muzykatradycyjna.pl

O tym, że skrzypce powinny śpiewać. Pocztówkę dźwiękową przesłał Mateusz Kowalski, skrzypek, multiinstrumentalista, śpiewak ☛ Realizacja: Katarzyna Rosik, Adam Mart Koordynacja zadania: Julita Charytoniuk Fot. Grzegorz Domański ☛ Podkast jest realizowany przez Forum Muzyki tradycyjnej w ramach zadania „Muzyka tradycyjna. Podaj dalej!” w 2023 r. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Czy można wyobrazić sobie brzmienie muzyki łowickiej bez harmonii trzyrzędowej? Dziś w tym regionie coraz częściej harmonie zastępują akordeony, choć trzeba przyznać, że bogato inkrustowane, o wyjątkowym dźwięku trzyrzędówki mają wciąż grono zagorzałych miłośników. I wciąż pojawiają się nowi. Jednym z mistrzów tego instrumentu jest Sławomir Czekalski – pochodzący z Żychlina, muzykant w trzecim pokoleniu. Pierwsze samodzielne wesele zagrał w wieku 14 lat i od tamtej pory gra nieprzerwanie do tańca. Dziś jest liderem znanej i cenionej Kapeli Dobrzeliniacy. O trudach życia muzykanckiego, o tym, dlaczego muzykanci przestali grać, o repertuarze, który najchętniej grywano na zabawach, a który na weselach, o tym, czym były zabawy kawałkowe i co to znaczy „przycinanie kawałka”, ze Sławomirem Czekalskim rozmawiał Marcin Lorenc. • W nagraniu wykorzystano utwory: – kujawiak „Rokita” – kujawiak „Skierniewicki” – kujawiak „Żychliński” z płyty Kapela Dobrzeliniacy „Do tańca”, wyd. Muzyka Zakorzeniona, 2022 Utwory wykonuje kapela w składzie: Sławomir Czekalski (ur. 1944) – harmonia trzyrzędowa Maria Stępień (ur. 1989) – skrzypce Mirosław Stańczyk (ur. 1953) – baraban ze stalką • Nagranie i montaż: Marcin Lorenc Montaż i mastering: Lucyna Wielopolska-Lorenc • Podkast został zrealizowany przez Forum Muzyki Tradycyjnej w ramach zadania „Muzyka tradycyjna. Podaj dalej!” w 2023 r. • Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

O odkrywaniu Ameryki, czyli jak łatwo nie zauważyć czegoś, co mamy na wyciągnięcie ręki. Pocztówkę dźwiękową przesłał Mateusz Kowalski, skrzypek, multiinstrumentalista, śpiewak ☛ Przypisy: – Kapela Józefa Kędzierskiego ze Rdzuchowa, Radomskie 1986, nagr. Muzyka Odnaleziona https://www.youtube.com/watch?v=WcH0h0F1la0 – Józef Piecyk i Jan Kietli w Kolonii Bąków, Radomskie 1988, nagr. Muzyka Odnaleziona https://www.youtube.com/watch?v=SuYn26S5kQ4 – Maria Hałas – Złapał pies kanarka, nagr. Posag [Rosik] https://www.youtube.com/watch?v=QLJjAqxOGm0 ☛ Realizacja: Katarzyna Rosik, Adam Mart Koordynacja zadania: Julita Charytoniuk ☛ Podkast jest realizowany przez Forum Muzyki tradycyjnej w ramach zadania „Muzyka tradycyjna. Podaj dalej!” w 2023 r. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Podkast przybliża sylwetkę muzykanta Orkiestry Dętej ze Starej Wsi (obecnie Zakrzew), jednego z najlepszych w swoim fachu tubistów na Roztoczu. Orkiestrant opowiada jak (ekspresowo) zaczęła się jego kariera, z czym wiązało się granie w dętej kapeli i o roli basisty. W rozmowie pojawiają się również śpiewane melodie i liczne anegdoty, a towarzyszą im fragmenty nagrań archiwalnych z wesela sprzed czterdziestu lat. • Rozmowę z Wiesławem Gozdalem (1947 r.) z Orkiestry Dętej z Zakrzewa przeprowadził Filip Majerowski, badacz roztoczańskich orkiestr dętych, a także ich członek • Wykorzystano nagrania: – Oberek, Marsz Rzeczpospolita, Foxtrot, Slowfox – Orkiestra Dęta ze Starej Wsi (z wesela w 1983 r.) • Podcast zrealizował: Filip Majerowski • Polecamy: – Więcej o Orkiestrze Dętej ze Starej Wsi: http://muzykaroztocza.pl/muzyk/195/name/Orkiestra+Szubartowskiego+ze+Starej+Wsi.html – Wydawnictwo „Ostatnia Przysługa. Marsze pogrzebowe w repertuarze tradycyjnych roztoczańskich orkiestr dętych”, na którym znajdują się nagrania Orkiestry Dętej z Zakrzewa z Wiesławem Gozdalem w składzie, wyd. Fundacja Piszczałka

