Geloofstoerusting

In deze lezing van Paul Visser, gehouden tijdens een toerustingsavond in Ermelo, wordt Mattheüs 22 ineens een verhaal dat dichtbij komt. Niet als een ingewikkelde puzzel over uitverkiezing, maar als een indringende en tegelijk hoopvolle vertelling.Hij begint bij de verwarring die velen kennen. Die ene zin – ‘velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren’ – kan je vastzetten. Je kunt er bang van worden, onzeker, alsof het uiteindelijk toch buiten je om beslist wordt. En precies daar legt hij de vinger op: ‘De duivel kan met deze tekst je lelijk om de oren slaan’. Niet om de Bijbel verdacht te maken, maar om te laten zien hoe makkelijk woorden verdraaid worden.Langzaam ontvouwt zich dan het verhaal. De eersten die uitgenodigd waren – de verkorenen – willen niet komen. Ze slaan er geen acht op. En dan gebeurt het onvoorstelbare: de deuren gaan wijd open voor iedereen. ‘Zowel slecht als goede mensen’ worden binnengebracht. De zaal loopt vol. Het feest gaat door.En midden in dat alles klinkt die warme, dringende uitnodiging: ‘Kom, alle dingen zijn nu gereed.’ Het gaat niet om wat jij meebrengt. Zelfs het bruiloftskleed ligt al klaar. Je hoeft je alleen te laten aankleden – leven van genade, niet van jezelf.Zo wordt deze gelijkenis geen bedreiging, maar een open deur. Een God die roept, meent het echt – en ziet ernaar uit dat zijn huis vol wordt.

In deze lezing neemt Marcel Vroegop je mee op een reis door de Bijbel. Niet alleen langs Jesaja of het Kerstverhaal, maar terug naar het allereerste begin. “In het begin schiep God…” en Johannes haakt daar later op in: “In het begin was het Woord.” Kerst blijkt geen los verhaal, maar het moment waarop de Schepper Zijn eigen schepping binnentreedt. God wordt mens. Als dát niet waar is, stort alles in.Vanaf Genesis 3 klinkt al de belofte. Bij Noach zien we oordeel én redding. Bij Abraham een ram in de struiken; een vooruitwijzing naar het Lam. Door koningen, profeten en mislukkingen heen groeit het verlangen naar die ene volmaakte Koning.Wil je zien hoe alles samenkomt? Dan móét je deze lezing beluisteren.

Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen sprak ds. M. Messemaker over het thema: ‘Heeft Jezus al tot jouw hart gesproken?’ Die vraag raakt de kern van het christelijk geloof – het gaat uiteindelijk om leven of verloren gaan. Vanuit Psalm 19 laat hij zien dat Gods Woord zelf kracht heeft: ‘De wet van de HEERE is volmaakt, zij bekeert de ziel.’ Het zijn de woorden van God die het hart raken en vernieuwen.Daarbij wijst hij op de belofte van Jezus in Johannes 10: ‘Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij en Ik geef hun het eeuwig leven.’ Wie Zijn stem hoort, ontvangt leven. Tegelijk schetst hij eerlijk de ernst van de zonde: de mens staat van nature schuldig voor God. Maar juist daarin schittert het evangelie, want ‘hierin is de liefde van God geopenbaard, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft.’De woorden uit Johannes 6 – ‘Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader hem trekt’ – zijn volgens de spreker geen dreiging, maar troost. Als iemand verlangt naar Christus, is dat al Gods werk. ‘De Vader trekt niet met ijzeren kettingen, maar met de koorden van de liefde.’God spreekt tot het hart door Zijn Woord. Zoals bij Augustinus, die geraakt werd toen hij las: ‘Bekleed u met de Heere Jezus Christus.’ Wanneer dat gebeurt, komt er rust en zekerheid. Dan klinkt het mee met Romeinen 8: niets ‘zal ons kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus is.’

Tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting in Barendrecht neemt dominee C.J. (Corjan) Rijsdijk de jongeren mee naar het kruis, naar Mattheüs 27. Niet alleen om stil te staan bij het lijden van Jezus, maar om een indringende vraag te stellen: ‘Is dát mijn Koning?’Hij schildert het rauw en eerlijk: Jezus ‘kronkelde op en neer’ aan het kruis, happend naar adem. En dan klinkt die aangrijpende roep: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ Het is geen romantisch plaatje. Allesbehalve. Het is vernedering, spot en duisternis. Boven Zijn hoofd staat: ‘Dit is Jezus, de koning van de Joden.’ En juist dat bordje maakt alles scherper.We spreken vaak over Jezus als offer, als Lam. Maar, zegt Rijsdijk, wat betekent het dat Hij daar hing als koning? ‘Anderen heeft Hij verlost. Zichzelf kan Hij niet verlossen.’ Dat spotwoord blijkt de kern te zijn. Hij redt nu juist door Zichzelf niet te redden.Als koning verslaat Hij de vijand, niet met geweld maar door Zich te laten breken. Als rechtvaardige koning gaat Hij ‘voor jou, in jouw plaats de gevangenis in’. Hij draagt de straf om zondaren welkom te heten in Zijn rijk.Welke koning doet dat? Daarom eindigt de avond verwonderd en persoonlijk: ja, dát is mijn Koning.

Op een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Ermelo stond ds. A. (Arie) Simons niet bepaald zelfverzekerd voor de zaal, maar veel meer kwetsbaar. Hij vertelt hoe hij naar deze avond had uitgezien, hoe hij ‘heel de week in mijn hart en in mijn gedachten bezig geweest’ was met de bezoekers en met het Woord. Maar vlak voor hij moet spreken, ervaart hij iets heel anders. Het voelt als ‘een soort vuistslagen in mijn ziel, in mijn hart’. Naast de innerlijke strijd, werd hem een preek doorgestuurd waarin de dominee de waarschuwing deed aan zijn hoorders: ‘Pas op, je wordt bedrogen voor de eeuwigheid.’ Tegen die achtergrond toch het evangelie preken deze avond: ‘Ik voel er niks van. Ik ervaar het op dit moment helemaal niet. Alleen maar het tegendeel.’Die ervaring staat niet op zichzelf, maar illustreert iets van de boodschap deze toerustingsavond. Want meteen voegt hij eraan toe: ‘Ik moet het van mijn Meester hebben en die zal het ook vanavond geven.’ Niet je gevoel, maar Gods belofte is beslissend!Dat onderstreept hij met een aangrijpend beeld uit zijn eigen leven. Zijn dochter kreeg te horen: ‘Je hebt misschien nog twee weken te leven. Je mag naar huis om te sterven.’ Ze hield haar bijbeltje zo stevig vast dat ‘de vingerafdrukken in de kaft van de Bijbel’ stonden. In die herinnering wordt het zichtbaar: ‘Zoveel waarde heeft het Woord. Niet jouw gevoel.’ In het Woord; dáár ligt je houvast.Vanuit Romeinen ontvouwt hij wat dat betekent. Het evangelie is volgens Paulus dat Gods rechtvaardigheid wordt aangeboden aan mensen die ‘de eeuwige dood hebben verdiend’. ‘Het is niet waar omdat ik het ervaren heb, maar het is waar omdat God het beloofd heeft.’ Wie door het geloof Christus omhelst, is rechtvaardig voor God. ‘In de ogen van God een rechtvaardige. En wie zijn we dan in onszelf? Een goddeloze.’Dat spanningsveld moet je leren verdragen. ‘Het geloof gaat soms dwars tegen het gevoel in.’ Ons gevoel en onze bevinding kunnen zelfs ‘grote vijanden’ zijn van Gods belofte. Daarom zegt hij: leef ‘door het geloof uit de Schrift, uit het Woord. Op Uw Woord heb ik gehoopt.’Vervolgens spreekt Simons over vrijheid in Christus. In Romeinen 6 krijgt de zonde ‘een knak’. De macht is gebroken, ook al ervaar je dat lang niet altijd. Maar Romeinen 7 laat zien dat we ook bevrijd zijn van de wet. Met het beeld van een huwelijk maakt de apostel Paulus dat duidelijk. De wet is als een man die telkens zegt: ‘Doe dat.’ De vrouw wil gehoorzamen, maar faalt steeds. Dan hoort ze van een andere man die zegt: ‘Ik zal het voor je doen.’ Dat is Christus. Maar zolang ze met de eerste man getrouwd is, kan ze niet naar Hem toe. ‘Er is maar één oplossing. De dood.’En dan klinkt het bevrijdende woord: ‘Jullie zijn ook gestorven… door het lichaam van Christus.’ De wet is niet gestorven, maar wij zijn door het geloof gestorven aan de wet. ‘De wet kan niks meer van je eisen.’ Dat is vrijheid. Niet wetteloosheid, maar uit genade een nieuw huwelijk met Christus. ‘Waarom ben je met Christus getrouwd? Omdat ik God vruchten zou dragen. Niet maken, niet presteren, maar dragen.’Daarom zegt hij: ‘Je mag alles, maar je wil niet alles meer.’ Niet omdat de zweep nog boven je hangt, maar omdat ‘de liefde van Christus in mijn hart is uitgestort.’ Vrijheid is leven uit liefde, niet uit dwang.Steeds weer keert Simons terug naar de kernvraag: ‘Ben je rechtvaardig voor God?’ Want wie in Christus is, ‘die is rechtvaardig, heilig en verlost.’ Dat is geen gevoel dat komt en gaat, maar een belofte die vastligt in Gods Woord. En daarin ligt de ware vrijheid.

