ลอง La Bye Podcast

" กระเป๋าเธอใส่อะไรไว้ ?" มีคนเคยบอกคิวไว้ว่า ชีวิตก็คงเหมือนการเดินทางไปที่ๆนึง ไม่รู้ว่าที่ไหน ไม่รู้ไกลมั๊ย เเต่สิ่งทีทุกคนมีเหมือนกันคือ กระเป๋าใบเล็กที่มีของจำนวณหนึ่งใส่เอาไว้รออยู่แล้ว เเต่จำนวณหรือประเภทของก็ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งเเต่เราเกิดแล้วเช่นเดียวกัน เงินค่าเดินทาง ชื่อ สัญชาติ และ ผู้ให้กำเนิด นอกจากสิ่งของเหล่านี้แล้ว ระหว่างการเดินทางเราก็จะค่อยๆเก็บเอาสิ่งของที่มีค่าหรือของที่จำเป็นติดตัวมาด้วย เหมือนกับเกม RPG ที่เราคุ้นเคยครับ บางครั้งก็มีบ้างที่เรามักเผลอเก็บของที่หนักและทำร้ายเรามาแบกใส่เป้ใบเล็กไว้ ความภูมิใจ ความคาดหวัง ไม่น่าเชื่อครับว่าเรามีกระเป๋าใบเล็กเเค่นี้เอง เเต่ดันแบกของหนักอึ้งแบบนี้ไว้ด้วย วางลงไว้ก่อนก็ได้นะ เราไม่ต้องเป็นความภูมิใจของใครเลยก็ได้

เป็นเรื่องไม่น่าเชื่อว่าประโยคง่ายๆธรรมดาๆในไฟล์เสียงยาวสามนาที จะสามารถทำให้เรารู้สึกอะไรบางอย่างได้อย่างลึกซึ้งไม่ว่าจะเป็นการเยี่ยวยาจากวันที่โลกใจร้าย หรือ เป็นเหตุผลให้ยิ้มได้ในวันที่มีฝนตกจากตาทั้งสองข้าง ไม่ว่าคุณจะเป็นใครอยู่ที่ไหน คุณจะได้รับการโอบกอดจากปลายปากกาของศิลปินคนโปรดของคุณเสมอ และนี่คือ song for you ท่อนเพลงเยี่ยวยาใจ ในวันที่โลกใจร้าย

รู้มั๊ยครับว่าหากเราเปลี่ยนองศาของเครื่องบิน เพียง 3.5 องศา อาจจะทำให้ ไฟท์บินจาก L.A. ไป New York เปลี่ยนเป็น L.A. ถึง Washington D.C ได้เลย นี่คือพลังของการทำสิ่งเล็กๆในเเต่ละวันครับ เช่นเดียวกับการกระทำเล็กๆน้อยๆของเราในเเต่ละวัน ที่สามารถกำหนดอนาคตได้หลากหลายรูปแบบ เรามักจะเชื่อว่า ความสำเร็จขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น เเต่จริงๆแล้ว มันมาอาจจะมาจาก 1% ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกวันก็ได้นะครับ

ดอกไม้เเต่ละชนิดมีฤดูกาลเบ่งบานของตัวเอง แน่นอนว่านี่เป็น quote ที่ฮิตและฮีลใจมาก ที่ใครหลายๆคนเอาไว้ใช้ให้กำลังใจเวลาที่กำลังท้อหลังพยายามอย่างหนักเพื่อทำให้เป้าหมายหรือบางสิ่งที่ต้องการสำเร็จ เพราะทุกความสำเร็จต้องกาลเวลาบ่มเพาะ เเต่ก็นานแล้วเนอะ ฤดูร้อนค่อยๆผ่าน ฤดูฝนกำลังเข้ามา ปุ๋ยที่แห้งก็เริ่มฉ่ำจนกลับมาแห้งอีกรอบ ในขณะที่โลกหมุนรอบตัวเองไปเรื่อยๆ จนปฎิทินปีนี้ไม่เหลือหน้าให้ฉีกแล้ว ดอกไม้ก็ยังไม่โต ซักที ทำได้ก็เเต่กำหมัดแล้วถามท้องฟ้าว่าฤดูกาลที่ว่าเนี่ยมันเมื่อไหร่กันวะ