Jak liczne byłoby dziś w Polsce grono osób uprawiających muzykę tradycyjną na sposób in crudo, gdyby w 1999 roku dwaj olsztyniacy, Maciej Żurek wraz z Markiem Ruczko, nie zapukali do drzwi kajockiego skrzypka Jana Gacy? Tego nie wiadomo, z perspektywy lat widać jednak, że był to moment, który okazał się niezwykle istotny dla całkiem sporej grupy ludzi. Jednym z działań, sprowokowanych bezpośrednio tym spotkaniem były wędrowne spotkania „Serce dzwonu”, które co roku gromadziły dziesiątki osób chcących poznać wiejską kulturę i czynnie brać w niej udział. Między innymi o spotkaniu z Janem Gacą – w dziesiątą rocznicę jego śmierci – i o tym co z tego wyniknęło, z Maciejem Żurkiem, skrzypkiem i animatorem działań twórczych, rozmawiał Marcin Lorenc ■ W nagraniu wykorzystano utwory: – Oberek „Jak jechałem z Potworowa”, wyk. Jan Gaca (skrzypce), Stefan Gaca (bębenek), nagr. Macieja Żurka – Mazurek „A gdzie idziesz kochanko”, wyk. Maciej Żurek (skrzypce), Marek Ruczko (bębenek), nagr. z płyty „Mazurki do wynajęcia”, wydawnictwo „Muzyka Odnaleziona”, Warszawa 2010 – pieśń „Umarł, ach umarł”, wyk. Memento mori dance club, nagr. Macieja Żurka ■ Nagranie, montaż: Marcin Lorenc Mastering, montaż: Lucyna Wielopolska-Lorenc ■ Koordynacja zadania: Julita Charytoniuk ■ Podkast jest realizowany przez Forum Muzyki tradycyjnej w ramach zadania „Muzyka tradycyjna. Podaj dalej!” w 2023 r. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Rozmowa o życiu w pieśni śpiewaczek i polaniorek. O tym jak na przestrzeni ich życia funkcjonowała pieśń regionu Żywiecczyzny, kiedy była śpiewana, tworzona oraz jak była uczona. Jest to droga od pieśni śpiewanych maleństwu na uspokojenie, kołysanek poprzez pieśni młodych dziewcząt przy pracy na polanie, pstorałek, pieśni pobożnych maryjnych weselnych czy oczepinowych. • Rozmowę z Zofią i Józefą Sordyl, śpiewaczkami i polaniorkami z Żywiecczyzny, przeprowadziła Brygida Sordyl, etnomuzykolożka, skrzypaczka i śpiewaczka ludowa. • Podcast zrealizowała: Brygida Sordyl Mastering: Adam Mart • Podkast został zrealizowany przez Forum Muzyki Tradycyjnej w ramach zadania „Muzyka tradycyjna. Podaj dalej!” w 2023 r. • Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Na dawnej lubelskiej wsi muzyka i śpiew były wszechobecne. Towarzyszyły codziennym czynnościom, świętowaniu, obrzędom. Śpiewano przy pracy, na majówkach, pogrzebach i weselach. W każdej niemal wsi była orkiestra dęta, skrzypków i bębnistów też nie brakowało, zatem i zabawy organizowano dosyć często, w wiejskich chatach, a choć miejsca nie było wiele, tańcowali wszyscy. Było biednie, ale wesoło. • O dzieciństwie, młodości, śpiewie i tańcu, o piórzaczkach, prządkach, zabawach i weselach opowiada Janina Chmiel – wybitna śpiewaczka, tancerka i gawędziarka z Wólki Ratajskiej. • Rozmowę przeprowadziła Marta Graban-Butryn, folklorystka, etnolożka, uczennica wiejskich śpiewaków i muzykantów. • Wykorzystano nagrania: – Kołys mi się, kołys, trad., wyk. Janina Chmiel, Muzyka źródeł, „Od narodzin do śmierci” , wyd. Polskie Radio 2006. – Mamo, mamo, mamuniu moja, trad., wyk. Janina Chmiel, Anna Chmiel, Krzysztof Butryn, „Na rozstajnych drogach”, wyd. Wydawnictwo Stara Droga 2012. – Jedzie, jedzie Pan Zedman, trad. zabawa dziecięca, wyk. Janina Chmiel, nagranie M. Graban-Butryn – Chodź kureczko tańcować, trad. Zabawa dziecięca, wyk. Janina Chmiel, nagranie M. Graban-Butryn – Pada deszczyk, pada, trad., wyk. Janina Chmiel, „Festiwal muzyki tradycyjnej Na rozstajnych drogach”, wyd. Fundacja Stara Droga 2019. – Wesele, wesele, wyk. Janina Chmiel, Anna Chmiel, Marta Graban-Butryn, Krzysztof Butryn, Zbigniew Butryn, „Na rozstajnych drogach”, wyd. Wydawnictwo Stara Droga 2012. – Zasiała nam się drobna rutejka, trad., wyk. Janina Chmiel, „Spod niebieskiej góry. Muzyka Roztocza”, wyd. In Crudo 2009. – Szła sierota przez wieś, wyk. Janina Chmiel, „Na rozstajnych drogach”, wyd. Wydawnictwo Stara Droga 2012. – Na zielonej łące sierota płakała, trad., wyk. Janina Chmiel, Anna Chmiel, „Spod niebieskiej góry. Muzyka Roztocza”, wyd. In Crudo 2009. – Na rozstajnych drogach, trad., wyk. Janina Chmiel, Zbigniew Butryn, „Na rozstajnych drogach”, wyd. Wydawnictwo Stara Droga 2012. • Polecamy: – SoundCloud/Janina Chmiel https://soundcloud.com/janinachmiel – Janina Chmiel – koncert Nowa Tradycja 2014 https://www.youtube.com/watch?v=SzoToCxgm7U – Janina Chmiel z Kapelą Butrynów i Włodek Pawlik – koncert re:tradycja https://www.youtube.com/watch?v=tRXesYjjSPs – KOBIETY ǀ Spotkanie X – Śpiewanie z miłości do świata – Janina Chmiel https://www.youtube.com/watch?v=c6uUPyiYqTE – Janina Chmiel i Skubas – Kołysz mi się kołysz https://www.facebook.com/watch/?v=585170785594835 • Nagranie i montaż: Marta Graban-Butryn Mastering: Adam Mart • Podkast został zrealizowany przez Forum Muzyki tradycyjnej w ramach zadania „Muzyka tradycyjna. Podaj dalej!” w 2023 r. • Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Karolina Idkowiak przeniosła poznane zabawy tam, gdzie ich podstawowe miejsce – do domu. Kiedy rodzic jest psują w zabawie a kiedy ekspertem? Czy rodzice nie oddają zbyt wielu pól specjalistom od wychowania i wykształcenia ich dzieci? Co może wnieść w jakość naszych więzi 15 minut codziennych zabaw tradycyjnych oraz czy warto je zmieścić między obiadem, angielskim, basenem i praniem? Czy z takiego pomysłu można uczynić nową tradycję i co by było, gdybyśmy zaczęli bawić się na całego? Rozmawiamy o psychologicznym oddziaływaniu zabaw i zabawy jako takiej, lecz tym razem przede wszystkim z perspektywy… dywanu w dużym pokoju. Z Karoliną Idkowiak, psycholożką i psychoterapeutką systemową rozmawia Karolina Ociepka, animatorka kultury, twórczyni Teatru Mozaika. ● Karolina Idkowiak – psycholożka (absolwentka psychologii UAM w Poznaniu), psychoterapeutka systemowa (w trakcie certyfikacji w Wielkopolskim Towarzystwie Terapii Systemowej). Prowadzi praktykę terapeutyczną, pracując głównie z osobami dorosłymi. Kocha metafory i opowieści. Klientów zapewnia, że w jej gabinecie jest ekspert, ale nie jest nim ona. Lubi pracę z lękiem i twierdzi, że można się z nim dogadać. Prywatnie żona i mama trójki dzieci. Zapalona edukatorka domowa, która łapie wiatr w żagle aplikując aktualną wiedzę z zakresu psychologii, pedagogiki i neurodydaktyki. Doświadczenie w pracy z dziećmi zdobywała realizując szereg projektów artystycznych (m. in. w ramach stypendium MKiDN). Karolina Ociepka – językoznawczyni (UAM), menedżerka i animatorka kultury (Łotewska Akademia Kultury), autorka scenariuszy spektakli i koncertów dla dzieci, aktorka teatru opowieści i muzykantka – gra na polskich bębnach tradycyjnych. Pomysłodawczyni i współtwórczyni „Teatru Mozaika”, programu edukacji regionalnej „Alfabet Tradycji”, cyklu „Pograjki – interaktywne koncerty w Bramie Poznania” oraz innych inicjatyw wspierających dzieci i osoby pracujące z dziećmi w dostępie do polskiej kultury tradycyjnej. ● Wszystkie materiały Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023: https://muzykatradycyjna.pl/do-czytania/laboratorium-zabaw-tradycyjnych-2023-materialy/ Wykorzystano nagrania: – „Cim cum caj” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – Zabawy paluszkowe – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 Mastering: Adam Mart Dżingiel: Ania Broda (cymbały), Karolina Ociepka (tekst) ● Organizator: – Forum Muzyki Tradycyjnej https://muzykatradycyjna.pl/forum-muzyki-tradycyjnej/o-forum-mt/ Partnerzy: – Teatr Mozaika (Poznań) https://mozaikadzieciom.pl/ https://www.facebook.com/mozaikadzieciom – Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu http://etnomuzeum.pl/ https://www.facebook.com/etnomuzeum.torun – Alfabet Tradycji https://alfabettradycji.pl/ – Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona” https://www.facebook.com/MuzykaNieskonczona – Mały Kolberg malykolberg.pl https://www.facebook.com/malykolberg – Fundacja Prymus https://www.facebook.com/prymusbukwald/ – Centrum społeczno-kulturalne w Złotorii k. Torunia Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: EtnoPolska. Edycja 2023

Jakie jakości w obecnym świecie mają zabawy tradycyjne? Jaki mają związek z funkcjonowaniem mózgu, reakcją stresową i neuronami lustrzanymi? Czy prostota melodii tradycyjnych jest przeszkodą czy zaletą w szkole muzycznej? Jak muzyka, tańce i zabawy tradycyjne dają możliwość rozwijania wyobraźni oraz słuchu wewnętrznego? Rozmawiamy o uniwersalnych wartościach muzycznych, relacyjnych i psychologicznych zabaw tradycyjnych oraz o metodach pracy z dziećmi w szkole muzycznej i przedszkolu. Z Joanną Tomkowską, metodyczką i nauczycielką rytmiki oraz kształcenia słuchu rozmawia Marta Burdalska, psycholożka dziecięca i liderka Rodzinnego Ogniska Tradycji Muzycznych. ● Joanna Tomkowska – nauczycielka dyplomowana rytmiki oraz kształcenia słuchu w klasach I-III PSM I i II st. im. F. Chopina w Olsztynie, ekspertka MEN do spraw awansu zawodowego oraz ekspertka CEA (organizacja sprawująca nadzór pedagogiczny nad szkołami artystycznymi w Polsce). Absolwentka Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie w specjalności: rytmika, a następnie studium wychowania muzycznego Carla Orffa. Prowadzi autorskie warsztaty metodyczne doskonalące nauczycieli szkół ogólnokształcących oraz nauczycieli przedszkoli. Współautorka podstawy programowej dla przedmiotu: Podstawy rytmiki oraz wielu materiałów edukacyjnych w tym zakresie. Marta Urban-Burdalska – psycholożka (UMCS), edukatorka, trenerka warsztatu grupowego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Pracuje jako psycholog w szkole podstawowej oraz w gabinecie. Realizuje warsztaty rozwojowe, psychoedukacyjne, uważnościowe dla dzieci, młodzieży, rodziców, edukatorów i wychowawców. Tworzy programy i projekty w obszarze muzyki tradycyjnej, m.in. Rodzinne Ognisko Tradycji Muzycznych w Olsztynie, Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona”, „Introit”, „Kim jesteś? Jestem muzyką” i „Ciało jako instrument”. ● Wszystkie materiały Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023: https://muzykatradycyjna.pl/do-czytania/laboratorium-zabaw-tradycyjnych-2023-materialy/ Wykorzystano nagrania: – „Ciuciubabka” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Kapliczka” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Hejduk” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Oj ty biały gołąbeczku” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Talar” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 Mastering: Adam Mart Dżingiel: Ania Broda (cymbały), Karolina Ociepka (tekst) ● Organizator: – Forum Muzyki Tradycyjnej https://muzykatradycyjna.pl/forum-muzyki-tradycyjnej/o-forum-mt/ Partnerzy: – Teatr Mozaika (Poznań) https://mozaikadzieciom.pl/ https://www.facebook.com/mozaikadzieciom – Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu http://etnomuzeum.pl/ https://www.facebook.com/etnomuzeum.torun – Alfabet Tradycji https://alfabettradycji.pl/ – Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona” https://www.facebook.com/MuzykaNieskonczona – Mały Kolberg malykolberg.pl https://www.facebook.com/malykolberg – Fundacja Prymus https://www.facebook.com/prymusbukwald/ – Centrum społeczno-kulturalne w Złotorii k. Torunia Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: EtnoPolska. Edycja 2023

