Column Corné van Zeijl | BNR

Buiten de Verenigde Staten was er flink wat rumoer over de voorgenomen transacties van minister van oorlog Pete Hegseth. Vlak voor de oorlog probeerde hij defensie index fondsen te kopen. Duidelijk een gevalletje voorkennis. Binnen de VS haalde iedereen de schouders op. Men vindt het blijkbaar normaal en dat is een trieste constatering. De woordvoerder van het Witte Huis haalde fel uit naar deze beschuldigingen. Maar we hebben intussen geleerd dat dit Witte Huis ook over leugens liegt. De Financial Times is daarentegen een krant met een onberispelijke reputatie. Als hun journalisten zeggen dat ze drie mensen hebben gesproken die bevestigen dat Pete Hegseth deze aandelen met voorkennis wilde kopen, dan geloof ik dat. De reden dat deze informatie naar buiten is gekomen, is omdat de Hegseths vermogensbeheerder direct naar de fondsaanbieder Blackrock toe moest omdat de order te groot was. Blackrock stond overigens niet toe dat de oorlogsminister de oorlogsaandelen ook kocht. Op lange termijn gaan koersen omhoog en kan iedereen verdienen aan beleggen. Maar op korte termijn is dat niet zo. Als jij met voorkennis handelt, is jouw winst het verlies van iemand anders. Je weet alleen niet wie die ander is. Het kan een particuliere belegger zijn of een Nederlands pensioenfonds. Maar ook als je niet weet van wie je steelt, het blijft stelen. In de afgelopen tijd hebben we wel meer van dit soort twijfelachtige transacties gezien. De Amerikaanse toezichthouder is hier oorverdovend stil over. En ook dat is een trieste constatering. Bijzonder is overigens dar als hij had kunnen handelen, dan zou hij een flink verlies hebben gemaakt. De aankoop van Hegseths belegging zou precies op het hoogtepunt van de defensie index zijn geweest. Sindsdien zijn de koersen flink gedaald. Het laat zien dat het timen van beleggen moeilijk blijft, zelfs als je de perfecte voorkennis hebt. We weten overigens niet of Hegseth ergens anders defensie aandelen heeft gekocht. Er zijn nog genoeg andere defensie indexfondsen met prachtige beurstickers (verkorte beursnamen) zoals WAR en NATO. Een goede ticker is het halve marketingwerk. Het is overigens vreemd, dat defensie aandelen dalen bij het uitbreken van een dergelijke oorlog. De verklaring (achteraf) is dat de koersen het al heel goed hebben gedaan en dat iedereen er al in zat. Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak. Net zoals we dat bij goud en zilver zagen. Mocht iemand nog eens kritiek op onze politici hebben, een kleine blik naar de Verenigde Staten leert dat het zoveel slechter kan. Stel dat Rob Jetten met voorkennis zou hebben geprobeerd te handelen, dan zou hij met pek en veren het land worden uitgezet. En wat je ook van Rob Jetten vindt, dat scenario is compleet ongeloofwaardig. En in de VS is dat duidelijk niet zo.   Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.  See omnystudio.com/listener for privacy information.

Alle media-aandacht gaat naar de Iran oorlog. Terecht, deze oorlog heeft het meest directe invloed op de wereldeconomie. Maar ondertussen sluimert er op de achtergrond een potentieel groot probleem; private credit. De een na de andere fondsbeheerder sluit de deuren. Beleggers willen verkopen, maar de beheerders beperken de uitstroom. Waarom? Afgelopen jaren schuimden investment bankers de markt af om hun mooie private credit fondsen te slijten. Dan weet u wel dat de aanbieders er goed geld mee verdienen. Een voorbeeld is het BCRED-fonds van Blackstone. Dat incasseerde afgelopen jaar U$ 1,2 miljard aan fees op een belegd vermogen van U$ 83 miljard. Voor grote beleggers zoals pensioenfondsen was het ontbreken van een beurskoers wel prettig. Geen fluctuerende beurskoersen, waardoor het risico beperkt lijkt. Lijkt, want of er nou een beurskoers is of niet, het risico van de onderliggende portefeuille blijft natuurlijk hetzelfde. Alleen ziet het er op papier beter uit. In beleggerstermen wordt dat ook wel ‘volatility laundering’ genoemd. Oftewel het witwassen van risico. En nu de risico’s zichtbaar worden, blijkt de was  toch niet zo schoon als hij leek. Vorig jaar werden de eerste haarscheurtjes zichtbaar. Bedrijven als Tricolor en FirstBrands gingen failliet. Beiden hadden veel geleend van dit soort private credit fondsen. Dit jaar kwam daar een nieuwe zorg bij: AI zou softwarebedrijven overbodig maken. Deze private credit fondsen hebben gemiddeld 30% van hun portefeuille uitstaan bij deze softwarebedrijven. Beleggers werden zenuwachtig en trokken massaal hun geld terug. En als de kudde eenmaal op hol is geslagen, is er geen houden meer aan. Nu wil iedereen zijn geld terug, maar de fondsen beperken deze aanvragen tot 5% van het belegd vermogen per kwartaal. Iedereen wil door hetzelfde deurtje naar buiten. Het probleem is dat deze leningen private zijn en dus is er geen beurskoers. Het is daardoor veel moeilijker om van deze leningen af te komen. Is dit een nieuwe schuldencrisis? Dit is geen 2008 scenario, maar het gaat wel pijn doen. Ja, de beleggers die in deze fondsen hebben belegd, moeten op de blaren zitten. En de banken die geld aan deze fondsen hebben uitgeleend, zullen moeten afschrijven. Maar de kans dat we die banken weer moeten gaan redden is klein (maar niet nul). De oplossing is simpel: leen geen geld aan deze private credit fondsen en biedt geen liquiditeit aan illiquide producten. In 1990 gingen beleggers in Rodamco daardoor al eens flink de mist in. Maar dat is waarschijnlijk te lang geleden voor de meeste beleggers. Een beetje historisch besef en ervaring heeft zo zijn voordelen.  Je mag alle rotzooi in een fonds stoppen, maar laat de markt de prijs ervan bepalen. Dan hoef je je ook geen zorgen meer te maken over het witwassen van risico’s, want schoner wordt het toch niet.   Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.  See omnystudio.com/listener for privacy information.