"ทิ้งดีมั๊ยก้อนหินในมือ ?" คำพูด การกระทำ และความคิดของคนอื่น ล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์ตัวเล็กๆอย่างเราไม่สามารถควบคุมได้ เเต่น่าแปลกที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ร้อยปี มันก็ยังเป็นสาเหตุที่ทำให้เรานั่งกอดอก เจ็บใจ เศร้าที่ไม่สามารถควบคุมสิ่งเหล่านั้นได้ เเต่นั้นคือประเด็นครับ เราไม่จำเป็นต้องควบคุมมันซะหน่อย ลองปล่อยมันดูมั๊ยครับ ก้อนหินที่คุณกำลังกำอยู่

" แกไม่มั่นใจในตัวเองมั๊ย ? เราก็เป็นนะ " พูดหน้าชั้นเรียน present ต่อหน้าคนเยอะๆ นี่เป็นความกลัววัยเด็กของผมและใครหลายๆคน มองเฉยๆดูไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร เเต่สิ่งที่เกิดหลังจากนั้นน่ากลัวครับ ความไม่มั่นใจและความไม่เคารพในตัวเองจนไม่กล้าพูดหรือทำในสิ่งที่คิดนั้นเอง กลายเป็นเราต้องทำตามสิ่งที่เราคิดว่าคนอื่นจะพอใจตลอด จนค่อยๆลืมความเป็นตัวเองไปในที่สุด เพราะกลัวการโดนตัดสินจากคนอื่น เหมือนตอนพูดหน้าชั้นเรียน หากความคิดที่ว่ามานี้ฝังลึกและโตไปตามอายุของเราด้วย มันอาจจะทำให้เรากลายเป็นคนที่ไม่มีความสุขเลยก็ได้นะ

" เลิกเป็นเครื่องกรองอากาศกัน " คำบ่นสุดน่าเบื่อจากเจ้านาย เพื่อนที่ชอบกดเราให้ต่ำ ป้าข้างบ้านก็ทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้นอกจอกอวดลูกตัวเอง ทุกอย่างที่พูดมาล้วนเป็นเรื่องที่ไม่จำที่เราเผลอหยิบติดกลับมานอนกอดที่บ้านทั้งนั้น เเต่คำถามคือหากมันเป็นอะไรที่เเย่ทำไมเราต้องเก็บมันมาด้วย เรื่องของเรื่องคือเรามักใช้ชีวิตโดนอยากให้คนรอบตัวรู้สึกดีกับเราทั้งนั้น ไม่มีใครอยากถูกเกลียดหรอกจริงมั๊ย เราเลยหยิบเรื่องนั้นมาโบยตีแล้วก็โทษตัวเองว่าเป็นความผิดเราบ่อยๆ เเต่จริงๆแล้วมันอาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้นะ

" ต่าดาด้างงง ขนมปังงงงงงงช่วยจำ " จะดีกว่ามั๊ยถ้าเราสามารถจำสิ่งต่างๆได้ง่ายเหมือนสมัยเด็กๆ เราอาจจะคิดว่ายิ่งอายุเยอะ สมองเรายิ่ง error เเต่จริงๆแล้ว สมองเราพัฒนาได้ดีที่สุดที่วัย 30-40 เลยนะ !!!

คำพูด และอาวุธ สิ่งที่ของสองชิ้นนี้มีเหมือนกัน คืออะไรครับ ใช่ครับ มันเอาไว้ทำร้ายคนอื่นได้ เเต่สิ่งที่ต่างไปของคำพูดคือ คนเราสามารถเอามาทำร้ายกันได้โดยที่ไม่ต้องมานั่งรับผิดชอบว่า คนที่รับมันไปจะต้องเจ็บหรือรู้สึกเเย่เเค่ไหน โชคร้ายนิดนึงครับที่โลกนี้ไม่ได้เข้าข้างผู้ถูกกระทำเสมอไป เราเลยต้องรับบทผู้กระทำบ้างในบางครั้งนั้นเอง