Laboratorium Zabaw Tradycyjnych ● Podejście Nordoff-Robbins w muzykoterapii zakłada wspólne kształtowanie celu – przez muzykoterapeutę jako specjalistę w dziedzinie terapii oraz uczestnika jako specjalistę w dziedzinie własnego doświadczenia. Jak w tę wzajemną, partnerską wymianę wpisują się polskie zabawy tradycyjne i jakie pole do improwizacji daje ukryta w nich struktura oraz wielowarstwowość? Stawiając sobie te i inne pytania, rozmawiamy o spotkaniu świata niepełnosprawności, świata terapii i… świata muzyki, która – nawiązując do słów śp. Jana Gacy, wyjątkowego tradycyjnego skrzypka – jest nieskończona. Z Dominiką Dopierałą, muzykoterapeutką w podejściu Nordoff-Robbins rozmawia Karolina Ociepka, animatorka kultury, twórczyni Teatru Mozaika. ● Dominika Dopierała – muzyk i certyfikowana muzykoterapeutka. Absolwentka studiów licencjackich w katedrze fortepianu w Royal College of Music oraz studiów magisterskich w Nordoff-Robbins Music Therapy Centre w Londynie. Autorka publikacji z zakresu muzykoterapii, prowadzi szkolenia i superwizje dla muzyków, muzykoterapeutów i specjalistów z dziedzin pokrewnych. W 2016 roku Dominika założyła Fundację Nordoff Robbins Polska, wspierającą rozwój dziedziny muzykoterapii w Polsce. W ramach Fundacji prowadzi otwarte sesje muzyki, które są okazją do spotkań niezwiązanych ze sobą grup społecznych. Celem sesji, prowadzonych w przestrzeniach publicznych, jest budowanie poczucia więzi wśród lokalnych społeczności, a także edukacja społeczeństwa na temat różnorodności jego członków i członkiń. Karolina Ociepka – językoznawczyni (UAM), menedżerka i animatorka kultury (Łotewska Akademia Kultury), autorka scenariuszy spektakli i koncertów dla dzieci, aktorka teatru opowieści i muzykantka – gra na polskich bębnach tradycyjnych. Pomysłodawczyni i współtwórczyni „Teatru Mozaika”, programu edukacji regionalnej „Alfabet Tradycji”, cyklu „Pograjki – interaktywne koncerty w Bramie Poznania” oraz innych inicjatyw wspierających dzieci i osoby pracujące z dziećmi w dostępie do polskiej kultury tradycyjnej. ● Wszystkie materiały Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023: https://muzykatradycyjna.pl/do-czytania/laboratorium-zabaw-tradycyjnych-2023-materialy/ Wykorzystano nagrania: – „Poszły panny” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Adam siedmiu” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Oj ty biały gołąbeczku” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Oj ty biały gołąbeczku" – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 Mastering: Adam Mart Dżingiel: Ania Broda (cymbały), Karolina Ociepka (tekst) ● Organizator: – Forum Muzyki Tradycyjnej https://muzykatradycyjna.pl/forum-muzyki-tradycyjnej/o-forum-mt/ Partnerzy: – Teatr Mozaika (Poznań) https://mozaikadzieciom.pl/ https://www.facebook.com/mozaikadzieciom – Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu http://etnomuzeum.pl/ https://www.facebook.com/etnomuzeum.torun – Alfabet Tradycji https://alfabettradycji.pl/ – Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona” https://www.facebook.com/MuzykaNieskonczona – Mały Kolberg malykolberg.pl https://www.facebook.com/malykolberg – Fundacja Prymus https://www.facebook.com/prymusbukwald/ – Centrum społeczno-kulturalne w Złotorii k. Torunia Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: EtnoPolska. Edycja 2023

Edukacja przedszkolna to znakomity kontekst do korzystania z folkloru dziecięcego. Rozmawiamy o tym, co przeszkadza nauczycielom w sięganiu po tradycyjne zabawy dziecięce, skąd czerpać repertuar, komu wolno śpiewać i dlaczego warto. A także o wartości spotkania, wspólnej zabawy i żywego doświadczenia dziedzictwa oraz o związkach tradycyjnych zabaw dziecięcych z podstawą programową w edukacji przedszkolnej, i o wartościach edukacji kulturowej w metodzie Marii Montessori. Z Anną Meiną, pedagożką przedszkolną, założycielką i wieloletnią dyrektorką przedszkola im. Marii Montessori w Toruniu rozmawia Marta Domachowska, etnolożka i edukatorka muzealna. ● Anna Meina – magister sztuki, absolwentka Edukacji Artystycznej Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu oraz podyplomowych Studiów Pedagogiki Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej z Elementami Metody Marii Montessori w Łodzi. W 2016 roku ukończyła z międzynarodowym dyplomem w Warszawie kurs Polskiego Instytutu Montessori dla nauczycieli Montessori na poziomie przedszkola. Od 12 lat dyrektorka i założycielka Przedszkola im. Marii Montessori w Toruniu; autorka koncepcji i scenariuszy warsztatów oraz działań edukacyjno-artystycznych, skoncentrowanych na kreatywnej edukacji. Koordynatorka projektów z zakresu edukacji artystycznej, a także lokalnych inicjatyw na lewobrzeżu Torunia. Prywatnie: podążająca filozofią Montessori mama, uwielbiająca podróże, taniec i śpiew. Marta Domachowska – etnolożka (UMK), uczennica wiejskich śpiewaczek, tancerzy i muzykantów, edukatorka w Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu i na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Prowadzi zajęcia edukacyjne, warsztaty taneczne i spotkania śpiewacze dla dzieci i dorosłych, warsztaty tradycyjnych zabaw dziecięcych dla nauczycieli i animatorów oraz imprezy umuzykalniające dla rodzin. Współzałożycielka grupy „n obrotów” i Forum Muzyki Tradycyjnej, członkini Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. ● Wszystkie materiały Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023: https://muzykatradycyjna.pl/do-czytania/laboratorium-zabaw-tradycyjnych-2023-materialy/ Wykorzystano nagrania Laboratorium Zabaw Tradycyjnych: – „Adam siedmiu synów miał” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Bawiliśmy się w konopki” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Hejduk” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Soroka worona” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 Mastering: Adam Mart Dżingiel: Ania Broda (cymbały), Karolina Ociepka (tekst) ● Organizator: – Forum Muzyki Tradycyjnej https://muzykatradycyjna.pl/forum-muzyki-tradycyjnej/o-forum-mt/ Partnerzy: – Teatr Mozaika (Poznań) https://mozaikadzieciom.pl/ https://www.facebook.com/mozaikadzieciom – Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu http://etnomuzeum.pl/ https://www.facebook.com/etnomuzeum.torun – Alfabet Tradycji https://alfabettradycji.pl/ – Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona” https://www.facebook.com/MuzykaNieskonczona – Mały Kolberg malykolberg.pl https://www.facebook.com/malykolberg – Fundacja Prymus https://www.facebook.com/prymusbukwald/ – Centrum społeczno-kulturalne w Złotorii k. Torunia Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: EtnoPolska. Edycja 2023