Er is genoeg geopolitieke onrust, maar op de beurs is daar maar weinig van te merken. De wereldaandelenindex staat slechts 3% onder het recordniveau. De twee kampen van beleggers houden elkaar mooi in evenwicht. Een deel denkt dat de Iran oorlog voor een blijvende hoge olieprijs zal zorgen. Een andere deel gaat er van uit dat het snel voorbij zal zijn. Ik zie veel discussies tussen beleggers over hoe de oorlog zal verlopen, maar die ontstijgen meestal het gemiddelde tv-praatprogramma niet. De vraag is wat de toegevoegde waarde van deze gesprekken eigenlijk is. De belangrijkste reden voor de relaxte houding van beleggers is dat veel beleggers erop rekenen dat Trump opnieuw zal TACO-en. TACO staat voor Trump Always Chickens Out. Dat zagen we bij de tarievenoorlog en dat zagen we toen hij Groenland wilde annexeren. Er is echter een groot verschil. In de eerdere twee gevallen, kon hij zich makkelijk terugtrekken. In het geval van de Iran oorlog heeft hij dat niet alleen voor het zeggen. Ook als Trump met aanvallen staakt, wil dat niet zeggen dat de Straat van Hormuz gelijk opengaat en dat de olietankers weer vrijelijk kunnen varen. Trump heeft de Iraniërs geleerd dat ze een machtig wapen in handen hebben, waarmee ze de hele wereld kunnen gijzelen. Ik vraag me af wat het plan van de Amerikaanse defensie was toen ze Iran aanvielen. Tenminste, ik hoop dat er een plan was. Sommige beleggers denken dat Iran zo’n beetje door haar wapentuig heen is. Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Maar dat maakt voor de discussie niet zoveel uit. Ze hebben maar een paar raketten nodig om een tanker naar de zeebodem te schieten en er durft geen enkel ander schip meer door de Straat van Hormuz te varen. Het begeleiden van de olietankers door oorlogsschepen lijkt me niet effectief. Behalve als schietschijf voor de Iraniërs.   Voor de wereldwijde economie betekent het wel een flinke schade. Overigens stijgt niet alleen de prijs van olie, maar ook bijvoorbeeld helium, aluminium en kunstmest worden flink duurder. Dit zijn allemaal energie intensieve industrieën en daarom zitten ze in het Midden Oosten. Er is een vervelende correlatie tussen stijgende olieprijzen en recessies. Het zorgt ervoor dat consumenten flink wat meer aan de pomp kwijt zijn en dat raakt de overige consumentenuitgaven. Wat me opvalt is dat de gemiddelde Amerikaan steeds harder klaagt over de benzineprijs, maar dat het een steeds kleiner deel van zijn bestedingsmandje uitmaakt. Financieel minder gevoelig dus, maar emotioneel des te meer. Dat gaat met de tussentijdse verkiezingen in november best een dingetje worden. Langzamerhand komt de Amerikaanse politiek erachter dat ze zichzelf wel in de nesten heeft gewerkt. Je kunt wel tegen een wespennest aanschoppen, maar de wespen bepalen wanneer het voorbij is. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.  See omnystudio.com/listener for privacy information.

Emerging markets waren het afgelopen jaar booming. Na Liberation Day is de MSCI emerging markets index met 50% gestegen. Toen zaten deze aandelen in het verdomhoekje. Logisch, deze landen zouden hard getroffen worden door de Amerikaanse importtarieven en ze konden daar weinig tegen doen. Hoe anders is het nu. Beleggers zijn razend enthousiast over deze aandelen. De instroom in bijvoorbeeld de I-shares MSCI Emerging Markets is enorm. Dit jaar is het aantal uitstaande aandelen met meer dan een kwart gestegen. Tijdens de recente aanvallen op Iran hebben deze aandelen een flinke correctie laten zien. Dat klinkt als een standaard risk-off trade. Oftewel als het onrustig wordt, verkoop je de risicovolste aandelen. Maar onder de motorkap is er meer aan de hand. De enorme performance van het afgelopen jaar is vooral gedreven door twee beurzen, die van Zuid-Korea en die van Taiwan. Nu kun je je afvragen of deze landen überhaupt bij ontwikkelende markten behoren, maar zo hebben de index makers het bepaald. De beurs van Zuid-Korea is sinds begin 2025 met 170% gestegen, die van Taiwan met 50%. Door de enorme koersstijging heeft Taiwan inmiddels al een groter gewicht dan China in deze index. En ook Zuid-Korea had voor een kort moment China ingehaald. De belangrijkste reden waarom deze landen zo’n enorme performance hebben laten zien, zijn de technologie bedrijven. TSMC, Samsung en SK Hynix waren met z’n drieën goed voor bijna een kwart van de totale MSCI Emerging Markets index. beleggers beseften afgelopen jaar opeens dat deze bedrijven sterk zouden profiteren van de AI-boom.  