อีก 30 วินาที ข้างหน้าผมกำลังจะตายครับ ผมนอนแบบนี้มาสักพักบนเตียงที่ว่างเปล่าในห้องที่มืดสนิท ความคิดที่ลั่นดังกว่าครั้งไหนๆเเล่นเข้ามาในหัว เราพอใจกับชีวิตที่ผ่านมาแล้วรึยัง ได้หัวเราะอย่างจริงใจไปแล้วกี่ครั้ง ได้กินเค้กที่เล็งไว้ตามรีวิวมั๊ย รู้สึกเสียดายช่วงเวลาที่ผ่านมาบ้างมั๊ย มีอะไรที่ไม่ได้ทำอีกรึเปล่า เหมือนกับหลายๆคนครับ ผมคิดมาเสมอว่า ความตายเป็นเรื่องไกลตัวมากๆ ไม่เกิดขึ้นเร็วๆนี้หรอก จนกระทั่งมันเข้ามาสะกิดเราเบาๆข้างหลังในบ่ายวันนึง ทำให้ได้คิดได้มากขึ้นว่า ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เกิดได้ทุกวินาที แล้วเป็น ความจริงที่เราทุกคนเกิดมาแล้วต้องหายไปในสักวันนึง เพราะไม่รู้ว่าวันไหนเลยน่ากลัว หลายคนจากไปพร้อมกับความรู้สึกเจ็บใจที่ไม่ได้ทำสิ่งต่างๆในชีวิต ข่าวดีก็คือมันเป็นแค่ความคิดที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ครับ ผมและคุณยังเปลี่ยนมันได้เสมอ และนี่คือ 27 คำถามที่ช่วยให้เราฉุกคิดและใช้ชีวิตแบบไม่เสียดายในวันหลัง

มีคนเคยบอกผมว่า ความสุขก็เหมือนกับอากาศนั้นแหละ มันอยู่รอบๆตัวเรา อยู่บนเสื้อผ้าที่ใส่ ในผ้านวมที่ห้ม หรือ เเม้กระทั่งข้าวที่กิน เเต่เราดันมองไม่เห็นเอง อาจจะเป็นเพราะคนรอบข้างคอยบอกเราเสมอว่า ให้เป็นคนที่ยิ่งใหญ่นะ เป็นคนที่สุดยอดเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิมีความสุข นิยามเลยเปลี่ยนไป จากที่เคยมีความสุข เราเลยไม่มีมัน เเต่จริงหรอครับ ไม่ใช่ว่าเราเเค่เสียความสามารถในการมองเห็นสิ่งที่มีอยู่แล้วไปเฉยๆหรอ

ตอนนี้กำลังคิดถึงอยู่รึเปล่าครับ เพลงเก่าๆ สถานที่เก่าๆ หนังสือเล่มเก่า หรือ ความรักเก่าๆ ในวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจในบางที เรามักจะมีช่วงเวลาที่หวนนึกถึงความทรงจำที่เคยเกิดขึ้นแล้วในอดีตใช่มั๊ยครับ คล้ายๆกับการที่เราหยิบยืมความสุขที่เคยเกิดขึ้นมาเมื่อนานมาแล้วมาปลอบโยนตัวเราที่ไม่โอเคในวันนี้ จนบางทีเราก็ขังตัวเองอยู่ในนั้นเพราะความสุขในปัจจุบัน หาได้ยากกว่าในอดีตนั้นเอง

ทำไมเราต้องนอนกลางวัน ทำไมผู้ใหญ่ขี้โมโห ทำไมผู้ใหญ่ไม่ยิ้ม ความรักคืออะไร?เป็นหนึ่งในคำถามที่ผมถามกลับตัวเองประจำ พร้อมกับคำตอบจากพวกเค้าว่า เธอยังเด็กไปที่จะเข้าใจออะไรหลายๆอย่าง ไว้โตแล้วก็จะเข้าใจเองแหละ จริงเหรอครับ ผมนั่งคิดถึงคำตอบพวกนี้อีกครั้งในวัย 28 ก็พบว่า จริงๆแล้วบางครั้งการโตเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ทำให้บางอย่างที่อยากรู้ตอนเด็ก ชัดเจนขึ้นเลย กลับกับ มันยาก และซับซ้อนกว่าเดิมซะอย่างนั้น