W jaki sposób można zastosować zabawy tradycyjne w praktyce terapeutycznej? Jak zabawy te mają się do oswajania lęku społecznego, uczenia się odwagi, budowania relacji, sprawczości, zasobów oraz poczucia bezpieczeństwa? Terapeutka behawioralna oraz psycholożka dziecięca rozmawiają o celach, walorach, sposobach i kierunkach wykorzystywania polskich zabaw tradycyjnych w indywidualnej i grupowej praktyce terapeutycznej z dziećmi i rodzinami. Z Magdaleną Borek, terapeutką behawioralną i oligofrenopedagożką rozmawia Marta Burdalska, psycholożka dziecięca i liderka Rodzinnego Ogniska Tradycji Muzycznych. ● Magdalena Borek – pedagożka specjalna, neurologopedka, terapeutka behawioralna, trenerka oświatowa. Ukończyła studia magisterskie na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz studia podyplomowe na Uniwersytecie Sheffield Hallam w Anglii – specjalizacja w zakresie autyzmu „Edukacja dzieci i młodych ludzi z autyzmem” (Education of Children and Young People with Autism). Na co dzień pracowniczka poradni psychologiczno– pedagogicznej, terapeutka dzieci i młodzieży z całościowymi zaburzeniami rozwoju i zachowania oraz zaburzeniami tikowymi i lękowymi; autorka i koordynatorka projektów edukacyjnych dla dzieci i młodzieży. Marta Urban-Burdalska – psycholożka (UMCS), edukatorka, trenerka warsztatu grupowego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Pracuje jako psycholog w szkole podstawowej oraz w gabinecie. Realizuje warsztaty rozwojowe, psychoedukacyjne, uważnościowe dla dzieci, młodzieży, rodziców, edukatorów i wychowawców. Tworzy programy i projekty w obszarze muzyki tradycyjnej, m.in. Rodzinne Ognisko Tradycji Muzycznych w Olsztynie, Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona”, „Introit”, „Kim jesteś? Jestem muzyką”. „Ciało jako instrument”. ● Wszystkie materiały Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023: https://muzykatradycyjna.pl/do-czytania/laboratorium-zabaw-tradycyjnych-2023-materialy/ Wykorzystano nagrania: – „Bawiliśmy się w konopki” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Ciuciubabka” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Adam siedmiu” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Oj ty biały gołąbeczku” – nagr. Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 Mastering: Adam Mart Dżingiel: Ania Broda (cymbały), Karolina Ociepka (tekst) ● Organizator: – Forum Muzyki Tradycyjnej https://muzykatradycyjna.pl/forum-muzyki-tradycyjnej/o-forum-mt/ Partnerzy: – Teatr Mozaika (Poznań) https://mozaikadzieciom.pl/ https://www.facebook.com/mozaikadzieciom – Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu http://etnomuzeum.pl/ https://www.facebook.com/etnomuzeum.torun – Alfabet Tradycji https://alfabettradycji.pl/ – Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona” https://www.facebook.com/MuzykaNieskonczona – Mały Kolberg malykolberg.pl https://www.facebook.com/malykolberg – Fundacja Prymus https://www.facebook.com/prymusbukwald/ – Centrum społeczno-kulturalne w Złotorii k. Torunia Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: EtnoPolska. Edycja 2023

Co ma kultura tradycyjna do wałka dziąsłowego z okolicą brodawki przysiecznej? Zapraszając do projektu Laboratorium Zabaw Tradycyjnych logopedkę, zakładałyśmy, że głównym polem jej zainteresowań będą wyliczanki. Jak się jednak okazało, wszystkie propozycje zabaw – od tańców, przez aktywności w kole aż po zabawy paluszkowe – mają swoje walory w tej formie pracy zarówno z dziećmi, jak i dorosłymi. Rozmawiamy zatem o swoistym przemycie zabaw tradycyjnych do świata logopedii – o ich zastosowaniu w pracy z oddechem, w mioterapii czy w procesie stopniowego przekraczania dystansu do swojego ciała... Z Jolantą Kosicką, logopedką i mioterapeutką rozmawia Karolina Ociepka, animatorka kultury, twórczyni Teatru Mozaika. ● Jolanta Kosicka – mioterapeutka, logopedka, pedagożka, wokalistka, chórzystka, fagocistka, terapeutka mowy, założycielka „Mówki Sztuki”. Pasjonuje się uważnym i kompleksowym podejściem do dykcji, stosując w terapii różne techniki pracy manualnej. W pracy z pacjentami bazuje na wiedzy nabytej podczas licznych kursów z zakresu mioterapii, fizjoterapii, logopedii, emisji głosu, ortodoncji. W terapii mowy duży nacisk kładzie na układ mięśniowy człowieka, jego postawę ciała, nawyki oraz podejście psychologiczne do własnego głosu. Łamie stereotyp, że do logopedy chodzą tylko dzieci. Uważa, że w każdym wieku można poprawić jakość i komfort swojego mówienia. Dzika wielbicielka Tatr, Festiwalu Ethno Port, książek, sudoku i kawy. Karolina Ociepka – językoznawczyni (UAM), menedżerka i animatorka kultury (Łotewska Akademia Kultury), autorka scenariuszy spektakli i koncertów dla dzieci, aktorka teatru opowieści i muzykantka – gra na polskich bębnach tradycyjnych. Pomysłodawczyni i współtwórczyni „Teatru Mozaika”, programu edukacji regionalnej „Alfabet Tradycji”, cyklu „Pograjki – interaktywne koncerty w Bramie Poznania” oraz innych inicjatyw wspierających dzieci i osoby pracujące z dziećmi w dostępie do polskiej kultury tradycyjnej. ● Wszystkie materiały Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023: https://muzykatradycyjna.pl/do-czytania/laboratorium-zabaw-tradycyjnych-2023-materialy/ Wykorzystano nagrania: – „Spadł z pieca gołąbek” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Mamo, mamo” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Entliczek pentliczek” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 – „Talar” – nagr. z warsztatów Laboratorium Zabaw Tradycyjnych 2023 Mastering: Adam Mart Dżingiel: Ania Broda (cymbały), Karolina Ociepka (tekst) ● Organizator: – Forum Muzyki Tradycyjnej https://muzykatradycyjna.pl/forum-muzyki-tradycyjnej/o-forum-mt/ Partnerzy: – Teatr Mozaika (Poznań) https://mozaikadzieciom.pl/ https://www.facebook.com/mozaikadzieciom – Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu http://etnomuzeum.pl/ https://www.facebook.com/etnomuzeum.torun – Alfabet Tradycji https://alfabettradycji.pl/ – Fundacja „Muzyka Jest Nieskończona” https://www.facebook.com/MuzykaNieskonczona – Mały Kolberg malykolberg.pl https://www.facebook.com/malykolberg – Fundacja Prymus https://www.facebook.com/prymusbukwald/ – Centrum społeczno-kulturalne w Złotorii k. Torunia Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Narodowego Centrum Kultury: EtnoPolska. Edycja 2023

Przez kilka dni w roku w niewielkim Sędku bije muzyczne serce Kielecczyzny. Kiedyś odbywał się tam Tabor Kielecki, gromadzący tłumy miejscowych i przyjezdnych, rozkochanych w śpiwach i chłopach. Teraz też co roku można przyjechać tam na potańcówkę od kilku lat organizowaną w ramach Kieleckiej Szkoły Tradycji (Akademia Kolberga) przez Stowarzyszenie Sami Swoi z Sędka. W dziesięciolecie pierwszego taboru w Sędku zapytaliśmy jego organizatorów o to, czym jest tabor, jak się go organizuje i dlaczego chcą wciąż wracać do Sędka. ■ Rozmowę z Dorotą Murzynowską i Marcinem Żytomirskim z warszawskiego Stowarzyszenia Dom Tańca i zespołu Tęgie Chłopy przeprowadziła Marta Derejczyk ■ Wykorzystano nagrania: – Potańcówka dziesięciolecia, Sędek, 5.08.2023, real. Marta Derejczyk – Maria Gałka, Oj dziewczyno (polka), real. Maniucha Bikont, Dorota Murzynowska – Maria Kowalik, spotkanie w domu śpiewaczki w sierpniu 2023 r., real. Marta Derejczyk – Marian Matok, Jedzie wóz, real. Marcin Żytomirski ■ Polecamy: – Stowarzyszenie Dom tańca https://domtanca.art.pl/ – archiwalna strona Taboru Kieleckiego https://www.taborkielecki.pl/ – rozmowę o płycie „Śpiewa Maria Gałka” https://www.polskieradio.pl/377/7675/artykul/2452710,spiewa-maria-galka-stowarzyszenia-dom-tanca – Kielecka Szkoła Tradycji https://www.facebook.com/KieleckaST – Stowarzyszenie Sami swoi w Sędku