Dat is wat anders dan het traditionele verhaal van achtergebleven landen die zich ontwikkelen en daardoor harder groeien. Daarbij komt ook dat met name in Zuid-Korea er een enorme speculatiegolf is geweest. De gemiddelde Zuid-Koreaanse particulier is op hol geslagen. Het aantal beleggingsrekeningen is in een jaar tijd verdubbeld. Alleen al in februari werden er 1,5 miljoen rekeningen geopend. Vorig jaar belegden Zuid-Koreanen voor U$ 40 miljard in indexfondsen met een financiële hefboom. De Zuid-Koreaanse toezichthouder doet er van alles aan om de speculatiedriften in te dammen. Wie zo’n hefboom indexfonds wil kopen, moet eerst een verplichte cursus van een uur volgen plus een drie uur durend oefenhandelsprogramma. Maar dat hielp allemaal niet, tot de Amerikanen besloten een oorlog met Iran aan te gaan. En plots daalde de Zuid-Koreaanse KOSPI index in twee dagen met 18%. Moet u medelijden met deze beleggers hebben? Nou, op moment van schrijven staat de index dit jaar nog steeds op een winst van +32%. Voor een belegger die wat spreiding zoekt, weg van de Amerikaanse technologie aandelen, is het goed om te beseffen dat ook in emerging markets heel wat tech zit. Af en toe moet je als belegger toch eens even onder de motorkap kijken. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Deze week was er weer een beetje paniek op de beurs. Dan haal je het standaard boek, ‘Wat te doen bij paniek op de beurs’ uit de kast. Overigens is paniek natuurlijk wel een erg groot woord bij een correctie van een paar procent. Sterker nog, als je naar de grafiek van de Amerikaanse beurs kijkt, dan zien we dit jaar een uitermate smalle trading range. Het verschil tussen de hoogste en de laagste stand van de S&P 500 is slechts 2,6%. Dat is de kleinste trading range sinds 1928!   Maar wat te doen bij dergelijke geo-politieke onrust? U moet zichzelf een aantal vragen te stellen. Allereerst, denkt u dat u het beter weet dan de rest van de markt? Als u denkt te weten wat de Amerikanen gaan doen, lijdt u waarschijnlijk aan meer zelfoverschatting dan de Amerikanen zelf. De tweede vraag is, stel u dat weet wat de Verenigde Staten gaat doen, weet u dan ook wat de andere partij zal doen. Bij het uitbreken van de Oekraïne oorlog was het voor de meeste mensen zo klaar als een klontje dat het een walk-over voor Rusland zou worden. Dat was achteraf niet zo. Vijf jaar later is men nog steeds aan het vechten. En de derde vraag is, stel dat u dat allemaal weet, weet u dan ook wat de markten gaan doen? Als u had voorspeld dat goud en veilige staatsobligaties zouden dalen bij een dergelijke oorlog, dan had menigeen u voor gek verklaart. Maar het gebeurde wel. Achteraf geven sommige beurscommentatoren aan dat de daling in obligaties erg logisch was. Immers, de olieprijs stijgt, dus de inflatie ook en dus stijgt de rente mee. Een mooi staaltje achteraf verklaren. Want meestal doen obligaties het in onrustige tijden juist erg goed. Ook als de olieprijs stijgt. Bovendien zijn de lange termijn verwachtingen voor de olieprijs en inflatie nauwelijks veranderd. Beleggers gaan er van uit dat het uiteindelijk overwaait. De huidige situatie doet me een beetje denken aan de onrust ten tijde van Liberation Day. Beleggers denken in eerste instantie, ja het kan een grote impact op de wereldeconomie hebben als het langer voortduurt. Maar zover zal het toch niet komen, toch? Met iedere dag dat er niets verandert daalt het besef in dat het toch menens is. En de koersen dalen verder en verder. Tot het moment dat het ook voor de US te pijnlijk wordt en op haar schreden terugkeert. Om terug te komen op het paniek boek: weet u wat er op pagina 1 staat? Doe niets. Op lange termijn waait het wel weer over. Alle paniek momenten waren mooie koop momenten. Alleen duurt het de ene keer wat langer dan de andere keer voordat  alles hersteld is. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het is nog even wachten op de officiële bevestiging door het Congres dat Kevin Warsh daadwerkelijk de opvolger van Powell gaat worden. Warsh is volgens Trump de perfecte kandidaat. De kwaliteiten die onder andere werden genoemd: hij ziet eruit als een leider en het is een knappe vent. Op basis van die criteria zou ik dus ook Fed president kunnen worden…. De keuze voor Warsh is op zich geen slechte. Tenminste als je dat afzet tegen de twee andere voornaamste kandidaten. Kiezen uit drie kwaden zullen we maar zeggen. De financiële markten reageerden nauwelijks, en dat is een goed teken. Veel marktpartijen wezen er op dat Warsh een havik is (een voorstander van een streng monetair beleid), toen hij nog lid van de Fed was in de periode 2006 -2011was. Die eretitel heeft hij gekregen omdat hij een vurig tegenstander was van monetaire verruiming (QE). QE zou leiden tot enorme inflatie. Het is maar goed dat de rest van de Fed niet naar meneer Warsh heeft geluisterd. Na de grote financiële crisis was die verruiming hard nodig en het leidde niet tot extra inflatie. Maar wie de visies van Warsh in zijn na-Fed periode naleest, ontdekt dat sindsdien hij ook regelmatig als duif te boek stond (een voorstander van een los monetair beleid) geweest. Zijn visie lijkt vooral samen te hangen met de partijkleur van de bewoner van het Witte Huis. Geen havik of duif, maar meer een windvaan, zou ik zeggen. Kevin Warsh gelooft heilig in de aanstaande productiviteitsboom dankzij AI. Daardoor kunnen we veel meer produceren zonder dat de inflatie oploopt. Dat zou kunnen, maar op korte termijn wordt er met geld gesmeten om al die datacenters te bouwen. En dat heeft juist een inflatie opdrijvend effect. Beleggers weten dat het onomstootbare geloof in je eigen inzicht ook risico’s met zich meebrengt. Je kunt het namelijk wel eens fout hebben. Beleggers merken dat in alleen hun eigen beleggingsportefeuille. Maar als de Fed een foute inschatting maakt, heeft iedere Amerikaan daar last van. Het doet sterk denken aan Greenspan eind jaren negentig. Ook hij geloofde dat verhoogde productiviteit door het gebruik van internet. Daardoor zou de economie flink door kunnen groeien zonder extra inflatie. De rente hoefde dus niet verhoogd te worden. Dat het tegelijkertijd zorgde voor het opblazen van de aandelenbubbel was blijkbaar niet belangrijk. Ironisch genoeg wordt Greenspan juist herinnerd om zijn waarschuwing tegen diezelfde bubbel. Herinnert u zich de befaamde´Irrational Excuberance´ opmerkingen nog? En dan nog dit: een paar dagen na de aankondiging, grapte Trump al dat hij Warsh zou ontslaan als die de Fed rente niet snel zou verlagen, zodra hij de voorzittershamer heeft overgenomen. Dat geeft te denken. Maar hoe we er ook over denken, vanaf mei zullen we met windvaan Warsh moeten doen. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

AI heeft weer een slachtoffer gemaakt. Daarmee groeit de lijst van getroffenen almaar door: uitgevers, verzekeringsmakelaars, adviseurs, softwarebedrijven, uitbaters van effectenbeurzen, te veel om op te noemen. Vorige week kelderden wereldwijd de koersen van transport- en logistiekbedrijven. Oorzaak was een white paper van Algorhythm Holdings, waarin het claimde dat door AI de vrachtvolumes met 400% kunnen stijgen, zonder extra personeel. Dat betekent lagere vervoerskosten en dus lagere winstmarges voor de gevestigde transporteurs. Sommige Amerikaanse transporteurs, zoals Robinson, RXO en Landstar, verloren die dag 25% aan beurswaarde. In één klap verdampten miljarden. Zet dat eens af tegen de beurswaarde van Algorhythm Holdings zelf: $3 mln. Na het bericht verviervoudigde de koers. Het bedrijfje was eerder bekend als The Singing Machine Company, want het maakte vroeger karaokemachines. Met deze extreme koersbewegingen in kleine obscure aandelen lijkt het alsof we naar de zoveelste aflevering van een tv-serie over memeaandelen zitten te kijken. Maar dit zijn de hypernerveuze koersbewegingen die de huidige AI-angst kenmerken. Nu kan zo’n bedrijfje in theorie met een slim algoritme het bedrijfsmodel van transporteurs finaal onderuit halen. Maar bedenk hierbij wel dat het eigen onderzoek is van Algorhythm Holdings. Beleggers hebben het niet gecontroleerd. Het adagium ‘Shoot first, think later’ viert hoogtij. Met dergelijke extreme koersreacties op dit soort kleine berichten, zou je bijna voorzichtig concluderen dat we dicht bij de piek van de AI-angstgolf zitten. Heel voorzichtig, want keer op keer blijken de koersen van potentiële AI-slachtoffers toch nog verder te kunnen dalen. Een aantal professionals uit de sector stelt dat die 400% simpelweg onmogelijk is. Maar bedenk wel dat zij waarschijnlijk net zo vooringenomen zijn als de schrijvers van de white paper. Beide kanten preken voor eigen parochie.De markt kent dus een hoge mate van hijgerigheid, wat nog eens wordt versterkt door momentumbeleggers, waarvan het aantal lijkt te groeien. Die vorm van beleggen is eigenlijk heel makkelijk. Je koopt iets wat omhooggaat en verkoopt als het daalt. Klinkt als een domme strategie, maar het gaat ervan uit dat Mr. Market meer weet dan jij. Een verstandige basishouding. Of, zoals meesterbelegger Stanley Druckenmiller zei: ‘Als al het nieuws goed is en de koers gaat niet omhoog, verkoop dan je positie. De conclusie lijkt simpel. Met dit soort hypernerveuze marktbewegingen lijkt de piek in de AI-angst bereikt, met nadruk op lijkt. Maar een verstandige belegger wacht eerst af tot het momentum weer omhoog is gericht, anders vang je alleen maar vallende messen op. Wil je dat goed doen, dan heb je niet alleen heel veel ervaring nodig, maar ook een hele grote verbanddoos. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.  See omnystudio.com/listener for privacy information.

