field beneath, appeared:Akin to a cascade pouring down from the sapphire-hued mountains, the white-legged black bull with beauty exceeding bounds;Akin to the bright sky at dusk when star clusters bloom, the white bull with bright spots;Akin to the child moon adorning the head of the Destroyer, the bull with curving horns;and many other such bulls, known for their strength and fighting. To see them assembled there in that field surrounded by the smoke of incense, seemed as if lions, horses, elephants and crocodiles had gathered together in a huge mountain cleft, above which dark clouds had descended. Within the field, with passions soaring, entered the herdsmen; sensing them, pierced the oxen; What was severed by the sharp horns of the oxen curled around, and those intestines around the blood-stained horns appeared, as if a garland had been placed around the crescent moon of the One with a burning, bright axe. (To the Lady)Standing before the bull that had curled his intestines around its horns, swaying, a man takes it and puts it back within him. Behold that proud strength of his! This appears as if one person is holding a spool of red thread in his hand and another is pulling

In this episode, we listen to an account of a jubilant bull taming, as depicted in Sangam Literary work, Kalithogai 102, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and sketches the determination of a young man to win the one he loves. தலைவன்கண் அகன் இரு விசும்பில் கதழ் பெயல் கலந்து, ஏற்றதண் நறும் பிடவமும், தவழ் கொடித் தளவமும்,வண்ண வண் தோன்றியும், வயங்கு இணர்க் கொன்றையும்,அன்னவை பிறவும், பல் மலர் துதைய,தழையும் கோதையும் இழையும் என்று இவைதைஇயினர், மகிழ்ந்து, திளைஇ விளையாடும்மட மொழி ஆயத்தவருள் இவள் யார் உடம்போடுஎன் உயிர் புக்கவள் இன்று? பாங்கன்ஓஒ! இவள், ‘பொரு புகல் நல் ஏறு கொள்பவர் அல்லால்,திரு மா மெய் தீண்டலர்’ என்று, கருமமா,எல்லாரும் கேட்ப, அறைந்து அறைந்து, எப்பொழுதும்சொல்லால் தரப்பட்டவள் தலைவன்‘சொல்லுக!’ சுற்றத்தார்‘பாணியேம்’ என்றார்;‘அறைக’ என்றார் பாரித்தார்,மாணிழை ஆறாகச் சாறு சாற்றுள் பெடை அன்னார் கண் பூத்து, நோக்கும் வாய், எல்லாம்மிடை பெறின், நேராத் தகைத்துதகை வகை மிசைமிசைப் பாயியர், ஆர்த்து உடன்எதிர்எதிர் சென்றார் பலர்கொலை மலி சிலை செறி செயிர் அயர் சினம் சிறந்து,உருத்து எழுந்து ஓடின்று மேல் எழுந்தது துகள்;ஏற்றனர் மார்பு;கவிழ்ந்தன மருப்பு;கலங்கினர் பலர் அவருள், மலர் மலி புகல் எழ, அலர் மலி மணி புரை நிமிர் தோள் பிணைஇஎருத்தோடு இமிலிடைத் தோன்றினன்; தோன்றி,வருத்தினான்மன்ற அவ் ஏறுஏறு எவ்வம் காணா எழுந்தார் எவன்கொலோஏறு உடை நல்லார் பகை?மடவரே, நல் ஆயர் மக்கள் நெருநை,அடல் ஏற்றெருத்து இறுத்தார்க் கண்டும், மற்று இன்றும்,உடல் ஏறு கோள் சாற்றுவார்! ஆங்கு, இனிதண்ணுமைப் பாணி தளராது எழூஉகபண் அமை இன் சீர்க் குரவையுள், தெண் கண்ணி,திண் தோள், திறல் ஒளி மாயப் போர், மா மேனி,அம் துவர் ஆடைப் பொதுவனோடு, ஆய்ந்தமுறுவலாள் மென் தோள் பாராட்டி, சிறுகுடிமன்றம் பரந்தது உரை! Another song detailing the events around a bull fight. The words can be translated as follows: “Man:Accepting and fusing with the abundant downpour from the vast and huge sky, the cool and fragrant wild jasmines, pink jasmines on the spreading vines, the colourful flame-lilies, sparking clusters of the golden shower, and many other such flowers have bloomed. Wearing leaf garments, garlands and ornaments adorned with these flowers, with joy, the herder maiden with naive words play together. Among them, who might she be, the one who has bewitched me with her form and has become one with my life now? Friend:Oh! She is the one, who has been announced in the earshot of many, accompanied by the beating of drums, with the words, ‘Other than the one who subdues the fiery, fight-loving, fine bull, no one can touch her dark and divine form’! Man:So, tell them! Lady’s Kin:Saying ‘There shall be