Spora część muzyków uprawiających obecnie muzykę tradycyjną, zaczynało swoją edukację w szkole muzycznej. Niektórzy kończyli ją po kilku latach, inni – choć jest ich zdecydowanie mniej – osiągali pełne akademickie wykształcenie. Czy zdobywane latami szlify w wykonywaniu muzyki klasycznej pomagają grać ludową nutę, czy raczej stanowią zbędny bagaż, który należy zostawić, ruszając w ślady wiejskich mistrzów? Między innymi o takim doświadczeniu z Marią Stępień – skrzypaczką i animatorką działań związanych z muzyką ludową, współtwórczynią zespołów: Dobrzeliniacy, Kożuch, Lunaria, Radical Polish Ansambl, Maciej Filipczuk i Goście Weselni – rozmawiał Marcin Lorenc. ■ Wykorzystano nagrania: 1. „Geranoi II”, wyk. RPA [Radical Polish Ansamble], wyd. Bôlt Records, Warszawa XII 2019 2. „Kujawiak Łowicki”, wyk. Dobrzeliniacy, wyd. fundacja Muzyka Zakorzeniona, Warszawa 2022 3. „Od Klejnasa”, wyk. Kożuch, wyd. fundacja Muzyka Zakorzeniona, Warszawa 2022 ■ Montaż: Marcin Lorenc Mastering: Lucyna Wielopolska Lorenc Polecamy: – Maria Stępień facebook.com/stepienmari/ instagram.com/maria.stepien.ms/ – Kapela Dobrzeliniacy https://www.facebook.com/kapela.dobrzeliniacy – Lunaria instagram.com/lunaria.tradi/ – Radical Polish Ansamble facebook.com/radicalpolishansambl Fot. Patryk Petersson ■ Koordynacja zadania: Julita Charytoniuk ■ Podkast jest realizowany przez Forum Muzyki tradycyjnej w ramach zadania „Muzyka tradycyjna. Podaj dalej!” w 2023 r. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego

Muzykant Edward Braszko opowiada o kapeli z Ocic, w której grali reemigranci z Bośni – Polacy ci przyjechali na Dolny Śląsk z emigracji w 1946 r. W 2022 roku w ramach swojego projektu stypendialnego Edward Braszko dokonał udanej reaktywacji kapeli reemigranckiej w Ocicach. ■ Rozmawiają: Edward Braszko i Marta Derejczyk (Fundacja Ważka) W rozmowie biorą udział: Antonina Braszko, Joanna Kasper, Anna Lekent, Sara Matusz W kapeli grają: Edward Braszko, Wiesław Biegacz, Krzysztof Jakieła Wywiad przeprowadzono w Ocicach w październiku 2022 r. ■ Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

W maju pod kapliczkami przydrożnymi zbiera się społeczność, by śpiewać pieśni maryjne. W Górze Świętej Małgorzaty co tydzień przy kościele na górce Orkiestra Dęta z Góry Świętej Małgorzaty gra pieśni majowe na cześć i chwałę Matki Boskiej. Spontanicznie wybiera się także do okolicznych miejscowości, by zagrać pod kapliczkami przydrożnymi. Wzorem Orkiestry poszła Kapela Witaszewiacy, która również kontynuuje ten zwyczaj. W audycji usłyszymy także trębacza Józefa Oleskiego, który co roku przez cały maj grał dwa razy dziennie – rano i wieczorem – pieśni maryjne na górce przy kościele. ▲ Rozmowę z trębaczem Józefem Oleskim i bębnistą Stanisławem Bagrowskim przeprowadziła Joanna Skowrońska. ▲ Więcej na: akademiakolberga.pl, muzykatradycyjna.pl

Rośliny od zawsze były pokarmem i lekarstwem człowieka. Towarzyszyły mu w obrzędach – np. weselach, pogrzebach oraz w codziennym życiu. Niektóre mają właściwości magiczne, lecznicze, inne warto spożywać ze względu na substancje odżywcze, które są w nich zawarte. Istnieje mnóstwo pieśni, w których ważnym elementem są rośliny – kwiaty, zioła i drzewa mające znaczenie symboliczne. ▲ Rozmowę z Niną Jawdosiuk, Barbarą Jakimiuk i Walentyną Klimowicz – śpiewaczkami, znawczyniami lokalnych tradycji, mieszkankami Dobrowody, przeprowadziła badaczka, uczennica wiejskich śpiewaczek, Julita Charytoniuk. ▲ Więcej na: akademiakolberga.pl, muzykatradycyjna.pl

Kiedy lód na rzekach zamienia się w krę i zaczyna płynąć wraz z nurtem, zapowiada nowe. Zimową ciszę przerywa śpiew ptaków. Wszystko dookoła napełnia się życiem. Po krótkich i ciemnych dniach nastają dni jasne i długie – nadchodzi wiosna. Dawniej przywołano ją pieśniami zakończonymi długim unisonem i hukaniem. Podskakiwano i tupano w ziemię, by pobudzić do życia przyrodę. Wypiekano specjalne pieczywo żajworonki, urządzano zabawy i korowody taneczne. ■ O pieśniach, zwyczajach i obrzędach wiosennych w Ukrainie opowiada Tetiana Sopiłka – etnomuzykolożka, wokalistka, pedagożka, członkini kijowskiego zespołu Drewo, założycielka warszawskiej Dziczki. Rozmowę przeprowadziła Julita Charytoniuk ■ Realizacja podkastu: Julita Charytoniuk, Adam Mart ■ W podkaście wykorzystano utwory: 1. „Oj, wesna, wesnianoczka” – Orane, Polesie Kijowskie 2. „Zbyrajmosa, diwky mołodyci” – Swarycewyczi, Polesie Zachodnie 3. „Wylety hulu” – Hruz’ke, Kijowszczyzna 4. „A w naszoho szuma” – Lypniażka, Podnieprze 5. „Krasna Marijka sad pidmitała” – Staryczi, Galicja 6. „U nedilu rano” – Klusznykiwka, Połtawszczyzna 7. „Zakuwała zozulyna” – Choroszki, Połtawszczyzna 8. „Oj, my buły u wełykomu lisi” – Zeleń, Polesie Zachodnie 9. „Hołosinnia” (lament) – Swarycewyczi, Polesie Zachodnie, z nagrań I. Klymenko 10. „Prowedu swoju rusałoczku” – Dibrowa, Polesie Kijowskie 1. Ой весна весна весняночка – c. Оране, Іванівський р-н, Київська обл. 2. Збираймося, дівки й молодиці – c. Сварицевичі, Дубровицький р-н, Рівненська обл. 3. Вилети, гулю – c. Грузьке, Макарівський р-н, Київська обл. 4. А в нашого шума – c. Липняжка, Добровеличківський р-н, Кіровоградська обл. 5. Красна Марійка сад пiдмітала – c. Старичі, Яворівський р-н, Львівська обл. 6. У неділю рано – c. Клюшниківка, Миргородський р-н, Полтавська обл. 7. Закувала зозуленька – c. Хорошки, Оржицький р-н, Полтавська обл. 8. Ой ми були у великому лісі – c. Зелень, Дубровицький р-н, Рівненська обл. 9. Голосіння – c. Сварицевичі, Дубровицький р-н ,Рівненьська обл., запис Ірини Клименко 10. Проведу свою русалочку – c. Діброва, Поліський р-н, Київська обл.