Google-moeder Alphabet verraste deze week de markt met een honderdjarige obligatie in Britse ponden. Beleggers waren erg enthousiast: de vraag was maar liefst tien keer zo groot als het aanbod. Dat is bijzonder. Waarom zou je dit bedrijf voor honderd jaar geld geven? Stel dat al die prachtige groeiverwachtingen uitkomen, dan profiteer je niet met deze lening. En als het misgaat, dan wil je geen honderd jaar wachten tot je je geld weer terugkrijgt. Zo heb je wel de downside, maar niet de upside. Sommige critici wezen op de dramatische koersontwikkeling van de honderdjarige leningen van Oostenrijk en Argentinië. De Oostenrijkse is gedaald van 140% naar nu 30%. Maar die vergelijking gaat volledig mank. De koers ervan ging zo hard omlaag simpelweg omdat de marktrente in Europa is gestegen. En met zo’n lange looptijd zijn de koersuitslagen groot. Met de kredietkwaliteit van Oostenrijk is niets mis. En als je geld aan Argentinië leent, weet je dat je een hoog risico loopt. Het land is in de afgelopen honderd jaar al zes keer failliet gegaan. Don’t cry for me Argentina is het lijflied van deze beleggers. De Google-uitgifte kun je beter vergelijken met andere honderdjarige bedrijfsleningen. Die hebben niet altijd goed uitgepakt. Voorbeelden zijn die van IBM (1996) en Motorola en warenhuis JC Penney, (beide 1997). JC Penney ging in 2020 failliet en kon de lening dus niet afbetalen. Die van de toenmalige sterbedrijven IBM en Motorola bestaan nog steeds. Maar de bedrijven kwamen wel in het bakje vergane glorie. Nu heeft Google nog een prima kredietkwaliteit. Het bedrijf kan nog $180 mrd aan schuld uitgeven voordat de huidige credit rating in gevaar komt. En die credit rating is hoger dan die van een land als Frankrijk. Al is dat natuurlijk wel een heel makkelijke vergelijking. Google is overigens niet de enige die geld ophaalt uit de markt. Tien jaar geleden had big tech gezamenlijk nog $320 mrd netto aan cash op de balans staan. Dat is nu opgebrand. Logisch, de grote vier technologiebedrijven investeren in 2026 gezamenlijk een ‘bescheiden’ $660 mrd in AI, ongeveer 2% van de totale Amerikaanse economie. Dat is goed voor de economie, maar het betekent ook dat big tech enorme hoeveelheden geld uit de markt zuigt. En dat op een moment dat de Amerikaanse overheid dat ook doet. En als iedereen geld vraagt, gaat de prijs van geld, de rente, omhoog. Als u toch de verleiding niet kunt weerstaan om in deze Google-lening te beleggen, lees dan nog even de recente uitspraken van oprichter Larry Page erop na. Een daarvan is: ‘Ik ga liever failliet dan deze AI-race te missen.’ Wil je aan iemand met zo’n risicohouding je geld voor honderd jaar uitlenen? Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Afgelopen weekend was ik begonnen aan een column over de dood van software. Software aandelen lagen al een tijdje flink onder druk. Dinsdag brak er paniek uit, omdat toen echt duidelijk werd waarom die koersen zo waren gedaald. Anthropic kwam namelijk met een nieuwe AI tool. De koerseffecten waren dramatisch. Columntechnisch niet zo fijn, maar het lot van een columnist is dat je soms ingehaald wordt door het hier en nu. In de US is er een mooi software indexfonds. Ik deel de naam maar niet. Als Europeaan mag u deze toch niet kopen, omdat de productbeschrijving alleen in het Engels is. Over domme regels gesproken. Maar dat terzijde. In dit fonds zitten 113 verschillende aandelen. 71 van de 113 aandelen daalden met meer dan 5% die dag. Dit jaar is het hele mandje al 18% goedkoper geworden en staan er maar 10 aandelen in het groen. Veel beleggers, waaronder ikzelf, dachten de afgelopen tijd mooie koopkansen in de software te zien en pakte dit vallende mes op. Maar op diverse technische fora was men al lang bezig met deze ontwikkeling. Eens te meer een mooi voorbeeld dat meneer Markt vaak meer weet dan beleggers kunnen vermoeden. Die beleggers hebben opnieuw geleerd dat je een vallend mes nooit moet proberen te vangen. Een leermomentje zullen we maar zeggen. En ja, natuurlijk is de nieuwe tool bijzonder. Dit is de volgende stap van een chatbot naar een programma dat echt werk voor je doet. In dit geval op een aantal gebieden waar software erg belangrijk is, zoals juridisch en fiscale zaken, sales & marketing, accounting en data verzamelaars. Allemaal gebieden waar specialisme belangrijk is en de winstmarges hoog. Het zal vast nog wel even duren voordat we het daadwerkelijk gaan gebruiken, maar het geeft wel de mogelijkheden aan. De grote en moeilijke vraag die je dan moet stellen is; is dit een tweede ChatGPT moment of is dit een DeepSeek moment? Toen ChatGPT werd aangekondigd, was dat het startschot voor een enorme ontwikkeling. Je zou bijna zeggen het begin van een nieuw technologie tijdperk. Of is het een DeepSeek moment? Veel beleggers zijn het alweer vergeten, maar een jaar geleden was men in blinde paniek omdat DeepSeek als goedkoop en efficiënt alternatief de AI markt zou beïnvloeden. Je had al die dure Nvidia chips niet meer nodig. Sindsdien is de koers van Nvidia met maar liefst 80% gestegen. Ik neig ernaar dat dit meer een ChatGPT moment is. Er gaat daadwerkelijk veel veranderen voor de software bedrijven. Maar nog niet op korte termijn. Dus misschien aardig om na dit bloedbad wat op te pikken. Op lange termijn is deze ontwikkeling de dood voor sommige software bedrijven. De dood is onvermijdelijk. Maar ja, dat geldt uiteindelijk voor iedereen. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Iedere vrijdag zit ik in het BNR-programma Zakendoen. Mijn medegast is Arnoud Boot, en we zijn het regelmatig met elkaar oneens. Afgelopen week was een uitzondering. Arnoud ging los over de uitspraken van demissionair minister Mariëlle Paul van Sociale Zaken. Haar departement stelde in een persbericht dat de pensioenen structureel met 14% zijn gestegen door de overgang naar het nieuwe pensioenstelsel. Het leger communicatiedeskundigen vond het blijkbaar nodig iets positiefs te brengen over dat nieuwe stelsel, zodat er meer vertrouwen komt. Dat is een rare boodschap. Toezichthouder AFM wijst er juist op dat pensioenfondsen niet te veel gouden bergen mogen beloven. Het klinkt alsof de pot met pensioengeld op magische wijze is vergroot. Dat is natuurlijk niet zo. Kort gezegd is de pot iets persoonlijker geworden. Daardoor hoeft wat minder reserve apart te worden gehouden voor slechte tijden. Wat wel structureel is veranderd, is dat er meer risico genomen kan worden en dus meer rendement kan worden gemaakt. We zouden het in deze tijden van beursrecords bijna vergeten, maar koersen kunnen ook weleens dalen. En dat gebeurt vaak genoeg. De S&P 500 liet sinds 1928 elke vier jaar een correctie van 20% zien. En herinnert u zich de Japanse beurs nog? De Nikkei stond in 1990 op 40.000 en ging daar vorig jaar pas weer doorheen. Ja, op lange termijn loont het nemen van risico en krijg je er meer rendement voor terug. Alleen kan die lange termijn weleens langer zijn dan menig gepensioneerde kan overleven. En o wee als het een keer tegen zit. De tegenstanders zullen dan ongetwijfeld wijzen op het casinopensioen, een framing die schadelijk is en dom. De risico’s waren er altijd al. Alleen zag je ze niet omdat de reserves werden gebruikt om tussentijdse koersdalingen af te dekken. Die reserves zijn er nu nog, maar minder. Waarom is het zo fout om meteen met die 14% te gooien? De minister schept hoge verwachtingen. Maar bij hoge verwachtingen is de kans op teleurstelling het grootst en dat wil je bij pensioenen juist zo min mogelijk. En het wantrouwen is al zo groot, omdat weinig mensen snappen hoe een pensioenfonds werkt. En ja, pensioenen kunnen harder stijgen, maar ze kunnen ook harder dalen. Dat was men even vergeten in het persbericht van het ministerie. Pensioenfondsen moeten hun stinkende best doen om zoveel mogelijk rendement te maken. Dat is al moeilijk genoeg. Vertrouwen krijg je niet door gouden bergen te beloven, maar met goed bestuur. Om vertrouwen te krijgen, kun je beter alle ex-politici verbannen uit pensioenfondsen. Ze hebben daar niets te zoeken. Ik wil bestuurders met verstand van zaken, die met beide benen op de grond staan en hun gezond verstand gebruiken. En weinig ego. De meeste ex-politici vallen niet in die categorie. Over Corné van Zeijl Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Er is een gezegde onder obligatiebeleggers dat de rente blijft stijgen tot er iets kapot gaat. Dan zien we wat de zwakke elementen in de economie zijn. Het bekendste voorbeeld is de financiële crisis van 2008. De Fed rente steeg toen van 1,0% naar 5,5% en de obligatiemarkt hobbelde mee. Op een gegeven moment bleek hoe zwak de fundamenten van de Amerikaanse huizenmarkt waren. De huizenmarkt ging kapot en dreigde het hele financiele systeem in haar val mee te nemen. Een dergelijk rente beweging zien we nu in Japan. De rente stijgt door en door, maar het heeft geen consequenties, nog niet. De Japanse rente op staatsobligaties steeg van 0% naar 2,3%. Dat is het hoogste niveau sinds de zomer van 1997. Dat gaat wel een dingetje worden met die enorme Japanse staatsschuld. Momenteel is de schuldratio 240%. Daarbij moet wel gezegd worden dat de Japanse centrale bank ruim de helft van de staatsobligaties in handen heeft. Bovendien heeft de Bank of Japan nog flink wat aandelen in portefeuille die ze mogelijk kunnen verkopen. Deze rentestijging kreeg de afgelopen weken nog wat extra vaart, toen Reuters berichtte dat de Bank of Japan de beleidsrente verder wil verhogen. Dat was breaking news. Blijkbaar hangen Reuters journalisten in dezelfde bars rond als de Bank of Japan medewerkers. Misschien een idee om in Frankfurt te kijken waar de ECB medewerkers na werktijd nog een biertje gaan drinken. Die rente verhoging is op zich ook wel logisch. De Japanse yen is flink verzwakt. Dat genereert veel import inflatie. Nu de Japanse bedrijven gewend zijn aan inflatie, prijzen ze hogere inputprijzen ook makkelijker door. En zo komt na decennialang deflatie angsten, inflatie weer in het systeem. De tweede rentepush kwam omdat de premier nieuwe verkiezingen uitschreef. Dat is bijzonder. Nog maar kort geleden (oktober 2024) waren de vorige verkiezingen. De huidige premier Takaichi heeft 62% van de bevolking achter haar staan en dat wil ze inacasseren. Dat soort percentages zien we niet veel meer in democratieën. Trump’s approval rate staat ergens tussen de 35% en de 42%, afhankelijk van welke media het onderzoek houdt. En om nog populairder te worden wil ze tijdelijk de 8% btw op voeding afschaffen. Dat is fijn voor de consument, maar het betekent een nog groter overheidstekort. En dus een stijgende rente. Voorlopig lijkt de strategie, gewoon doen of er geen probleem is. Dat is meestal geen verstandige strategie. Dan blijft de vraag, wat gaat er dan stuk door die stijgende rente? Dat is moeilijk te zeggen. Misschien een nog zwakkere yen.  Of misschien opwaartse druk op rentes in andere landen. Er zijn tegenwoordig genoeg zwakke fundamenten te vinden. Of zoals Buffett het zei; “when the tide is loo low, you'll see who is swimming naked”.   Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Uit de Verenigde Staten kwam afgelopen week een golf aan nieuwsberichten die impact heeft op het bedrijfsleven. Ik noem er een paar.  President Trump verordonneerde dat de hypotheekbanken Freddie Mac en Fannie Mae hun kasreserves van $200 mrd moeten gebruiken om hypotheekobligaties op te kopen. Daardoor daalt de rente en worden huizen betaalbaarder. Maar de marges op hypotheken zijn momenteel al relatief laag. Op een 30-jarige hypotheek verdienen Amerikaanse banken momenteel 1,5%. Een paar jaar geleden was dat nog 3,0%. Voor de hypotheekrente is het belangrijker wat de overheid doet. En als die haar tekort verder laat oplopen, zal dat vroeg of laat invloed hebben op de rente. Dat tekort loopt onder meer op omdat de opbrengst van de importtarieven, naar verwachting $300 mrd, al minstens twee keer is uitgegeven. Enerzijds door de belastingteruggave aan consumenten, het Tariff Dividend: elke Amerikaan krijgt $2000 terug van de overheid. Dat kost een bescheiden $300 tot $600 mrd, hoewel de president zich dat deze week niet meer wist te herinneren. Anderzijds gaan de defensie-uitgaven met $500 mrd omhoog. Ook betaald uit de importtarieven.Misschien werkt mijn rekenmachine niet zo goed meer, maar ik kom niet uit. Daarnaast wil het Witte Huis de aankoop van huizen door bedrijven verbieden. Een soort Hugo de Jonge-actie in de huizenmarkt. Daar ingrijpen kan nodig en nuttig zijn, maar je moet heel goed nadenken over de bijeffecten. Als deze bedrijven geen huizen meer mogen hebben, bouwen ze ook geen nieuwe meer, waardoor het huizenaanbod daalt. Op korte termijn klinkt het leuk, het kan op lange termijn dramatisch slecht uitwerken. Ook wil Trump de tarieven op creditcards limiteren tot 10%. Daar is wat voor te zeggen. Momenteel staan die gemiddeld op 21%. Die marges zijn inderdaad in de loop van de tijd flink gestegen, ook onder Trump 1.0. Maar een dergelijke maatregel is niet goed voor de winstgevendheid van de banken, om het mild uit te drukken. Die marges klinken belachelijk en zijn dat ook. De andere kant van de medaille is dat deze hoge marges ook zo hoog zijn omdat de betalingsmoraal van de gemiddelde Amerikaan te wensen overlaat. Maar liefst 12% van de creditcardbezitters loopt meer dan negentig dagen achter met zijn betalingen. Alleen tijdens de naweeën van de kredietcrisis van 2009 was dat percentage hoger. Een hoop Trump-actie dus. Opvallend is dat al die acties tegen de belangen van het bedrijfsleven ingaan. Op zich vreemd. Het zou niet misstaan in communistisch China. Een jaar geleden dacht iedereen dat Trump pro-bedrijfsleven was. Zou het misschien iets te maken hebben met de tussentijdse verkiezingen, komende november? Nee, daar trappen kiezers niet in, toch? Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Er is een bekende meme waarin Captain Haddock van Kuifje verslagen aan tafel zit en verzucht dat het een bijzonder jaar is. Waarop Kuifje hem vertelt dat het pas januari is. En zo voelt het ook. In de eerste paar dagen van het jaar is er al meer gebeurd dan je met oudjaar voor mogelijk had gehouden. Het Witte Huis heeft in al haar wijsheid besloten dat Venezuela onder de invloedsfeer van de US valt. En dus werd de president ontvoerd. Strategisch schept dat een hoop voordelen. China krijgt geen goedkope olie meer uit Venezuela. Andere landen weten dat ze moeten oppassen als ze tegen het belang van de US ingaan. De flauwe reactie uit de rest van de wereld schept een presedent voor de toekomst. Dat voelt oneerlijk, maar het feit dat zelf Maduro oneerlijke verkiezingen heeft gewonnen is ook een factor. Nu hangt er enorme potentiële olieproductie boven de markt. Dat geeft druk op de olieprijs. Dat is goed voor de inflatie. Dat je alle basisprincipes van de rechtstaat overboord gooit, is bijzaak. Maar goed, ik ben geen geo-politiek analist. Hoewel dat steeds meer een noodzaak lijkt te zijn in de beleggingswereld. Interessanter is de vraag hoe 2026 er uit gaat zien. De zakenbanken verwachten een koerswinst in de US van een procent of 10. Dat zou in lijn  met het langjarig gemiddelde. Het is overigens eerder een uitzondering dat de koersen ook daadwerkelijk stijgen met dat gemiddelde. De uitslagen zijn vaak veel groter. Maar als je het aan veel partijen vraagt is dat wel een logische uitkomst. De optimisten en de pessimisten middelen elkaar uit. Dat geldt ook voor de AEX. Voigens de Nederlandse beleggingsexperts gaat de AEX naar 999. Dat is een stijging van 5%. Voor 2025 was de mediaan een verwachte plus van 4%. Het werd 8%. Aardig in de richting zou ik zeggen. De mediaan is een mooie methode die de extreme voorspellingen er uithaalt. Het is natuurlijk harstikke leuk om een 25% daling te verwachten en dan achteraf te kunnen zeggen dat je dat had voorzien. Ik zeg niet wie deze voorspelling heeft gemaakt. De enquete is anoniem. Maar mocht hij gelijk krijgen, dan hoort u dat over een jaar wel. De hoogste AEX verwachting is overigens 1280 (+35%). Tja, alles kan.  Hebben we ook wat aan deze voorspellingen? Hoewel die zakenbanken aardig in de richting zaten, hebben ze hun verwachtingen in de loop van het jaar dramatisch gereduceerd. Nadat koersen waren gekelderd tijdens Liberation Day, verlaagden ze hun verwachtingen met grote stappen. Op zich logisch. Een handelsoorlog is erg slecht voor de economie. Alleen kwam het niet uit. We kunnen dus niet leunen op die zakenbanken en dus moeten beleggers zelf blijven nadenken. Maar daar is ook niks mis mee. Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