Tijdens de toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen bracht ds. A.A.F. (Alfred) van de Weg een indringende boodschap, waarin hij luisteraars wakker schudde met de vraag: ‘Ben je er klaar voor?’ De gelijkenis van de wijze en dwaze meisjes stond centraal. Het is een beeld van de kerk, op weg naar het grote bruiloftsfeest van het Koninkrijk.Hij tekende in zijn lezing de ernst van Jezus’ woorden: ‘De deur werd gesloten’. Niet iedereen zal binnengaan, zelfs niet allen die uiterlijk lijken mee te doen. ‘Ze hadden allemaal lampen, maar slechts vijf hadden olie.’ Die olie – een beeld van de Heilige Geest, van vreugde en verlangen – maakt het verschil. Want geloof is niet erfelijk of overdraagbaar: ‘je kunt niet leven op het geloof van een ander.’Hij riep op tot waakzaamheid en verlangend uitzien naar Jezus’ komst, want ‘de bruidegom komt eraan.’ Het is geen boodschap van angst, maar van hoop: ‘De kerk is niet op weg naar een begrafenis, maar naar een feest.’ En terwijl de wereld in chaos is, klonk het hoopvolle refrein: ‘Hij komt. Halleluja. Amen.’

‘Ik wil graag een teken.’ Het klinkt zo eerlijk. Wie verlangt er niet naar een duidelijk bewijs, een wonder, ‘gewoon eens iets aparts mee te maken’? Een handschrift in de lucht. Een stem. Iets dat alle twijfel wegneemt. Maar de vraag is: waarom wil je dat teken? Vanuit ongeloof – of vanuit vertrouwen?In deze lezing laat ds. A.Th. (Anne) van Olst op een jongerenavond van Geloofstoerusting in Barendrecht zien hoe verschillend die vraag kan klinken. Gideon vraagt om een teken, maar zelfs een nat schapenvachtje neemt zijn twijfel niet weg. Zacharias vraagt: ‘Hoe zal ik dat weten?’ – en moet zwijgen. Gesloten twijfel, noemt Van Olst dat: ‘meer geloof hechten aan je eigen vraagtekens dan aan Gods uitroeptekens.’Maar er is ook een andere toon. Maria vraagt: ‘Hoe zal dat mogelijk zijn?’ Geen verzet, maar overgave. En haar antwoord wordt een gebed: ‘Zie, de dienares van de Heere. Laat met mij geschieden overeenkomstig Uw woord.’ Dat is open aarzeling, ruimte voor God.Vervolgens wijst Van Olst op het grootste teken door God gegeven. Niet spectaculair. Geen vuur uit de hemel. ‘Dit zal voor u het teken zijn: u zult het kindje vinden in doeken gewikkeld en liggend in de kribbe.’ Zó gewoon. Zó kwetsbaar. Maar daarin ligt Gods hart.Wil je een teken? ‘Ga en vind.’ Ga naar Jezus. Hij laat Zich vinden. Dat is genoeg.

In deze lezing neemt dominee C. (Kees) Budding ons mee in de vraag: ‘Wat geeft mijn leven zin?’ Hij begint met het aangrijpende verhaal van een jonge vrouw die haar leven beëindigde. Een meisje ‘vol levenslust’, en toch zo wanhopig leeg. Daarmee maakt hij meteen duidelijk: dit is geen theoretische vraag, maar een zaak van leven en dood.Aan de hand van Het verlaten individu van Esther van Fenema schetst hij onze tijd. De zeven hoofdzonden – hoogmoed, hebzucht, lust, woede en meer – zijn springlevend. We zijn, zegt zij, ‘onszelf als God gaan zien’. Het gevolg is een achtste zonde: leegte. We scrollen, vergelijken, blazen onszelf op als een ‘blaasbalg’, maar vanbinnen blijft het leeg.De kern ligt volgens ds. Budding bij hoogmoed. Paulus’ woorden klinken krachtig: ‘Laat daarom niemand roemen in mensen.’ Onze identiteit kan niet rusten op waardering van anderen.Het echte antwoord vinden we in Christus. Zoals Tim Keller benadrukt: bevrijding komt niet door jezelf op te knappen, maar door genade. ‘Wie mij echter beoordeelt, is de Heere.’ Wanneer Christus het middelpunt wordt, hoef je dat zelf niet meer te zijn. Dan ontstaat er, zoals hij het noemt, ‘heerlijk rumoer’ in je hart; en ben je werkelijk de leegte voorbij.

In veel christelijke gezinnen klinkt de waarschuwing: ‘als je je geloof wilt kwijt raken, dan moet je theologie gaan studeren.’ Laurens Pruis neemt die angst serieus, maar weigert te zeggen dat het onvermijdelijk is. Hij spreekt over een ‘levensgevaarlijke huurmoordenaar’ die in sommige opleidingen is binnengelaten: moderne theologie die het geloof niet alleen kan verwonden, maar ook kan verlammen.Hij beschrijft twee gevaren. Eerst de modern-historisch-kritische aanpak, waarin de Bijbel vooral ‘een menselijk historisch document’ wordt en wonderen ‘methodologisch onaanvaardbaar’ zijn. Dat brengt volgens hem een reeks aannames met zich mee die de tekst al bij voorbaat in stukken knipt, zoals het idee van ‘unilineaire evolutionaire ontwikkeling’ en latere redacteurs die teksten zouden ‘updaten’. Daarna volgt het postmoderne alternatief dat hij heden ten dage overal herkent: ‘het gaat minder om lezen en meer om gelezen worden.’ Maar als de letter niet meer bindt, worden ‘wij zelf het kader’ en schuift de uitkomst opvallend vaak mee met de cultuur.Hoe dan wel? Zijn antwoord is eenvoudig en ferm: ‘lees de Bijbel als een gelovige’ en ‘lees bijbels theologisch’, als ‘geloof dat zoekt naar begrip.’ God ‘spreekt in de regels van de tekst,’ en Jezus koppelt Gods stem aan de bedoeling van de menselijke auteur. Dat laat hij concreet zien via de Immanuel-belofte. Het lijkt misschien alsof Mattheüs de tekst van Jesaja op een verkeerde manier gebruikt. Maar Mattheüs ‘heeft precies hetzelfde interpretatieperspectief’ als Jesaja, in een patroon dat via Mozes en David naar Christus wijst: de ultieme ‘God met ons.’

Op veel onderwijsplekken leeft het gevoel dat ‘er een soort conflict is tussen wetenschap en het christelijk geloof.’ Chris Verhagen draait dat om. Volgens hem staat wetenschap pas echt stevig als je uitgaat van God: ‘het christendom [is] de noodzakelijke vooronderstelling… om wetenschap te kunnen bedrijven’ op een ‘begrijpelijke, onderbouwde, gerechtvaardigde manier.’Hij wijst naar de geschiedenis, zoals Galileo, Kepler en Newton, en laat hen aan het woord. Zelfs nu zijn er gelovige topwetenschappers, zoals Nobelprijswinnaar Bill Phillips: ‘Het is niet onwetenschappelijk om te geloven dat er een God moet zijn…’Daarna loopt hij langs wat wetenschap nodig heeft: wetmatigheid, logica, betrouwbare zintuigen, een betrouwbaar brein en zelfs morele spelregels. Dat alles vraagt om een fundament. Zijn kern: de Drie-enige God is ‘ultieme eenheid in ultieme veelvuldigheid.’ En het is Gods trouw die de natuur voorspelbaar maakt: ‘Zolang de aarde bestaat… [zullen] dag en nacht niet ophouden.’Tot slot prikt hij door het idee heen dat wetenschap ‘neutraal’ zou zijn. Er zitten altijd vooronderstellingen in het spel, soms zelfs ‘ingesmokkeld’. Wie bij voorbaat alleen naturalistische verklaringen toelaat, sluit ‘a priori’ bepaalde conclusies uit en noemt alternatieven al snel ‘pseudowetenschap.’