Zapraszamy do wysłuchania opowieści Anny Dunat, z domu Piecha, z Pewli Wielkiej – śpiewaczki i gawędziarki o bystrym i zawadiackim spojrzeniu. Lubi żartować i opowiadać historyjki o minionych latach. Śpiewała przy kapliczkach, łuskaniu grochu i przy piecu. Razem z Marleną Dybek, która chciała uczyć lokalne dzieciaki tańca, prowadziły zespół Jedlicki, w którym tańcowała i śpiewała ponad siedemdziesiątka dzieci z całej okolicy. Gdy ona była mała, zespołów nie było. Za to śpiewał prawie każdy – umiał czy nie. ▲ Podkast zrealizowali Rafał Bałaś i Marta Matuszna ▲ Podkast zrealizowano w ramach programu Akademia Kolberga 2022 — Żywiecka Szkoła Tradycji przez Fundację Górom. Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Zapraszamy do wysłuchania opowieści Anny Kupczak, śpiewaczki z Żabnicy (Beskid Żywiecki). Urodziła się 8 grudnia 1939 roku. Wychowywała się w Milówkach, pięknym przysiółku położonym pod Halą Boraczą. Pochodzi z muzykanckiej rodziny. Ojciec Franciszek Maślanka i jego brat Karol grali na skrzypcach. Mama Aniela Maślanka śpiewała. Brat Józef Maślanka był znanym folklorystą, multiinstrumentalistą i budowniczym instrumentów ludowych. ▲ Podkast zrealizowali Rafał Bałaś, Marta Matuszna i Magda Worek ▲ Podkast zrealizowano w ramach programu Akademia Kolberga 2022 — Żywiecka Szkoła Tradycji przez Fundację Górom. Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Karnawał obfitował w zabawy taneczne i wesela, a jego punktem kulminacyjnym były zapusty. Śpiewaczka z Dobrowody (Podlasie), Nina Jawdosiuk, wspomina kwas chlebowy przygotowywany w dzieży, który był ich nieodłącznym elementem. W Wielkim Poście kobiety przędły, tkały, a umilały sobie czas śpiewaniem – zwłaszcza pieśni wielkopostnych. Podczas takich sąsiedzkich spotkań dziewczęta uczyły się zarówno przędzenia na kołowrotku, tkania na krosnach, jak i śpiewania. Od Wielkanocy można było śpiewać na podwórkach. Rozlegały się rohulki i wysnynky ✸ Z Niną Jawdosiuk rozmawiała Julita Charytoniuk ✸ Podkast zrealizowano w ramach programu Akademia Kolberga 2022 — Puszczańska Szkoła Tradycji przez Stowarzyszenie Dziedzictwo Podlasia Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania „Akademia Kolberga 2022” prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Muzyka jest jednym z podstawowych narzędzi wyrazu i wzbudzania zbiorowych stanów współodczuwania. Możemy muzyką wyrazić lub wywołać pewien nastrój, możemy stworzyć warunki konieczne, acz nie zawsze wystarczające, żeby ludzie zestroili się ze sobą w śpiewie i tańcu – w sposobach komunikacji i działania. Gdyby na nią spojrzeć jak na zjawisko, z punktu widzenia kosmitów, jak proponuje Tomasz Wierzbowski we wstępie do książki Stuarta Isacoff’a Temperacja. Jak muzyka stała się polem bitwy wielkich umysłów zachodniej cywilizacji, możemy „zadumać się przez moment nad tym dziwnym i tajemniczym zjawiskiem. Muzyka potrafi bowiem drastycznie wpłynąć na nastrój odbiorców, a nawet zmienić tętno bicia ich serc – nie tylko w sensie metaforycznym, lecz także jak najbardziej fizjologicznym”.

Przekaz tradycji nie jest dla nich abstrakcją, ale czymś konkretnym, ściśle związanym z poczuciem tożsamości. I to zarówno na gruncie rodzinnym, jak i w lokalnej społeczności. Łączą go z wzajemną pomocą, szacunkiem, odpowiedzialnością i przyjemnością związanymi ze wspólnym muzykowaniem. Lokalne tradycje muzyczne to dla nich także wybór estetyczny, który może łączyć pokolenia, czego sami stanowią przykład. ▲ Z Janem Woźnicą i Adamem Stykiem, dziadkiem i wnukiem, barytonistą i trębaczem Orkiestry Dętej z Goraja, rozmawia Michał Nowak ▲ Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania „Akademia Kolberga 2022” prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Można by się zastanawiać, czy próby przywracania muzyki tradycyjnej do społecznej i kulturowej praktyki wiejskich wspólnot nie okazują się w najlepszym razie efemerydami, karnawałowymi uniesieniami, które w żaden sposób nie wpływają na codzienność. Czy nie przypominają oferowania nieheblowanego drewna, gdy od dawna powszechnie używa się karton-gipsu? W jaki bowiem sposób dawne rodzaje ekspresji, sposoby spędzania czasu wolnego od pracy sprzed kilkudziesięciu lat, miałyby wpłynąć na współczesną wrażliwość i przesycone techniką życie w XXI wieku? Historia Joli i Piotra Czerwców pokazuje jednak, że to, co niektórzy uznają za przebrzmiałe, jest nam bliższe, niż mogłoby się wydawać. I wciąż tworzy okazję do spotkań. ▲ Rozmowę z Jolantą i Piotrem Czerwcami z Sędka, lokalnymi animatorami muzyki tradycyjnej, miłośnikami kieleckich melodii i realizatorami Kieleckiej Szkoły Tradycji, prowadzi Michał Nowak – dziennikarz radiowej Dwójki, filozof, klarnecista. ▲ Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania „Akademia Kolberga 2022” prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Współczesny człowiek za wszelka cenę chce odsunąć od siebie myśl o nieuchronnie czekającej go śmierci. Nawet wtedy, kiedy staje ona przy drodze jego życia, zabierając mu bliższych czy dalszych ludzi. Ból, który towarzyszy takim momentom, wydaje mu się nie do uniesienia i nie do przetrawienia. By odsunąć cierpienie, robi wszystko, by śmierć zunifikować i uprzemysłowić, licząc, że boleć będzie mniej. W efekcie zostaje mu bardzo mało czasu na uporanie się z traumą rozstania. O strategiach na spotkanie ze śmiercią, jakie stosowali nasi wiejscy przodkowie, i o tym, jak przekazane przez nich tradycje mogą uzbrajać nas na to doświadczenie, a wreszcie o własnych poszukiwaniach muzyki tradycyjnej, opowiada antropolożka i śpiewaczka Marta Tarnowska. ▲ Rozmowę z Martą Tarnowską, śpiewaczką, antropolożką kultury, socjolożką, animatorką kultury, przeprowadził Marcin Lorenc ▲ Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania „Akademia Kolberga 2022” prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Ziemia radomska to absolutnie wyjątkowa kraina na tle polskich krain nizinnych. Etnografów i etnologów może zachwycić bogactwem swoich tradycji. Dla tych, którzy szukają jeszcze żywej obrzędowości i towarzyszącej jej niezywkłej muzyki, nie pozbawionych prastarego kontekstu, okolice Radomia cały czas są celem wędrówek. Tutaj znajdziemy jeszcze muzykantów czy śpiewaczki, od których można w relacji mistrz – uczeń przejąć niezwykłe melodie. Ziemia radomska to wreszcie ojczyzna zawziętych tancerzy, czego doświadczymy podczas tamtejszych zabaw. O poszukiwaniu muzyki tradycyjnej i odkrywaniu radomszczyzny opowiada tancerz i animator, Czesław Pióro. ▲ Rozmowę z Czesławem Pióro, zawziętym tancerzem, animatorem kultury, współtwórcą Radomskiej Szkoły Tradycji i Radomskiej Inicjatywy Oberkowej, przeprowadził Marcin Lorenc ▲ Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania „Akademia Kolberga 2022” prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Bogactwo kulturowe, niezwykła plątanina ludzkich losów i historii – to Dolny Śląsk. Emigranci, przesiedleńcy, rdzenne grupy etniczne – każdy, kto żył na tych ziemiach, kultywował też swoją muzykę. Samo opisanie tej niezwykle skomplikowanej materii, z jej przeplatającymi się wątkami, wymaga niezwykłej wrażliwości i czujności. O pracy w tak niezwykłym regionie, doświadczaniu muzyki tradycyjnej i o odkrywaniu tajemnic przeszłości opowiada Marta Derejczyk ▲ Rozmowę z Martą Derejczyk – etnografką, badaczką Dolnego Śląska, śpiewaczką, animatorką kultury, pracowniczką Muzeum Etnograficznego Oddziału Muzeum Narodowego we Wrocławiu, przeprowadził Marcin Lorenc ▲ Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania „Akademia Kolberga 2022” prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Ukraiński cykl bożonarodzeniowy to trzy duże święta: Boże Narodzenie, Małanka (święto Melanii i Wasyla), Wodochreszcze (Święto Chrztu Pańskiego, Święto Jordanu). Każde ze świąt poprzedza wigilia, podczas której spożywa się określone potrawy. Najpopularniejsza jest kutia, zawierająca ziarno pszenicy i maku – symbole płodności. Na stole nie brakuje też potraw z grzybów, grochu, kapusty, buraków, mąki, miodu, ryb, suszonych owoców. Pierwszego dnia Świąt (7 stycznia) zaczynają się wizyty grup kolędniczych. Podobnie 13 stycznia – wtedy do domów przychodzą „szczodrować”, czyli życzyć urodzaju i zdrowia na przyszły rok. Cykl bożonarodzeniowy kończy Święto Jordanu (19 stycznia) .Tego dnia, po liturgii, z cerkwi wyrusza procesja do najbliższej rzeki, stawu. Tam batiuszka święci wodę, którą wierni zabierają ze sobą do domów. • O obrzędach, zwyczajach związanych z Bożym Narodzeniem w Ukrainie opowiada Tetiana Sopiłka – etnomuzykolożka, wokalistka, pedagożka, członkini kijowskiego zespołu Drevo, założycielka warszawskiej Dziczki. • Podcast powstał we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu muzykatradycyjna.pl 2022 prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Już od 4 grudnia można było śpiewać kolędy, najczęściej na „weczurkach” – sąsiedzkich spotkaniach przy przędzeniu. Przypominano sobie melodie, by w styczniu, w pierwszy dzień prawosławnych Świąt Bożego Narodzenia (7 stycznia) być gotowym do kolędowania. Kolędnicy bożonarodzeniowi chodzili z gwiazdą jedno- lub dwurzędową, ze świeczką lub latarką w środku. W okolicy 13 stycznia pokazywano też „Herody” – przedstawienie o królu Herodzie i walce dobra ze złem, w której oczywiście dobro zwycięża. Gospodarze obdarowywali przybyszów jabłkami, bułkami drożdżowymi – czym chata bogata ✸ Z Niną Jawdosiuk rozmawiała Julita Charytoniuk ✸ Podkast zrealizowano w ramach programu Akademia Kolberga 2022 — Puszczańska Szkoła Tradycji przez Stowarzyszenie Dziedzictwo Podlasia Program Akademia Kolberga jest realizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach zadania „Akademia Kolberga 2022” prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Widowisko opowiadające o królu Herodzie i rzezi, jaką zgotował małym chłopcom, sięga czasów średniowiecznych. Było pokazywane w kościołach, potem przez żaków w szkołach, aż wreszcie trafiło na wieś i tam w wersji, w której wątki biblijne przeplatają się z wątkami folkloru, przetrwało do dziś w pamięci najstarszych mieszkańców. To od nich lubelska grupa miłośników tradycji zebrała pieśni oraz opowieści, które uzupełniła fachową etnograficzną wiedzą i od 2006 roku z powodzeniem, jak teatr wędrowny, kontynuuje tradycje kolędnicze ■ O kolędowaniu z Agnieszką Szokaluk-Gorczycą i Krzysztofem Gorczycą rozmawia Julita Charytoniuk ■ „A czyj to koniczek” i „Wiwat”, Zofia Sulikowska, nagr. A. Szokaluk-Gorczyca, Wojsławice 2010; „Nie bój się, królu”, Stanisław Fijałkowski, nagr. A. Szokaluk-Gorczyca i K.Gorczyca, Chrzanów 2010; „Za kolęde dziękujemy”, Anna Borowicz, nagr. A. Szokaluk-Gorczyca i K. Gorczyca, Paary 2014; fragmenty nagrania z Herodów 2013/2014, W. Frąckiewicz (youtube.com/watch?v=TpEs0ADLeE8)