งาน ความสัมพันธ์ สังคม ความรัก ล้วนเป็น ปัจจัยสำคัญในชีวิตของใครหลายๆคนทั้งนั้น เป็นเรื่องธรรมดาที่เราทุกคนอยากจะให้ทุกๆส่วน ในชีวิตของเราไปได้ด้วยดี แน่นอนในทุกๆเช้าวันจันทร์ เราจะตื่นมาด้วยความคิดที่ว่าอาทิตย์นี้แหละ เราจะใช้ชีวิตให้ดีไปเลย เเต่ในขณะเดียวกัน เราก็ค้นพบตัวเองอยู่ในวงสังสรรค์สักที่นึงในขณะที่กำลังเล่าความเฮงซวยของชีวิตในอาทิตย์นี้ให้เพื่อนฟังในวันคืนวันศุกร์เช่นเดียวกัน เพราะชีวิตมันยากแบบนี้แหละ หนังสือจิตวิทยา พัฒนาตัวเอง และหนังสือฮีลใจหลายๆเล่มเลยเป็นที่พึ่งพาจากใจให้เรายังพอไปต่อในชีวิตได้ หลังจากที่ลองใช้ชีวิตตามคำแนะนำจาก life coachและกูรูต่างๆ ก็ค้นพบว่า ปัญหาที่ว่าอาจจะไม่ได้รับการแก้ไขใดๆเลย แต่อย่าพึ่งกังวลไปครับ เพราะ life coach ตัวจริงอาจจะไม่ใช่ คนก็ได้

ตามมาตรา ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 334 ผู้ใดเอาทรัพย์ของผู้อื่น หรือที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วยไปโดยทุจริต ผู้นั้นกระทำความผิดฐานลักทรัพย์ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี และปรับไม่เกิน 60,000 บาท ประโยคข้างต้นเป็นบทลงโทษของการขโมยของเบื้องต้น แน่นอนหากคุณโดนจับได้ละก็นะ อาจจะเป็นการพูดที่ไม่มีมูลสักเท่าไหร่หากจะบอกว่า ในโลกนี้มีนักขโมยตัวฉกาจเดินวนไปวนมาเต็มไปหมด ถ้าเป็นกันได้ง่ายขนาดนี้ คุณอยากลองเป็นดูมั๊ยครับ นักขโมยแบบถูกกฎหมายน่ะ

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบการแข่งขันเลยครับ คิดว่าหลายๆคนก็เป็นเหมือนกัน แต่ทำยังไงได้ล่ะ โลกนี้ขับเคลื่อนโดยการเเข่งขันมาตั้งเเต่ไหนเเต่ไรแล้ว ถึงเเม้ในบางครั้งเองเราอาจจะอยากเป็นเเค่ผู้ชมที่ดีอยู่ข้างสนามก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นการ เเข่งขันเพื่อแย่งโอกาสลืมตามาดูโลก เเข่งกันทำคะเเนนสอบให้ได้อันดับที่น่าพึงพอใจ อย่างน้อยก็พอให้เอาไปอวดญาติๆ ได้ในวันสำคัญต่างๆ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราต้องเป็นที่หนึ่งหรอครับ บ้าน่า มีคนบนโลกตั้ง 8.2 ล้านล้านคน เเต่เราเลือกจะเป็นที่ 1 เท่านั้นอ่ะหรอ ไม่ต้องชนะบ้างก้ได้มั้งง

ถ้าเกิดว่าพรุ่งนี้ เป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่บนโลก เราจะใช้ชีวิตที่ต่างออกไปมั๊ยครับ เราจะใส่ใจคำพูดของคนที่ไม่รู้จักเราดีอยู่มั๊ย จะยังแคร์คนที่เค้าไม่ชอบหน้าเราเหมือนเดิมมั๊ย ถ้ายังเป็นคนแบบเดิมอยู่ ก็น่าเสียดายใช่มั๊ยครับ 24 ชั่วโมงสุดท้ายบนโลกนี้ มาทำเพื่อตัวเองกันบ้างดีมั๊ยครับ ด้วยคำว่า ช่างเเม่ง ไม่กี่ปีเราก็ตารยแล้วหมดแล้ว