‘Postmoderne filosofie… de antiwaarheid filosofie.’ In deze lezing neemt Carel de Lange van Geloof en rede je mee in een cultuur waarin ‘de waarheid zelf in twijfel wordt getrokken’ en waarin de grote dooddoener klinkt: ‘Dat is leuk voor jou, niet voor mij. Dat is jouw waarheid.’ Hij vertelt hoe hij als student dacht: ‘Je kan de waarheid toch niet ontdekken,’ totdat christelijke apologetiek die gedachte ontmantelde en hij ging zien: ‘Misschien kan je wel de waarheid wél ontdekken.’Met een introductie over de denkbeeldige ‘dokter Dirk’ laat Carel merken waarom het niet over een klein meningsverschil gaat. Patiënt Pietje heeft een dodelijke ziekte en krijgt een ‘bewezen effectief medicijn’ aangeboden. De dokter zegt er slechts over: ‘Ik geloof er in… ik ervaar hier wel rust bij. Ik heb er een goed gevoel over.’ Pietje denkt er het zijne van. Een week later is Pietje dood. De moraal? ‘Een zeer onbekwame en liefdeloze dokter.’ Want als iets waar is, moet je durven zeggen: ‘Dit werkt echt, … dit heb je nodig, dit zijn de bewijzen.’Daarna legt hij uit wat waarheid is: ‘Waarheid is datgene dat correspondeert met de realiteit’ – ‘objectief’ en ‘onafhankelijk’ van wat mensen vinden. Vervolgens leert hij je postmoderne uitspraken te ontmantelen door één simpele stap: ‘Pas de bewering op zichzelf toe.’ Iemand zegt: ‘Er is geen waarheid’? Stel de eenvoudige vraag: ‘Is dat waar?’ ‘Je kan niet zeker weten’? ‘Oh, ... hoe weet je dat?’ ‘Het is waar voor jou’? ‘Oké, is dat waar voor iedereen zo?’Hij plaatst het hele postmoderne denken in de context van een geestelijke strijd: twijfel begon namelijk al in een tuin met de vraag: ‘Is het echt zo dat God gezegd heeft…?’ En Paulus’ opdracht aan de Korinthiërs heeft iets van een strategie in zich: ‘Wij breken valse redeneringen af.’Maar staan voor waarheid vraagt meer dan argumenten: naast ‘waarheid’ is ook ‘nederigheid’ en ‘moed’ nodig. Hij waarschuwt tegelijkertijd voor ‘hyperwaarheid’: ‘Ik voel het. Dus het is de waarheid.’ Carel eindigt zijn lezing met Petrus’ stap uit de boot: ‘Heb goede moed… kom.’ Durf jij uit de boot te stappen? Bekijk de lezing en zie waarheid, liefde en moed hand in hand gaan – en waarom dit jou raakt.

In deze tweede lezing laat Leander Janse zien hoe gemakkelijk we, net als de Galaten, onze vrijheid in Christus verliezen door ‘verkeerd onderwijs’ en de neiging om ‘met God te onderhandelen’. Hij roept op om het ‘Jezus plus’-denken radicaal los te laten en – net als de verloren zoon – met lege handen naar de Vader te gaan, want: ‘Je slechtste dag is nooit zo slecht dat hij buiten het bereik van Gods genade valt, en je beste dag is nooit zo goed dat je Gods genade niet meer nodig hebt.’ Beluister ook de eerste lezing: Jezus plus ... niets!

Stel je voor: je staat voor God en Hij vraagt: ‘Waarom zou Ik je binnenlaten?’ Wat zeg je dan? Met deze indringende vraag opent Leander Janse zijn lezing tijdens de toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen. Hij neemt ons daarin mee naar de kern van het christelijk geloof: het is alleen door Jezus Christus dat we voor God kunnen staan. ‘Omdat Hij Jezus Christus gezegd heeft: “Het is volbracht.”’ Alle antwoorden die beginnen met ‘ik’ – ‘omdat ik geloofde’, ‘omdat ik mij bekeerde’ – missen de essentie. Ware vrijheid ontstaat wanneer je rust in wat Christus volbracht heeft, niet in wat jij hebt gedaan.Janse waarschuwt voor het subtiele gevaar van een ‘Jezus plus’-evangelie, zoals ook de Galaten dat kenden. ‘Als je aan genade een plusje van verdienen toevoegt, dan is genade geen genade meer.’ Paulus is radicaal: elk ander evangelie, zelfs als het van een engel komt, is vervloekt.We willen graag terugbetalen, bewijzen dat we het waard zijn, maar dat leidt tot kramp. ‘Niet voor Gods goedkeuring, maar vanuit Gods goedkeuring’, dát is het leven in genade. ‘Als je vanavond voor de troon van God komt,’ zegt Janse, ‘zeg dan: “Omdat Hij het volbracht heeft.”’ Dat is echte vrijheid.Beluister ook het tweede deel van deze lezing: Sta in de vrijheid!

In deze lezing over Hooglied, neemt ds. Van der Toorn je mee in een zoektocht naar “de diepste liefde” die bezongen wordt in “het hoogste lied”. Hij opent met Efeze 5 om het kader te schetsen: het huwelijk is een geheimenis met het oog op Christus en de gemeente. “Het gaat dus niet óf over menselijke liefde, óf over hemelse liefde,” benadrukt hij, “maar over beide. Ze horen onlosmakelijk samen.”De bruid in Hooglied spreekt vol verlangen: “Laat hij mij kussen met de kussen van zijn mond, want uw uitnemende liefde is beter dan wijn.” Ze mist haar geliefde. Ze verlangt naar zijn nabijheid, zijn geur, zijn stem. Dat diepe verlangen weerspiegelt het verlangen van een gelovige ziel naar Christus. Zijn Woord zijn “de kussen van zijn mond”, zegt Van der Toorn, en het avondmaal zelfs “de kussen die je kunt proeven”.Tegelijk is de bruid onzeker: “Donker van huid ben ik.” Maar de bruidegom bevestigt haar schoonheid. Zo bevestigt Christus zijn liefde aan zijn kerk — niet ondanks onze gebrokenheid, maar in genade. Zijn liefde is eeuwig, veilig en zeker. En daarin mogen wij rusten, verlangen, groeien en liefhebben.

In deze indringende lezing staat ds. M.M. (Ruud) van Campen stil bij een persoonlijke vraag: ‘Heb jij de Heilige Geest ontvangen?’ – het is het thema van de jongerenavond in Barendrecht. Hij roept op om niet vrijblijvend naar Pinksteren toe te leven, maar je af te vragen wat de Heilige Geest concreet in je leven doet en heeft gedaan: ‘Want wie de Geest van Christus niet heeft, die hoort Hem niet toe.’Aan de hand van negen kenmerken – de ‘negen G’s’ – beschrijft dominee Van Campen het werk van de Geest. Het begint bij geloofszekerheid (‘Als je bij het kruis komt en je kijkt, dan valt er een pak van je hart’), en wordt vervolgd door gehoorzaamheid, grootmaken van God, gebed, gelijkvormigheid aan Jezus, geraakt worden (‘ze werden diep in het hart geraakt’), getuigen, geestesgaven en geestelijke strijd.Hij laat zien hoe de Geest zacht maakt, richting geeft, vreugde schenkt en kracht biedt in moeilijke tijden. De kern van zijn boodschap is glashelder: ‘Heere, maak mij een beeld van U.’ De Heilige Geest wil in ons wonen, werken én ons gebruiken.

Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen sprak ds. P. (Pieter) den Ouden over het thema: Jezus komt terug. Hij zou aanvankelijk in mei spreken, maar dat moest worden uitgesteld door het overlijden van zijn moeder. Ze werd 95 en stierf in vrede. Haar laatste woorden raakten hem diep: ‘We zullen Hem zien gelijk Hij is… en dan die doorboorde handen zien.’Die verwachting – het zien van Jezus – vormt de kern van zijn boodschap. Hij roept op tot waakzaamheid: ‘Want als de Bruidegom komt, dan moet de bruid klaar zijn.’ Vanuit Lukas 12 laat Den Ouden zien hoe Jezus waarschuwt voor geestelijke achteloosheid en gerichtheid op aardse dingen. ‘Zijn we rijk in God?’Met citaten, liederen en treffende beelden – zoals dat van een oude dominee die ’s avonds zijn hoed klaarzette voor Jezus’ komst – schetst ds. Den Ouden een leven in verwachting. Hij contrasteert de verdeeldheid van westerse christenen met het vurige geloof van vervolgden, en besluit hoopvol: ‘Het hangt gelukkig niet van mijn inzet af. Hij wil het geven. Kom, Heere Jezus – kom haastig.’ Een lezing waarin verlangen naar God centraal staat.