Dziedzic, proboszcz, sołtys, bogaty gospodarz, obyczaj, wspólnota. Gdzie w wiejskiej społeczności biły źródła władzy? Na czym wspierały się hierarchie? W jakich sytuacjach i w odwołaniu do jakich praw oraz wartości dochodziło do buntu? ● Rozmowa z prof. Adamem Leszczyńskim — historykiem, socjologiem, dziennikarzem i publicystą, autorem „Ludowej historii Polski”. Prowadzi Michał Nowak – dziennikarz radiowej Dwójki, filozof, klarnecista. ● Rozmówki wiejsko-miejskie to cykl spotkań w Ambasadzie Muzyki Tradycyjnej na warszawskim Jazdowie. Pomysłodawcą i gospodarzem Rozmówek jest Stowarzyszenie Dom Tańca. ● Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz ze środków własnych Stowarzyszenia Dom Tańca (1%)

Pogańskie wątki, nieznajomość dogmatów, brak powiązania z etyką, pusty rytualizm. Te zarzuty wobec religijności ludowej powracają niczym mantra. Rzadko kiedy pozytywnie wartościuje się wspólnotowość, zmysłowość i konkret przejawiający się w tradycyjnym wiejskim przeżywaniu wiary, które niczym w soczewce skupiają niezwykle istotne cechy kultury wsi. ● Rozmowa z prof. Magdaleną Zowczak z Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej UW. Prowadzi Michał Nowak – dziennikarz radiowej Dwójki, filozof, klarnecista ● Rozmówki wiejsko-miejskie to cykl spotkań w Ambasadzie Muzyki Tradycyjnej na warszawskim Jazdowie. Pomysłodawcą i gospodarzem Rozmówek jest Stowarzyszenie Dom Tańca. ● Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz ze środków własnych Stowarzyszenia Dom Tańca (1%)

Rozmówki wiejsko-miejskie ● Kultura wiejska ● prof. Izabella Bukraba-Rylska i Michał Nowak Próby opisywania i prezentowania kultury wiejskiej kończą się najczęściej wepchnięciem jej w ciasny gorset upraszczających pojęć, kategorii i wyobrażeń. Autentyczność, szczerość, sielankowość, niezmienność, archaiczność, naiwność, ultrakonserwatyzm, dzikość, brutalność, zacofanie wyznaczają horyzont większości ujęć. W jaki sposób zatem oddać kulturze wiejskiej sprawiedliwość? Jak pokazywać jej swoistość bez przyprawiania upiększającej, infantylizującej bądź brutalizującej gęby? ● Rozmowa z prof. Izabellą Bukraba-Rylską – socjolożką z Collegium Civitas. Prowadzi Michał Nowak – dziennikarz radiowej Dwójki, filozof, klarnecista. ● Rozmówki wiejsko-miejskie to cykl spotkań w Ambasadzie Muzyki Tradycyjnej na warszawskim Jazdowie. Pomysłodawcą i gospodarzem Rozmówek jest Stowarzyszenie Dom Tańca. ● Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz ze środków własnych Stowarzyszenia Dom Tańca (1%)

Jesień to czas przejścia. Jeszcze prace polowe nie wykończone, a już trzeba szykować się do zimy, zabezpieczać zapasy, uszczelniać chałupy, zorganizować się na przerabianie lnu, czy wełny. Ilość czynności wydaje się niezliczona, a nie tylko wokół robót organizuje się życie wsi. Są Zaduszki, obraz chodzi od domu do domu, na tygodniu po domach robótki ręczne często ze śpiewem, przy niedzieli chce się potańczyć, są andrzejkowe wróżby i adwentowy czas zadumy i modlitwy • O tym jak to jesienią bywało opowiada Marią Siwiec, śpiewaczka z Gałek k. Rusinowa. Rozmowę przeprowadziły Katarzyna Rosik i Marta Domachowska • Pieśni wykonały Marii Siwiec i jej uczennice – Marty Domachowskiej, Katarzyny Rosik i Katarzyny Zedel

Andrzejki to nie jedyny wieczór mocy w ludowym kalendarzu. Rolnicy planujący prace polowe sięgali po praktyki magiczne, w tym wróżebne w przełomowe wigilie: św. Łucji, Bożego Narodzenia i Sylwestra • O zwyczajach katarzynkowych i andrzejkowych opowiada Marta DOmachowska • Więcej na muzykatradycyjna.pl

W październiku nakładem wydawnictwa Prószyński Media Sp. z o.o. ukazała się książka Andrzeja Bieńkowskiego pt. „Trzymałem węża w garści. Śladami muzykantów”. Marta Domachowska rozmawia z autorem o wiejskich i miejskich perypetiach malarza dokumentującego świat muzyki tradycyjnej oraz o okolicznościach powstania książki.