ปี 2025 แล้ว เหลือเพื่อนกันกี่คนครับ เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ จำนวนตัวเลขที่เคยต้องยืมมีอ หลายๆคนมาช่วยนับในวันนั้น วันนี้กลับสามารถนับได้ด้วยมือสองข้างของเราเท่านั้น น่าแปลกที่จำนวนเพื่อนใน social media มันสวนทางกับจำนวนเพื่อนที่อยู่ในโลกจนริง น่าเสียดายแต่เป็นเรื่องจริงที่ว่าเราไม่สามารถที่จะ รักษาทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นรอบๆตัวไว้ได้ทั้งหมด บ้างก็แยกย้ายไปตามที่ต่างๆ บ้างก็ โบกมือลาด้วยเหตุผลที่ไม่อาจเข้าใจ บางครั้งเราก็ทำใครบางคนหลุดหายไปตามปฎิทินที่ค่อยๆเปลี่ยนหน้ามันไปเรื่อยๆ ถึงแม้วันนี้ กลุ่มคนที่เคยมีความทรงจำร่วมกันจะเหลือเเค่นิดเดียว แต่มันเป็นเลขหลักเดียวที่มีความหมายเสมอ

ภาษี กลโกง วิธีขับยานเอเลี่ยน เป็นเรื่องในอีกหลายเรื่องในโลกใบนี้ที่ไม่ได้มีสอนในชั้นเรียน ไม่มีตำราในการศึกษาพิมทิ้งเอาไว้ ไม่มีเเม้กระทั้งอาจารย์ที่จะสอนเรื่องนี้ในห้องเรียนด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ในยุคที่ผมโตมานะครับ ความรักเองก็เช่นกัน ทั้งที่มันเป็นส่วนสำคัญในชีวิตมนุษย์แท้ๆ เป็นเรื่องที่แม้เเต่เด็กๆก็รับรู้ถึงมันได้ น่าแปลกที่ไม่มีใครเขียน นิยามหรืออธิบายมันเอาไว้ เหมือน วิชาวิทยาศาสตร์ หรือคณิตศาสตร์เลยซักนิด นั้นแปลว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา การตกหลุมรัก การทุ่มเท การบอกลา การอกหัก ล้วนเป็น ศาสตร์ที่เราต้องเข้าใจและเรียนรู้ด้วยตัวเองใช่มั๊ย แต่มันจะดีกว่ามั๊ยหากเราเข้าใจมันมากขึ้นกว่าที่มันเป็นอยู่

เค้าว่ากันว่าชีวิตของมนุษย์ตัวเล็กอย่างเราก็เปรียบได้กับหนังสือเล่มเล็กเล่มนึงครับ เหมือนกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้ หนังสือทั้ง 8.2 พันล้านเล่มที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นลดลงนั้น ล้วนมีหน้าปกที่แตกต่างกัน ความหนาบางและจำนวณหน้าที่ไม่เท่ากัน มีคำนำที่ไม่เหมือนกัน สารบัญที่แตกต่าง แล้วบทส่งท้ายที่เศร้าหรือสุขแล้วแต่เวลาจะใจดีกับหนังสือเล่มนั้น ไม่รู้ว่าคุณคนที่ฟังอยู่กำลังเขียนบทที่เท่าไหร่ของตัวเองอยู่ แต่ที่คือ บทที่ 27 ของผมครับ และนี่คือเรื่องเล่าที่อยากแชร์ในบทที่ 27

วันนี้มาชวนทุกคนคุยเรื่องการนอนครับ ทำยังไงดีเมื่อเตียง ไม่ใช่ safe zone ของเราอีกต่อไป เป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้เนอะว่าตอนเด็กๆเนี่ยเรื่องนอนไม่เป็นเรื่องที่เราไม่ต้องคิดกันเลย วัยอนุบาลยิ่งแล้วเลย ได้นอนกลางวันทุกวันวัน กลางคืนก็นอนได้ปกติไม่ได้มีปัญหาอะไร พอโตมาปุ๊บ สิ่งที่ผู้ใหญ่อย่างเราต้องการบางครั้งอาจจะไม่ใช่งานที่ดี หรือเงินที่มากมายแบบมหาศาล แต่เป็นเรื่องง่ายๆที่เราทำได้ยากก็คือการนอนครับ