Stel je voor: je bent een jonge gelovige, net gevlucht uit Jeruzalem na zware vervolging. Je zit ondergedoken in een klein dorp, met een paar anderen die Jezus als Messias belijden. En dan, op een geheime samenkomst, wordt daar ineens een brief van Jakobus voorgelezen. Dát is de setting waarin deze lezing ons meeneemt in de achtergrond en kern van de brief van Jacobus.‘Het eerste wat Jakobus zegt: “Wees verheugd.”’ Een verbijsterende oproep voor mensen die lijden. Maar dat is precies waar het om draait: Jakobus roept op om te leren denken en leven als Christus – juist te midden van beproevingen. Niet omdat pijn op zichzelf iets goeds is, maar omdat beproeving iets uitwerkt: volharding, geloofsgroei, karakter. ‘Die beproeving zorgt dat je geloofspier sterker wordt.’Dominee Willem Jan van der Toorn benadrukt liefdevol maar krachtig dat echte wijsheid en geloof onmisbaar zijn om stand te houden. Niet een perfect geloof zonder twijfel, maar geloof dat volhardt. En hij maakt duidelijk: ‘God is goed. Altijd.’ Zelfs in verzoeking is Hij niet de oorzaak van het kwaad, maar de bron van hulp, genade en vergeving. Een troostende en bemoedigende boodschap voor wie worstelt.

In deze ontdekkende en tegelijk hartverwarmende lezing staat ds. Corjan Rijsdijk stil bij een vraag die velen diep raakt: ‘Mag ik aan Uw tafel?’ Misschien stel je die vraag hardop, of draag je haar al langer stil met je mee. Want rondom het avondmaal kunnen allerlei drempels opdoemen. Twijfels over jezelf, over je geloof, over wat anderen zullen denken. ‘De vraag van: ben ik goed genoeg? Of misschien ook wel, moet je niet eerst een standvastige gelovige zijn voordat je aan mag?’Rijsdijk neemt je mee in die worstelingen: de verlegenheid, de angst voor het oordeel, de druk van mensen om je heen, of het idee dat je eerst een bijzondere roeping moet ontvangen. Maar te midden van al die stemmen klinkt het heldere evangelie: ‘Het avondmaal is ingesteld voor de geheiligden in Christus. Voor wie weten: ik heb Jezus nodig.’ En: ‘De Heere Jezus bediende het avondmaal aan Zijn discipelen, de gelovigen.’ Voor wie het avondmaal bedoeld is, hoeft geen vraag te zijn: voor ieder die op Hem vertrouwt.Een kernpunt uit 1 Korinthe 11 waar dominee Rijsdijk tijdens de toerustingsavond dieper op ingaat, is het liefdesbevel van Jezus: ‘Doe dat tot Mijn gedachtenis.’ Hij benadrukt met liefde en klem: ‘Als Hij zegt: doe dat, dan doe je dat. Daar is geen discussie over mogelijk.’ Het is geen vrijblijvende keuze. ‘In plaats van dat je een briefje uit de hemel nodig hebt om te komen, heb je er één nodig om níét te komen, als je Zijn volgeling bent.’Voor wie worstelt met de vraag of je wel waardig bent om aan te gaan, klinkt de bemoediging: ‘Al was je de meest onwaardige christen van Nederland, als Jezus zegt: ‘Doe dat’, dan verklaart Hij je waardig.’ Niet jij bent genoeg, maar Híj is genoeg. En wie twijfelt aan zichzelf wordt opgewekt om op het kruis van Christus te zien: ‘Dat was goed genoeg. Helemaal volbracht.’In het tweede deel van de lezing gaat Rijsdijk dieper in op hoe Paulus de misstanden in Korinthe aankaart. Wat ging daar mis, en wat is nu juist wél de bedoeling van het avondmaal? Daar vinden we ook het antwoord op wat het betekent om ‘waardig’ deel te nemen. Het gaat niet om wie je bent, maar om hoe je deelneemt. Met geloof, liefde en berouw. En om je houding tegenover je broeder of zuster: ‘Hoe doe je tegen iemand waar Jezus van houdt?’ Paulus leert dat zelfbeproeving niet draait om in jezelf te graven, maar om je blik te richten op Christus en op de mensen om je heen. Hoe ligt het tussen God en jou? Tussen jou en anderen? Heerst Gods genade in die relaties? Dan staat niets je in de weg om aan te gaan.Zou je dan echt mogen aangaan als je nog nooit bent geweest, als de angst voor wat anderen denken tot nu toe sterker was dan de roepstem van de Heiland? Ja, je mag gaan. Sterker nog, je móét, als je gelooft in Christus. Want: ‘Wie Jezus lief heeft, die hoort daar. Hij voor mij. Wat een feest is dan het avondmaal!’

Tijdens deze diepgaande en bemoedigende lezing neemt ds. Pieter den Ouden ons mee in het wonder van het leven ‘in Christus’. Hij laat zien hoe fundamenteel dat kleine woordje ‘in’ is: ‘Het staat er niet voor niets. Er zit een wereld achter,’ zegt hij met nadruk. Die wereld is de geestelijke verbondenheid tussen de gelovige en Christus – een band zo innig, dat de Bijbel het vergelijkt met een hoofd en lichaam, een tempel waarin God woont, een rank aan de wijnstok, en zelfs een huwelijk.Ds. Den Ouden benadrukt dat álles wat we nodig hebben, te vinden is in die verbondenheid met Christus: vergeving, kracht, liefde, vruchtbaarheid. ‘In Hem zijn alle geestelijke zegeningen,’ klinkt het. Tegelijk laat hij zien dat dit leven in Christus niet betekent dat we geen strijd meer kennen. We blijven zondaren, maar we zijn ook rechtvaardig – een spanningsveld dat vraagt om volharding en dagelijkse overgave.Zijn oproep is helder: leef dicht bij Christus, lees de Bijbel met aandacht – zelfs op kleine woordjes – en vertrouw op Zijn genade. Want wie in Hem blijft, die draagt vrucht. Niet uit eigen kracht, maar door Hem die leeft in ons.

Wil je zo graag groeien in je geloof, maar mislukt dat regelmatig? Slaag je er maar niet in om een super-christen te worden? Ds. P.W.J. (Willem Jan) van der Toorn hield er in Rijssen een lezing over. Hij wil je met deze lezing helpen om ondanks al je zwakheden toch in geloof te leven.

In deze lezing wordt het thema “Uw woord is de waarheid” uit Johannes 17:17 verkend, waarbij Jezus om heiliging door waarheid vraagt. Dominee Evert Meijer legt uit dat Jezus zich niet alleen op het Oude Testament richt, maar ook op Zijn eigen woorden als de bron van waarheid. De rol van de Heilige Geest wordt benadrukt, die ervoor zorgt dat Jezus’ boodschap betrouwbaar in de Bijbel wordt doorgegeven. De apostelen beschouwden hun geschriften als God’s woorden, en belangrijke historische figuren zoals Clemens van Rome en Augustinus bevestigen de Bijbel als geïnspireerde waarheid.Ds. Meijer roept geestelijke leiders op om de Bijbel met zorg te onderwijzen en het evangelie in een wereld vol leugens te verkondigen. Er wordt gewaarschuwd tegen valse profeten en de geestelijke strijd die hiermee gepaard gaat. Gelovigen worden aangemoedigd om geduldig en liefdevol te blijven in hun getuigenis van de waarheid, terwijl ze zich wapenen tegen dwaling, zowel binnen als buiten de kerk. Het belang van het goed kennen van de Bijbel wordt onderstreept, zodat de waarheid in de levens van gelovigen kan doorwerken, met de Heilige Geest als de gids in deze reis van heiliging.