Na relacje między kulturą ustną a kulturą piśmienną można spoglądać trojako. Po pierwsze, można podkreślać związki, doszukując się ciągłości między mową a pismem. Po drugie, można skupić się na różnicach, które sugerują odrębność tych dwóch form kultury, co nie wyklucza jednakże dialogu między nimi. Po trzecie wreszcie, można je sobie przeciwstawić, skłaniając się ku tezie o przekształcaniu, przeinaczaniu, zafałszowywaniu lub wręcz unicestwianiu kultury ustnej przez piśmienną. Te rozstrzygnięcia są decydujące dla tego, w jaki sposób będziemy patrzyli na praktykę utrwalania, zachowywania, kolekcjonowania i prezentowania wytworów kultury wiejskiej we współczesnym świecie ● Rozmowa z prof. Przemysławem Czaplińskim – historykiem literatury Uniwersytetu Adama Mickiewicza. Prowadzi Michał Nowak – dziennikarz radiowej Dwójki, filozof, klarnecista. ● Rozmówki wiejsko-miejskie to cykl spotkań w Ambasadzie Muzyki Tradycyjnej na warszawskim Jazdowie. Pomysłodawcą i gospodarzem Rozmówek jest Stowarzyszenie Dom Tańca. ● Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz ze środków własnych Stowarzyszenia Dom Tańca (1%)

Obserwując zmiany w sposobie żegnania zmarłych – od miejsca pożegnania po środowisko dźwiękowe – można odnieść wrażenie, że organizatorzy współczesnych pogrzebów w Polsce starają się zminimalizować ryzyko spontanicznego wybuchu emocji. Nie ma miejsca na płacz, głośną skargę bliskich. Tymczasem dawniej w kulturze wiejskiej w Polsce, tak jak wszędzie, istniały formy wspólnotowego przeżywania, które dawały przestrzeń na rozpacz w obliczu śmierci i w innych sytuacjach granicznych. Lamenty rodziny i głośny płacz były ważnym elementem obrzędów. Opłakiwanie straty jest też niezbędną częścią przeżywania żałoby.

O zwyczajach pogrzebowych w Łęczyckiem opowiadają śpiewacy i śpiewaczki, którzy osobiście przewodzili tym obrzędom. Obecnie wiele elementów, które charakteryzowały niegdysiejszy pogrzeb, zanikło. Melodie i styl śpiewu zależny jest od wsi, lecz istnieje pewien wspólny porządek obrzędu. Rozmówcy dzielą się swoim doświadczeniem, pieśniami, przeżyciami i przemyśleniami. Do dziś jedynie śpiewacy z Ruszkowa Pierwszego czynnie biorą udział w obrzędach pogrzebowych oraz (skróconym do jednego wieczoru) czuwaniu przy zmarłym • Rozmowy ze śpiewakami i śpiewaczkami przeprowadziły Joanna Skowrońska i Joanna Gancarczyk, śpiewaczki i badaczki Łęczyckiego. Rozmowę z Mirosławem Dworczakiem przeprowadziła Ewa Grochowska – filozofka, śpiewaczka • Więcej na: akademiakolberga.pl, muzykatradycyjna.pl

Dla naszych przodków śmierć stanowiła oczywisty element życia. Byli z nią bardziej oswojeni niż współczesny człowiek. Wiele osób umierało młodo, nie dożywając czterdziestu lat, umierały dzieci i kilkudniowe niemowlęta. Choroby zbierały śmiertelne żniwo. Człowiek obserwował i uczestniczył w pochówkach, doświadczał wielkiego smutku, utraty, żałoby. Z drugiej strony wierzył, że śmierć – najbardziej zagadkowy i niewyjaśniony obrzęd przejścia, prowadzi do znalezienia się duszy w innym, prawdopodobnie lepszym świecie. • W wersji audio artykułu wykorzystano nagranie pieśni pogrzebowej „O, Boże, moj Boże” śpiewaną przez mieszkanki wsi Kożyno (gm. Bielsk Podlaski): Nina Wawrzeniuk, Olga Wawrzeniuk, Anna Kościuczuk, Maria Denisiuk. Nagranie z archiwum Stowarzyszenia Dziedzictwo Podlasia

W namyśle nad składowymi muzyki, sposoby organizacji pracy i posługiwania się ciałem z nimi związane wydają się wysuwać na pierwszy plan albo przynajmniej jeden z pierwszych planów. Na początek przychodzą na myśl narzędzia i czynności wymagające w sposób konieczny rytmizacji wykonywanych sekwencji czynności. Właśnie w rytmicznie uporządkowanym użyciu ciała można widzieć zaczątki wszelkiego rytmu muzycznego.

Zapraszamy na pierwszy podkast z cyklu Rozmówki wiejsko-miejskie. ● Autentyczność jest w nowoczesnym świecie tyleż pożądana, co kłopotliwa. Napędza podróżników i kolekcjonerów, mirażami jej doświadczenia kusi nas reklama. W świecie sztuki łączy się z obietnicą pozbawionej ironii bezpośredniości i głębi, szczerości i źródłowości. Jej rozpoznanie w równym stopniu buduje jednak wspólnotę ludzi podobnie czujących i myślących, co wywołuje niezgodę wszystkich czujących i myślących inaczej. Czy zatem warto spoglądać na świat kultury wiejskiej przez pryzmat autentyczności? ● Rozmowa z prof. Ewą Klekot — antropolożką kultury, doktor nauk o sztuce. Prowadzi Michał Nowak — dziennikarz radiowej Dwójki, filozof, klarnecista. ● Rozmówki wiejsko-miejskie to cykl spotkań w Ambasadzie Muzyki Tradycyjnej na warszawskim Jazdowie. Pomysłodawcą i gospodarzem Rozmówek jest Stowarzyszenie Dom Tańca. ● Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz ze środków własnych Stowarzyszenia Dom Tańca (1%)

Październik. Coraz chłodniejsze noce i poranki. Pełnia jesieni. Chłopy gromadzą opał i powoli zabierają się za gacenie domów. Jedni opatulą dom suchymi liśćmi, inni „kolkami” iglaków zebranymi w lesie. Rodzinę na zimę i resztę roku ubiorą kobiety. Czyta autorka – Marta Domachowska

Nie uważają się za śpiewaków. Jeśli już używają tego określenia, to wysyłając nas do jakiejś innej miejscowości, np. „dobre śpiewaki są w Żalach”. Mówią o sobie, że chodzą po pogrzebach. Pieśni przechowują w pamięci, której przedłużeniem są grube zeszyty, zwykle w kratkę. Zapisane własnoręcznie lub odziedziczone razem z melodiami po kimś, kto wcześniej chodził. Jak żegnano dawniej zmarłych na Wschodnim Mazowszu? Ciało było ułożone na ławie lub na krzesłach w małej izbie, a w największym pomieszczeniu wokół stołu siadali śpiewacy. Inni stawali za ich plecami lub siedzieli pod ścianami. Wielu śpiewaków używa określenia „siadać za stół”. Kto siadał za stół? Jak można było zostać śpiewakiem pogrzebowym?

„Idę o zakład, że powyższy tytuł u większości Czytelników wywołał skojarzenie z przodownikami pracy epoki PRL – ‘stachanowcami’, warszawskimi murarzami w beretach ‘z antenką’, układającymi sto pięćdziesiąt lub dwieście procent dziennej normy cegieł. Nie o takiego przodownika tu chodzi. Określenia „przodownik” i „przodownica” nie zrodziły się w Kraju Rad. [...] Powstały… gdzieś na ustronnym polskim polu przy zapadłej wiosce, prawdopodobnie kilkaset lat temu. [...] Przodownik i przodownica to najsprawniejsi żniwiarze, którzy najszybciej ścinali zboże podczas żniw, wyprzedzając innych pracujących.” • Zapraszamy do wysłuchania całego artykułu. • Tekst można przeczytać na stronie: https://muzykatradycyjna.pl/do-czytania/dozynaj-przodowniku-lysy/ • Podkast powstał we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu muzykatradycyjna.pl 2022 prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Żniwa to kulminacja prac polowych. Co zasiane, należy zebrać, by zapewnić pożywienie rodzinie i zwierzętom gospodarskim. Śpiewano w tym czasie podczas obrzędów żniwnych i prac polowych, w grupach i pojedynczo. W najstarszych pieśniach zwracano się do bogów lub przodków z prośbą o pomyślne plony. W innych słyszymy opowieści o niedoli, ciężkim losie kobiet, sierot. • O pieśniach i zwyczajach żniwnych opowiada Tetiana Sopiłka – etnomuzykolożka, wokalistka, pedagożka, członkini kijowskiego zespołu Drevo, założycielka warszawskiej Dziczki. • Podcast powstał we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu muzykatradycyjna.pl 2022 prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

O humanizmie cyfrowym rozmawiamy prof. Wiolettą Miśkiewicz, a Sonia Wronkowska z Biblioteki Narodowej opowiada o współczesnych tendencjach w archiwistyce i dobrych praktykach oraz rozwiązaniach, które można zastosować w każdej instytucji. Poznamy różnice między upublicznieniem a upowszechnieniem, i dlaczego tak ważna jest promocja zdigitalizowanych treści • Rozmowy przeprowadzili Joanna Szaflik: Joanna Skowrońska, Joanna Szaflik, Piotr Baczewski • Podcast został zrealizowany we współpracy z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca w ramach Programu Archiwa Dostępne 2021 prowadzonego przez Forum Muzyki Tradycyjnej oraz Pracownię Muzyki i Tańca Tradycyjnego. Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego