Het verhaal van Daan

Daan vertelt over de ontmoeting met zijn fantasiedonorvader Huub van der Lubbe en waarom dat een beetje ongemakkelijk was. Daan ziet zichzelf terug in zijn kinderen en dat vindt hij heel leuk, maar heeft niet echt behoefte herkenning te zien in broers en zussen, want om verbondenheid met mensen te voelen, kan je net zo goed afspreken met mensen die allemaal Star Wars-fan zijn of heel erg van Italiaans eten houden. Alle mensen die denken Daan zijn broer te zijn moeten dus maar wachten tot de kinderen van Daan een DNA testje doen over tien jaar en mogen dan in grote getalen met bussen bij Daan op de stoep staan. En als het donorkind zijn zo fijn is, zou Daan dan ook zelf donor willen zijn?