In deze lezing tijdens een toerustingsavond in Rouveen over vergeving neemt ds. C. (Kees) Budding ons mee naar twee wezenlijke waarheden: onze schuld voor God en Gods onmetelijke geduld.“Wat vinden wij nu makkelijker om te bidden? ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’ of ‘Vergeef ons onze schulden’?” vraagt ds. Budding. Hij vergelijkt ons leven met een failliete onderneming: “Door de zondeval is dat hele bedrag in één keer in het ravijn gekieperd, weg. En we bleven met een totale schuldenlast over.” Onze schuld is geen vage zaak maar vraagt om concrete belijdenis. “David wist het precies,” zegt Budding. “Die vrouw van die ander heb ik genomen.” Net als David moeten wij uitroepen: “Wees mij genadig, o God, overeenkomstig uw grote barmhartigheid.”Volgens ds. Budding staan we vaak in de verleiding tot “het groene vinkjes geloof” waarbij we denken: “Ja, maar ik heb mijn stille tijd gehouden, ik heb mijn Bijbel gelezen… het viel vandaag gelukkig allemaal wel mee.” Maar in werkelijkheid: “Ons boek staat vol met zwarte bladzijden. Dat is onze schuld, onze schulden.” De enige oplossing is “één grote gum, een eraser, en wat is dat? Dat is het bloed van de Heere Jezus Christus.”In het tweede deel bespreekt ds. Budding Gods eindeloze geduld. “God onze donkere kamers nou niet in de fik steekt en die puinzooi verbrandt, maar dat hij nou met zoveel geduld te werk gaat om onze donkere kamers schoon te maken.” Het meest indrukwekkende voorbeeld hiervan zien we op Golgotha, waar Jezus bad: “Vader, vergeef het hun want ze weten niet wat ze doen.” Daar zien we hoe “Gods geduld, de liefde van de Heere Jezus” zichtbaar wordt.“Op Golgotha vind je hoop voor hopelozen,” zegt Budding. Zelfs de moordenaar aan het kruis ontving de belofte: “Heden zult u met mij in het paradijs zijn.” “Er bestaan geen hopeloze gevallen. Zelfs al ben je in verschrikkelijke zonde gevallen en je denkt: niemand die het weet… geen zonde is voor Hem te groot.” Budding sluit zijn lezing af met: “Steek je handen uit naar deze Verlosser. Hij hangt daar aan het kruis met die liefdevolle ogen en Hij heeft niks liever dan jullie behoud op het oog.”

Paulus windt er in Romeinen 3 geen doekjes om: allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid (glans) van God. De liefde waarin Hij ons schiep is eruit. Hoe zwaar je er ook aan tilt, je wordt te licht bevonden. Tegelijk ontvouwt God in die werkelijkheid gerechtigheid van de hemel, genade om niet voor allen!In Romeinen 6 laat Paulus zien dat heel ons oude bestaan in Christus’ dood ten onder is gegaan en wij in Zijn opstanding zijn opgewekt tot een nieuw leven, in al ons denken en doen. Genade is all-inclusive, het omvat allen en alles!

Bouw je levenshuis op de rots van Gods Woord, want alleen dat geeft stabiliteit in onzekere tijden. Ware identiteit en waarheid vind je niet in jezelf, maar in de relatie met je Schepper.

Is de mens goed of slecht? Leert de Bijbel ons een positief of negatief mensbeeld? In deze lezing stelt ds. Anne van Olst de vraag wat de Bijbel over ons mensen zegt. Hij bespreekt de mens als schepsel, als zondaar, als gezocht en verlost in Christus, als vernieuwd door de Heilige Geest en als mens in Gods toekomst. De Bijbel houdt ons een eerlijk mensbeeld voor, waarbij de grote waarde van de mens en de noodzaak van redding samengaan.Wat betekent een bijbels mensbeeld voor een gezond zelfbeeld? In deze lezing vraagt ds. Anne van Olst ook aandacht voor het verschil tussen gezond schuldbesef en ongezonde schuld-en faalgevoelens. Een gezond zelfbeeld vraagt om eerlijkheid over eigen tekortkomingen. Dat heeft ook iets bevrijdends: we hoeven ons niet mooier of beter voor te doen dan we zijn. Tegelijk is het belangrijk om door het geloof in Christus Gods genadige oordeel over ons leven te aanvaarden. Niet onze prestaties bepalen onze waarde, maar Gods liefde en genade.

Deze toespraak, gehouden door dr. R. (Reinier) van Kooten tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting in Rijssen, verkent de diepe betekenis van de offerdienst en Gods verzoening. Van Kooten, die zichzelf een ‘perfectionist’ noemt, wijst zijn hoorders direct op het kernpunt: ‘Christus is niet voor de uitverkorenen gestorven, Christus is niet voor alle mensen gestorven, Christus is voor zijn Vader gestorven.’Van Kooten legt uit dat de hogepriester het offer niet naar de mensen bracht, maar naar God – ‘om het bloed bij God te brengen om de Heere te verzoenen.’ Dit wordt concreet gemaakt met het voorbeeld van de Grote Verzoendag, waarop ‘alle ziel die zich verootmoedigt’ mocht delen in de verzoening.Hij benadrukt dat zonde niet subjectief is: ‘Zonde is alles wat voor God objectief schuldig is.’ Ook laat hij zien dat vergeving meer vraagt dan alleen spijt: ‘Je kunt niet zomaar met ‘sorry’ wegkomen, het gaat eigenlijk om één ding: om te herstellen wat je herstellen kunt.’ Want zoals hij waarschuwt: ‘Een zonde tegen de naaste is net zo erg als een zonde tegen de Heere.’In Christus ligt ‘alles gereed wat ik nodig heb’ voor verzoening met God én mensen.

Jezus ‘kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen.’ Ds. Marijn Krooneman ontvouwde tijdens deze toerustingsavond in Rijssen de rijke betekenis van deze tekst, waarbij hij laat zien dat met ‘het Zijne’ de hele wereld wordt bedoeld – ‘Hij komt tot Zijn wereld, Hij komt tot Zijn schepselen.’Het wonderlijke is dat Jezus, die ‘in de schoot van de Vader’ was, alles achterliet en naar de aarde kwam. Hij deed dit niet als een bedelaar of vreemdeling, maar als rechtmatige eigenaar: ‘Hij komt niet als een vreemde die zegt: zou je Mij niet eens willen volgen?’ Hij komt als degene ‘die je gemaakt heeft, die je door en door kent.’Krooneman legt uit dat het afwijzen van Jezus niet komt doordat mensen Hem niet kónden of móchten aannemen. ‘Er staat niet: Hij kwam tot het Zijne maar de Zijnen konden Hem niet aannemen.’ Er zijn geen excuses – het is een kwestie van niet wíllen.Maar dan komt het hoopvolle tweede deel: ‘Allen die Hem aangenomen hebben heeft Hij macht gegeven kinderen van God te worden.’ Dit aannemen vergelijkt hij met het aannemen van een geschenk – als iemand je 50 euro aanbiedt, hoef je er niets voor te doen behalve ‘je hand ophouden.’ Sterker nog: ‘Als ik mijn handen vol heb met iets van mezelf […] kan ik Jezus toch niet aannemen.’Krooneman benadrukt dat het worden van een kind van God niet afhangt van je achtergrond of geestelijke staat. Het maakt niet uit ‘of je Hem nu aanneemt met veel zonden op je kerfstok’ of met een ‘braaf reformatorische achtergrond.’ Ook de sterkte van je geloof is niet bepalend – zelfs als je komt zoals de vader in Markus 9 die zei ‘ik geloof Heere, kom mijn ongeloof te hulp’, dan ben je welkom.De kernboodschap is dat werkelijk iedereen die Jezus aanneemt, zonder uitzondering een kind van God wordt: ‘Allen, niet één uitgezonderd.’ Dominee Krooneman sluit af met de troostrijke gedachte dat wie Jezus aanneemt, weer terugkomt op de plaats waar hij bedoeld is: ‘Dan ben je pas weer wie je moet zijn, niet in jezelf maar in Christus alleen.’Hij eindigt met een verwijzing naar de catechismus: dan ben je ‘niet meer van mezelf maar het eigendom van mijn getrouwe Zaligmaker Jezus Christus die kwam tot het Zijne, die kwam ook tot mij.’

In deze bemoedigende boodschap van Leander Janse staat Gods bereidheid om te vergeven en de diepe waarheid van het evangelie centraal. Hij benadrukt dat ware bekering begint bij het krijgen van goede gedachten over God. Zoals de verloren zoon in Lukas 15 inzag dat zijn vader goed was, zo moeten ook wij erkennen dat God vol liefde en genade is.Tegelijkertijd blijft Gods rechtvaardigheid overeind: Hij kan de zonde niet zomaar door de vingers zien. Leander stelt de indringende vraag: ‘Kan God, gesteld dat Hij het wil, zomaar vergeven?’ Het antwoord ligt in het kruis. Daar komen Gods barmhartigheid en rechtvaardigheid samen. ‘Op het kruis werd de zonde geoordeeld, maar niet op jou of mij – op Christus.’Romeinen 3 legt uit dat niemand rechtvaardig is, maar dat God zelf gerechtigheid brengt in Jezus. Vergeving is niet iets dat we verdienen door goede werken, maar iets dat we ontvangen door geloof. ‘Geloof is niets doen – het is vertrouwen dat Christus alles heeft volbracht.’De lezing eindigt met een oproep: ‘Zie op Jezus, kniel bij het kruis en geloof dat Hij ook voor jou de weg heeft gebaand.’

Leander Janse gaat in deze lezing in op een diepgeworteld misverstand dat veel gelovigen hebben: het idee ‘ik wil wel, maar God niet.’ Hij laat zien hoe we vaak een verkeerd beeld van God hebben, alsof Hij een norse, onwillige God zou zijn die met veel moeite en na lang aarzelen ons genade schenkt.Aan de hand van het verhaal van de melaatse man die bij Jezus komt, laat Leander zien hoe Jezus juist ‘innerlijk met ontferming bewogen’ was. Hij citeert Jezus’ krachtige antwoord: ‘Ik wil het.’ Dit wordt ondersteund door tien voorbeelden uit de Bijbel die Gods bereidwilligheid tonen, van Adam en Eva tot een verwijzing naar Openbaring.De kernboodschap is dat we God niet moeten wantrouwen. Het is niet zo dat wij meer willen dan God - integendeel. Zoals Leander het verwoordt: ‘Hoe kom je erbij dat jij liever zou willen dan Hij?’ Het probleem ligt niet bij Gods bereidheid, maar bij ons zicht op Zijn genade.De lezing eindigt met een ontroerend verhaal over een weggelopen zoon die bang is om thuis te komen. Als teken van welkom vraagt hij om één witte handdoek in een boom - maar zijn ouders laten op een andere manier merken hoe welkom hij is. Zo is God ook: niet karig met genade, maar ruimhartig verwelkomt Hij een ieder die tot Hem komt.

In deze lezing behandelt ds. A. (Arie) Simons Romeinen 7, waarin Paulus spreekt over de bevrijding van de wet door het sterven en opstaan met Christus. Paulus vergelijkt de wet met een man waaraan een vrouw gebonden is, zolang hij leeft. Pas als deze man sterft, is de vrouw vrij om met een ander te trouwen. De wet vertegenwoordigt de oude man, die eist en veroordeelt, terwijl de nieuwe man (Christus) niet eist, maar zegt: “Ik zal het voor je doen.” De gelovigen zijn gestorven aan de wet door Christus’ dood en bevrijd van de eisen van de wet. De focus ligt nu op het nieuwe leven in Christus, waarin de gelovige vrucht draagt, niet als vrucht van eigen akker, maar door de kracht van Christus.Ds. Simons benadrukt dat heiligmaking niet gaat om zelf proberen goed te doen, maar om het ontvangen van Christus' werk in ons. Het geloof in Christus biedt rust en vrede, en de belofte dat de gelovige zalig kan worden door Zijn genade. Ten slotte klinkt de oproep om een leven in overgave en vertrouwen op Christus te leven, die zowel het willen als het werken in ons bewerkt.

In deze lezing begint ds. A. (Arie) Simons met drie belangrijke stellingen vooraf. Ten eerste spreekt hij over de geestelijke dood van de mens. Hij gelooft dat hij geroepen is om het evangelie te verkondigen aan zondaren, mensen die geestelijk dood zijn, net zoals hij dat zelf van nature ook is. Daarnaast de tweede stelling: de rechtvaardiging van de goddeloze. Wat een genade! God rechtvaardigt niet de vrome, maar de zondaar. Ten slotte de oude, zondige mens moet sterven er is niets meer mee te beginnen.Sterven is niet alleen een proces maar ook een daad van geloof in Christus, die door Zijn dood ook de macht van de zonde in de gelovige heeft gebroken. Leef daarom niet meer naar het vlees, maar wandel in de Geest - het nieuwe leven in Christus. Het kruis staat hierbij centraal als de plek waar de oude mens stierf, en waar de gelovige mag weten dat hij niet meer door de zonde beheerst wordt, maar dat Christus in hem leeft.

Staan bij God genade en recht tegenover elkaar? Kan het twee kanten op, in de zin dat God het recht aan je voltrekt of genade aan je bewijst? Zo wordt vaak gedacht. Maar klopt dat? In de Bijbel gaan recht en genade samen op: door het recht te voltrekken - in de offers en uiteindelijk aan hét Offerlam - bewijst God ons genade. Dát geeft zekerheid: nu de rekening helemaal is voldaan door Jezus’ kruisdood, is er bij God volkomen verzoening voor al onze zonden. Beter kan het niet en mooier wordt het niet: op grond van Gods eigen beloften ontvangen zondaren het volste recht op (on)verdiende genade ...

'Heb jij Christus nodig?' was het thema van de interkerkelijke jongerenavond op 18 oktober 2024 in Woudenberg. Ds. A.Th. (Anne) van Olst sprak over het thema 'Gezonden als schapen' waarin hij vijf handreikingen deed om een getuige van Jezus Christus te zijn:1. Maak het persoonlijk: Deel je eigen ervaringen met geloof in plaats van alleen feiten te geven. Vertel waarom Jezus belangrijk voor je is.2. Wees "schaapachtig": Wees kwetsbaar en afhankelijk van God, in plaats van te vertrouwen op eigen kracht of slimheid.3. Leef een gewoon christelijk leven: Laat je geloof zien door hoe je leeft - eerlijk, liefdevol en dienstbaar. Dit kan een krachtig getuigenis zijn.4. Laat je gemeente gastvrij zijn: Maak de kerk toegankelijk en begrijpelijk voor buitenstaanders. Nodig mensen uit om mee te komen.5. Kom in actie: Organiseer evangelisatie-activiteiten, maar zie dit als aanvulling op de andere punten.Dominee Van Olst benadrukt dat getuigen niet gaat om het winnen van discussies, maar om afhankelijk van God te delen wat Hij voor jou betekent. Hij moedigt aan om te bidden voor gelegenheden om het evangelie te delen, en om beschikbaar te zijn voor God's roeping - of dat nu ver weg is of in je directe omgeving. Het belangrijkste is een verlangen om Gods getuige te zijn, gedreven door Zijn liefde.

Tijdens een interkerkelijke jongerenavond sprak dr. W. (Wim) van Vlastuin naar aanleiding van het thema van de avond: 'Heb jij Christus nodig?' Hij liet in zijn lezing het belang zien van licht en de rol van christenen als licht in de wereld. Dit wordt ook duidelijk uit de woorden van Jezus: 'U bent het licht van de wereld.' Doormiddel van persoonlijke voorbeelden illustreert hij hoe cruciaal licht is in het dagelijks leven en vergelijkt dit met de duisternis zonder het evangelie. Het licht is niet zozeer iets wat je doet, het licht wordt zichtbaar in wie je bent. Van Vlastuin benadrukt dat christenen anderen zouden moeten beïnvloeden door hun leven, zelfs zonder woorden. Goede daden en gedrag tonen de wereld dat ze voor een hoger doel leven, niet voor zichzelf. Straal je het licht van Christus uit in je omgeving? Hij stelde ook dat het christelijke leven betekent dat je niet van deze wereld bent, maar een burger van het hemelse koninkrijk. Wie in Christus is, is een nieuwe schepping is. Geloof niet alleen in Christus, maar wees 'in Christus', zodat het leven van Jezus door hen heen zichtbaar wordt.

Op een jongerenavond van Geloofstoerusting in Barendrecht sprak ds. C.J. (Corjan) Rijsdijk over de gelijkenis uit Lukas 18. In deze gelijkenis spreekt Jezus over een farizeeër en tollenaar. Jezus kiest hier bewust een farizeeër als voorbeeld van een zeer vroom en gerespecteerd persoon, en dat in contrast met de tollenaar die gezien werd als een zondaar.De farizeeër dankt God voor zijn eigen goede daden en in vergelijking met anderen brengt hij het er goed vanaf. De tollenaar daarentegen staat op afstand, slaat zich op de borst en vraagt God om verzoening voor zijn zonden. Ds. Rijsdijk wijst erop dat de tollenaar in geloof reageert op het zoenoffer dat zojuist in de tempel is gebracht. Hij begrijpt dat hij zelf geen zonde kan dragen voor Gods heiligheid en vertrouwt volledig op Gods verzoening. De farizeeër pleit nergens op, maar dankt God vooral voor zichzelf.Verrassend genoeg keurt God de tollenaar goed, niet de schijnbaar rechtvaardige farizeeër. Hieruit blijkt dat in het licht van Gods oneindige heiligheid het verschil tussen de ‘beste’ en ‘slechtste’ mensen verwaarloosbaar is. Wat maakt dan wel het verschil? Gods verzoening in Christus, het ware offerlam! Alleen dankzij Hem kunnen mensen Gods genade ontvangen.

In deze lezingen behandelt ds. J.R. (Johan) van Vugt het thema 'geloven tegen de klippen op' en bespreekt de uitdagingen van geloven in de moderne tijd. Hij focust zich op het levensverhaal van Abraham als voorbeeld van geloof en gehoorzaamheid.Van Vugt beschrijft hoe Abraham, eerst een afgodendienaar, door God werd geroepen om alles achter te laten en naar een onbekend land te gaan. Ondanks de schijnbare onmogelijkheid van Gods beloften, gehoorzaamde Abraham zonder te twijfelen. Hij benadrukt dat geloven meer is dan alleen vertrouwen; het vereist ook gehoorzaamheid en actie. De situatie van Abraham is wat dat betreft te vergelijken met hedendaagse gelovigen die ook worstelen met twijfels en uitdagingen. Abraham hoorde Gods stem slechts enkele keren in zijn leven, maar bleef trouw.Hoewel Abraham de volledige vervulling van Gods beloften niet zag tijdens zijn leven, bleef hij God geloven. Hij leefde als een vreemdeling in het beloofde land, uitkijkend naar de hemelse stad. Ds. Van Vugt moedigt je aan om, net als Abraham, te vertrouwen op Gods beloften en gehoorzaam te zijn, zelfs wanneer de omstandigheden moeilijk zijn.

In de lezing tijdens een toerustingsavond in Rijssen concentreert dominee Krijn Hak zich op de oudste zoon uit de gelijkenis in Lukas 15. Hak besteedt in het bijzonder aandacht aan het contrast tussen uiterlijke vroomheid en innerlijke genade. Hij beschrijft hoe de oudste zoon, ondanks zijn ogenschijnlijke gehoorzaamheid, eigenlijk net zo ver van zijn vader staat als zijn jongere broer.De dominee legt een vinger bij de houding van de oudste zoon: ‘Ik heb nooit uw gebod overtreden,’ maar ‘die onzin gelooft toch niemand?’ Hij wijst erop dat beide zonen ‘eigenlijk precies hetzelfde zijn, de uitingen zijn anders in vorm maar niet minder geniepig, het hart is exact hetzelfde.’Over mensen die zich zoals de oudste zoon gedragen, zegt Hak: ‘hun interieur is perfect, hun kleding is perfect, hun auto's zijn perfect, maar het is zo kil, op de één of andere manier voel ik me er niet veilig bij.’ Hij waarschuwt: ‘het zijn niet de zonden van die oudste zoon die hem buiten houden, het zijn zijn goede werken.’De kern van zijn boodschap ligt in de waarschuwing tegen wat hij ‘Joods denken’ noemt: ‘dat jij vanaf jong heel erg je best moet doen voor God... en dan uiteindelijk betaalt Hij uit, dat is dus loon naar werken.’ Het tiert welig in menig godsdienstige omgeving, maar het kan niet verder afstaan van het hart van het evangelie.De lezing eindigt met een verwijzing naar Jezus als de ware oudste zoon en een uitnodiging tot genade: ‘Moede kom ik arm en naakt tot de God Die zalig maakt en daar word je ontvangen met een arm vol met het kleed van genade!’ God nodigt je uit om ook te komen: ‘De Geest en de bruid zeggen: kom... en laat hij die wil het water des levens nemen voor niet.’

In deze lezing, gehouden op een jongerenavond in Hasselt, opent ds C.J. (Corjan) Rijsdijk met het confronterende verhaal uit Galaten 2, waar zelfs de grote apostel Petrus struikelt. Als er bezoek komt uit Jeruzalem, stopt hij uit angst met het samen eten met niet-Joodse christenen. Een kleine daad met grote gevolgen, want hiermee zegt hij eigenlijk: ‘Jezus alleen is niet genoeg.’ En dat is de kernvraag: ‘Is Jezus alleen genoeg?’ Deze vraag die ook tijdens de Reformatie centraal stond zet het op scherp: ‘Het is alles of niks.’ Tussen die twee uitersten is er volgens de dominee Rijsdijk ‘vanavond echt geen middenveld.’‘Er is geen grotere belediging mogelijk,’ klinkt het indringend, wanneer we naast Jezus nog iets anders zoeken voor onze redding. Want wat zeggen we dan over Zijn kruisdood? Was die dan ‘zinloos, nutteloos’? Dominee Rijsdijk laat zien hoe we allemaal kunnen worstelen met deze vraag.Maar in ons zondig bestaan klinkt dan de bevrijdende boodschap, het evangelie: God rekent ons Jezus’ volmaakte leven toe. ‘Op je slechtste dag ben je net zo foutvrij in Gods oog, ja zelfs zo zuiver goed als Jezus Zelf.’ Er is ‘geen telraam meer in de hemel’ waarop onze goede en slechte daden op worden bijgehouden. Gods liefde blijft ‘altijd even vol, even vast, even gemeend’ – ongeacht onze prestaties.Wie rust in Jezus’ werk alleen, zal op de oordeelsdag horen: ‘Waarlijk, Ik vind geen schuld in deze mens.’Een must-see voor iedereen die worstelt met geloofstwijfels of de vraag: ben ik wel goed genoeg voor God? Deze boodschap laat krachtig zien waarom het evangelie écht goed nieuws is – omdat Jezus werkelijk genoeg is.

Tijdens een toerustingsavond van Geloofstoerusting sprak ds. A.S. Middelkoop vanuit Mattheüs 5:6: ‘Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.’ Hij schilderde een levendig beeld van wat ware vervulling en geluk betekent. ‘Waar streef jij naar in dit leven?’ vroeg hij wijzend op de leegte van aardse genoegens en relationele erkenning. Alleen een diepe, rechte verhouding met God geeft werkelijk vrede.Ds. Middelkoop legde uit dat gerechtigheid betekent: verzoend leven met God, vrij van schuld en levend uit genade. Hij riep de aanwezigen op zich bewust te worden van hun geestelijke honger. Zoals Jezus bij de vrouw bij de put zei: ‘Kom tot Mij en drink van het levende water,’ zo nodigt Hij ook ons uit. Die dorst naar God wijst op ontwaken en verlangen naar Hem.De boodschap eindigde hoopvol: voor ieder die zoekt – of je nu worstelt met geloof, struikelt als een christen, of ver van God leeft – er is maar één adres: het kruis. Daar voldoet Christus’ offer volledig. ‘Hij roept ons: wie dorst heeft, kom.’ Deze uitnodiging van liefde en genade blijft klinken, nu en altijd. Zo mogen we, als bedelaars, steeds weer naar Hem toegaan en verzadigd worden.

Ds. A.S. Middelkoop sprak op de toerustingsavond in Rijssen over Gods beloften. Hij benadrukte aan het begin van zijn lezing dat zijn bijdrage niet een overzicht van Bijbelse beloften zou zijn, maar hij de vraag centraal stelt: ‘Hoe gaan we om met Gods belofte in de Bijbel?’ Hij verkende dit vanuit Jeremia 31 en legde de nadruk op de diepe persoonlijke betekenis van bekering en herstel.Middelkoop beschreef de ballingschap van Israël als een dramatische gebeurtenis: ‘Zie je jezelf lopen? Alles achtergelaten. Geen enkele keus. Het is gevolg van de zonde.’ Hij verwees naar de rauwe realiteit van zonde en de noodzaak van persoonlijke erkenning: ‘Het is niet alleen de schuld van anderen, maar ook van mijzelf.’ Hij stelde dat de roep tot bekering essentieel is: ‘Bekeer mij, dan zal ik bekeerd zijn. Dat is niet een beetje bijsturen, maar een volledige omkering.’De spreker schilderde het beeld van een ongetemd kalf dat correctie nodig heeft: ‘Een dier wat nog alle kanten op springt. Wat gecorrigeerd en gedisciplineerd moet worden.’ Hij verbond dit met de realiteit van menselijke zonde: ‘Ook al zien we er christelijk uit, onder de oppervlakte gebeurt van alles.’Middelkoop ook over Gods betrokkenheid bij zijn volk: ‘De Heere gaat niet met zijn volk om als met vreemden.’ Hij wees op Gods genade voor degenen die afgedwaald zijn, zoals verwoord in Jeremia: ‘Is Efraïm voor mij niet een dierbare zoon? Is hij voor mij niet een lievelingskind?’ Dit werd beschreven als ‘machtige genade’ en een bewijs van Gods eeuwige liefde: ‘Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde.’Hij sloot af met de bemoediging dat Gods beloften, hoe vaak ook genegeerd of verkeerd begrepen, een persoonlijke oproep blijven: ‘Waar je ook bent, Hij spreekt je aan als een troetelkind.’

‘Heere, mijn Rots en Verlosser, wat heeft U bewogen om met mensen zoals wij om te gaan?’ Met deze woorden begon Leander Janse zijn lezing in Ermelo. Hij spreekt over de rijkdom van het evangelie: uitverkoren, geadopteerd en verlost worden door de liefdevolle God. ‘We hebben de verlossing door Zijn bloed,’ staat in de Efeze-brief, ‘namelijk de vergeving van onze zonden.’ Dit is geen oppervlakkige zaak: ‘God kan niet zomaar door Zijn vingers kijken en ons binnenlaten,’ legt hij uit. Het kostte Jezus’ leven, zodat wij in Gods gezin mogen komen.‘Hoe kan God een slechterik als ik, een hypocriet zoals wij allemaal, in zijn gezin brengen? Dat is onmogelijk zonder verlossing.’ Leander benadrukt dat verlossing allesomvattend is: ‘Niet alleen vergeving, maar ook bevrijding van de macht van de zonde.’ Hij laat zien hoe God al onze zonden van verleden, heden en toekomst op Jezus legde, ‘de enige die nooit zonde heeft gekend.’ Zo werd Jezus behandeld als de grootste zondaar, zodat wij worden behandeld als rechtvaardigen. ‘Hij riep: Het is volbracht! En dat betekent dat er niets meer tussen ons en Gods hart staat.’Leander sluit af met een oproep tot dankbaarheid. ‘Je bent schatrijk,’ zegt hij, ‘want je bent geliefd, vergeven en vrij. Dat alles tot lof van de heerlijkheid van Zijn genade. Voor Zijn glorie leef je, nu en voor eeuwig.’

Leander Janse deelt in deze lezing tijdens een toerustingsavond in Ermelo twee zegeningen uit Efeze 1:4-5. De eerste zegen is de uitverkiezing: ‘God heeft jou gezien, Hij koos jou, voordat deze wereld er was.’ Dit geeft een diepe geruststelling, omdat Zijn liefde en genade niet gebaseerd is op onze prestaties, maar puur op Zijn liefde en soevereine keuze. Hij heeft je uitverkoren om dicht bij Hem te zijn.De tweede zegen is adoptie: ‘God heeft je voorbestemd om als Zijn kinderen aangenomen te worden.’ Janse legt uit dat, hoewel het woord adoptie niet letterlijk in de tekst staat, het principe duidelijk is: God heeft je apart gezet om in Zijn gezin te komen, als Zijn geliefde kind. Hij vergelijkt dit met adoptie, waarbij ouders kinderen niet uit een gevoel van verplichting aannemen, maar uit liefde. ‘God was niet eenzaam, maar Hij wilde Zijn geluk met mensen delen.’Janse benadrukt dat God niet handelde uit een gevoel van leegte of verplichting. God kiest ons uit liefde, omdat Hij ons wil delen in de liefde die tussen de Vader, Zoon en Heilige Geest heerst. Als geadopteerde kinderen dragen we Gods naam en ontvangen we een erfenis die door Christus is verdiend.Verder benadrukt Janse dat deze zegeningen ontvangen worden wanneer we in Jezus Christus geloven: ‘Wanneer je je vertrouwen op de Heere Jezus stelt, ontvang je het hele pakket.’ Als je dit beseft, kun je je schatrijk voelen in Christus en vol dankbaarheid zeggen: ‘Halleluja!’

In deze krachtige kerstpreek wordt het traditionele, geromantiseerde beeld van kerst doorbroken om een diepere boodschap te onthullen. Laurens Pruis legt drie kernconflicten uit het kerstverhaal in Mattheüs 2 bloot:1. Twee concurrerende Koningen: wie dien jij?Het verhaal begint met een botsing tussen Jezus en Herodes, twee totaal verschillende koningen. Jezus' komst dwingt ons een keuze te maken: wie regeert over ons leven? De spreker benadrukt scherp: "Jezus kan alleen je redder zijn als hij ook jouw Koning is."2. Twee soorten herders: wie volg jij?De religieuze leiders in Jeruzalem wisten precies waar de Messias geboren zou worden, maar deden niets om mensen naar Hem te leiden. Jezus, de ware Herder, contrasteert sterk met hun passiviteit. Dit brengt ons bij de vraag: "Wie laat jij jouw leven sturen?"3. Twee verschillende reacties, hoe reageer jij?Jeruzalem blijft op afstand, gevangen in verwarring. Tegelijkertijd reizen wijzen uit het Oosten duizenden kilometers om Jezus te vinden en te aanbidden. "Met grote vreugde laten ze alles achter," zegt de spreker.De boodschap is duidelijk: kerst vraagt om een keuze. Gaan we, net als de wijzen, actief op zoek naar Jezus? Of blijven we, zoals Jeruzalem, op veilige afstand? Deze preek nodigt ons uit om alles opzij te zetten, Jezus te zoeken en Hem te aanbidden als onze Koning.

Tijdens een jongerenavond van Geloofstoerusting in Hardinxveld-Giessendam sprak ds. A.Th. van Olst over het thema Gods leiding: multiple choice? In deze bemoedigende lezing ging hij in op de vraag hoe we Gods leiding kunnen begrijpen en ervaren, zonder te vervallen in verwarring of krampachtigheid.Van Olst benadrukte dat Gods leiding geen strak omlijnd ‘multiple choice’-plan is, waarbij slechts één goed antwoord bestaat. Dit beeld kan leiden tot angst voor fouten en een verlammende voorzichtigheid in het maken van keuzes. In plaats daarvan riep hij op tot een ontspannen en vertrouwend leven in afhankelijkheid van Gods liefdevolle plan. Gods wil is, zoals hij zegt, voor een groot deel al helder. Zijn Woord geeft duidelijke kaders waarbinnen we vrij mogen bewegen. We hoeven niet wanhopig te zoeken naar signalen of wonderen, maar mogen rusten in wat Hij ons heeft geopenbaard. Zoals in Efeze 5 staat: ‘Begrijp wat de wil van de Heere is.’De kern van ons leven ligt in ons doel: ‘God eren en ons in Hem verheugen.’ Wanneer dit doel centraal staat, worden keuzes eenvoudiger. Het draait niet om welke studie, baan of relatie je kiest, maar om waarom je leeft. Onze bestemming – eeuwige glorie met God – geeft richting en betekenis aan ons dagelijks leven. Daarbij gaat het niet om perfecte beslissingen, maar om een levenshouding die geworteld is in vertrouwen, liefde en gehoorzaamheid. Romeinen 8 biedt hierin troost: ‘Zovelen als ze door de Geest geleid worden, die zijn kinderen van God.’In het tweede deel van zijn lezing benadrukte ds. Van Olst dat God ons niet door een ingewikkelde puzzeltocht leidt, maar ons uitnodigt tot een levend en vertrouwend wandelen met Hem. In vrijheid mogen we keuzes maken, geleid door de Bijbel, gebed en de Heilige Geest. Het zoeken naar spectaculaire tekenen is niet nodig; Gods voortdurende aanwezigheid is genoeg. Een belangrijke boodschap is: ‘Bid niet om een teken, maar om moed om keuzes te maken.’Praktisch bood de spreker zes stappen om Gods leiding te zoeken, waaronder Bijbellezen, gericht zijn op God en het vragen in je omgeving om wijze raad. Hij onderstreepte dat God ons gaven en talenten heeft gegeven waarmee we, in afhankelijkheid van Hem, keuzes mogen maken die passen bij wie we zijn. Het belangrijkste is: ‘Geef je hart aan de Here en leef tot Zijn eer.’Deze lezing was een aanmoediging tot een volwassen geloof: wandel met God, vertrouw Hem je hart toe en leef in het vertrouwen dat Hij ons leidt – niet door angst, maar door genade en vrijheid.

Dominee Simons opent met een krachtig verhaal over een ter dood veroordeelde man die onverwacht genade ontvangt. Hij schildert een beeld van een deur die openstaat, met de genadebrief van de koning binnen handbereik. Dit vormt de kernboodschap: wij zijn net als deze man, veroordeeld door zonde, maar God reikt ons genade aan door Jezus Christus. De vraag is: neem je deze genade aan of volhard je in ongeloof?Tijdens deze jongerenavond van Geloofstoerusting in Katwijk benadrukt ds. A. (Arie) Simons dat wie Christus aanneemt, niet langer dood is in zonde, maar samen met Hem leeft, is opgewekt en al in de hemelse gewesten mag wandelen. De hemel, zo zegt hij, is niet voor straks, maar voor nu. ‘Laat je wandel in de hemel zijn,’ zegt de apostel Paulus, en richt je hart niet op aardse verlangens zoals hebzucht en begeerte, maar op gemeenschap met Jezus.Simons bemoedigt je, wijzend op de hoop van een nieuw, volmaakt lichaam en een eeuwige toekomst op een vernieuwde aarde. ‘Straks zullen we Hem zien van aangezicht tot aangezicht,’ zegt hij, ‘en Hem kennen zoals Hij ons kent.’ ‘Kus de Zoon en ontvang het leven. Zijn genade is genoeg voor jou.’