no delay’, they said to the announcers, ‘Beat the drums’, calling for the festivities, paving the path to attain the maiden wearing precious jewels. In the festival, tall lofts many were built with thought, for the maiden to watch with their eyes shining. To pounce upon the many different bulls, with enthusiasm, many men went and stood facing them. In the manner of bows that do the task of killing, filled with fury, the bulls too leaped and ran towards them. Dust scattered;Chests awaited;Horns pierced;Anguished, were so many; Among them, one man, with his garland, full of flowers swaying, held on to the bull’s hump with his sapphire-hued hands; And there, pinning it down, he caused anguish to that bull. Those who owned the bull rose up, unable to bear the sight of its suffering. Why should they be so furious? Aren’t they foolish to let the strong herder men fight with their bulls, after seeing someone subdue an attacking bull yesterday? And now, with the beats of the ‘thannummai’ drum soaring unceasingly, singing perfect tunes of the ‘Kuravai’, praising the union of the maiden with a gentle smile and soft arms with the herder man, wearing a beautiful red attire upon his dark skin, the one with a shining garland and strong arms that fought with radiant strength, let’s dance and celebrate in the town centre of our little hamlet!” Time to delve into the details. The verse is situated in the context of bull taming to win the hand of a beloved and the words are spoken by the man, his friend and the lady’s relatives in this one. The man opens the scene by remarking on the beautiful maiden, who have gathered to play, wearing the flowers that have bloomed in the rain such as the wild jasmines, pink jasmines, flame-lilies and golden shower as their attire, garlands and ornaments. What fragrant accessories indeed! Looking at all of them, the man points to the girl who has captured his heart and asks his friend who she is. The friend informs the man that she is the daughter of a herder, who has announced that he would give her hand only to the man who tames their bull. The man accepts the challenge and asks his friend to inform them. Hearing his proposal, they too agree to start the festivities for the bull taming immediately, calling their drummer to announce it all around. This is followed by an account by the lady’s kin, of what happened in the festivities

In this episode, we perceive the ancient Tamil custom of taming a bull, as portrayed in Sangam Literary work, Kalithogai 101, penned by Chozhan Nalluruthiran. The verse is situated in the ‘Mullai’ or ‘Forest Landscape’ and conveys the connection of this ancient custom to the lady’s life. தளி பெறு தண் புலத்துத் தலைப் பெயற்கு அரும்பு ஈன்று,முளி முதல் பொதுளிய, முட் புறப் பிடவமும்;களி பட்டான் நிலையே போல் தடவுபு துடுப்பு ஈன்று,ஞெலிபு உடன் நிரைத்த ஞெகிழ் இதழ்க் கோடலும்;மணி புரை உருவின காயாவும்; பிறவும்;அணி கொள மலைந்த கண்ணியர் தொகுபு உடன்,மாறு எதிர்கொண்ட தம் மைந்துடன் நிறுமார்சீறு அரு முன்பினோன் கணிச்சி போல் கோடு சீஇ,ஏறு தொழூஉப் புகுத்தனர், இயைபுடன் ஒருங்கு அவ் வழி, முழக்கு என, இடி என, முன் சமத்து ஆர்ப்பவழக்கு மாறு கொண்டு, வருபு வருபு ஈண்டிநறையொடு துகள் எழ நல்லவர் அணி நிற்ப,துறையும் ஆலமும் தொல் வலி மராஅமும்முறையுளி பராஅய், பாய்ந்தனர், தொழூஉ மேற் பாட்டு உலண்டின் நிறன் ஒக்கும் புன் குருக் கண்நோக்கு அஞ்சான் பாய்ந்த பொதுவனைச் சாக் குத்தி,கோட்டிடைக் கொண்டு, குலைப்பதன் தோற்றம் காண்அம் சீர் அசைஇயல் கூந்தற் கை நீட்டியான்நெஞ்சம் பிளந்து இட்டு, நேரார் நடுவண், தன்வஞ்சினம் வாய்த்தானும் போன்ம் சுடர் விரிந்தன்ன சுரி நெற்றிக் காரிவிடரி அம் கண்ணிப் பொதுவனைச் சாடி,குடர் சொரியக் குத்தி, குலைப்பதன் தோற்றம் காண்படர் அணி அந்தி, பசுங் கட் கடவுள்இடரிய ஏற்று எருமை நெஞ்சு இடந்து