เชื่อในพลังของ ตัวอักษรกันมั๊ยครับ ? เป็นเรื่องที่ประหลาดมากๆที่ ข้อความบางข้อความมีพลังมากพอที่จะทำให้เรารู้สึกอะไรบางอย่างได้อย่างไม่น่าเชื่อ บางทีมัน อาจจะทำให้เรารู้สึกเศร้า เสียใจ คิดถึงใครซักคน และในขณะเดียวกันมันก็ทำหน้าที่ให้กำลังใจใครหลายๆคนได้อีกด้วย Credit: Quotes to you โควทถึงคุณ by itmydefinition

New year New me caption คำพูดเปิดปียอดฮิตของใครหลายๆคน รวมถึงคิวด้วย ฟังดูเป็นคำนำ สำหรับหนังสือชีวิตที่เราจะเป็นคนขีดเขียนเองใน ปี 2025 ที่ดีอันนึง ว่าแต่ยังมีคนใช้อยู่มั๊ยนะ มันเอ้าแล้ว หรือ ผมแก่ไป ฟิลลิ้งของการเริ่มต้นปีใหม่สำหรับคิวมันประหลาดดีครับ มันเหมือนเริ่มใหม่กับทุกๆอย่างได้เลย การเริ่มต้นก้าวแรกในปีใหม่แบบงงๆ ก็เหมือนคำที่เค้าว่ากันแหละครับ ติดกระดุมผิดเม็ดเดียวมันจะผิดไปเรื่อยๆ วันนี้เลยจะชวนทุกคนมาวางแผน เพื่อที่จะทำให้เป้าหมายหรืออะไรก็ตามที่ทำไม่สำเร็จในปีที่แล้ว ให้สำเร็จกันครับ

เคยรู้สึกว่าเราทำอะไรไม่เก่งซักอย่างมั๊ยครับ วันนี้มาแชร์เรื่องการเป็นมนุษย์เป็ดกันครับ จริงๆแล้วมันก็ค่อนข้างเป็น topic ที่เป็นสีเทาประมาณนึงนะครับ คือเป็นโซนที่หาทำตอบไม่ได้ว่าจริงๆแล้วมันดีหรือไม่ดี แต่คิดซะว่าคิวมาแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวให้ฟังละกันครับ ไม่ได้มี how to อะไรมาบอกหรอก แต่วันนี้เเค่อยากแวะมาให้กำลังใจคนที่กำลังท้อกับบทบาทหลายอย่างที่ทำให้ชีวิตครับ

ปีๆนึงมีเดือนเเค่สิบสองเดือนเท่านั้น ฟังดูเป็น ตัวเลขที่ไม่เยอะเลยใช่มั้ยครับ เเต่ถ้านับเป็นนาที มันตั้ง ห้าแสนกว่านาทีเลยนะ ! เอาเป็นว่าไม่ว่าทุกคนจะอ่านบทนี้ตอนเดือนไหนของปี ให้รางวัลตัวเองสักหน่อยนะ เพราะเราเก่งมากๆแล้ว ผมเชื่อว่าทุกๆคนจะมีเดือนที่ตัวเองรู้สึกเปราะบางเป็นพิเศษ เดือนที่ชอบ หรือ เดือนโปรด สำหรับผมมันคือเดือนสุดท้ายของปี “ ธันวาคม” แปลกตรงที่เดือนที่ชอบกับเดือนที่ไม่ชอบดันเป็นเดือนเดียวกันซะได้ สำหรับผม ธันวาคมเป็นเดือนที่พิเศษครับ

หลายครั้งเรามักจะมองความโชคดีเป็นเรื่องลี้ลับ เป็นการสุ่ม เกิดกับคนบางคน และจะไม่เกิดกับคนอีกคน ต้องใส่เสื้อสีมงคลเพื่อได้โชคดี เชื่อคำทำนายทายทักเพื่อหลีกเลี่ยงโชคร้าย ถ้าคุณคิดว่าที่ผ่านมาคุณคือคนโชคร้ายล่ะก็ การผ่านมาเจอคลิปนี้อาจเป็นสัญญาณบอกว่า คุณคิดผิดมาตลอดก็ได้นะ