De jaarwisseling is een mooie periode om terug te kijken. Wat kunnen we leren van de fouten die we hebben gemaakt? Persoonlijk had ik gedacht dat DeepSeek een ommekeer in de AI hype teweeg zou brengen. DeepSeek liet zien dat al die enorme investeringen eigenlijk helemaal niet nodig waren. Het kon allemaal een stuk efficienter. Maar vreemd genoeg werden de investeringsplannen in AI en datacenters alleen nog maar grootster en megalomaner. Als u had voorspeld dat het met DeepSeek allemaal veel goedkoper en sneller zou kunnen, dan had u waarschijnlijk al uw Magnificent 7 aandelen verkocht. Toch jammer, want ook in 2025 heeft dit tech-clubje de brede Amerikaanse beurs weer verslagen. Visie goed en toch de winst gemist.  Een andere briljante voorspelling zou een verwachte aankondiging van een handelsoorlog door president Trump zijn geweest. Bij een handelsoorlog verliest iedereen, de een een beetje meer dan de ander. Logisch dat je dan je aandelen moet verkopen. En inderdaad gingen de koersen op Liberation Day keihard onderuit. Maar sinsdien zijn alle koersverliezen weer goed gemaakt en meer dan dat zelfs. Die angsten voor een handelsoorlog bleken overtrokken. De US is in veel gevallen zo oppermachtig dat de tegenpartijen het maar hadden te slikken. Er kwamen dus wel tarieven, maar geen oorlog. Stel uw derde briljante voorspelling was de Moody’s downgrade van de kredietstatus van de Verenigde Staten op 16 mei. Dan had u waarschijnlijk uw Amerikaanse obligaties verkocht. Toch zijn deze obligaties sindsdien aardig in waarde gestegen en zelfs omgerekend in euro’s had u nog een (heel klein) plusje. En dat terwijl u geld verloren zou hebben op de Duitse bunds. Visie goed en toch niets verdiend. Nog één laatste briljante voorspelling. De Amerikaanse economie zou onder Trump veel harder groeien dan die in Europa. En dus zou de US dollar veel sterker worden. Dat was dan ook de consensus verwachting begin 2025. Alle zakenbanken waren het erover eens dat pariteit, een dollar voor een euro, slechts een kwestie van tijd zou zijn. Inderdaad groeide de economie, onder andere door alle AI-investeringen in de US, een stuk harder. In de eerste drie kwartalen nam de economie in de EU met gemiddeld 0,3% per kwartaal toe. In de US was die groei maar liefst 2,0%. Maar toch is de dollar in 2025 maar liefst 12% minder waard geworden. Visie goed, geld weg. Zo heeft 2025 ons heel wat fouten en dus nuttige leermomenten bijgebracht. 2026 zal niet anders zijn. U weet nu dat zelfs als u briljant bent en alle grote gebeurtenissen goed weet te voorspellen, u nog steeds geen enkele zekerheid heeft in welke richting de markt zal bewegen. 2025 was weer een lesje in bescheidenheid. Maar daar is meneer Markt dan ook erg goed in. Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Stelt u zich eens het volgende kerstverhaal voor. Een man moet voor zijn werk naar het kantoor in Londen vliegen. Zijn vrouw heeft hem net afgezet op een zondagavond, zodat hij op maandag vroeg kan beginnen. Het is donker en somber weer, maar binnen bij de incheckbalie branden de lichtjes vrolijk in de kerstboom. Hij wil inchecken. Maar dan zegt de computer nee. Hij mag niet aan boord. Er zijn problemen met zijn company creditcard. Er is niet betaald. Hij mag niet mee en moet zijn vrouw bellen om hem weer op te komen halen. Het lijkt op het begin van een triest kerstverhaal. Maar het ging over mij. Er was een vinkje verkeerd gezet, de rekeningen waren niet betaald en de creditcard was geblokkeerd. Ik merkte opeens hoe je als persoon vermalen kan worden door een Kafkaiaans systeem. Een leerzame les.  Op zo’n moment voel je de macht van de creditcard maatschappijen. Een creditcard is onontbeerlijk, terwijl we in Nederland toch van die prachtige en efficiënte betaalsystemen hebben. En alle creditcard maatschappijen zijn Amerikaans. Dit is toch wel iets om over na te denken. Net als op technologie gebied is de US op financieel gebied oppermachtig. De vraag is of je dat als Europa wel wil. Vroeger was de US een vriendelijke natie. Maar nu de houding van de US tegenover Europa steeds vijandiger aan het worden is, is dat een punt van aandacht. De creditcard maatschappijen zijn de Scrooge in het betalingsverkeer. In de US maken ze veel reclame om kiezers te overtuigen dat ze bij hun volksvertegenwoordiger moeten aandringen om nieuwe wetgeving niet door te laten gaan. Die wetgeving maakt het makkelijker om op andere manieren te betalen. Als een bedrijfstak zoveel moeite doet om tegen een wet te ageren, zal die wet er waarschijnlijk niet voor niets zijn. Intussen berekenen de creditcard maatschappijen torenhoge rentes. In de US dik boven de 20%. En dat terwijl de Fed de rente net heeft verlaagd tot een bescheiden 3,75%. De rentemarge op deze creditcard leningen loopt alsmaar op. Niet voor niets behoren de creditcard maatschappijen tot de bedrijven met de hoogste winstmarges. Dat is fijn voor beleggers. Het maakt niet uit in welke van de drie creditcard maatschappijen u had belegd. Met alle drie had u de Amerikaanse aandelenindex ruimschoots verslagen. Het was dus een interessante belegging. Dat was het verleden. Maar als je alles uit je klanten trekt en je machtpositie zo misbruikt, komt er een keer dat de wal het schip keert. Scrooge uit het kerstverhaal kwam uiteindelijk tot inkeer dat zijn hebberigheid niet de juiste weg is. Tot dat inzicht zijn de creditcard maatschappijen nog niet gekomen. Ik ben bang dat zij voorlopig nog niet door de geest van het kerstfeest bezocht zullen worden. Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via [email protected]. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.See omnystudio.com/listener for privacy information.