இட்டு,குடர் கூளிக்கு ஆர்த்துவான் போன்ம் செவி மறை நேர் மின்னும் நுண் பொறி வெள்ளைக்கதன் அஞ்சான் பாய்ந்த பொதுவனைச் சாடி,நுதி நுனைக் கோட்டால் குலைப்பதன் தோற்றம் காண்ஆர் இருள் என்னான் அருங் கங்குல் வந்து, தன்தாளின் கடந்து அட்டு, தந்தையைக் கொன்றானைத்தோளின் திருகுவான் போன்ம் என ஆங்குஅணி மாலைக் கேள்வற் தரூஉமார், ஆயர்மணி மாலை ஊதும் குழல் (தலைவனிடம்)கடாஅக் களிற்றினும் கண்ணஞ்சா ஏற்றைவிடாஅது நீ கொள்குவை, ஆயின்; படாஅகைஈன்றன, ஆய மகள் தோள் (தலைவியிடம்)பகலிடக் கண்ணியன், பைதற் குழலன்,சுவல்மிசைக் கோல் அசைத்த கையன், அயலதுகொல் ஏறு சாட இருந்தார்க்கு, எம் பல் இருங்கூந்தல் அணை கொடுப்பேம் யாம் ‘கோளாளர் என் ஒப்பார் இல்’ என நம் ஆனுள்,தாளாண்மை கூறும் பொதுவன் நமக்கு, ஒரு நாள்,கேளாளன் ஆகாமை இல்லை; அவற் கண்டுவேளாண்மை செய்தன கண் ஆங்கு, ஏறும் வருந்தின; ஆயரும் புண் கூர்ந்தார்;நாறு இருங் கூந்தற் பொதுமகளிர் எல்லாரும்முல்லைஅம் தண் பொழில் புக்கார், பொதுவரோடு,எல்லாம் புணர் குறிக் கொண்டு. The first step into this new domain of the forest gives us immense insights about the culture there. The words can be translated as follows: “After the first shower upon the fertile, moist land graced by the rains, new buds burst forth on the previously dried-up stems of the thorny wild jasmine; Akin to the state of a drunken person, sways the oar-like buds, which bloom into wide petals, akin to rows of fire, in the flame-lily; Akin to sapphires, bloom the ironwood flowers; With these blooms and many others, exquisite garlands are woven and worn on the head by men, preparing themselves for the fight to proclaim their strength. Akin to the axe of the Furious First One are the sharps horns on the bulls, let out together in the arena. Resounding like drums, like thunder, one after the other, accepting the challenge of the competition, young men arrived there. On one side, with fragrant dust on their heads spilling over, stood beautiful maiden. After worshipping the shore, the banyan and the ancient, strong burflower tree, as per tradition, the men leaped into the field. Fearing not the piercing eyes of a bull with sharp horns, in the hue of a silk worm, pounced a young man. See the scene of how the bull kills and mutilates him with its horns! It’s akin to how amidst the enemies assembled, the one avenged his mad rage by tearing apart the chest of the other, who had touched the beautiful, swaying tresses of his beloved! With a mark, akin to a flame spreading its rays, on its forehead, is a black-hued bull. See how it gores the young man wearing a mountain flower garland, and stabs him, ripping out his guts and ruins him entire! It’s akin to how, at the end of time, the God with green eyes, would split the chest of the One, riding the buffalo, and throw out his intestines for the spirits to feast upon! Fearing not the fury of the white bull with intricate, shining spots behind its ears, pounced a young man. See the scene of how the bull mangles him with the sharp tip of its horn! It’s akin to how not minding the pitch darkness, arriving in the middle of the night, the one who, with his mighty strength, attacked the other, who had killed his father, and twisted the other’s head out of his neck! Even so, the note of the flute that rings aloud in this sapphire-evening rises as a good omen to render the beloved, adorned with a beautiful garland. (To the man)If you can hold on to that bull with fearless eyes, more furious than a rutting elephant, that will yield you the fluttering flag of victory, the arms of the herder’s daughter! (To the lady)‘O men with a head garland of morning flowers, men with a sweet flute, men who sway with a rod on the shoulders, we shall marry our girl with thick dark tresses only to the one who tames our killer bull!’ announce our kin! Saying, ’Th