ไอ่ห่วย ไม่ได้เรื่อง เมื่อไหร่จะทำอะไรดีๆได้แบบคนอื่นนะ วันนี้พลาดเรื่องเล็กๆอีกแล้วนะ หัดทำอะไรให้ได้ดีบ้างสิ่ ฟังดูเป็นคำพูดที่เรามักจะได้ยินคนอื่นใช้ทำร้ายอีกคนนึงใช่มั๊ยครับ แต่มันเป็นคำพูดที่ผมใช้ทำร้ายตัวเอง น่าแปลกใช่มั๊ยครับ คนเราเนี่ยมักจะใจร้ายกับคนที่เรารักที่สุด ใช่ครับผมหมายถึงคนที่อยู่ต่อหน้าเราในกระจกนั่นแหละ

สิ่งแรกที่เพื่อนๆทำหลังตื่นนอนคืออะไรครับ นี่คือสิ่งที่ผมทำครับ แน่นอนว่าไม่ใช่ชงกาแฟ ผมไม่ได้กำลังอ่านหนังสือ และใช่ครับผมยังไม่ได้อาบน้ำ ผมกำลังทำสิ่งนี้ ไถ่ฟีด social media เหมือนคนบ้า ราวกับรัฐบาลให้เล่นเป็นวันสุดท้าย ถึงจุดนี้แล้วผมน่าจะต้องยอมรับแล้วว่า ผมติด social media ครับ น่าจะถึงเวลาต้องฆ่ามันแล้วก่อนที่มันจะฆ่าผม

วันนี้จะชวนทุกคนคุยเรื่องความสัมพันธ์กันครับ จะทำยังไงหากความสัมพันธ์ที่เราดูแลรักษามาอย่างดีเริ่มมีแววหมดอายุ ผมเชื่อว่าไม่ว่าอะไรในโลกก็ย่อมมีป้ายวันหมดอายุแปะไว้เสมอครับ นมหรือขนมปังที่เราซื้อมา ความสัมพันธ์ ความรู้สึกก็จะเป็นแบบนั้นเช่นเดียวกัน ไม่มีความรู้สึกไหนที่คงอยู่กับเราตลอดไป ความรักที่เคยมีก็จะเปลี่ยนไปตามการหมุนของเข็มนาฬิกาเช่นกัน มาถนอมความรักนี้ให้อยู่ไปนานๆกันเถอะ

ไม่ว่าปัญหาจะเล็กจะใหญ่เเค่ไหน มนุษย์อย่างเราไม่ช้าก็เร็ว จะสามารถหาวิธีรับมือมันได้เสมอ เเต่ถ้าพรุ่งนี้ เอเลี่ยนบุกโลกล่ะ เราจะทำยังไงกัน วันนี้จะชวนทุกคนคุยเรื่องการเอาชีวิตรอดกัน ผ่านหนังสือเล่มนี้ "คู่มือเอาตัวรอด จาก สถานการณ์ ฉิบหายขั้นสุด ฉบับ วันสิ้นโลก" เพราะผมเชื่อว่าทุกความฉิบหายมีทางออกเสมอ

ผู้ใหญ่ สิ่งมีชีวิตที่เศร้าที่สุดในโลกการโตขึ้นเนี่ยเพี้ยนชะมัดเลยนะครับ มันเป็นสิ่งที่แปลกมากเลยมันทำให้พวกเราชื่นชอบตัวเลขครับ ยิ่งเยอะยิ่งดี ยิ่งไม่นิ่งยิ่งท้าทายยิ่งน้อยยิ่งเศร้ามันบังคับให้เราใช้ชีวิตอยู่บนสิ่งที่เรียกว่า วงจรที่ไม่มีสิ้นสุดครับ ปลุกตัวเองขึ้นมาเเต่เช้า รีบออกไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้วกลับมาที่เดิมเพื่อรอให้วงจรเกิดขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางทีผมก็แผลอตั้งคำถามว่า การโตเป็นผู้ใหญ่เนี่ยมันดีจริงๆเหรอวะ เอาเป็นว่า วันนี้ผมขอลาออกครับ จากการเป็นผู้ใหญ่

เสียงนกในยามเช้า เสียงเพลงชาติ กลิ่นกาแฟหอมๆ แสงแดดในยามเช้าที่ค่อยๆ ย้อมหน้าเราให้เป็นสีส้ม ทุกอย่างล้วนเป็นกำไร ของการตื่นเช้าครับ วันนี้จะชวนทุกคนคุยเรื่องที่อาจจะเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตเเต่ถ้าทำได้ อาจจะทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไปทางที่ดีขึ้นก็ได้นะครับ มันก็คือ การเป็น คนตื่นเช้า เราจะมาลองคุยกันเรื่องประโยชน์ รวมถึงวิธีเล็กๆน้อยๆ ที่ผมลองใช้มาในระยะเวลานึง ทำให้เป็นคนที่ตื่นเช้าขึ้นนะครับ

ผิดไหมนะ ถ้าความฝันเรา มันเล็กนิดเดียวย้อนกลับไปสมัยที่ความสุขของผมคือการได้กินไอศกรีมก่อนจะใช้เวลาเกือบครึ่งวัน คลุกตัวอยู่บนเปลขนาดพอดีตัวที่หลังบ้าน กิจกรรมยามบ่ายก่อนเข้านอนกลางวันของเด็กน้อยอย่างผมคือการไปนั่งดู ปลาหางนกยูง ปลาหางนกยูงนี่ดีจัง ไม่ต้องเรียนด้วย ไม่ต้องโดนเเม่ดุ ว่ายน้ำวนไปเรื่อยๆ หิวก็ขึ้นมาอ้าปากกินอาหาร ให้ตายเถอะความฝันผมนี่ดูตลกชะมัด สรุปง่ายๆเลยผมเป็นคนที่ความทะเยอะทะยานต่ำมาตั้งเเต่ไหนเเต่ไรแล้วครับ

เคยอยากหนีไปไหมครับ ไปที่ไกลๆ ไปในที่ๆไม่รู้จัก ไกลจากทุกสิ่งทุกอย่าง หนีจากความเศร้า ความไม่แน่นอน ความรัก ความกังวล ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่ คิดว่าทุกๆคนก็เคยมีอารมณ์นี้เกิดขึ้นกันตัวเองเหมือนกันนะครับ วันคืนที่ยาวนาน ปัญหาที่มองไปทางไหนก็ไม่เห็นจะมีทางออก คืนที่ไฟที่เคยสว่างกลับมืดลงโดยไม่มีเหตุผล จะก้าวไปทางไหนก็มีแต่คำถาม นานวันเข้าก็​หมดเรี่ยวแรงที่จะก้าวไปข้างหน้า นานแค่ไหนแล้วครับที่ชีวิตเราเดินทางมาแบบนี้

หลายๆคนรอบตัวผมคิดว่าอายุ 27 เป็นอายุที่ตลกเหมือนกันครับ จะเรียกตัวเองว่าวัยรุ่น ก็ดูจะเลยวัยนั้นมาแล้วจะเรียกตัวเองว่าผู้ใหญ่ ก็​ยังแอบเร็วไป เป็นคนตรงกลาง มองในอีกมุมนึงมันเป็นวัยที่ ได้รับบัตรเชิญงานแต่งได้บัตรเชิญไปงานบวช ได้รับข่าวดีว่าเพื่อนๆที่เเต่งานไปต้นปีจะมีลูกแล้ว แบบงงๆ แล้วก็คิดได้เสมอมาว่าหรือเราเป็นคนเดียวกันนะที่ ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงในทุกๆวัน วันนี้ผมอยากจะมาเเชร์สิ่งที่ได้เรียนรู้ในวัย 27 ปีกัน

เคยสงสัยกันมั๊ยครับว่า ทำไมเวลาเราอายุมากขึ้นความสุขดันไม่เพิ่มตามตัวเลขกันนะ อาจจะเพราะเงื่อนไขในชีวิตหลายๆครั้งทำให้เรายิ้มออกมากยากขึ้นกว่าตอนเป็นเด็กมากๆ วันนี้เรามาลองหาวิธีที่จะมีความสุขให้มากขึ้นไปด้วยกันใน ลอง La Bye Podcast เพราะทุกคนสมควรได้ยิ้มและมีความสุขโดยไม่มีเงื่อนไข :)